email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : CHAPTER 4 100% Sweet dream

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.5k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 28 เม.ย. 2563 17:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER 4 100% Sweet dream
แบบอักษร

ในที่สุด....เวลาที่ฉันรอคอยก็มาสักที ฟ้ามืดแล้ว!

"เราอยู่คนเดียวได้แน่นะ" พี่พราวหันหลังมาถามฉันอีกครั้ง

"แพรอยู่คนเดียวได้สบาย แพรช่วยเหลือตัวเองได้แล้ว พี่พราวกับพี่เดียร์กับไปพักที่โรงแรมให้สบาย ไม่ต้องเป็นห่วงแพรนะ" ฉันพูดพลางยิ้มหวาน ยังไม่ได้บอกความจริงออกไปว่าคืนนี้คุณหมอจะมานอนด้วย ถ้าบอกคงได้โดนดุชุดใหญ่แน่ ๆ เลยเลือกที่จะไม่บอกดีกว่า

"พี่ว่าพี่รู้สึกแปลก ๆ"

"ไม่มีอะไรแปลกเลยพี่พราว เจอกันพรุ่งนี้เช้านะคะ^^" ฉันรีบตัดจบก่อนที่พราวจะสงสัยไปมากกว่านี้

"โอเค เอ้อ อีกเรื่อง" กำลังเบาใจไปก็ต้องสะดุ้งอีกครั้ง

"คะ?"

"พรุ่งนี้คุณธีร์เขาจะมาเยี่ยมเรานะ พี่ลืมบอกเรา เลขาคุณธีร์โทรมาแจ้งพี่เมื่อตอนกลางวัน"

"ค่ะ พี่พราวกับพี่เดียร์ก็รีบกลับไปพักผ่อนได้แล้วน้า" ฉันพยักรับโบกมือบ้ายบ่ายพี่พราวกับพี่เดียร์ ตอนนี้เรื่องอะไรก็ไม่สำคัญเท่าเรื่องคุณหมอ!

หลังจากที่พี่พราวกับพี่เดียร์กลับไป ฉันก็นั่งชะเง้อมที่ประตูตลอด รอการมาของคุณหมออย่างใจจดใจจ่อ ไม่เคยตื่นเต้นเท่านี้เลย แค่ชวนผู้ชายมานอนด้วยกัน ในนอนในอ้อมกอดของเขา กรี๊ดดด คิดแล้วเขิน! ><

แต่ทว่า....

ระหว่างที่ฉันกำลังนั่งเขินนอนเขินกับการจินตนาการถึงคุณหมออยู่นั้น โทรศัพท์ที่วางอยู่ข้าง ๆ ก็สั่น ปรากฎเบอร์โทรเข้าเป็นเบอร์แปลกที่ฉันไม่คุ้น แปลกใจเล็กน้อยเพราะตอนนี้ฉันใช้ซิมต่างประเทศ คนที่รู้เบอร์นี้มีแค่ไม่กี่คนเอง แค่เอาเถอะ ลองรับหน่อยล่ะกัน ฆ่าเวลาระหว่างรอคุณหมอ

"ฮัลโหล สวัสดีค่ะ"

[......] ทำไมเงียบอ่ะ

"ฮัลโหลลล~ มีใครอยู่รึเปล่าคะ ได้ยินเสียงแพรรึเปล่าเอ่ย"

[.....] พูดขนาดนี้แล้วก็ยังเงียบ ต้องการอะไรจากฉันกัน

"ถ้าไม่พูดแพรจะวางแล้วนะคะ" กำลังจะกดวางสาย แต่ได้ยินเสียงบทสนทนาจากปลายสายแทรกเข้ามาก่อน

[...../ถึงแล้วครับคุณธีร์]

เอ๋ คุณธีร์เหรอ ธีร์ไหน มีกี่ธีร์ ธีร์เดียวกันรึเปล่า! เสียงเมื่อกี้น่าจะเป็นเสียงลูกน้องของเขามากกว่า หัวใจฉันเต้นรัวมาก ๆ ตั้งแต่ที่ได้ชื่อเขา ทั้งตกใจ ทั้งตื่นเต้น จะไม่ให้ตื่นเต้นคงไม่ได้ เขาคือคนที่ให้เงินเดือนฉันเลยนะ

"คะ...คุณธีร์เหรอคะ"

[......]

