ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 7

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 973

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 เม.ย. 2563 08:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7
แบบอักษร

 

ฮึฮึฮืออ..... คนใจร้าย 

 

"หึ ไหนคำอวดเก่งเมื่อกี้หายไปไหน"

 

"........."

 

"เห็นอย่างนี้แต่ ใหญ่เอาเรื่องนะเนี่ย"

 

ที่เขาพูดคงหมายถึงหน้าอกฉันนั่นแหละ ฉันได้แต่เก็บเสียงร้องไห้เงียบๆ แล้วปล่อยให้เขาทำไป

 

"อย่านะ!!!"

 

เขาทำท่าเหมือนจะดูดหัวนมฉัน คนพึ่งเคยครั้งแรก ก็ตกใจสิ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เพราะร่างกายมันกลับตอบสนองอย่างน่าเกลียด

 

"อืมมม~~ จ้วบๆๆ"

 

"อย่า!!!ขอร้อง ปล่อยรินไปเถอะ"

 

"ดูเหมือนร่างกายคุณจะไม่ฟังนะ ดูข้างล่างนี่สิ เปียกขนาดนี้แล้ว"

 

ม่ายยย น่าอายชะมัด แต่ร่างกายมันบังคับได้ที่ไหน ปากอีกข้างประกบหัวนมแต่อีกข้างกลับไม่อยู่เฉย หน้าอกฉันจะหลุดออกมาแล้วเนี่ย ถ้าจะจับแรงขนาดนี้

 

"คุณลองจับของผมดูสิ!!"

 

เขาไม่ได้แค่พูดแต่รวบมือฉันไปอยู่ที่ท่อนแข็งๆ ที่อุ่นและใหญ่ แต่ฉันก็ไม่กล้ามองเพราะมันน่ากลัว

 

"มอง ผมบอกให้คุณมอง"

 

เขารวบคางฉันจ่อกับอาวุธเขา ฉันเกือบหยุดหายใจเพราะมันใหญ่มาก

 

"เคยกินไอติมไหม เลียนี่ให้เหมือนไอติม"

 

"แล้วทำไมฉันถึงต้องทะ---"

 

"ทำ!!! ตอนนี้คุณไม่มีสิทธิปฏิเสธ แล้วผมจะไม่เอาเรื่องคุณ ที่คุณต่อว่าผม"

 

ฉันผิดหรอ ฉันจน ฉันไม่มีสิทธิอะไรในการเรียกศักดิ์ศรีเลยใช่ไหม พี่นัด รินขอโทษที่รินช่วยพี่ไม่ได้ รินขอโทษ!!! แล้วน้ำตาที่ไม่รักดีก็ไหลออกมาอย่างหยุดไม่ได้

 

"ร้องไห้ทำไม!!! เธอหนีไม่ได้หรอก ทำซะ!!!"

 

ฉันเลยทำตามคำสั่งของคนบ้าอำนาจ 

 

"อืมมมมม นั่นแหละ เลียตรงหัวนั่นแหละ และก็อมมันทั้งหมด อืมมม~~รู้สึกดีแล้ว เก่งมาก ทำต่อไปเรื่อยๆ"

 

"อะโอ้วจะแตกแล้ว"

 

แท่งของเขาเข้ามาในลำคอสุด ทำให้ฉันหายใจไม่ออก แล้วเขาก็กดหัวฉันอย่างแรง แต่เหมือนจะมีอะไรพุ่งออกมา

 

"โอ้วววววว!!!!!"

