ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 9 เจ็บๆคันๆ

ชื่อตอน : ตอนที่ 9 เจ็บๆคันๆ

คำค้น : รักนี้ผมขอลิขิตเอง ดราม่า น่ารัก คินซัน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 136

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 เม.ย. 2563 22:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 9 เจ็บๆคันๆ
แบบอักษร

ตอนที่ 9 เจ็บๆคันๆ

 

ใครจะว่าผมหน้าด้านกะจะรวบหัวเรื่องหางไอ้ซันผมก็ไม่ว่านะเพราะผมแม่งคิดจะทำจริงๆว่ะ    คนอะไรว่ะโคตรน่ารักเลยยิ่งเวลามันทำหน้างอๆบึ้งๆเนี่ยนะผมอย่างชอบเลย     ไม่รู้ทำไมพอเป็นมันแล้วผมโคตรอยากง้อมันเลย    แต่ผมว่ายังมีอีกหลายเรื่องที่ผมยังไม่รู้เกี่ยวกับมัน   โดยเฉพาะรถเบนซ์นี่อีกมันเอามาจากไหนว่ะ  หรือว่าบ้านมันรวย   หรือว่ามันจะเป็นเด็กเสี่ยมีเสี่ยเลี้ยงหรือเปล่าว่ะ  ไม่ได้การละแบบนี้

“มึงนี่รถมึงหรอว่ะ”

“ก็ใช่ไง    มึงนี่ก็ถามแปลก”

“อ๋อหรอ   ดูท่าบ้านมมึงรวยเนาะ”  

“ไม่ได้รวย  แต่ก็ไม่ได้จน” ไม่ได้รวยแต่ก็ไม่ได้จนแบบนี้ก็แสดงว่าฐานะปานกลาง 

“แล้วนี่มึงผ่อนหมดยัง”

“ผ่อนอะไร?   รถอ่ะนะป๊าซื้อเงินสดไม่ได้ผ่อน” ป๊าที่แปลว่าพ่อหรือป๊าที่แปลว่าเสี่ยเลี้ยงว่ะ   แม่งเอ้ยทำไมกูต้องคิดมากด้วยว่ะ  

“พ่อมึงอ่ะนะ”

“เออ!  พ่อกูนี่แหละถามอยู่ได้แม่ง!!” ได้ยินแบบนี้ค่อยโล่งใจหน่อย  อย่างน้อยๆก็ไม่ต้องไปแข่งกับเสี่ยกระเป๋าหนักที่ไหน   แต่ตอนนี้ผมว่าผมควรจะขับรถไปเงียบๆดีกว่าเพราะตอนนี้ดูท่าไอ้ซันมันจะกินหัวผมแล้วที่เอาแต่ถามมันอ่ะ

 

“นี่มึงเลิกหน้าบึ้งได้แล้ว  ซื้อของเสร็จเดี๋ยวพาไปเลี้ยงข้าว” ทันทีที่ลงจากรถได้ไอ้ซันก็เดินจ้ำอ้าวเข้าห้างไม่รอผมเลย   โชคดีที่เกิดมาขายาวกว่ามันเลยเดินตามมันทัน

 “ใครบอกว่ากูจะไปกับมึง    แยกกันตรงนี้ซื้อของเสร็จค่อยกลับมาเจอกัน” ไอ้ซันหันกลับมาบอกผมด้วยท่าทางเซงๆเหมือนมันจะเบื่อผมยังไงยังงั้นเลย    แต่ไม่เป็นไรผมถือคติวด้านได้อายอดหรือจะเรียกง่ายก็คือผมหน้าด้านนั้นแหละ   สงสัยวันนี้ผมจะรุกหนักเกินไปไอ้ซันเลยตั้งหลักไม่ทัน

“ไปด้วยกันดีกว่ากูจะได้ช่วยมึงถือของไง”  

“กูถือเองได้   ไปเลยทางใครทางมัน”

“อ้าวแล้วแบบนี้กูจะรู้ได้ไงว่ามึงจะซื้อของเสร็จตอนไหนอ่ะ”

“ก็โทรศัพท์ไงมึงซื้อเสร็จแล้วก็โทรหากู”

“แต่กูยังไม่มีเบอร์มึงเลยนะ”

“มึงนี่มากเรื่องจริงๆเลย   เอาโทรศัพท์มานี่!” ไอ้ซันพูดจบผมก็รีบส่งโทรศัพท์ตัวเองให้มัน   มันก็รับไปกดเบอร์ตัวเองลงในโทรศัพท์ผมด้วยท่าทางหงุดหงิด   หึ! แต่มันหารู้ไม่ว่าตอนนี้มันได้ติดกับผมแล้ว  

“เสร็จแล้วก็โทรมา!”