"คุณธีรภัทร จันทรวัชรโภคิน ใช่ไหมคะ" ถามออกไปอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ทำไมเขาไม่พูดล่ะ ทำไมเงียบใส่แบบนี้ ฉันกลัวนะ!

[หึ]

ว้อทททท อะไรคือการ 'หึ' มาแค่คำเดียว มาหัวเราะในลำคอใส่ฉันทำไม ฉันทำอะไรผิด แต่ถึงเขาจะตอบมาสั้น ๆ แต่ขออนุญาตรีวิวเสียงเขาหน่อยได้ไหม เสียงนุ้มลึกเท่ห์มากกก แตกต่างกับเสียงที่เคยได้ยินในข่าวหรือในโทรทัศน์มาก ๆ เสียงในนั้นจะดูเป็นผู้ใหญ่ แต่เสียงที่ฉันได้ยินเมื่อกี้จะอีกแบบ

"เอ่อ คุณธีร์มีเรื่องจะคุยกับแพรรึเปล่าคะ" แต่ฉันก็เริ่มจะกังวลที่จู่ ๆ ประธานบริษัทที่เข้าถึงตัวยากแบบคุณธีรภัทรจะลดตัวโทรมาหาฉันแบบนี้

แต่ไม่ทันที่ฉันจะได้ฟังคำตอบของเขาประตูห้องก็เปิดออก

"อ๊ะ คุณหมอมาแล้ว! ^^" ฉันเรียกเขาด้วยความดีใจ เจอหน้าคุณหมอก็ลืมทุกสิ่ง ลืมไปเลยว่าคนที่อยู่ในสายคือคุณธีร์แล้วฉันก็เผลอกดตัดสายไปตั้งแต่นาทีแรกที่เห็นคุณหมอเดินเข้ามา กดตายสายโดยไม่รู้ตัว....

"แค่เห็นผมต้องดีใจขนาดนั้นเลยรึไง"

"แพรคิดถึงคุณหมอที่สุดเลยล่ะ อิอิ" วันนี้คุณหมอไม่ได้ใส่เสื้อกาวน์ เขาใส่แค่กางเกงขายาวกับเสื้อเชิ้ตเขนสั้นสีฟ้าสบาย ๆ อ่า พึ่งเคยเห็นเขาในลุคนี้แฮะ โหมดคุณสามีมาก ขนาดอยู่ในความมืดออร่าความหล่อก็พุ่งมาแต่ไกล แต่ในห้องมันก็ไม่ได้มืดมากนะ ยังมีแสงส่วางจากจากข้างนอกที่เล็ดลอดเข้ามา

"มานั่งตรงนี้ ๆ" ฉันกระเถิบตัวไปอีกด้าน เว้นพื้นที่บนเตียงให้เขามานั่ง แต่คุณหมอก็ยังจะยืนเฉย

"ผมบอกแล้วไงว่าจะนอนที่โซฟา" สงสัยคงต้องงัดฝีมือการแสดงขึ้นมาใช้อีกแล้วสินะ

"แต่แพรอยากคุณหมอมานอนตรงนี้ ข้าง ๆ แพร..." ฉันตอลเสียงอ่อน มองพื้นที่บนเตียงที่เว้นไว้ให้เขา เตียงมันกว้างพอที่จะนอนสองคนได้เลย

"มันไม่เหมาะ" เขาตอบมาสั้น ๆ

"ไม่มีใครเห็นสักหน่อย ในห้องมีแค่เราสองคน....แต่คุณหมอคงจะกลัวคนอื่นเข้าใจผิดใช่ไหมคะ หรือไม่คุณหมอก็คงรังเกียจแพร"

"......"