 

มันคือน้ำกาม กลิ่นคาว เต็มอยู่ในปาก

 

"กิน!!! กินมันให้หมดอย่าให้เหลือ"

 

ฉันฝืนกลืนทั้งน้ำตาเพราะมันกลืนยากมาก เหมือนอยากจะอาเจียนออกมา

 

"โอเค ทีนี้ของจริงล่ะน้าาา"

 

ว้ายยย!!!!! เขาจับขาฉันกางออกแล้วงัดแท่งเขาซึ่งกลับมาแข็งอีกครั้ง จ่อตรงน้องสาวฉัน

 

อืมม~~~มันรู้สึกเสียวๆบอกไม่ถูก ยิ่งเขาถูขึ้นลงยิ่งทำให้รู้สึกดี

 

"อวดเก่งขนาดนี้ ต้องโดนปราบ!!!"

 

ฉึบบบบบบบบ!!

 

"อ้ายยย!!เจ็บ!!!"

 

"ชู่ววว์ นี่แค่ครึ่งเดียวเอง"

 

ถึงมันจะแค่ครึ่งทางแต่มันเจ็บมาก รู้สึกเหมือนมีอะไรขาด และก็มีเลือดซึมอยู่ด้วย

 

"ครั้งแรกหรือนี่ เห็นอวดเก่ง ยิ่งโดนไซต์งานขนาดนี้เปิดซิง ยิ่งคูณสองเลยนะนั่น"

 

"ม่ายยย เอาออกไปๆ ฉันเจ็บ เอาออกไปนะ"

 

"คิดว่าง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ"

 

"ฮื่อออ .... ฉันขอโทษ ปล่อยฉันไปเถอะ"

 

ฉันพนมมือขอร้องเขาเพราะตอนนี้เหมือนหว่างขาฉันเหมือนจะขาดเป็นเสี่ยงๆ

 

ผับๆๆๆๆๆๆ

 

"อ่ะ อืม"

 

"ครางออกมาอย่าเอามืออุดปาก"

 

"อ่ะๆๆๆๆอ๊ะๆๆ คุณอ่ะ คุณทินช่วยอ๊ะๆ เบาหน่อยได้ไหมคะอืมม"

 

"ไม่ไหวแล้ว จะให้เบา ไม่ได้แล้ว จะปล่อยละน้าาา อืมมม~~~~~~"

 

"อ้าาาาาาา~~~~~~"

 

"เหมือนเราจะเสร็จพร้อมกันนะ แต่รู้สึกว่ายังไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ขออีกรอบละกัน"

 

"พะพอเถอะคุณทิน รินขอร้อง ช่วยปะปล่อย รินไปเถอะฮื่อออ~~"

 

"ถ้างั้นคุณต้องทำงานนี้ต่อ และมาอยู่กับผม"

 

"มะไม่มีทาง"

 

"ถ้างั้นคุณก็อย่าหวังว่าจะก้าวออกไปจากห้องนี้ได้"

 

"ฉันมีพี่สาว"

 

"คุณเป็นเด็กกำพร้านี่"

 

"พี่นัดเป็นเหมือนพี่สาวแท้ๆคนหนึ่ง ตะแต่คุณรู้ได้ไง"

 

"ในใบสมัครคุณ...."

 

"ฉันจากพี่ไม่ได้ขอร้องเถอะคุณทิน"

 

"เคๆ วั้นคุณต้องมาทำงานต่อให้ผม"

 

"ค่ะ แค่2เดือนนะคะ"

 

"เสร็จงาน ผมจะจ่ายให้สองเท่ารวมค่าตัวคุณด้วย"

 

"รินไม่ต้องการ!!"

 

ฉันกลายเป็นหญิงขายตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ พี่นัด รินต้องทำไงดี รินขอโทษที่ช่วยพี่นัดไม่ได้

 

 

หลายวันต่อมา....

