ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่11.ความสัมพันธ์

ชื่อตอน : ตอนที่11.ความสัมพันธ์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 268

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2563 14:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่11.ความสัมพันธ์
แบบอักษร

วาโย...

 

ผมกลับบ้านมาหลังจากไปเที่ยวห้างกับเพื่อนๆของผม ผมเจอพี่วาคินด้วย พี่วาคินคงคิดได้เเล้วมั้งว่าตัวเองผิด เเต่ถึงจะผิดไม่ผิดก็ต้องง้อนั้นเเหละ

 

"ป้าดาครับวันนี้มีอะไรกินบ้างครับ"ผมเดินยิ้มเข้าครัวไปหาป้าดา

 

"นี่ค่ะ..ของโปรดคุณหนูวาทั้งนั้นเลยนะคะ.."ป้าดาบอกกับผมออกมา

 

"งั้นเดี๋ยวโยไปอาบน้ำก่อนนะครับเเล้วเดี๋ยวโยมาทานข้าว"ผมบอกกับป้าดาก่อนจะกลับเข้าห้องมาเพื่ออาบน้ำ

 

"นี่ครับพี่ดาวเรือง..ทองหยิบทองหยอดฝอยทอง ตามที่โยสัญญาเอาไว้"ผมบอกกับพี่ดาวเรืองไปทันทีก่อนจะปักธูปให้พี่ดาวเรือง

 

"ขอบใจจ้ะ.."พี่ดาวเรืองบอกกับผมออกมา ด้วยสีหน้ายิ้มเเย้ม

 

"พี่ดาวเรืองครับผมสงสัยเหมือนกันถ้าพี่ไม่ไส่ชุดไทยพี่จะมส่ชุดเหมือนคนธรรมดาเเบบปัจจุบันได้ไหมครับ"ผมถามด้วยความสงสัย

 

"ได้หล่ะมั้งจ้ะ.."พี่ดาวเรืองบอกกับผมออกมา เเบบเผากงเต๊กอะไรทำนองนั้นไง

 

หลังจากคุยกับพี่ดาวเรืองเสร็จผมก็ไปอาบน้ำ ก่อนจะลงไปทานข้าวตอนนี้ก็เวลาหนึ่งทุ่มกว่าๆ พี่สาคินคงกลับค่ำเเน่ๆเลยคืนนี้ ผมต้องไปบอกพี่บูมให้รอเปิดประตูให้พี่คืน

 

"นี่ค่ะ..ทานมื้อเย็นให้อร่อยนะคะคุณหนูวา"ป้าดาบอกกับผมก่อนจะเดินไปปล่อยให้ผมกินข้าวมื้อเย็นอยู่คนเดียว

 

กริ้งงง~กริ้งง~

 

"ครับวิน.."ผมรับโทรศัพท์ของวินที่โทรมาหาผม

 

"มึงกลับบ้านทำไมไม่บอกพวกกูวะ.."วินถามผมออกมา

 

"เราเเชทไปบอกเเล้วนะครับวิน.."ผมบอกกับวินไปทันที

 

"เออจริงด้วย..โทดทีกูไม่ได้อ่านเเชท"วินบอกกับผมออกมา

 

"เป็นไงบ้างวะ.."วินถามผมออกมา เป็นไง..นี่คืออะไร จะถามอะไรกันเเน่

 

"เป็นไงอะไรเหรอครับวิน"ผมถามวินทันทีด้วยความสงสัย

 

"ก็มึงกับพี่ซันไง.."วินบอกกับผมออกมา อ่อเรื่องนี้นี่เอง

 

"ก็ไม่เป็นไงนะครับ"ผมตอบวินไปทันที ตามตรงก็ไม่เป็นไงยังปกติดีทั้งสองคน

 

"เดี๋ยวนี้หัดกวนตีนกูนะมึง.."วินบอกกับผมออกมา

 

"ไอวินเอาโทรศัพท์มานี่ให้พ่อคุยกับโยหน่อย"เสียงของอิฐพูดออกมา

 

"พ่อก็ไปโทรหามันเองดิ "วินบอกกับอิฐไปทันที

 

"ผมบอกพ่อเเล้วไงว่าอย่ายุ่งเรื่องของไอโยอีกทำไมพูดไม่ฟังวะ.."วินพูดด้วยน้ำเสียงโมโห