"ไม่เป็นไรค่ะ แพรเข้าใจ คุณหมอนอนที่โซฟาก็ได้" พูดจบก็ล้มตัวลงนอนแล้วหันหลังให้เขาทันที บีบน้ำตาขนาดนี้แล้วเขาต้องแพ้สิ คุณหมอมาง้อแพรเร็วววว

"ผมไม่ตามใจคุณหรอกนะ ฝันดีครับ"

นั่นแหละค่ะ เสียงสุดท้ายที่ฉันได้ยิน รอแล้วรอเล่าคุณหมอก็ไม่ยอมมานอนข้าง ๆ ฉัน แสดงว่าแผนเรียกน้ำตาไม่ได้ผล หันกลับไปก็เห็นคนตัวโตนอนหลับตาพริ้มอยู่บนโซฟาหน้าตาเฉย!!

ฮึ่ยย มันเป็นแบบนี้ได้ยัง ถ้าเขายังยืนยันจะนอนโซฟา ฉันก็จะแทรกตัวไปนอนด้วยเหมือนกัน คิดได้ดังนั้นก็พยาบามจะลงจากเตียง ถึงจะยังเดินได้ไม่ถนัดแต่ก็มีเสาน้ำเกลือไว้ค้ำได้ คงไม่เป็นอะไรมาก ฉันลากเสาน้ำเกลือเดินอย่างระมัดระวังมาหาคุณหมอที่นอนอยู่บนโซฟาช้า ๆ ต้องกัดฟันบังคับไม่ให้ตัวเองล้มเพื่อเดินไปให้ถึงเขา คืนนี้ต้องได้นอนกอดเขา!

ฮึบ!

ในที่สุดก็พาสังขารตัวเองมาหยุดอยู่ข้าง ๆ เขาได้สำเร็จ นี่ถ้าไม่มีเสาน้ำเกลือฉันอาจจะล้มไปแล้ว

"แพรขอนอนด้วยได้มั้ย~"

"......" เงียบกริบ หรือเขาจะหลับแล้วจริง ๆ

"คุณหมอ..." เรียกอีกครั้ง

"......" ก็ยังคงเงียบ เฮ้อ ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะหมุนตัวกลับ ลากเสาน้ำเกลือเดินคอตกกลับไปที่เตียง ผู้ชายไม่ยอมนอนด้วย ฮืออ TT_TT

ฉันปีนกลับขึ้นไปนั่งบนเตียงได้สำเร็จ มองไปที่คุณหมอตาละห้อย น้ำตาเริ่มปริ่ม ๆ ตรงขอบตา

"คนใจร้าย" ฉันพูดออกไปท่ามกลางความมืดก่อนจะนอนหันหลังให้เขาแล้วคลุมโปง ไม่เป็นไรนะแพรวา ค่อยอ้อนใหม่วันอื่นก็ได้ เดี๋ยวคุณหมอก็ใจอ่อนเอง

แต่ทว่า...จู่ ๆ น้ำหนักบนเตียงก็ยุบลงจนฉันต้องลืมตาเอาผ้าห่มออกเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น

"!!!!" เอี้ยวหน้ากลับมาแล้วเจอหน้าหล่อ ๆ ของคุณหมอฉันต้องทำยังไง ทำไมเขาถึงมาอยู่ตรงนี้ ทำไมเขาถึงยอมนอนบนเตียงคนไข้ด้วยกันแบบนี้ ในหัวเต็มไปด้วยคำถาม

"นอนเถอะครับ ดึกแล้ว" และนี่คือสิ่งที่คุณหมอตอบ เขานอนซ้อนอยู่ด้านหลัง แต่ฉันพลิกตัวกลับมาหาเขา เจอสายตาดุ ๆ ที่มองอยู่จึงได้แต่ยิ้มแห้ง

"แฮ่ะ ๆ"

