ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

5. อย่าหายไปไหนอีกเลย

ชื่อตอน : 5. อย่าหายไปไหนอีกเลย

คำค้น : พิษรัก (มาเฟีย)

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.9k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 25 เม.ย. 2563 16:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
5. อย่าหายไปไหนอีกเลย
แบบอักษร

เมื่อคุณอสูรคุยเรื่องข้อตกลงกับผมเสร็จก็คุยกับคุณตำรวจต่อ เห้ออออถามว่ามันดีมั้ยที่เขาเปย์ให้ผมขนาดนี้ผมบอกเลยว่ามันดีมากเลยด้วยซ้ำ แต่เขาไม่เสียดายเงินบ้างรึไงนะที่จะซื้อคอนโดให้ผมฟรีๆแบบนี้ อยากรู้จริงงๆว่าเขามีเงินเยอะขนาดไหนกันนะมีทั้งบ้าน คงไช้คำว่าบ้านคงไม่ได้มั้งเพราะมันโคตรจะใหญ่คงเรียกว่าคฤหาสน์เลยดีกว่าแถมมีพื้นที่กว้างอีกด้วย แถมยังเลี้ยงสิงโตอีก ผมได้ยินก่อนที่คุณอสูรจะเข้ามาในห้องเพื่อพาผมลงมาข้างล่างนี่นั่นแหละ แต่ผมไม่แน่ใจว่าใช่ตัวเดียวกันที่เจอที่ผับรึป่าว

"มีคำถามเพิ่มมั้ยคุณรัน?" คุณอสูรถามคุณตำรวจแต่ดูเหมือนจะเป็นเพื่อนผมมากกว่าที่มีคำถาม

"ผมมี" พี่อาร์มพูดขัดขึ้น

"ว่า?"

"ผมไม่โอเคที่ฮาร์ทจะไป..."

"แล้วนายเป็นอะไรกับฮาร์ท พ่อฮาร์ทเหรอ?" คุณอสูรหันไปถามพี่อาร์มพร้อมสายตาเย็นชาไม่ทุกข์ร้อนอะไรกับคำพูดของตนเองแม้แต่น้อย

"ผมไม่ได้เป็นอะไรกับฮาร์ท แต่ผมอยากจะบอกคุณไว้อย่างนึงว่าอย่าพลาดหล่ะ ถ้าวันไหนคุณทำให้ฮาร์ทเสียใจผมนี่แหละที่จะแย่งฮาร์ทมาจาก..."

"หุบปาก!! มึงจะไม่ได้แตะฮาร์ทแม้แต่ปลายนิ้ว" คุณอสูรตะคอกดังลั่นพร้อมกับมองหน้าพี่อาร์มด้วยสายตาแข็งกร้าวมือข้างซ้ายกอดเอวผมแน่นจนผมหน้านิ่วส่วนมือข้างขวากำหมัด คุณแชมป์กับคุณโจที่อยู่ใกล้ๆคุณอสูรแทบจะทุ่งใส่พี่อาร์มในพริบตา

"ผมเจ็บ" แต่เหมือนเขาจะไม่ฟังผมเลย

"คุณอสูร ใจเย็นๆลงก่อนเถอะ เอางี้มั้ยครับเดี๋ยวพวกผมจะกลับไปก่อนส่วนคุณฮาร์ท..." คุณตำรวจที่ชื่อรันพูดห้ามขึ้นคุณอสูรก็เริ่มคลายกอดออก

"ฉันจะไปส่งเอง ออกไปซะ"

"งั้นผมขอตัว" คุณตำรวจก็พากันกลับพร้อมกับพี่อาร์มและไอ้กายก็ลุกเดินตามไป โดยที่ไอ้กายหันมามองผมอย่างเป็นห่วง

"ฉันไม่ชอบ" คุณอสูรพูดเสียงแผ่วเหมือนกำลังคลุ้นคิดอะไรอยู่

"ม..ไม่ชอบผมเหรอ"

"ฉันไม่ชอบการสูญเสีย ฉันไม่ชอบ!!! ได้ยินมั้ยว่าฉันเกลียดการสูญเสีย!!!" คุณอสูรตะคอกใส่ผมเสียงลั่นพร้อมกับเขย่าตัวผมแรงๆบีบแขนผมจนผมเจ็บไปหมด ผมกลัวเขาผมกลัวผมกลัวจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ผมไม่รู้หรอกว่าเขาคิดอะไรเจออะไรมาแต่เขาไม่สมควรที่จะมาลงที่ผม

"ฮึกกก ฮือออ"