 

"เเค่นี้ก่อนนะไอโยเดี๋ยวกูโทรกลับ"วินบอกกับผมก่อนจะวางสายไป

 

ผมว่านะสินต้องทะเลาะกับพ่อของเค้าเเน่ๆเลยหล่ะครับ ปกติก็ไม่ค่อยจะลงรอยกันอยู่เเล้ว

 

ผมถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่ายหลังจากทานข้าวเย็นเสร็จผมก็เเปรงฟันเเละเข้านอนตามปกติ

 

ผมตื่นขึ้นมาในตอนดึก เหลือบไปมองนาฬิกานี่ก็ใกล้จะตีหนึ่งเเล้วพี่วาคินยังไม่กลับมาเลยงั้นเหรอ ผมลืมบอกพี่บูมไปซะสนิทผมคงต้องลงไปรอเปิดประตูเองเเล้วเเหละ

 

"ห้ามออกจากบริเวณบ้านเด็ดขาดตอนกลางคืน"เสียงพี่ดาวเรืองดังก้องในหูของผม

 

"พี่ชายโยกลับมานานเเล้ว..โยนอนต่อเถอะพักผ่อนไม่เพียงพอร่างกายจะอ่อนเเอสิ่งไม่ดีจะทำร้ายโยได้ง่ายขึ้น"พี่ดาวเรืองบอกกับผมออกมาต่อ ก่อนผมจะล้มตัวลงนอนต่อจนถึงเช้า

 

ผมตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่ ที่เเสนสดชื่นก่อนผมจะเข้าห้องน้ำไปเพื่ออาบน้ำ พออาบน้ำเสร็จผมก็เดินลงบันไดเพื่อจะไปที่ครัว

 

"อาหารเช้าพร้อมเเล้วค่ะ"ป้าดาบอกกับผมออกมา อาหารเช้าวันนี้ ขนมปัง ไข่ดาว ไส้กรอก เเฮม สงสัยคงจะรู้ว่าผมเบื่อข้าวต้มเเล้ว

 

"คุณหนูวาจะทำอะไรเหรอคะให้ป้าช่วยไหม"ป้าดาถามผมออกก่อนผมจะไปทำอะไรบางอย่าง

 

"โยอยากทำเเซนด์วิชหน่ะครับ.."ผมบอกกับป้าดาไปทันที

 

"ป้าดาไม่ต้องช่วยโยหรอกครับโยว่าโยน่าจะทำเองได้"ผมยิ้มบอกกับป้าดาไปทันที

 

"งั้นเดี๋ยวป้าเตรียมของให้นะคะ..."ป้าดาบอกกับผมก่อนจะไปหยิบขนมปัง เเฮม ไส้กรอก ผัก พวกของที่เอาไว้ทำเเซนด์วิชให้กับผม ก่อนผมจะลงมือทำเเซนด์วิชของผม

 

"เรียบร้อยเเล้วครับป้าดา.."ผมบอกกับป้าดาก่อนจะยิ้มออกมา

 

"หน้าตาน่าทานมากๆเลยค่ะคุณหนูของป้า..ว่าเเต่คุณหนูไม่ทานข้าวเช้าเหรอคะ.."ป้าดาถามผมออกมา

 

"มันไม่ทันเเล้วเเน่เลยครับโยเอาเเต่ทำเเซนด์วิชจนลืมกินข้าวเลย"ผมบอกกับป้าดาที่ยืนอยู่

 

"งั้นเดี๋ยวป้าเอาอาหารเช้าเเล้วก็เเซนด์วิชใส่กล่องให้คุณหนูไปกินดีกว่านะคะมือเช้าเป็นมื้อที่สำคัคมาก"ป้าดาบกกับผมออกมา ก่อนจะจัดเเจงอาหารมื้อเช้านำใส่กล่องให้กับผม

 

"งั้นโยไปโรงเรียนก่อนนะครับป้า..ฝากปลุกพี่วาคินด้วยนะครับ"ผมบอกกับป้าดาก่อนจะหยิบอาหารมื้อเช้าของตัวเองเเล้วก็เเซนด์วิชใส่กระเป๋าเเล้วขี่มอเตอร์ไซค์มาที่มหาลัย