"คราวหลังไม่ต้องยอมทำเพื่อผมขนาดนี้ ถ้าคุณล้มจนเจ็บตัวขึ้นมาจะทำยังไง" เขาคงหมายถึงเรื่องที่ฉันขึ้น ๆ ลง ๆ เตียงเมื่อกี้

"ก็คุณหมอไม่ยอมมานอนกับแพรบนเตียง"

"ผมบอกแล้วไงว่ามันไม่เหมาะสม"

"ไม่เหมาะสมแล้วคุณหมอขึ้นมานอนกับแพรทำไม"

"นอนเถอะครับ" ไม่ตอบแถมยังเลี่ยงอีกต่างหาก มันกำลังทำให้ฉันรู้สึกว่ากำลังบังคับเขามานะ เฮ้อ แต่ฉันก็บังคับเขาทางอ้อมจริง ๆ นั่นแหละ มันไม่มีความสุขเลย อยากให้เขามาด้วยความเต็มใจ

"ถ้าคุณหมอไม่เต็มใจจะนอนกับแพรที่นี่ คุณหมอกลับไปก็ได้ค่ะ" ตัดสินใจพูดประโยคนี้ออกไป บังคับมาก็ได้แค่ตัวแต่ไม่ได้ใจ

"แพรวา"

"ครั้งนี้แพรพูดจริง ๆ แพรไม่อยากบังคับคุณหมอแล้ว" เป็นฉันเองที่เจ็บ เจ็บเพราะเห็นเขาไม่มีความสุข

คนตัวโตพ่นล่มหายใจออกเฮือกใหญ่ แล้วใช้วงแขนโอบรัดฉันไว้ "คุณไม่ได้บังคับให้ผมขึ้นมานอนบนเตียง ผมมาด้วยความเต็มใจ เลิกคิดไปเองได้แล้ว"

"ไม่ได้มาเพราะโดนบังคับใช่ไหม..." ช้อนสายตาถามคนตัวโตอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

"อืม" เขาตอบสั้น ๆ แล้วหลับตาลง มีเพียงฉันที่ยังมอฝหน้าเขาอยู่ ไม่ละสายตาไปไหน อยู่ใกล้ขนาดนี้เห็นหมดเลย หลงรักทุกอย่างที่เป็นเขาหมดแล้ว จมูก ตา ปาก คิ้ว รักหมดเลย

จุ๊บ~

"ฝันดีนะคะคุณหมอของแพร" จุ๊บเบา ๆ ที่ปากนุ่มนิ่มนั้น ก่อนจะซุกหน้าเข้ากับแผงอกกว้างของคุณหมอ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ประจำตัวทำให้ฉันอยากนอนอยู่ในอ้อมกอดของเขาไปเรื่อย ๆ ก่อนนอนก็อยากเห็นหน้าคุณหมอเป็นคนสุดท้าย ตื่นเช้ามาก็อยากเห็นหน้าเขาเป็นคนแรก

เฮ้อ...เมื่อไหร่จะรับรักฉันสักทีนะ อยากขอคุณหมอแต่งงานจะแย่แล้วนะ ฟงแฟนอะไรไม่เอาทั้งนั้น ข้ามไปแต่งงานเลยจะได้ไม่เสียเวลา

"รักนะคะ" ฉันกระซิบเบา ๆ เพราะคิดว่าคุณหมอคงหลับไปแล้วน่าจะไม่ได้ยิน แต่ฉันคิดผิด

"ถ้ายังไม่นอนผมจะตีก้นคุณ" เอะอะก็อ้างตีก้นตลอดด แต่ก็น่ารักดี อิอิ คืนนี้นอนฝันดีละ แต่ถึงจะนอนฝันร้ายก็ไม่เป็นไรเพราะมีคุณหมอคอยปลอบอยู่ข้าง ๆ

ไม่มีอะไรที่ฉันต้องกลัวอีกแล้ว....

 

ความคิดเห็น