ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

Section 1

"ออกไปยัยคนสกปรก! ยัยคนจน!" เสียงเล็กๆแหลมๆของเด็กผู้หญิงกลุ่มนึงตะโกนไล่เด็กผู้หญิงอีกคนที่เนื้อตัวมอมแมมที่นั้งร้องไห้อยู่ที่พื้น

"ฮือออ .."

"ออกไปสิ ที่นี่มันเป็นสำหรับพวกชั้น ที่ของแกมันอยู่ตรงกองขยะโน้น ไปสิ ไป๊" ทุกคนเริ่มเอาไม้มาจิ้มๆเด็กผู้หญิงมอมแมมคนนั้นด้วยความรังเกียจ

"ฮือออ" เด็กน้อยลุกขึ้นก้มหน้าก้มตาเช็ดน้ำตาที่ไหลลงมาอย่างไม่ขาดสายพร้อมหันหลังเดินออกไป พอเดินไปได้ไม่กี่ก้าวเด็กน้อยกลับถูกอุ้มขึ้น เธอตกใจแล้วมองคนที่อุ้มเธอ

 

"นี่! ยัยเด็กนิสัยเสีย หล่อนใหญ่โตมาจากไหนยะถึงได้มาไล่คนที่เขามาเล่นแบบนี้ ชั้นเห็นนะว่าพวกแกทำไร เดี๋ยวชั้นจะบอกพ่อแม่พวกแกให้หมดเลย ยัยเด็กเวร!" เสียงของเด็กผู้ชายที่อุ้มเธอไว้ตะคอกใส่กลุ่มเด็กผู้หญิงที่มาแกล้งชั้น

"อย่านะ! พี่อย่าบอกพ่อกับแม่หนูนะ" กลุ่มเด็กเกเรนั่นแย่งกันพูดด้วยความกลัวว่าจะโดนฟ้อง

"ไม่! ชั้นจะฟ้อง เด็กอย่างพวกแกจะต้องโดนกักบริเวณแน่5555555"พร้อมหันหลังเดินอุ้มเธอไป

"หนูจะไม่แกล้งมันแล้ว พี่อย่าบอกพ่อกับแม่หนูเลยนะ" พวกเด็กเกเรน้ำตาหลอ

เขาหันกลับมามองเด็กกลุ่มนั่น

"...อย่าให้มีครั้งต่อไปก็แล้วกัน"เขาก็หันหลังเดินไป

 

ในขณะที่เขากำลังอุ้ม อย่าใช้คำว่าอุ้มเลยเรียกว่าหิ้วดีกว่า ฉันมองหน้าเขาเด็กหนุ่มใบหน้าเนียนเกลี้ยงเกลาคิ้วหน้า ดวงตาของเขาเป็นสีน้ำตาลอ่อนๆ จมูกโด่งปลายจมูกเชิดปากแดงเป็นกระจับ หน้าหวานราวกับผู้หญิง

"...จะมองอีกนานมั้ยยะยัยตุ่น"เขาพูดพร้อมหยุดเดินแล้ววางฉันลง

"ขอบคุณมากค่ะพี่ที่ช่วยน้องไว้"ฉันก้มไหว้ขอบคุณพี่เขา

"อืม...แล้วบ้านอยู่ไหนล่ะจะไปส่ง"

"อยู่ซอยข้างๆค่ะ"

แล้วฉันก็เดินไปกับพี่เขา

"แล้วพี่ชื่ออะไรคะ"

"คิณ"

"น้องชื่อน้อง"

"... อืม"

"แล้วพี่เรียนอยู่ชั้นอะไรหรอ"

"เกรด4"

"เกรด4คืออะไรคะ"

"..."

"..."

"แล้วทำไมตาพี่เป็นสีนั่นหล่ะคะ"

"เป็นลูกครึ่ง"

"แล้ว.."