"นายครับ นาย!! นายพอได้แล้วครับ" คุณแชมป์เดินเข้ามาแกะมือคุณอสูรที่บีบแขนผมอยู่พร้อมกับเรียกสติให้คุณอสูรตื่นจากความคิดนั้น

".......ฉัน"

"ฮืกกกก ฮืออออ เจ็บ ฮาร์ทเจ็บนะปะป๋า" ผมร้องไห้ไปด้วยบอกเขาไปด้วยว่าผมเจ็บ ผมกลัวสายตาเขาสายตาดุที่พร้อมจะกลืนกินทุกอย่างนั่น ถ้าเขาได้ยินว่าผมพูดว่าคุณอีกคงได้แขนหักแน่ๆ

".......ฉัน ไม่ได้ตั้งใจ" คุณอสูรปล่อยแขนผมแล้วมากอดเอวผมแทน แล้วมองหน้าผมด้วยสายตาเฉยชาอ่านใจไม่ออก

"นายครับ เดี๋ยวผมจะไปส่งคุณฮาร์ทเอง" คุณแชมป์พูดเสนอว่าจะเป็นคนไปส่งผมแทนเขาเอง

"อือ" เขาตอบคุณแชมป์สั้นๆแต่ไม่ยอมปล่อยเอวผม

"นายครับ"

"รู้แล้วว" สุดท้ายเขาก็ยอมปล่อยเอวผมแล้วเขาก็ปาดน้ำตาที่เลอะแก้มผมเบาๆ ก่อนที่ผมจะลุกขึ้นแล้วไหว้ลาแล้วเดินตามคุณแชมป์ไป โดยที่ผมหันไปมองคุณอสูรว่าเขายังอยู่ที่เดิมรึป่าวปรากฏว่าเขายังอยู่ที่เดิมแล้วยังมองผมอยู่

"คุณฮาร์ทลืมอะไรมั้ยครับ"

"ไม่ฮะ" ตอนนี้ผมเดินมาถึงโรงจอดรถแล้วและคุณอสูรก็ไม่ได้เดินตามมา

 

หอพักXX 

ตอนนี้ผมมาถึงห้องพักแล้วก่อนที่จัดแจงเก็บเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวยัดใส่กระเป๋า ผมไม่ได้หนีหรืออะไรหรอกแต่คุณแชมป์บอกผมว่าต้องเก็บเสื้อผ้าภายในวัันนีเพราะพรุ่งนี้เขาจะมารับตอนบ่ายเพื่อที่จะพาผมไปคอนโดที่คุณอสูรซื้อให้

Rrrrr Rrrrr

"ครับป้าบัว"

"ฮาร์ทเป็นไงบ้าง ได้ทำงานรึป่าว"

"เอ่อ ฮะ ฮาร์ทได้งานทำแล้วฮะ" ผมไม่ได้บอกเขาไปตรงๆว่าผมเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับมาเฟียเพราะผมไม่อยากให้เขาต้องเป็นห่วง

"จ้ะ แล้วกินอะไรรึยังหล่ะ"

"ยังเลยฮะ ฮาร์ทกะว่าจะไปหาอะไรกินอยู่ฮะ แล้วป้าหล่ะกินข้าวรึยัง"

"กินแล้วจ้ะ รีบไปหาอะไรกินด้วยหล่ะเข้าใจมั้ย" วันนี้ผมยังไม่ได้กินข้าวเลยนี่หว่า

"คร้าบบบ แค่นี้ก่อนะฮะป้าบัว"

"จ้ะๆ ติ๊ด" เริ่มปวดท้องแล้วด้วยดิ รู้งี้ให้คุณแชมป์แวะหน้าปากซอยหอก็ดีสิจะได้หาอะไรกินเลย

Rrrrr Rrrrr

เมื่อผมกำลังจะลุกไปหาอะไรกินก็มีสายเข้ามาอีกครั้งผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ชื่อโชว์หลาว่าคุณอสูรโทรมา

"เขาโทรมามีเรื่องอะไรรึป่าววะ" ผมพึมพัมกับตัวเองเบาๆก่อนก็รับสายคุณอสูร

"ฮัลโหลฮะ"

"............" โทรมาละเงียบใส่ซะงั้นอะไรของเขาวะ

" เอ่อ ปะป๋าฮะ มีอะไร...."

