Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจนะคะ~ เรื่องที่3 เฮียน่านน้ำกับน้องข้าวสวย

น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.34 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

ชื่อตอน : น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.34 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 641

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มิ.ย. 2563 22:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.34 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว
แบบอักษร

 

 

ข้าวสวย talk's

@1เดือนต่อมา

 

"อื้อออ~" ฉันครางออกมาอย่างงัวเงีย ก่อนที่ฉันจะค่อยๆลืมตาขึ้น

"ห๋าวววว~" ตามด้วยเอามือขึ้นมาปิดปากเพราะฉันกำลังหาวและเสตาไปมองนาฬิกา

 

@ห้องนอนของเขา เวลา10:45น.

 

อ่า...ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าตัวเองยังนอนไม่เต็มอิ่มเลยนะ เห้อ~ ยังง่วงอยู่เลย

อ่า พอดีว่า...ตอนนี้ปิดเทอมแล้วหน่ะค่ะฉันเลยนอนตื่นสายได้แถมสายมากๆด้วยสิ

กริ๊ก! แอ๊ดดดด~ เสียงเปิดประตูห้องนอนของเขาที่ฉันอยู่ด้านในนี้ถูกเปิดออกโดยคนข้างนอก

ฉันจึงค่อยๆหลับตาลงและแกล้งหลับไปจนกระทั่งฉันรู้สึกถึงความยวบของเตียงนอนตามด้วยมือหนาสากของผู้มาใหม่ที่มาสัมผัสที่กรอบหน้าของฉัน ถามจริง จะมีใครอีกหล่ะคะ? นอกจากเขานั่นแหละ

 

"หึ~ นอนขี้เซาจังเลยนะคะ...เมียเฮีย" เขาพูดออกมาน้ำเสียงอบอุ่น

"อื้อออ~" ฉันจึงแกล้งครางงัวเงียเหมือนคนเพิ่งตื่นและก็ค่อยๆลืมตาตื่น

 

และรู้ไหมคะ? ว่าฉันเห็นอะไร? ก็เห็นผู้ชายร่างสูงเจ้าของห้องนี้ไปยืนยิ้มหวานจนตาหยี๋อยู่ที่ข้างเตียงหน่ะสิคะ

ฉันจึงลุกขึ้นนั่งแบบเอาขาห้อยลงพื้นหน่ะค่ะและก็ลุกขึ้นกำลังจะเดินออกไปด้านนอกแต่ก็ไม่ลืมที่จะ...

 

"ยืนทำเหี้ยไร!? ถอยไปดิ๊! เกะกะ!" กัดแซะมันไปนิดๆหน่อยๆและมันก็ต้องถอยให้ฉันค่ะทั้งๆที่ความจริงแล้วมันไม่ได้ขวางทางฉันเลยนะ

 

@ห้องน้ำ

 

"อ่า...ยังไม่มาอีกหรอเนี้ย...?" ฉันถามตัวเองออกมา

 

นี่มันสองเดือนแล้วหรือเปล่านะ? ที่ประจำเดือนของฉันไม่มา

เอาจริง ไม่ค่อยแปลกใจอะไรหรอกค่ะเพราะคิดว่า...ฉันคงจะเครียด บวกกับเป็นคนที่ประจำเดือนมาไม่เป็นปกติอยู่แล้วด้วยไง

แต่...ตอนนี้ฉันชักไม่ค่อยแน่ใจแล้วสิคะว่าเป็นเพราะฉันเครียดหรือมีปัจจัยอย่างอื่นด้วย

 

"ร่ะ..หรือว่า...?" ฉันก้มลงมองหน้าท้องแบนราบของตัวเอง ฉันจะ...

"ท้องหรอ...?" ฉันถามตัวเองออกมาอย่างครุ่นคิด

 

ขอร้องต้องไม่ใช่ตอนนี้ อย่าเพิ่งมาตอนนี้เลยนะ

 

"อื้อๆ" ฉันจึงสะบัดหัวไล่ความคิดบ้าๆที่ตัวเองจะท้องออกไป

 

ไม่มีทางหรอกค่ะได้กันแบบเล่นสดปล่อยในแถมไม่ได้กินยาคุมแค่ครั้งสองครั้งไม่มีทางท้องหรอก น้ำยาของเขาคงจะไม่แข็งแรงถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ

 

"ฮึ่กๆ" และน้ำตาของฉันก็ไหลออกมาเมื่อความกลัวเริ่มเข้ามาครอบงำ

 

แล้วถ้า...ท้องขึ้นมาจริงๆหล่ะ? ถ้าท้องขึ้นมาหล่ะ? ฉันจะทำยังไงต่อไป?

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! ฉันปล่อยน้ำตาแห่งความกลัวให้ไหลออกมาจนกระทั่งมีเสียงเคาะประตูดังขึ้นมาฉันถึงได้...