 

พอมาถึงผมก็มาที่เดิมที่ผมมักจะมานั่งทำงานมานั่งคุยอยู่กับเมฆนั่นก็คือลานที่นั่งหน้าคณะเเพทย์

 

ทำไมวันนี้ไม่มีเมฆหล่ะ เมฆหายไปไหน มีใครก็ไม่รู้คนนึงนั่งอยู่หรือว่ามีคนอื่นมานั่งเมฆเลยย้ายที่ไปนั่งตรงอื่นเเต่ก็น่าจะโทรบอกกันนะครับ

 

"อ้าวไงน้องโย.."พี่ซันนั่นเองที่นั่งอยู่นึกว่าใครที่ไหน

 

"พี่ซันครับเมฆไปไหนเหรอครับ"ผมถามพี่ซันไปทันที

 

"เห็นบอกว่าลืมกินข้าวเช้ามาหน่ะเลยไปหาอะไรกิน"พี่ซันบอกกับผมออกมา

 

"ว่าเเต่โยกินข้าวเช้ามารึยังครับ.."พี่ซันถามผมด้วยสีหน้ายิ้มๆ

 

"ยังเลยครับ..เเต่โยเอามาด้วยหล่ะครับนี่ไง.."ผมพูดก่อนผมจะหยิบกล่องข้าวที่มีมีพวกไข่ดาว เเฮม ไส้กรอก ขนมปัง อยู่

 

"อิ่มเหรอครับกินเเค่นี้เอง"พี่ซันถามผมออกมา ผมก็ว่าไม่น่าจะอิ่ม

 

"ผมทำนี่มาให้พี่ด้วย.."ผมหยิบกล่องเเซนด์วิชให้พี่ซัน

 

"หน้าต่น่ากินมากเลยครับขอบใจนะ.."พี่ซันยิ้มก่อนจะบอกกับผมออกมา

 

"อย่าบอกนะว่าที่ลืมกินข้าวเช้าเพราะทำเเซนด์วิชมาให้พี่.."พี้ซันถามผมออกมา ผมพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะหยิบขนมปังของผมกิน

 

"พี่ก็มีอะไรจะให้โยเหมือนกันนะ"พี่ซะนบอกกับผมออกมา

 

"อะไรเหรอครับ.."ผมถามด้วยความสงสัย ทำให้พี่ซันยิ้มออกมาที่เห็นหน้าผม

 

"ถ้าอยากรู้หล่ะก็หลับตาก่อนครับ"พี่ซันบอกกับผมออกมาก่อนผมจะปิดตาปากผมก็เคี้ยวขนมปังกับเเฮมไปด้วย

 

"ลืมตาขึ้นได้เเล้วครับ"พี่ซันบอกกับผมออกมา ผมตกใจเเละดีใจมากๆกับสิ่งที่ผมเห็น

 

"ขอบใจมากๆนะครับ.."ผมยิ้มด้วยความดีใจก่อนจะรีบตุ๊กตาน้องหมาตัวโตมา ผมอยากได้ตัวนี้มากเลยเมื่อวานถ้าผมไม่ได้ขี่มอเตอร์ไซค์นะ ผมซื้อไปเเล้ว

 

"ชอบไหมครับโย.."พี่ซันถามผมออกมา พี่ซันยิ้มตั้งเเต่เห็นผมลืมตาเเล้ว

 

"ชอบมากๆเลยหล่ะครับ.."ผมบอกกับพี่ซันไปทันที น้องจากน้องหมาอย่างเจ้าลักกี้ หนังสือตุ๊กตานี่เเหละครัยที่ผมชอบมากๆ เหมือนตอนที่ผมได้ตุ๊กตาหมีขาวตัวเล็กมาจากพ่อของวินนั่นเเหละ

 

"พี่ขอเบอร์โทรเราหน่อยได้ไหมครับ.."พี่ซันถามผมออกมา ด้วยสีหน้าเขินๆ

 

"ได้ครับ.."ผมยิ้มก่อนจะให้เบอร์โทรของผมกับพี่ซันไป

 

"โหพี่..ลงทุนซื้อตุ๊กตาหมาตัวใหญ่ขนาดนี้เพื่อจะขอเบอร์เนี่ยนะ.."เมฆที่เดินมาพูดเเซวขึ้นมา