"ถามอะไรมากมายยะยัยตุ่น! ลำไย" -"-

ชั้นสะดุ้ง แล้วเดินต่อไปเงียบๆ

 

"นี่ยัยตุ่นจะถึงบ้านยังเนี่ย ชั้นเหนื่อยละนะ"

"อยู่ข้างหน้านี้เลย" เธอชี้ไปตรงที่มีกองขยะที่มีคนมาทิ้งไว้

"..." ผมมองตาปริบๆ นี่เธออยู่ตรงนี้หรอ บ้านเป็นสังกะสีที่ถ้ามีลมแรงๆพัดมาก็คงจะไปหมดทั้งบ้าน เธอจนจนผมอึ้ง

"อยู่กับใครเนี่ย"ผมถามเธอ

"อยู่กับพ่อแม่และก็พี่พี่ค่ะ"

"ไม่เห็นอยู่บ้าน"

"พ่อกับแม่ไปเก็บขยะ พี่ก็น่าจะกลับมาพร้อมพ่อกับแม่"

"...แล้วไม่กลัวหรือไงอยู่คนเดียว"

"ไม่กลัว"เธอส่ายหัวไปมา

"..."

"น้องดีใจมากๆเลยที่พี่คิณคุยกับน้อง ช่วยน้อง แถมยังมาส่งน้องด้วย :) "

"ไม่มีเพื่อนเลยหรือไงฮึ"

เธอยิ้มตาใสแล้วส่ายหัวไปมา

"พวกเขาไม่ชอบน้อง เขาบอกว่าน้องสกปรก"

"...."ผมมองเธอด้วยความรู้สึกสงสาร

"น้องเข้าบ้านก่อนนะ" เธอกระโดดผ่านกองขยะนั่น

"...พรุ่งนี้เจอกันที่ชิงช้านะ"

เธอหันมายิ้มกว้างตาเป็นประกาย

"พรุ่งนี้ๆ เล่นๆเย้ๆๆๆ"

"ไปๆเข้าบ้าน"

ผมหันหลังเดินออกมาเอามือล้วงกระเป๋าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์โทรออก

"ลุงต้อมมารับผมหน่อยอยู่ซอยข้างๆสุดซอย มาเร็วๆนะ"

พระอาทิตย์เริ่มจะลับขอบฟ้า ทางที่เคยเดินเข้ามากลับดูน่ากลัวมากยิ่งขึ้นเพราะแทบจะไม่มีแสงใดๆส่องให้เห็นทางเลย ผมเดินย้อนกลับไปมองบ้านของยัยตุ่นนั่นที่กำลังจุดเทียน... ลุงมายังเนี่ยย!

เมื่อถึงบ้านผมก็เล่าเรื่องนี้ให้พ่อกับแม่และน้องฟัง

แม่ผมร้องไห้เมื่อได้ยินเรื่องของยัยตุ่น

 

 

ผ่านมาหลายวันเธอก็ได้มาเล่นอยู่ที่บ้านของพี่คิณอยู่บ่อยๆ บ้านพี่คิณใหญ่มากกกก กว้างมากกกก มีสระน้ำด้วย คุณป้าแคทกับคุณลุงคิลล์พี่คิณใจดีกับเธอมากๆ สอนอะไรเธอหลายอย่าง แต่คุณลุงคิลล์กลับดึกเพราะต้องทำงาน ส่วนฉันก็มีพี่คิณเล่นด้วยเสมอวันไหนที่พี่คิณกับพี่คิมไปโรงเรียนฉันก็จะมาคลุกอยู่กับคุณป้าแคท คุณป้าแคทสอนหนังสือชั้นด้วย แต่ชั้นหัวช้าเลยไม่ค่อยได้เรื่องเท่าไหร่ แฮะๆ  แถมยังใจดีทำอาหารเผื่อไว้ให้ฉันเอากลับไปบ้านด้วยนะ พ่อกับแม่และพี่ชั้นดีใจและขอบคุณมากๆเพราะไม่ค่อยมีโอกาสได้ทานของดีๆแบบนี้ ฉันเข้ากับทุกคนได้ดียกเว้นพี่คิม เขาไม่เคยเล่นไม่เคยแกล้งและไม่เคยพูดกับฉันเลย ฉันแทบไม่ค่อยเจอเขาเพราะว่าเขาชอบตามคุณลุงคิลล์ไปทำงานแต่เขาก็ไม่ได้รังเกียจฉันหรอก คิดว่านะฮ่าๆ