 

"ฮึ๊บๆ" เอามือบางทั้งสองข้างของตัวเองขึ้นมาเช็ดน้ำตาและก้มตัวลงไปล้างหน้าค่ะ

"ข้าวคะ!? ทำอะไรอยู่!?" เสียงของเขาเอ่ยถามฉันมาเสียงดังในทันที

"เออ!! เสร็จแล้ว!!" ฉันตะโกนตอบเขาไปด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

 

กริ๊ก! แอ๊ดดดด~ หลังจากที่เช็คหน้าเช็คตาเรียบร้อยแล้วฉันก็เดินไปที่ประตูห้องน้ำและเปิดออกไป

 

"มีไรนักหนา!?" เมื่อเห็นคนร่างสูงยืนอยู่ที่หน้าห้องน้ำคิ้วสวยของฉันก็เริ่มชิดกันจนเกือบจะติดกัน ฉันจึงเอ่ยถามเขาออกไปด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

"เฮีย...หิวข้าวค่ะ" ตอบมาได้นะ

"เห็นกูเป็นขี้ข้าไงว๊ะ...!? เดี๋ยวใช้ทำโน่นทำนี่...!" ฉันจึงต้องบ่นออกไปอย่างอดไม่ได้

"เห็นเป็นเมียต่างหากครับ ก็เฮียอยากมีเวลาอยู่กับข้าวสวยนานๆนี่ครับ" เขาพูดออกมาฉันรู้ว่า...เขาอ่ะตั้งใจให้ฉันได้ยิน

"หลีเก่งแบบนี้สินะ...? ลูกถึงดก" ฉันพูดเหน็บเขาไปอย่างอดไม่ไหวเหมือนเคย

 

หมับ! สวบ!

 

"อ๊ะ! นี่....อื้อ!" อุทานเสียงหลงทันทีที่เขานั้นเข้ามากระชากแขนของฉันเข้าไปในอ้อมกอดอบอุ่นนั่นพร้อมกับใช้แขนแกร่งทั้งสองข้างของตัวเขาเองมารัดรอบตัวของฉันไว้พร้อมกับดึงร่างกายของฉันเข้าไปใกล้ๆกับร่างสูงของเขาส่งผลให้เขาได้...

 

จุ๊บ~ จุมพิตอย่างอ่อนโยนและแผ่วเบามาที่ริมฝีปากของฉันอย่างง่ายดาย ส่วนคนโดนกระทำอย่างฉันก็ต้องหลับตาปี๋ด้วยความตกใจและพอลืมตาขึ้นมาใหม่ก็ยังเห็นเขามองหน้าฉันอยู่

 

"ปล่อย!!!" ฉันสั่งเขาออกไปเสียงดังหงุดหงิดพร้อมมองหน้าเขาไปด้วยสายตาโกรธๆ วันนี้เสือกเป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีกหล่ะ!?

"เมื่อไหร่ข้าวถึงจะกลับมาพูดดีๆกับเฮียหรอคะ?" เขาถามฉันมา เมื่อไหร่หรอ?

"ชาติหน้ามั้ง! ปล่อยกูดิ๊!!" ฉันตอบเขาออกไปด้วยความโมโห

"ข้าว เฮียขอโทษ!!" โอ๊ย!!! ได้ยินจนเบื่อแล้วประโยคเนี้ยอ่ะ!

"กูไม่ให้อภัยต่อให้มึงจะพูดประโยคนี้อีกแสนรอบอีกล้านรอบกูก็ไม่ให้อภัย!!! จบนะ!!!" ประเด็นคือ...ไม่อยากได้ยินประโยคนี้แล้วไงคะ

"แต่เฮียก็จะขอพูดประโยคนี้ซ้ำๆว่าเฮียขอโทษ เฮียขอโทษ เฮียขอโทษจริงๆค่ะ!!!" โอ๊ยยย!!!

"น่ารำคาณโว้ย!!! ปากมึงบอกขอโทษกูแต่ใจมึงอ่ะเคยสำนึกผิดป้ะ!!? ปล่อยดิ่ว๊ะ!! กูหิว!!!" ฉันบอกเขาไปเพื่อที่จะให้เขาหยุดพูดและปล่อยตัวฉันสักที ซึ่งเขาก็ปล่อยตัวฉันออกจากอ้อมกอดจริงๆและก็เงียบกริบเลยค่ะ

 

หึ! จี้ใจดำสินะ? เพราะฉันหน่ะรู้นิสัยของมันดี ผู้ชายแบบมันอ่ะสักแต่จะพูดนั่นแหละ!! เหมือนที่มันหลอกอิผู้หญิงโง่ๆอย่างฉันด้วยคำว่ารักเพื่อรั้งฉันไว้ไงแต่...แท้จริงแล้วมันก็เก็บฉันไว้แค่ระบายอารมณ์ใคร่ของตัวเอง

.

.

.

น่านน้ำ talk's

 

ทำได้แค่ยืนเอาลิ้นดันกระพุ้งแก้มเพื่อระงับอารมณ์ของตัวเองและมองคนร่างบางที่มีสถานะเป็นเมียของผมเพียงฝ่ายเดียวที่กำลังเดินเข้าไปในโซนทำอาหารของห้องห้องนี้

เหอะ! ไม่สำนึกผิดหรอว๊ะ!? เธอจะมารู้ดีกว่าตัวผมได้ไง? หัวใจเป็นของผมนะ ฮึ! ถ้าไม่กลัวตายก่อนได้ง้อเมียนะผมจะควักหัวใจออกมาให้ข้าวสวยดูเลยครับว่า...ผมอ่ะโครตรู้สึกผิดและก็...สำนึกผิดมาโดยตลอดด้วย

 

"เห้อ~" และผมก็ต้องถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยใจในทันที ก่อนที่ผมจะเดินเข้าไปหาเมียของผม

"ข้าวคะ..." และเรียกข้าวสวยไปด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ คนร่างบางไม่ตอบอะไรมาและยังคงตั้งหน้าตั้งตาทำกับข้าวอยู่