 

"ยิ้มใหญ่เลยนะมึงไอโย..."เมฆพูดบอกออกมาต่อ

 

"เเต่เห็นมึงยิ้มกูก็ดีใจ..เเต่ตอนนี้ไปเรียนกันก่อนเถอะ"เมฆบอกกับผมออกมา จริงสิใกล้ได้เวลาเเล้วหนิ

 

"ผมไปเรียนก่อนนะครับพี่ซัน"ผมบอกกับพี่ซันก่อนจะไปเรียน ผมไม่ลืมจะอุ้มเจ้าตุ๊กตาน้องหมาตัวโตนุ่มนิ่มน่ากอดมาด้วยหรอก

 

"นี่มึงต้องทำขนาดนี้เลยเหรอวะ.."เมฆถามผมออกมา

 

"เราทำอะไรเหรอครับเมฆ"ผมถามเมฆไปทันที

 

"ก็เอาตุ๊กตาหมามาตั้งบนเก้าอี้กูไง.."เมฆบอกกับผมออกมาปกติผมกับเมฆจะนั่วติดกันเเต่คราวนี้มีตุ๊กตาน้องหมามากั้นไว้ไงครับ

 

"เออไอโย..เย็นนี้ไปดูเเข่งบาสกัน..พี่ซันก็ลงเเข่งด้วยนะ.."เมฆบอกกับผมออกมา

 

"ว่าไง..เงียบจะไปไม่ไป.."เมฆถามผมออกมา ด้วยสีหน้าสงสัย สงสัยอะไร

 

"ไปครับ"ผมบอกกับเมฆไปก่อนพวกเร่จะนั่งเรียนกันไปเรื่อยๆจนกระทั่งเลิกคลาส

 

ว่าเเต่วันนี้ผมจะเอาตุ๊กตาน้องหมากลับบ้านยังไงหล่ะเนี่ยตัวก็ไม่ใล่เล็กๆ

 

"มึงจะเอาตุ๊กตามากินข้าวที่โรงอาหารด้วยไม่ได้นะเว้ยคนมองกันใหญ่เลย"เมฆบอกกับผมออกมา

"จะให้เราทิ้งไว้ได้ไงหล่ะครับเมฆเดี๋ยวมันเหงาเเย่เลย"ผมบอกกับเมฆไปด้วยสีหน้าร่าเริง

 

"มึงนี่ก็มีมุมติ๊งต๊อง เเบ๊วๆ กับเค้าด้วยนี่หว่า"เมฆบอกกับผมออกมา

 

"น้องค่ะพอจะมีเวลาคุยกับพวกพี่ไหม"รุ่นพี่คนนึงเดินมาหาผมก่อนจะพูดขึ้น

 

"ครับพี่.."ผมพูดก่อนจะหันไปมองพี่เค้า

 

"น้องนี่มันเหมือนที่เค้าบอกกันจริงๆด้วย..หล่อมาก..ว่าเเต่น้องสนใจเป็นหลีดปะ.."พี่เค้าถามผมออกมา

 

"พี่ให้เวลาน้องคิดเเต่อย่าคิดนานนะเพราะต้องซ้อม"พี่เค้าบอกกับผมออกมา

 

"งั้นพวกพี่ไปก่อนนะ.."รุ่นพี่พูดก่อนจะเดินไป

 

"ดูท่ามึงจะมีชื่อเสียงเยอะเลยหว่ะ.."เมฆบอกกับผมออกมา

 

"ยังไงเหรอครับ"ผมถามเมฆด้วยสีหน้างงๆ

 

"ก็นี่ไงเพจคนหน้าตาดีมึงเค้าก็ลงรูปมึงด้วย เเล้วก็มีอีกนะหลายเพจเลย"เมฆบอกกับผมออกมา

 

"เอาเถอะรีบกินข้าวจะได้ไปเรียนต่อเเล้วไปดูบาสกัน หรือว่าจะไปดูไอวินไอเปรมคัดตัวลงทีมบอลคณะก็ได้นะ.."เมฆบอกกับผมออกมา

 

"มึงก็เคยเป็นหลีดหนิตอนมอสี่กูจำได้.."เมฆบอกกับผมออกมา

 