วันนี้คุณป้าแคทไม่อยู่บ้านเพราะไปทำธุระกับคุณลุงคิลล์

พี่คิณกับพี่คิมยังไม่กลับ ฉันเลยไปช่วยป้ารุ้งทำงานบ้านและก็ไปช่วยลุงต้อมล้างรถ

"เด็กคนนี้มันขยันจริงๆ" ป้ารุ้งมองมาที่เด็กน้อยยิ้มๆในน่าเอ็นดูของเด็กน้อย

"ใช่ มันน่าเอ็นดูอย่างนี้ไงคุณผู้ชายกับคุณนายถึงได้เมตตา"ลุงต้อมเออออตาม เด็กน้อยวิ่งมาหาพวกเขามั้งสอง

"ลุงต้อมๆน้องอยากไปรับพี่คิณ พี่คิมจังค่ะ ขอน้องไปด้วยได้มั้ยคะ" เด็กน้อยมาอ้อนขอไปด้วย

"ไปได้ยังไงเดี๋ยวก็โดนคุณหนูดุหรอก"ลุงต้อมเตือน

"น้องอยากเห็นค่ะว่าโรงเรียนเป็นยังไง น้องไม่เคยเห็นเลยว่าโรงเรียนหน้าตาเป็นยังไง"ว่าแล้วเด็กน้อยก็ทำตาแป๋วใส่ลุงต้อม

"เห้ออออออ ถ้าเอ็งโดนดุจะหาว่าลุงไม่เตือนไม่ได้นะ"ลุงพูดอย่างอ่อนใจ

"เย้ๆๆๆๆๆได้ไปโรงเรียนแล้วๆๆๆ"เด็กน้อยกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ

"รุ้งพามันไปเปลี่ยนเสื้อผ้าหน่อยไป"ลุงต้อมบอกป้ารุ้ง ป้พนักหน้าก่อนจะพายัยน้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า

 

 

14.35 น. ณ โรงเรียนนานาชาตแห่งหนึ่ง

"อู๊วหู้วววววววววว โรงเรียนใหญ่มากกกกๆเลยยยลุงงงง"

ฉันพูดด้วยความตื่นเต้น

"นี่แหละโรงเรียน เดี๋ยวเอ็งก็ได้เรียนแต่คงไม่ใช่ที่แบบนี้หรอกนะ"

"ทำไมหล่ะคะลุง:ฉันถามด้วยความสงสัย

"ก็ที่นี่น่ะเป็นโรงเรียนของคนรวยๆ ไม่เหมาะกับคนอย่างพวกเราหรอกอิหนูเอ้ย"ลุงต้อมพูดอย่างปลงๆ ฉันมองไปที่โรงเรียนอย่างเงียบๆไม่พูดอะไรต่อ

 

14.40 น. เลิกเรียน

นักเรียนเริ่มออกมากันแล้วลุงต้อมเดินเข้าไปข้างในไปรับพี่คิณและก็พี่คิม ส่วนฉันรออยู่บนรถรอพี่ๆอยู่บนนี้ มาแล้วๆ

ทันทีที่ประตูรถเปิดฉันพุ่งออกไปกอดพี่คิณ

"อร้าย! ตกใจหมด"พี่คิณรับฉันไว้ด้วยความตกใจ พี่คิณกับพี่คิมตัวโตกว่าชั้นมากเลยรับน้ำหนักได้