"เฮีย...อยากช่วยค่ะ" ทันทีที่ผมพูดจบข้าวสวยก็เงยหน้าขึ้นมามองหน้าผมด้วยสายตาสงสัยในทันที

"อยากช่วยหรอ?" ก่อนที่เธอจะเอ่ยถามผมออกมาน้ำเสียงเรียบนิ่งคิ้วสวยเลิกขึ้นสูงอย่างตั้งคำถาม

"ค่ะ!" ทันทีที่ผมได้ยินข้าวสวยถามผมออกมาอย่างงั้นผมก็ตอบรับไปด้วยรอยยิ้มทันทีครับ

"ช่วยไปไกลๆทีได้ป้ะ? ยิ่งมึงยืนอยู่ตรงนี้กูยิ่งไม่มีอารมณ์ทำกับข้าว!" แต่...เมื่อประโยคป่ะกี๊นี้ออกมาจากปากของคนร่างบางปุ๊บ

"....." ผมก็หุบยิ้มลงแทบไม่ทันเลยครับ

"ครับ..." แต่ก็ต้องตอบรับคำพูดของเธออยู่ดีและผมก็ต้องเดินไปนั่งที่โต๊ะกินข้าวครับ

 

ผมนั่งมองข้าวสวยทำกับข้าวไปครับ อ่า...สวยทุกๆอิริยาบถจริงๆเลยนะครับเมียผมเนี้ย เหมือนผมตกอยู่ในผวังค์ของยัยเมียเด็กนี่ไม่มีผิด

 

"....." ร่างกายของผมค่อยๆลุกขึ้นและเดินเข้าไปหาข้าวสวย

 

สวบ! และสวมกอดคนร่างบางพร้อมกับซุกหน้าเข้ากับซอกคอหอมกรุ่นนั่น

 

"อ๊ะ! เฮียน่าน...?" น้ำเสียงอ่อยๆอุทานออกมาตามด้วยเอ่ยเรียกชื่อผมออกมาด้วยน้ำเสียงแปลกใจ

"คะ?" ผมเอ่ยถาม

"ออกไปก่อนค่ะ ข้าวจะทำกับข้าว" ข้าวสวยบอกตอบผมออกมา

"เฮียขอหอมหน่อยสิคะ" ผมพูดขอร้องข้าวสวยออกไป

"อื้ม..." เมียผมตอบรับคำขอของผมมา

 

ผมจึงค่อยๆหันตัวของข้าวสวยให้หันหน้ามาเผชิญหน้ากับผมและตัวผมเองก็ค่อยๆเอาจมูกไปทาบทับกับแก้มนุ่มนิ่มนั่น ก่อนที่จะได้สูดดม

 

"เฮียน่าน!!!" เสียงดังๆของยัยน้องสาวตัวดีของผมก็เรียกผมขึ้นมาเสียงดัง

"ห๊ะ!? มีไร!?" ผมเอ่ยถามอย่างตกใจในทันที

 

อ่า...อีกแล้วนะแม้แต่เฮียจะอยู่ในผวังค์กับเมียเฮียก็ไม่ได้เลยหรอไง? ถึงได้มาขัดจังหวะตลอดแบบเนี้ย

 

"เหอะ เอาความจริงป้ะ?" ยัยนับดาวหัวเราะเยาะเย้ยผมออกมา ก่อนที่เธอจะถามผมออกมาพร้อมกับ...

 

ตุ่บ~ เดินมานั่งที่เก้าอี้ตัวด้านข้างผมฝั่งขวามือ มือบางข้างหนึ่งเอาขึ้นมาเท้าคางตัวเองและมองหน้าผมด้วยสายตาตั้งคำถาม

 

"???" ผมไม่เอ่ยถามแต่มองหน้านับดาวไปด้วยสายตาสงสัยเหมือนถามเป็นนัยๆไปว่า เอาความจริงอะไร?

"หึ~" ยัยนับดาวหลุดยิ้มกริ่มออกมา ก่อนที่เธอจะก้มหน้าลงไปนิดหน่อยตามด้วยเอาขึ้นมาเท้าคางตัวเองเหมือนเดิม

"...??"  ผมไม่เอ่ยถามแต่มองหน้านับดาวไปด้วยสายตาสงสัยปนหงุดหงิดนิดหน่อยเหมือนเดิมเพื่อถามเป็นนัยๆไปว่า หัวเราะอะไร?

"เฮียแม่ง...โครตโรคจิตว่ะ" ยัยนับดาวตอบคำถามของผมมา

"ยังไง?" ผมจึงถามไป

"นั่งมองมันยิ้มคนเดียวอยู่ได้ทำไมไม่พูดออกไปตามตรงเลยหล่ะว่า...ข้าวเฮียอยากอึ๊บขอเฮียเยหน่อยสิครับ หน่ะ? หืม? ทำไมไม่ขอ?" เหอะ! ขอไปแบบนั้นมีหวังหัวแตกได้อีกแผลแน่นอน

"ถ้าเฮียขอได้...เฮียขอไปตั้งนานแล้ว" ผมพูดบอกยัยนับดาวไป

"อ้อหรอ? ซอรี่พอดีลืม" เชื่อไหม? ว่ายัยนับดาวอ่ะไม่ได้ลืมหรอกครับแต่จะแกล้งผมไง

 

อ๊อดดดด~ อ๊อดดดด~ เสียงออดห้องของผมดังขึ้นมาสองที

 