"คิดถึง" ผมพูดไม่ทันจบคุณอสูรก็พูดขัดขึ้นมา จนผมเผลอยิ้มออกมาไม่ได้ตั้งตัว

"เอ่อ ฮะ"

"ทำอะไร"

"ฮาร์ทรู้สึกปวดท้องหน่ะ เลยจะไปหาอะไรกินฮะ"

"โรคกระเพาะ?" ทำไมชอบพูดห้วนๆแบบนี้ตลอดเลยนะ บางทีผมก็งงว่ามันคือคำถามหรืออะไร

"ฮะ โรคกระเพาะ"

"เดี๋ยวซื้อไปให้ หนูรอที่ห้องนั่นแหละดึกแล้วทางมันเปลี่ยว"

"ไม่เป็น ติ๊ด....." เอ้า คิดจะวางก็วางแบบนี้เลยรึไงเนี่ย เห้อออ

ตอนนี้ผมก็ทำได้แค่รอเขาว่าเมื่อไหร่จะมาถึง อาการปวดท้องก็เริ่มปวดมากขึ้น โอ้ยให้ไปซื้อกินตั้งแต่ตอนนั้นคงจะหายปวดไปละเนี่ย งื้อออ ปวดท้องจะตายอยู่แล้วววว

Rrrrrr Rrrrrr

ผมเห็นว่าคุณอสูรโทรมาพอดีผมแต่ผมไม่รับสายเลยหยิบคีการ์ดแล้ววิ่งไปยังชั้นล่างหอเพื่อไปหาเขาทันที เมื่อผมลงมาถึงหน้าหอก็เห็นคุณอสูรยืนถือโทรศัพท์แล้วทำหน้าร้อนรนอยู่ตรงรถคันหรูของเขา

"ทำไมไม่รับโทรศัพท์"

"แฮรกๆ ก็ฮาร์ทเห็นปะป๋าโทรมาก็เลยไม่รับแล้วรีบลงมาเลย" ผมวิ่งลงมาจนหอบแล้วมือก็กุมท้องไปด้วย

".........โจ แชมป์ เอากับข้าวขึ้นไปบนห้องฮาร์ท"

"ครับนาย"

"ขอคีการ์ดด้วยครับคุณฮาร์ท" คุณโจก็เดินมาขอคีการ์ดจากผม ส่วนมือของคุณโจกับคุณแชมป์ก็ถือถุงกับข้าวอยู่เต็มมือ แล้วผมก็ยื่นคีการ์ดให้เขาอย่างว่าง่ายเพราะกลัวเขาจะหนักเพราะของที่ถืออยู่

"ห้องไหนครับ"

"ห้อง511 ชั้นห้าฮะ"

"อ๊ะะ ปะป๋า" แล้วจู่ๆคุณอสูรก็อุ้มผมในท่าเจ้าหญิงแล้วพาเดินตามคุณแชมป์กับคุณโจไป

"ฮาร์ทเดินเองก็ได้ฮะ"

"มันจะยิ่งปวดท้อง" คำพูดของเขาไม่กดดันเท่าสายตาที่มองผมเลย มันทำให้ผมไม่กล้าขัดเขาเลยจำใจยอมให้เขาอุ้มขึ้นมาบนห้อง เมื่อคุณโจเปิดประตูเสร็จก็เดินเข้ามาเอาอาหารมาวางบนโต๊ะกับข้าวให้ผมเเล้วเดินออกไปรอหน้าห้อง ส่วนคุณอสูรก็ปล่อยผมนั่งลงบนเตียงพร้อมกับนั่งลงใกล้ๆผม

"ไม่อึดอัดเหรอ?" คงเห็นว่าห้องผมแคบมั้งเลยถามผม

"ไม่ฮะ เพราะฮาร์ทอยู่คนเดียว......" ผมหันไปคุยกับเขาซึ่งเราสองคนก็สบตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร แล้วเขาก็เริ่มขยับเข้ามาใกล้ๆผมหน้าเราใกล้กันมากจนลมหายใจของคุณอสูรลดหน้าผม กลิ่งโคโลนอ่อนๆของคุณอสูรจนผมเคลิ่มไปกับมัน แล้วเราสองคนก็จูบกันรสจูบที่คุณอสูรมอบให้ทั้งนุ่มนวลและรุ่นแรงผสมกันไป คุณอสูรจับผมนอนราบใปกับเตียงก่อนที่เขาจะเลิกเสื้อผมขึ้นแล้วใช้ปากดูดที่ยอดอกทั้งสองข้างของผมมันทั้งเสียวทั้งเจ็บ หลังจากนั้นเขาก็ผละออกพร้อมกับมองผมแล้วยิ้มมุมปาก