“อ๋อ   โอเคได้ๆ”

 

หลังจากที่แยกย้ายกันกับไอ้ซันผมก็เดินเล่นอยู่แถวๆนี้แหละ   ทีแรกกะว่าจะแอบเดินตามมันไปแต่คิดไปคิดมาวันนี้ผมแม่งรุกมันหนักไปแล้วเลยขอปล่อยให้มีอิสระก่อนละกันอีกสักสามสิบนาทีค่อยเดินตามหามันอีกที   แต่ผมนั่งเล่นอยู่นี่ยังไม่ถึงสิบห้านาทีเลยหางตาผมก็เหลือบไปเห็นคนตัวเล็กกว่าที่ตอนนี้มีผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้เข้าไปคุยกับมันอ่ะ   แต่ทำไมพอมองจากตรงนี้แล้วมันรู้สึกคุ้นๆว่ะ แม่งว่าแล้วก็เดินเข้าไปดูให้เห็นกับตาเลยละกัน

“ฮ่าๆ  พี่ตุลาผมไม่เอาด้วยหรอก”

“อ้าวทำไมล่ะ   พี่ว่าเท่ดีออก”  ที่แท้ก็อยู่กับไอ้พี่ตุลาอะไรนี่เอง  คุยกันสนุกเลยนะมึง

“ซันกูหาร้านขายเสื้อไม่เจออ่ะมึงพากูไปหน่อยดิ” ว่าแล้วผมก็เดินไปจูงมือไอ้ซันให้เดินออกมาจากผู้ชายคนนั้น

“มึงก็ไปซื้อเองดิยุ่งอะไรกับกูว่ะ!!!   กูคุยกับพี่เขาอยู่มึงไม่เห็นหรือไง!” ไอ้ซันว่าแล้วก็สะบัดมือออกจากมือผมที่จับมันอยู่อย่างหงุดหงิด  หึ! ใช่อย่างที่มันว่าวันนี้ผมคงยุ่งกับมันมากเกินไปจริงๆด้วย   แล้วบางที่การที่มันบอกผมว่าจะมาห้างมันคงนัดกับพี่ตุลาอะไรของมันตั้งแต่แรกอยู่แล้วก็ได้   แต่เป็นผมที่ผิดเองที่ขอตามมันมา

“กูทำให้มึงลำบากมากเลยใช่ไหม” ผมตัดสินใจถามคำถามนี้ออกไปเพราะดูจากสีหน้าไอ้ซันแล้วมันคงเบื่อขี้หน้าผมเติมทน

“ก็เออดิว่ะ!!” หึ!  ก็ไม่ได้ต่างจากที่คาดการไว้สักเท่าไหร่  เจ็บๆคันๆหัวใจดีเหมือนกันเนาะ

“วันนี้กูมีธุระ  คงรอกลับพร้อมมึงไม่ได้แล้ว    ขับรถกลับบ้านดีๆนะ” ผมว่าแล้วก็เอากุญแจรถยัดใส่มือไอ้ซันแล้วเดินออกมาจากตรงนั้นทันที     ทำไมผมแม่งโคตรจุกเลยว่ะ  ผมรู้นะว่าผมกับมันพึ่งจะรู้จักกันได้ไม่กี่วัน    แต่การที่ผมอยากจะจีบมัน อยากจะอยู่กับมัน  อยากให้มันเป็นรอยยิ้มของผม  ผมพึ่งรู้ว่าสิ่งที่ผมทำมามันทำให้อีกคนไม่ชอบ ไม่พอใจ มันไม่ใช่สิ่งที่อีกคนต้องการ    เหมือนผมกำลังยัดเยียดสิ่งเหล่านั้นให้เขาโดยที่เขาไม่ได้ยินดีที่จะรับมันไปผมแม่งโคตรแย่เลยว่ะ               

 

ความคิดเห็น