"ใครมา? นัดใครมาห้องหรอนับดาว?" ผมถามยัยน้องสาวตัวดีคนนี้ไป

"หือ? เปล่าหนิ นับดาวอ่ะนะจะนัดใครมา?" นับดาวมองหน้าผมด้วยสายตาสงสัยไม่ต่างกันจากผมที่มองหน้าเธอ

"อื้อ! งั้นเดี๋ยวเฮียไปเปิดเอง" ผมพูดพร้อมกับลุกขึ้นและเดินไปที่หน้าประตู

 

ดูจากลักษณะโนสนโนแคร์ของยัยนับดาวแล้วผมคิดว่าเจ้าตัวน่าจะไม่ไปแน่นอน

 

"หืม?" ผมส่องตาแมวดูครับและก็เห็นเป็น...

"ไอ้โซ่?" ไอ้ล่ามโซ่ไงครับ แม่ง! มาห้องผมได้ทุกวี่ทุกวันจริงๆ

 

กริ๊ก! แอ๊ดดดด~ และผมก็เปิดประตูออกไปให้มัน

 

"ไงครับ~ เพื่อนน่าน" พอเห็นหน้าผมปุ๊บมันก็เอ่ยทักทายผมออกมาด้วยน้ำเสียงตอแหลทันที

"อืม" และผมก็เปิดทางให้มันเดินเข้ามา

"สวัสดีครับ~ ข้าวสวย" มันเดินเข้าไปหาข้าวสวยและเอ่ยทักทายข้าวสวยไปด้วยน้ำเสียงกระล่อนเหมือนเคย

"ค่า~ สวัสดีค่ะ พี่ล่ามโซ่" และเธอก็เอ่ยทักทายมันกลับไปพร้อมทั้งยกมือไหว้สวัสดีมันไปด้วยน้ำเสียงสดใสร่าเริงเหมือนกัน

"อ่ะ! นี่ครับ พี่ซื้อกับข้าวมาให้ด้วย ข้าวจะได้ไม่ต้องทำกับข้าวเยอะๆ" เหอะ! เก่งชิบหายเรื่องหลีเมียชาวบ้านเนี้ย

"พอและ! มาเดี๋ยวกูใส่จานเอง!" ผมบอกมันเพียงแค่นั้นและผมก็ผลักมันออกไปจากเคาท์เตอร์ครับ

"โธ่! หวงเก่งเป็นจงอางอ๋อไงว๊ะ!?" มันพูดเปรียบเปรยออกมาแต่...ผมก็ไม่ได้ตอบรับอะไรมันไป

"....." ผมเดินเข้าไปหาข้าวสวย

"ข้าวคะ...เฮียขอจานหน่อยสิ" ผมพูดกับข้าวสวยไป

"มีมือป้ะ? ถ้ามีก็หยิบเองแต่ถ้าไม่มีก็ไม่ต้องแดก" ข้าวสวยพูดตอบผมมาน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"....." ผมก็ต้องเงียบและเดินไปหยิบเองครับ เมื่อหยิบได้แล้วผมก็แกะถุงแกงออกแต่...พอผมแกะมันออกมาได้แล้วกลิ่นมันก็เหม็นเหมือนแกงบูดเลยครับ

"อึ่ก!" ผมเอามือขึ้นมาปิดปากปิดจมูกทันทีและก็ต้องปล่อยถุงแกงนั้นลงเพราะว่า...ผมจะอ้วกและผมก็วิ่งไปในห้องน้ำทันที

.

.

.

ข้าวสวย talk's

 

"อึ่ก!" อ๊ะ!?

 

ควับ! ทันทีที่ฉันได้ยินเสียงนั้นออกมาจากผู้ชายร่างสูงมันก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมอง

อีกแล้ว? จะอ้วกอีกแล้วหรอ? และเขาก็วิ่งออกไปปล่อยถุงแกงจนมันหกเลอะเทอะไปหมด

 

@ห้องน้ำ

 

ฉันเดินตามเฮียน่านน้ำมาติดๆ เขาเป็นอะไรของเขากันแน่นะ

 

"อ้วกกกก!! อึ่ก! อ้วกกกก!" อ่า...สงสารจังควรไปหาหมอไหมนะ?

"อิข้าว!" หืม? ฉันจึงหันหน้าไปมองตามเสียงเรียก

"อะไร?" และเอ่ยถามนับดาวออกไป

"เฮียกู...เป็นไรว๊ะ?" นับดาวถามฉันกลับเป็นคำตอบมาในตัว

"กูก็ไม่รู้เหมือนกันเป็นงี้มาเดือนนึงแล้วเนี้ย...!" ฉันตอบมันไปด้วยความหัวเสีย

"ห๊ะ!? อิข้าว...ประจำเดือนมึงไม่มานานเท่าไหร่แล้ว?" เป็นมันที่ถามฉันออกมาเหมือนเดิม

"....กูไม่รู้ว่ะ" ฉันตอบคำถามของนับดาวไป

"ทำไมมึงถึงไม่รู้?" นับดาวถามต่อ

"ก็ประจำเดือนกูมาไม่ปกติอ่ะ" ฉันตอบไป

"ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่?" เอ๊!?