"พี่คิณมาแล้วๆๆ"ฉันกล่าวอย่างดีใจ

"...เล่นอะไรไม่รู้เรื่อง"พี่คิมบ่นเบาๆแต่ฉันได้ยิน

"พี่คิมก็มาๆ"ฉันที่อยู่ในอ้อมกอดพี่คิณเอื้อมมือไปจับแขนเสื้อพี่คิมไกวน้อยๆ

"ไปกันครับกลับบ้านกันคุณหนู"จากนั้นทุกคนก็ขึ้นมาบนรถ ระหว่างที่รถกำลังเคลื่อนตัว

"พี่คิณพี่คิม น้องเอาขนมมาให้ น้องช่วยป้ารุ้งทำเองเลยน้าาา"พร้อมกับเปิดกล่องที่เตรียมมาหยิบเซนวิชที่อยู่ในนั้นออกมาให้พี่ๆทั้งสองคน

"อร่อยมั้ย"ฉันถาม

"ยังไม่ได้กิน!"ทั้งสองประสานเสียงใส่ฉัน

"555555555"

 

 

ระหว่างนั่งดูการ์ตูนบาร์บี้ที่ห้องรับแขก ฉันนั่งดูอยู่กับพื้นส่วนพี่คิณกำลังถักเปียให้ฉัน ส่วนพี่คิมก็เล่นเกมส์มือถือ อยู่ๆพี่คิมก็พูดขึ้นมาว่า "เอ้า!มองกล้อง" แชะ!

ฉันก็หันไปดูการ์ตูนต่อ

"เสร็จละ"

"ขอบคุณค่ะ"ฉันยกมือไหว้ขอบคุณแต่ไม่หันหน้ามา

"ขอบคุณแบบไหนนะ"พี่คิณดุเบาๆ

ฉันได้ยินดังนั้นก็ลึกขึ้นมาหอมแก้มพี่คิณแล้วนั่งดูต่อ

"นี่ยัยตุ่นพรุ่งนี้เรามาเล่นแต่งหน้ากันมะ"พี่คิณชวนฉัน

"เล่นสิเล่นๆๆ"ฉันหันมองตอบด้วยเสียงดีใจ

"พี่คิมเล่นดะ.."ฉันชวน

"ไม่!"พี่คิมลุกหนีไปเลย

.

.

"เจ้าน้องๆอยู่ไหน!"ลุงต้อมเรียกหาฉัน

"อยู่นี่ค่าาา"ฉันลุกขึ้นชูมือ พี่คิณเห็นเลยเอานิ้วจิ้มจักแร้ฉัน ฉันเลยหุบแขนลง ลุงเดินมาหาฉันด้วยท่าทางที่ร้อนรน

"เจ้าน้อง ฟังลุงนะ...."ลุงต้อมน้ำตาหลอเสียงสั่น

"..."ฉันเอียงคอสงสัยแต่นิ่งฟัง

"พ่อกับแม่และพี่เอ็งตายแล้วนะถูกรถพ่วงทับ"ลุงต้อมน้ำตาไหลออกมาด้วยความสงสารเด็กน้อยตรงหน้า

ฉันไม่รู้ว่าความตายคืออะไร แต่ฉันรู้ว่ารถพ่วงคืออะไรเพราะลุงต้อมบอกว่าถ้าโดนรถแบบนี้เหยียบหรือทับ จะต้องไปสวรรค์อย่างแน่นอน