 

(นัด)

 

"นัด พรุ่งนี้คุณหยุดใช่ไหม"

 

"อืมใช่ค่ะ คุณวัฒมีอะไรรึเปล่าคะ"

 

"คือผมอยากจะชวนคุณไปหายายผมหน่ะ ยายผมถามหาคุณนัดตั้งหลายครั้ง อยากให้คุณนัดไปเยี่ยมท่านหน่อยจะได้ไหมครับ"

 

"อ้อ คุณยาย นัดก็คิดถึง นัดว่าอยากไปเยี่ยมอยู่หลายครั้งแต่ยุ่งๆหน่ะค่ะ กะว่าพรุ่งนี้จะไปช่วยงานที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า แต่เสร็จจากนั้นเดี๋ยวนัดจะไปเยี่ยมค่ะ"

 

คุณยายยุพิน ท่านเป็นผู้ใหญ่ที่ฉันเคารพ ตั้งแต่เด็กๆท่านชอบไปบริจาคของ และเลี้ยงข้าวอยู่ประจำ แต่ตั้งแต่ท่านอายุมากขึ้นก็ไม่ค่อยได้ไปแล้ว ฉันได้รู้จักท่าน จริงๆที่ฉันเรียนจบมาได้ก็เป็นเพราะท่าน ฉันติดหนี้บุญคุณท่านอย่างใหญ่หลวงเลยล่ะ

 

"คือพรุ่งนี้ผมเองก็ว่าง เดี๋ยวผมจะไปส่งคุณนัดเองครับ ผมก็อยากไปที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าอยู่เหมือนกัน ไม่ได้ไปนานแล้ว ผมก็คิดถึงเด็กหน่ะครับ"

 

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ รบกวนคุณวัฒเปล่าๆค่ะ"

 

"คุณปฏิเสธผมอีกแล้วนะ ทำเหมือนผมเป็นคนอื่นคนไกลไปได้"

 

อืม..คุณวัฒกับฉันรู้จักกันตั้งแต่เด็กๆคุณยายเคยชวนฉันและรินไปอยู่กับท่านแต่ฉันไม่อยากรบกวนท่านมาก แค่นี้ก็เป็นบุญมากแล้ว

 

"งั้นก็ตกลงค่ะ"

 

"พรุ่งนี้ 7 โมงนะครับผมจะไปรอที่บ้าน"

 

"ค่ะ"

 

 

 

7 โมง @บ้าน นัด&ริน

 

"พี่นัดวันนี้พี่จะไปสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าหรอคะ"

 

"อืม"

 

"โห้ยย !!!เสียดายรินอยากไปด้วย"

 

"ก็รินต้องทำงานหนิ เดี๋ยวพี่จะบอกเด็กๆว่าพี่รินคิดถึง"

 

"ฝากเด็กๆด้วยนะพี่นัด"

 

"จร้าาา"

 

"อ๊ะพี่นัด พี่หมอมารับพี่แล้วนะ"

 

"อ้อๆ งั้นพี่ไปก่อนนะบาย"

 

 

"สวัสดีครับคุณนัด"

 

"สวัดดีค่ะคุณวัฒ มาตรงเวลาจังนะคะเนี่ย"

 

"555 ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ ผมไม่อยากให้คุณนัดรอนานหน่ะครับ"

 

"ค่ะ งั้นไปกันเลยนะคะ"

 

"ครับขึ้นรถเลยครับ"

 

"ค่ะ"

 

บทสนทนาสั้นๆก็จบไป ฉันและคุณวัฒก็ไปถึงที่จุดหมาย

 

"พี่นัดมาแล้ววววว!!!!"

 

เสียงเด็กๆที่วิ่งกรูเข้ามา ทำให้ฉันดีใจมาก นานแล้วไม่ได้มา

 

"พี่หมอวัฒก็มาด้วย!!!!"