"แล้วมึงจะมายุ่งห่าไรกับประจำเดือนกูนักหนามันจะมามันจะหมดวันไหนแล้วมันเกี่ยวอะไรกับพี่มึงด้วย?" แต่...แค่ครั้งนี้ฉันไม่ตอบและถามมันกลับไป

"เกี่ยวดิ่! ก็อาการของเฮียน่านอ่ะมันเหมือนกับอาการแพ้ท้องแทนเมียอ่ะดิ่" ทันทีที่มันตอบจบ

"!!!" ดวงตาของฉันก็เบิกโพลงด้วยความตกใจในทันที

"อ้วกกกก!!! อ่า..." ฉันมองไปที่เขาที่กำลังอ้วกอย่างเอาเป็นเอาตายทั้งๆที่ตัวเองก็ยังไม่ได้กินอะไรเข้าไปเลยสักนิด

"....." ฉันเงียบเพราะกำลังใช้ความคิดอยู่ว่ามันไม่มานานแค่ไหนแล้ว

 

ฉันเป็นประจำเดือนครั้งสุดท้ายเมื่อตอนที่อยู่คอนโดของซันเมื่อสองเดือนก่อนและหลังจากที่มีอะไรกับเขาวันนั้นประจำเดือนของฉันมันก็ไม่มาอีกเลย

 

"มึง..." ฉันหันหน้าไปมองหน้าของนับดาวด้วยความหวาดกลัวในทันที

"กูว่า...เดี๋ยวกูพามึงไปตรวจดีกว่า" นับดาวพูดมา

"ย่ะ..อย่าเพิ่งให้พี่มึงรู้นะ" ฉันพูด

"เออ!" มันตบปากรับคำของฉันด้วยน้ำเสียงติดรำคาณ

.

.

.

น่านน้ำ talk's

@โซนโต๊ะกินข้าว เวลา11:30น.

 

อ่า...อ้วกจนปวดหัวอ่ะครับ ผมออกมาจากห้องน้ำและตรงมานั่งที่โต๊ะกินข้าวครับ

ไอ้ล่ามโซ่อ่ะนะนั่งเล่นมือถือส่วนนับดาวก็กำลังนั่งเอาหน้าแนบกับโต๊ะกินข้าวมองออกไปทางประตูหล่ะมั้ง

ฮึ! ทั้งๆที่นั่งอยู่บนโต๊ะตัวเดียวกันแท้ๆแต่เสือกไม่พูดกันสักคำ

 

"อ้าว!? เฮียน่านน้ำไปไหนมาอ่ะ?" และยัยนับดาวก็เห็นผมและถามผมออกมา

"เปล่า...!" ผมตอบไปถึงแม้ว่าจะโกหกก็เถอะ

 

หมับ~ และยัยนับดาวก็เอื้อมมือของเธอมาจับมือผมและก็ดึงไปวางบนแก้มนุ่มยุ้ยนั่นไป

 

"หืม? เป็นอะไรครับ?" ผมจึงถามยัยนับดาวออกไปด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"นับดาวตัวร้อนไหม?" นับดาวถามต่อ

"อื้อๆ" ผมส่ายหน้าปฏิเสษ

"แต่นับดาวปวดหัวมากๆอยากไปหาหมอค่ะ" หืม?

"จะให้เฮียพาไปหรอครับ?" ผมเอ่ยถามไปอย่างไม่เข้าใจ

"อื้อๆ จะไปกับอิข้าวค่ะได้ใช่ไหม?" ถ้าจะถามมาขนาดนี้

"ครับ ถ้าข้าวไปด้วยนะ" ผมก็ต้องตอบตกลงอยู่แล้วไหม?

 

แต่...ผมก็ทำได้แค่ตอบตกลงในส่วนของผมอ่ะนะแต่ส่วนของยัยเมียเด็กของผมผมก็ไม่รู้

 

"อื้มๆ" ดูซึมๆแฮะแถมยังขี้อ้อนเป็นพิเศษด้วยนะเนี้ย

"โอ๊ยยย!!! เชี้ย!!" ผมร้องเสียงหลงออกมาในทันทีและตามด้วยหันหน้าไปด่าไอ้ล่ามโซ่แต่พอมันทำหน้าตาสงสัยแบบตอแหลมาผมก็เลยเงียบครับ

 

สัส! มันเหยียบตีนผมอ่ะ มันใช้ส้นตีนมันเหยียบหัวแม่โป้งผมอ่ะ สัส! ถ้าเล็บกูเป็นแผลและก็เน่าและเกิดเป็นเล็บขบขึ้นมานะ...!

 

"เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?" ยัยนับดาวถามผมมา

"นั่นดิ่ ร้องซ๊ะเสียงหลง?" ยัยนับดาวหันหางตาไปมองไอ้ล่ามโซ่มันก็ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้และก็มองผมมาด้วยสายตาสงสัย

"เปล่าครับ เสี้ยนตำหน่ะครับ" ผมบอกไป ยัยนับดาวมองหน้าผมด้วยสายตาสงสัยเหมือนถามมาเป็นนัยๆว่า เสี้ยนที่ไหน

"หึ! แกว่งตีนหาเสี้ยนเองเปล่าว๊ะ!?" มันถามผมมา

"เสือกเก่งจัง~ พี่น้องเขาคุยกันนี่ก็เสือกเก่งเหลือเกินเนอะ เฮียน่านคะ"

"หึ! ปากดีจัง~ เดี๋ยวเจอจับจูบจนปากเจ่อหรอกเนอะ เหี้ยน่าน" เอ่อ...แล้วกูควรเลือกอยู่ฝ่ายไหนดีเนี้ย

"เฮียน่านน้ำ นับดาวปวดหัวจี๊ดเลยอ่ะค่ะ นับดาวขอไปหาหมอเลยได้ไหมอ่ะคะ?" เอ่อ...เอาจริงถ้าไปก็ดีนะครับ

"ครับ" ผมตอบยัยนับดาวไป

"อิข้าว!! ไปโรงพยาบาลเป็นเพื่อนกูหน่อยดิ่!!" เออว่ะ แล้วเมียกูอยู่ไหนว๊ะเนี้ย...?