"กินข้าวเถอะอีหนู ก่อนที่ป๋าจะเปลี่ยนมากินหนูแทน" แล้วเขาก็เดินไปเเกะกับข้าวใส่จานให้ผมผมก็เดินไปเปิดแอร์เพราะกลัวเขาร้อน กลิ่นหอมเตะจมูกมากจนผมต้องเดินไปดูว่ามันคืออะไร อาหารบนโต๊ะนั้นคือปูอลาสก้าตัวใหญ่กับน้ำจิ้มซีฟู๊ด อีกสองถ้วยคือต้มจืดหมูสับกับต้มยำกุ้งร้อนๆ พร้อมกับข้าวสวยร้อนๆสองจานและน้ำทับทิมขวดใหญ่

"น่ากินมากเลยฮะ ฮาร์ทไม่เคยกินปูตัวใหญ่แบบนี้มาก่อนเลย"

"กินสิ ป๋าก็ยังไม่ได้กินอะไรมาเหมือนกัน"

"ปะป๋าไม่ต้องซื้ออาหารแพงเยอะแบบนี้มาก็ได้ฮะ ถ้ากินไม่หมดมันเสียดายเงิน"

"หึ มากกว่านี้ป๋าก็หามาให้หนูได้" คำนี้มันทำให้เขินนะไอ้ป๋าบ้าพูดอะไรก็ไม่รู้ ผมกับคุณอสูรก็กินกันไปจนข้าวหมดไปหลายจานส่วนคุณอสูรหมดไปแค่จานเดียวนี่เขายังไม่ได้กินมาจริงรึป่าวเนี่ย ตอนแรกผมแทบจะไม่กล้ากินเพราะมันแพงแต่คุณอสูรบังคับให้กินและบอกว่าไม่ต้องเกรงใจผมก็ซัดซะเลยบวกกับความหิวด้วยบางอย่างผมก็กินไม่หมดหรอก คุณอสูรเห็นแบบนั้นเขาก็เอาไปทิ้งถึงเก็บไว้ก็เสียเปล่าๆเพราะห้องผมไม่มีอะไรไว้อุ่นกับข้าวเลย

"กินยาซะ" คุณอสูรก็เอายากับน้ำมาให้ผมเพราะอาการปวดท้องยังมีอยู่บ้างแต่ไม่ปวดเท่าก่อนหน้านี้

"อ๊ะะ อื้อออ" จู่ๆคุณอสูรก็จูบผมแล้วก็ถอดเสื้อออกทำให้เห็นแผงอกล่ำที่เต็มไปด้วยลายสักนั่น ถึงผมจะเคยเห็นแล้วก็เถอะแต่ผมไม่ได้ชินกับมันเลย แล้วเขาก็จูบผมหนักหน่วงขึ้นจนผมรู้สึกได้ถึงกลิ่นคาวเลือดในปาก

"หอม" คุณอสูรคลอเคลียตามซอกคอผมเบาๆก่อนที่จับผมให้นอนราบไปกีบเตียง แล้วเขาก็ถอดกางเกงผมออกส่วนเขาก็ถอดกางเกงออกทำให้ผมเห็นแกนกายขนาดใหญ่นั่นทำให้ผมหน้าร้อนผ่าว

"ชอบรึป่าว" แล้วคุณอสูรก็ขึ้นมานอนทันผมแล้วกระซิบเบาๆข้างหูจนหน้าผมร้อนไปหมดแต่ที่ทำให้ผมหน้าร้อนมากกว่านั้นคือแกนขายของเขามาโดนขาผมนี่แหละ

"เดี๋ยวก่อนปะป๋า ฮาร์ทยังไม่พร้อม"

"ไม่เดี๋ยวแล้ว"

"อ้ะะ อ้าาา อื้มมมม" เมื่อผมพยายามดันอกเขาออกแต่คุณอสูรก็รวบแขนผมไว้เหนือหัว แล้วเขาก็ครอบครองยอดอกผมอีกครับผมเสียวจนสะท้านไปทั้งตัว

"อ้ะะ อ้าาา ฮ...ฮาร์ท ไม่เคย อ๊ะะ"

"เดี๋ยวป๋าสอนเอง" แล้วคุณอสูรก็เอาแกนกายมาจ่อที่ช่องทางของผม ก่อนที่เขาจะหันไปมองโลชั่นที่โต๊ะกระจกแล้วเขาก็เดินไปหยิบมันมา

"ป....ปะป๋า จะเอามาทำอะไร?" ผมไม่เข้าใจว่าเขาจะเอามาทำอะไรเลยถามเขาไป

"เดี๋ยวก็รู้"

"อ้ะ เจ็บ อื้อออ" แล้วคุณอสูรก็นำโลชั่นมาทาที่ช่องทางผมแล้วแกนกายของเขาแล้วดัยเข้ามาโดยไม่ให้ผมตั้งตัว มันเจ็บมากจนผมน้ำตาไหล