 

"ครับ และพี่ก็เอาขนมมาด้วยไหนใครอยากกินบ้าง"

 

"หนูๆๆๆ"

 

"ครับๆๆ เดี๋ยวไปข้างในก่อนเนอะ"

 

"ค่ะ/ครับ"

 

และเราก็เข้าไปข้างใน เด็กๆก็เข้าแถวเพื่อรับขนม

 

"นัด มากันแล้วหรอ"

 

นั่นเสียงผู้ดูแลที่นี่หน่ะ เด็กๆทุกคนเค้าก็เรียกว่าแม่

 

"ค่ะ แม่"

 

"นานๆที จะได้เจอกัน มาๆ

 

 

 

มาคุยข้างในกัน"

 

"แล้วเรื่องงานเป็นไงบ้าง"

 

"ค่ะก็ดีค่ะ แต่จะยุ่งๆหน่อยเลยไม่มีเวลามาเยี่ยมเท่าไหร่หน่ะค่ะ"

 

"ไม่เป็นไรหรอกลูก เราก็อยู่อย่างนี้แหละ ถ้าว่างค่อยมาเยี่ยม ถ้าไม่ว่างก็ไม่เป็นไร เอาเวลาพักผ่อนบ้างนะ"

 

"ค่ะ ก็ไม่ได้เหนื่อยอะไรมากหรอกค่ะ"

 

"แล้วคุณวัฒล่ะ"

 

"อ้อ วันนี้คุณวัฒหยุดหน่ะค่ะ ก็เลยอยากมาด้วย"

 

"อืม...แล้วรินสบายดีไหม"

 

"ค่ะสบายดีค่ะ จริงๆวันนี้อยากมาด้วยแต่ติดงานหน่ะค่ะ"

 

"รินทำงานแล้วเหรอยังเรียนไม่จบเลยนี่"

 

"ค่ะนัดก็บอกอย่างนั้นเหมือนกันแต่ฝ่ายนั้นอยากช่วยแบ่งเบาภาระ ก็รู้อยู่ว่าถ้ารินอยากจะทำอะไรก็ไม่มีใครหยุดได้"

 

"555 ยัยรินนี่นิสัยไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ"

 

"ค่ะ"

 

"พี่นัด ช่วยเล่านิทานให้หนูฟังหน่อย"

 

"จ้าๆ จะฟังเรื่องไหนล่ะ"

 

"เอาเรื่อง'ซินเดอเรลล่า'ค่ะ"

 

"งั้นมานั่งตรงนี้นะ"

 

ฉันเอามือตบบ่าของฉันเบาๆเพื่อแสดงว่า'มานั่งตรงนี้' เด็กคนนี้เป็นเด็กที่เหมือนกับฉันเพราะเธอก็ถูกทิ้งไว้ที่นี่เหมือนกัน

 

"กาลครั้งนึงนานมาแล้วมีหญิงสาวคนนึงกำพร้าพ่อแม่ และต้องอยู่กับแม่เลี้ยงใจร้าย................และซินเดอเรลล่าก็อยู่กับเจ้าชายอย่างมีความสุขตลอดไป...."

 

"พี่นัดคะ ทำไมซินเดอเรลล่าถึงกำพร้าล่ะคะ"

 

"อืม....เพราะว่าพ่อแม่เขาจากไปสู่สวรรค์ไงล่ะคะ"

 

"แล้วทำไมถึงปล่อยให้ซินเดอเรลล่าต้องอยู่กับแม่เลี้ยงใจร้ายด้วยล่ะคะ.."

 

"....ก็เพราะพ่อแม่ไม่มีทางเลือกไงล่ะจ๊ะ ไม่ใช่ว่าพ่อแม่ไม่รักนะ แต่เพราะอยู่ด้วยไม่ได้ แต่สุดท้ายซินเดอเรลล่าต้องผ่านมันไปให้ได้ล่ะน้า"

 

"ค่ะ หนูจะสู้เหมือนซินเดอเรลล่า และหนูจะอยู่อย่างมีความสุขกับเจ้าชายค่ะ"

 

"5555 จ้าๆ สู้ๆนะ พี่นัดเป็นกำลังใจให้นะ"

 

 

 

 

 

 

!!!พี่นัดใจดีจังเลยค่ะ++++

ความคิดเห็น