"อื้อ! เอาดิ่!" เสียงมาจากทางโซนทำอาหารแต่ผมกลับไม่เห็นตัวข้าวสวย ก่อนที่เธอจะเอาตัวขึ้นมา

 

เออว่ะ! กูก็ลืมไปเลยว่ะว่าแกงห่าเหวนั่นมันต้องหกและเมียกูก็ต้องเช็ดแทนกูนี่หน่า เหอะ! ชาตินี้เมียจะหายโกรธกูเปล่าว๊ะเนี้ย

และข้าวสวยกับนับดาวก็ไปอาบน้ำหมายถึงนับดาวอาบก่อนและข้าวสวยเมียผมก็อาบต่อและทั้งสองคนก็เดินออกไปจากห้องนี้

 

"กับข้าวเสร็จแล้วนะถ้าจะกินก็ไปตักเอา" ข้าวสวยก็ไม่ลืมที่จะบอกผมมาหรือบอกไอ้ล่ามโซ่ว๊ะ

"ครับ~" แต่คนที่เสร่อตอบก็คือไอ้ล่ามโซ่อ่ะนะ

 

และข้าวสวยกับยัยนับดาวก็พากันเดินออกไปส่วนผมกับไอ้ล่ามโซ่หน่ะหรอครับก็แดกข้าวกันไปนั่นแหละ

และที่ผมไม่ถามมันว่าทำไมมันถึงต้องเหยียบตีนผมก็เพราะว่าผมรู้ว่ามันอ่ะหึงนับดาวครับแม้แต่พี่อย่างกูมึงก็ไม่เว้นเนอะ

.

.

.

ข้าวสวย talk's

@P hospital อาคารB แผนกสูตินารีเวช เวลา13:45น.

 

ตอนนี้ตรวจเลือดตรวจร่างกายทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะที่เหลือก็แค่รอคุณหมอเรียกชื่อเข้าห้องตรวจค่ะ

 

"ขอเชิญคุณเขมจิรา เทพปกป้อง ที่ห้องตรวจหมายเลขสามค่ะ" เสียงประชาสัมพันธ์เอ่ยเรียกชื่อของฉันขึ้นมา

"อิข้าวป่ะกัน!" อินับดาวพูดขึ้นมา ก่อนที่มันจะลุกขึ้นยืนและจับมือของฉันพร้อมกระตุกมือของฉัน

"อื้ม" พยักหน้าขึ้นหนึ่งทีพร้อมกับลุกขึ้นยืนและก็เดินตามมันไป

 

ครื้นนนนน~ อินับดาวลื่นประตูเปิดออกเมื่อเราทั้งคู่มาถึงหน้าห้องตรวจหมายเลขสาม

 

"อ่า...สวัสดีค่ะ" ทันทีที่เข้ามาถึงฉันก็เจอเข้ากับคุณหมอ ท่านเอ่ยทักทายฉันมา พร้อมกับที่ฉันกับนับดาวจึงสวัสดีท่าน ส่วนท่านก็รับไหว้พวกฉันมาพร้อมๆกันค่ะ

"เชิญนั่งก่อนค่ะ" คุณหมอพูดมาเป็นการเชิญชวน

"คุณเขมจิรา อายุสิบเก้าปีแล้วสินะคะ?" คุณหมอถามฉันขึ้นมาพร้อมกับมองหน้าฉัน

"....." ฉันไม่ตอบแต่ก็เลือกที่จะพยักหน้าแทนคำตอบแทน

"หมอขอแสดงความยินดีด้วยนะคะ คุณเขมจิรากำลังตั้งครรภ์ได้สิบสัปดาห์แล้วค่ะ" ทันทีที่คุณหมอพูดจบ

"!!!" ดวงตาของฉันก็เบิกโพลงกว้างด้วยความตกใจในทันที

 

ล่ะ..ลูกของฉันหรอ? ล่ะ..ลูกของฉันที่เกิดจากเขางั้นหรอ? ท่ะ..ทำไมหล่ะคะ? ทำไมหนูถึงต้องมาเกิดตอนนี้? ทำไมไม่รอให้พ่อของหนูหาหลักฐานมายืนยันให้ได้ก่อนว่าหนูไม่ใช่ลูกอิจฉามาเกิดแน่ๆ

 

"อ่ะ..อิข้าว! หลานกู!!" อินับดาวพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงดีใจ

"ฮึ่กๆ แต่กู...ไม่อยากมี ยังไม่อยากมี ฮือออ~" ฉันพูดออกไปทั้งน้ำตา

"มึง? ทำไมว๊ะ?" แปลว่ามันยังไม่รู้งั้นสินะ?