ทุกคนตกใจหมด มองมาที่ฉันที่ได้แต่ยืนนิ่งไม่พูดอะไร

ลุงต้อมพาฉันไปที่โรงพักเพื่อไปแจ้งตายให้ครอบครัวของฉัน

จนถึงวันงานวันสุดท้าย ต้องขอบคุณที่คุณลุงคิลล์กับคุณป้าแคทคอยช่วยแม้ว่าจะอยู่คนละศาสนา ฉันขอให้พี่คิมถ่ายรูปฉันกับกรอบรูปของพ่อแม่และพี่พี่ของฉันไว้ ในระหว่างที่สวดศพที่จัดขึ้นมาอย่างเรียบง่ายเพราะว่าพ่อกับแม่ไม่มีญาตที่ไหน ฉันอยู่สามวันฉันไม่ร้องไห้ออกมาเลยแม้แต่น้อย ทุกคนคอยปลอบฉันโดยเฉพาะพี่คิณที่จะคอยกอดฉันไว้อยู่เสมอและพาฉันไปนอนด้วยตลอดสามคืน วันเผาวันสุดท้ายเสร็จสิ้นไปด้วยดี ในคืนนั้นทุกคนก็เข้ามาที่ห้องพี่คิณที่นอนอยู่กับฉันเขามากันหมดเลยทั้งคุณลุงคุณป้าพี่คิณพี่คิมและฉันที่นอนอยู่ตรงกลาง ชั้นมองทุกคุนและมองออกไปที่ช่องหน้าต่างเล็กที่มองเห็นดวงดาว

"พี่คิณ"

"...ว่าไง"

"พ่อแม่พี่พี่ไปอยู่ที่ดาวใช่มั้ยคะ"ทุกคนก็ฟังฉันเงียบๆ

"ใช่พวกเขาไปอยู่กันบนนั้นแล้ว"

"...แล้วเขาจะเหงามั้ยคะ"

"..."

"แล้วเขาจะคิดถึงน้องมั้ยคะ"เสียงฉันเริ่มสั่นเครือ

"คิดถึงสิพวกเขาต้องคิดถึงเธออยู่แล้ว เชื่อพี่สิ"

"แต่น้องเหงา..."น้ำตาไหลออกจากตาของเด็กน้อยไม่ขาดสาย เธอร้องออกมาเบาๆ

"เหงาได้ไง นี่ไงยังไม่พี่ คิม พ่อแม่พี่อยู่ด้วยนี่ไง ไม่เหงาหรอก"พี่คิณปลอบฉันแล้วคอยเช็ดน้ำตาให้

"น้องคิดถึงพ่อกับแม่และก็พี่พี่นะคะ"ฉันเปล่งเสียงออกไปพอสมควรอยากให้ครอบครัวฉันรู้ว่าฉันคิดถึงพวกเขาแค่ไหน

ทุกคนก็เข้ามากอดฉันไว้

 

หลังจากนั้นคุณป้าแคทก็เสนอขึ้นมาว่าจะรับฉันเป็นลูกบุญธรรมและจะส่งฉันเรียนหนังสือสูงๆ

ฉันปฏิเสธไม่ยอมรับท่าเดียวแต่คุณป้าไม่ยอมแพ้ ฉันบอกไปว่าอยากเป็นลูกป้ารุ้ง คุณป้าแคทน้อยใจว่าทำไมถึงไม่ยอมมาเป็นลูกบุญธรรมของเขาเพราะคุณป้าแคทอยากได้ลูกผู้หญิงมากเลยอยากให้ฉันมาเป็นลูกอีกคน ฉันส่ายหัวปฏิเสธจนคุณป้าแคทยอมแพ้ ส่วนป้ารุ้งกับลุงต้อมเองก็ไม่มีลูกหลานที่ไหนก็เลยรับฉันไว้เป็นบุตรบุญธรรมและค่าใช้จ่ายค่าเล่าเรียนคุณลุงคิลล์ก็รับหน้าที่นี้ให้

 

จนวันเวลาผ่านไป 20 ปีผ่านไป...

 

 

 

******************************************

นิยายเรื่องนี้เกิดจากจินตนาการของผู้แต่งเท่านั้น

เหตุการณ์ สถานที่ และตัวละครเป็นเพียงเรื่องสมมุติเท่านั้นค่ะ - จากไรท์

 

 

แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น