"อ่าาา ทนอีกนิดนะอีหนู"

"อ้าาาา อ๊ะะะ เจ็บบ" แล้วเขาก็ดันพลวดจนสุดมันเจ็บมากกว่าเดิมอีกทั้งเจ็บทั้งจุก ก่อนที่คุณอสูรจะค่อยๆขยับเอวเบาๆช้าๆตามจังหว่ะ ผมได้แต่กัดปากแน่นเพราะความเจ็นก่อนที่คุณอสูรจะเอาผ้าห่มมาให้ผมกัด

"ยังเจ็บอยู่รึป่าว"

"เจ็บ อ้ะะ อื้ออออ อื้ออออ อ้ะะะ" แล้วคุณอสูรก็ค่อยๆขยับอย่างช้าๆผลัดกับเร็วบ้างเป็นระยะ ความรู้สึกแรกที่มันเจ็บมากๆตอนนี้ทั้งเจ็บทั้งแสบและเสียวเมื่อคุณอสูรกระแทกโดนจุดมันทำให้ผมเสียวจนตัวกระตุกทุกครั้ง

"ตรงนี้เหรอ อืออออ อ่าาาาาา" แล้วคุณอสูรก็กระแทกมาอย่างถี่รัวเข้าที่จุดเสียวของผมจนผมรู้สึกใกล้จะเสร็จ

" อ้ะะะ ไม่ไหวแล้วปะป๋า อ้าาาาา อ๊ะะะะๆๆๆๆ"

"พูดอีกทีซิ"

"ม...ไม่ อ้ะะ อ้าาาาา ไม่ไหว..แล้ววปะป๋า อ้าาาา อื้ออออ อ้าาาา"

"ฮืมมมมมม อ่าาาาาาา ป๋าก็ไม่ไหวแล้วเหมือนกันอีหนู" ไม่นานผมกับคุณอสูรก็ปล่อยน้ำขาวขุ่นออกมาพร้อมกันโดยที่เขาปล่อยใส่หน้าท้องผมทำให้เลอะไปหมด ร่างกายผมตอนนี้รู้สึกอ่อนเพลียมากจนผมหลับไป

.

.

.

เมื่อผมกินข้าวเสร็จก็รู้สึกทนไม่ไหวเมื่อนึกถึงยอดอกชมพูอ่อนเมื่อก่อนหน้านี้ที่ผมครอบครองไปนั้น มันยั่งผมซะเหลือเกิน ฮาร์ทดูสวยมากในสายตาผมแต่ผมเชื่อว่าไม่ใช่ผมคนเดียวที่มองว่าฮาร์ทสวย ขนาดไอ้คนที่บอกกับผมว่าเป็นเจ้านายคนใหม่ของฮาร์ทมันยังจ้องจะเอาฮาร์ทไปจากผมเลย หน้าตามันก็หล่อใช่เล่นแต่ใครจะยอม เมื่อผมทำภาระกิจร่วมรักับฮาร์ทเสร็จผมก็อุ้มฮาร์ทเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำให้ฮาร์ทและทำความสะอาดให้ฮาร์ททุกซอกทุกมุม ส่วนผมก็อาบน้ำล้างตัวให้เรียบร้อยก่อนจะพาฮาร์ทให้นอนไปที่เตียงดูเหมือนฮาร์ทจะหนาวเพราะแอร์เย็นแล้วฮาร์ทก็ไม่ได้ใส่เสื้อผ้าผมเยหาเสื้อผ้ามาใส่ให้ฮาร์ทก่อนจะผ่มผ้าให้คนตัวเล็ก ส่วนผมก็จัดแจงใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนจะนั่งลงข้างๆจ้องมองใบหน้าสวยนั่นด้วยความหลงไหล

"หนูจะหนีป๋าไม่ได้อีกแล้วนะฮาร์ท" ผมลูบแก้วฮาร์ทเบาๆก่อนที่ภาพน้องชายผมจะวนเข้ามาในหัว ผมกลัวเหลือเกินกลัวการสูญเสียนี่จะกลับเข้ามาอีกถ้าผมรักใครสักคน

"อย่าหายไปไหนอีกเลยนะฮาร์ท"

 

 

 

 

 

***มาแล้วจ้าาาาาา ก็ป๋ากลัวน้องจะโดนแย่งอ่ะเลยหวงเป็นธรรมดา*** 

เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน้าาาา/1เม้น1ล้านกำลังใจ  

ความคิดเห็น