"ฮึ่ก! เพราะว่า...ฮืออๆ~ เฮียมึงอ่ะไม่ได้มีกูแค่คนเดียว...! ฮึ่กๆ! ไม่ได้มีแค่ลูกของกูเพียงคนเดียวไง...!! ฮือออ~ ฮึ่ก!" ฉันร้องบอกมันไป

"มึงพยายามจะพูดอะไรว๊ะ? อิข้าว...?" นับดาวถามฉันมา

 

จะผิดไหมคะ? ถ้าฉันจะบอกว่าฉันไม่สามารถเก็บเรื่องราวทุกอย่างไว้คนเดียวได้อีกต่อไป มันอัดอั้นในใจของฉันไม่ไหวจริงๆ

.

.

.

น่านน้ำ talk's

@Basic R condo สาขา1 ห้องของผม โซนห้องนั่งเล่น เวลา14:50น.

 

หึ! ออกไปกันตั้งแต่เที่ยงปาไปสองโมงจะสามโมงและ ยัยนับดาวพาเมียผมไปถเลถไลที่ไหนว๊ะเนี้ย...!?

 

"โอ๊ยยยย! เลิกเดินกระวนกระวายสักทึเถอะครับเพื่อนรัก~" ไอ้ล่ามโซ่พูดปรามผมขึ้นมาด้วยน้ำเสียงกระล่อนๆของมัน

"เมียกูไปด้วย มึงจะไม่ให้กูกระวนกระวายได้ไง!?" ผมถามมันไปด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดรำคาณ

"ไปโรงพยาบาลไม่ใช่!? มึงจะห่วงห่าไรนักหนา!?" เอ้า!? ไอ้สัสนี่...!

"ใช่หนิ!! มึงไม่มีเมียหนิ...! จะไปรู้เหี้ยไร!?" เออ มึงมันคนไร้เมียจะไปรู้เหี้ยไร!? มันจึงลืมตาข้างหนึ่งขึ้นมามองหน้าผมพอดีว่า...ตอนนี้มันกำลังนอนอยู่ที่โซฟาไงครับ

"เออ กูมันไร้เมียและที่กูต้องไร้เมียอยู่แบบนี้ก็เพราะพ่ะ...." มันหยุดชะงักไปไม่พูดต่อและก็หันหน้าไปทางพนักพิงโซฟาทันที

 

เพราะพ่อผมสินะ? มันกำลังเข้าใจผิดอยู่นะ แต่...ชั่งเถอะคิดว่าเดี๋ยวมันก็คงจะรู้เอง

ปั้ง!!

ควับ! เสียงปิดประตูห้องป่ะกี๊นี้ทำให้ผมต้องหันหน้าไปดูและมันก็ปรากฏร่างกายบางสวยของผู้หญิงทั้งสองคน

คนนึงคือน้องสาวของผมใบหน้าบึ้งตึงราวกับมีใครเดินเหยียบหาง เอ๊ย เหยียบตีนหน่ะครับ ส่วนอีกหนึ่งคนคือผู้หญิงที่มีสถานะเป็นเมียของผมเองหล่ะใบหน้าเรียบนิ่งไร้อารมณ์แบบนั้นอีกแล้ว

 

"เป็นไงบ้างครับ นับดาว" ผมเอ่ยถามยัยน้องสาวตัวดีแต่...เชื่อไหมครับว่าเธอไม่ตอบกลับแถมยังหันหน้ามามองค้อนผมอีกด้วย

 

ปั้ง!! และเธอก็เดินเข้าไปในห้องพร้อมปิดประตูเสียงดังด้วยความโมโหอีกตามเคย

เฮ้ย! ทำอะไรผิดอีกว๊ะกู...?

 

"ข้าวคะ...." ยังเรียกไม่ทันจบคนร่างบางก็หันสายตามามองค้อนผมเหมือนกัน

 

แต่...ดีที่ข้าวสวยเมียของผมมีมารยาทพอครับเธอเลยปิดประตูเสียงเบาคงเพราะมีไอ้ล่ามโซ่อยู่หล่ะมั้งเธอถึงไม่ปิดเสียงดังเหมือนอย่างยัยนับดาว

 

"เป็นอะไรกันอีกว๊ะ!?" ถามตัวเองออกมาอย่างหัวเสีย

"มึงได้ทำอะไรผิดหรือเปล่าหล่ะ?" ไอ้ล่ามโซ่ถามผมมา

"กูก็อยู่กับมึงตลอดป้ะ? กูจะเอาเวลาไหนไปทำผิดว๊ะ!?" ผมถามกลับ

"ก็อาจจะไม่ใช่เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ไง" มันพูดมา

"???" มองหน้ามันอย่างไม่เข้าใจ

 

ไม่ใช่เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้? แล้วมันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นวันไหนว๊ะ?

 

"มึงทำผิดกับข้าวสวยวันไหนก็วันนั้นแหละ" ทันทีที่มันพูดจบ

"!!!" ดวงตาผมก็เบิกโพลงกว้างด้วยความตกใจในทันที ก่อนที่ผมจะ...

"มึง...รู้หรอ?" เอ่ยถามมันไป

"เหอะ! กูรู้ตั้งแต่วันแรกที่กูมาหามึงที่คอนโดและ" มันจึงเฉลยความจริงออกมา

"....." อ่า...ไอ้เหี้ยนี่มันรู้แต่...มันไม่ยอมบอกผมหรอว๊ะ!?