"เเต่ตอนนั้นมึงเป็นลม เเล้วก็ ใช่เลือดรึเปล่าวะที่ออกทางปากมึง"เมฆถามผมออกมา

 

"ไม่ใช่ครับ.."ผมบอกกับเมฆไปทันที จนถึงทุกวันนี้ดูท่าเมฆจะไม่รู้เรื่องนั้นเลยนะครับ ตอนนั้นผมรู้สึกเหมืนอตัวเองตายไปเเล้วเลย ซึ่งก็คงจะตามนั้น เเต่ทุกวันนี้ผมก็ยังรอดอยู่นะ นั่นเป็นหนึ่งในประสบการณ์เฉียดตายของผมเลยหล่ะ

 

"มึงคิดอะไรวะ..ตกลงมึงจะเอาไงหาอะไรทำบ้างก็ดีนะเรียนหมอมันหนัก ต้องผ่อนคลายบ้าง"เมฆบอกกับผมออกมา

 

"เราว่าลองทำดูก็ไม่น่าเสียหายอะไรนะครับเมฆ..."ผมบอกกับเมฆไปทันที ลองหาอะไรทำบ้างก็ดี หวังว่าอ่ะนะ

 

หละงจากนั้นพวกผมก็ไปเรียนกันจนถึงเวลาเย็นพวกผมก็ไปดูบาสกัน

 

"อ้าวไงไอโยไอเมฆ.."วินทักทายผมที่กำลังเดินมากับเมฆ

 

"พวกมึงไม่ไปคัดตัวเหรอวะ.."เมฆถามวินกังเปรมออกมา

 

"ผ่านเเล้วหว่ะก็คนมันเก่ง.."วินตอบออกมา ก่อนจะหันมามองผมที่ถือตุ๊กตาน้องหมามาด้วย

 

"เเล้วนี้ใครให้ตุ๊กตามึงวะ.."วินถามผมออกมา ด้วยสีหน้าสงสัย

 

"ก็จะใครซะอีกหล่ะ..กูบอกมึงเเล้วให้หัดอ่านเเชทซะบ้าง"เปรมพูดบอกออกมา

 

"สรุปใครให้วะ.."เมฆถามผมออกมาต่อ ด้วยความสงสัย

 

"นั่นไง...ไอคนที่ยืนโบกมือให้ไอโยมันไง"เมฆชี้ไปทางพี่ซันที่โบกมือให้ผมอยู่

 

"มึงเชื่อปะพี่เค้าซื้อมาให้เเบกกับขอเบอร์เเค่เนี่ย"เมฆบอกกับวินเเล้วก็เปรมออกมา

 

"ถ้าเป็นกูนะกูไม่ขอเเค่เบอร์หรอกกูจะขออย่างอื่นด้วย"วินบอกออกมาด้วนสีหน้ายิ้มๆ

 

"ขออะไรวะ.."เปรมถามออกมาด้วยความสงสัย

 

"ก็ขอพวก เฟสบุ๊ค ไลน์ ไอจี อะไรพวกนี้ไง"วินบอกออกมา

 

"อ๋อ..เเล้วไป"เมฆพูดออกมานี่เมฆคิดอะไรอยู่งั้นเหรอ

 

"พวกมึงคิดอะไรของพวกมึงวะกูไม่ได้หื่นตลอดเวลานะเว้ย"วินบอกกับทุกคนออกมา

 

"เเต่สีหน้ามึงมันฟ้องหว่ะ..."เปรมพูดบอกออกมา ก่อนพวกเราจะนั่งดูการเเข่งบาสไปเรื่อยๆเเล้วก็คุยกันำปเรื่อย วิน เมฆ เเล้วก็เปรมมีเรื่องให้คุยกันได้ทุกวันนั่นเเหละครับ ส่วนผมก็นั่งฟัง

 

•••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

 

ฝากติดตามฝากคอมเม้นท์ด้วนะครับไรท์จะนำไปปรับปรุงในตอนต่อๆไป ไรท์อยากรู้ว่าในมุมมองคนอ่านเป็นยังไงสยองไหม หรือถ้าจะติอะไรก็คอมเม้นท์บอกได้นะครับ คอมเมนท์ คือ กำลังใจ สำหรับไรท์

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น