"และกูขอแนะนำว่า...ถ้ามึงยังปล่อยไว้แบบนี้มึงกับข้าวสวยได้เลิกกันแน่" มันพูดเป็นการแนะนำผมมาครับ

"เหอะ! มึงคิดว่ากูอยากปล่อยไว้แบบนี้หรอว๊ะ!? กูพยายามทำทุกอย่างแล้วนะเว้ยแต่...ข้าวสวยไม่ฟังกูเลย!" ผมจึงปลดทุกข์กับมันไปครับ

"เรื่องที่มึงทำอ่ะมันคงจะเหี้ยมากเลยสินะ? เอาหล่ะ กูว่ากูกลับคอนโดกูดีกว่า" เอ้า!?

"เออๆ กลับไปป่ะ!" ผมพูดเป็นการไล่ให้มันกลับไป

 

และมันก็เดินออกไปจากห้องของผมในเวลาต่อมา ผมจึงเดินกลับเข้าไปในห้องของตัวเอง

กริ๊ก! แอ๊ดดดดด~ ผมเปิดและปิดประตูเข้ามาในห้องนอนของตัวเอง

 

"ข้าวคะ..." เรียกคนร่างบางที่กำลังนอนดูหนังผ่านโทรศัพท์อยู่ในห้องและแน่นอนว่าเธอไม่หันมา

 

ตุ๊บ~ ผมจึงค่อยๆเดินเข้าไปนั่งที่ข้างๆเตียงตามด้วยค่อยๆเอามือไปแตะที่ไหล่ขาวของข้าวสวยครับ

 

"อย่ามาแตะต้องตัวกูนะ!" แต่แล้วน้ำเสียงดังเด็ดขาดก็พูดออกมา

"....." และมันทำให้ผมต้องชักมือออกจากไหล่เนียนนั่นทันที

 

ก็เป็นซ๊ะอย่างเงี้ย ก็ดื้อซ๊ะอย่างเงี้ย จะให้ผมเอาปัญญาที่ไหนไปคุยกับเธอหล่ะว๊ะ?

.

.

.

ข้าวสวย talk's

@1 เดือนต่อมา

@Basic R condo สาขา1 ห้องของเขา ห้องนอนของเขา เวลา00:45น.

 

สิบสี่สัปดาห์แล้วค่ะที่ฉันตั้งท้องลูกของเขา เห้อ~ ป่านนี้เขาก็ยังไม่กลับห้องเลยค่ะ เหอะ! ทำตัวเสเพลอีกตามเคย น่ารำคาณที่สุด!

ก๊อก!! ก๊อก!! ก๊อก!! เสียงเคาะประตูห้องนอนของเขานั่นแหละดังขึ้นและก็คงจะไม่ต้องถามว่า...เป็นใครมาเคาะมีอยู่แค่คนเดียวนั่นแหละ

 

"ข้าว!! เปิดประตู!! ข้าว!! ให้เฮียหน่อย!!" เขาพูดมาเสียงดังเชื่อเลยว่า...คงจะเมามาอีกตามเคย

 

กริ๊ก! แอ๊ดดดด~ และก็เป็นฉันที่ต้องไปเปิดประตูให้กับเขา

ฟุ๊บ~ พอเปิดประตูให้ปุ๊บเขาก็เดินเข้ามาล้มตัวนอนบนเตียงในทันที

 

"ข้าวคะ...เฮียขอโทษ ข้าวสวย...ยกโทษ อึ่ก ให้เฮียด้วย" ใบหน้าแดงก่ำเพราะพิษสุราของผู้ชายที่มีสถานะเป็นพ่อของลูกของฉันพูดออกมา

 

ต้องแดกเยอะขนาดไหนว๊ะ? ถึงจะล้มควายแบบมันได้อ่ะ?

ลูกของเธอคนนั้นเขาอาจจะไม่แน่ใจแต่...ลูกของฉันเขาต้องแน่ใจแน่นอนแต่ก็...อยู่ที่ว่าเขาจะรับหรือจะปัดความรับผิดชอบอีกเหมือนอย่างที่เขาเคยทำกับเธอ

 

"ข้าวท้องค่ะ..." กระซิบข้างใบหูแดงๆนั่นไปอย่างแผ่วเบาแต่ว่า...ก็ไร้เสียงตอบรับจากคนร่างสูง คงเพราะว่าเมาหนักจนหลับไปอีกตามเคย

 

@เช้าวันต่อมา

@บนรถของเขา เวลา07:50น.

 

อ่า พอดีว่าตอนนี้เปิดเรียนแล้วค่ะ ฉันจึงต้องตื่นเช้ามาอาบน้ำเปิดมาสองอาทิตย์แล้วค่ะ

เหอะ! อยากบอกว่าฉันมีเรียนสายค่ะแต่มันมีเรียนตอนเช้าไงคะ ก็บอกอยู่ว่า...เดี๋ยวไปเอง เดี๋ยวไปเอง มันก็ยังปลุกฉันให้ตื่นจนได้

 

"วันนี้มีเรื่องจะคุยด้วย!" ฉันเปิดประเด็นพูดออกไป ไม่ใช่ว่าอยากทำลายความเงียบที่มีในรถนะแต่...ฉันต้องบอกจริงๆ

"มีอะไรก็พูดมาเลย" มันพูดมา

"กูไม่พูดตอนนี้จะพูดเย็นนี้!" ฉันบอกมันไปเสียงแข็ง

"ทำไมต้องตอนเย็น?" มันเริ่มเอ่ยถามออกมา

"อยากพูดตอนนั้น" ฉันตอบกวนตีนมันไป

"เห้อ~ อื้มๆ"

"....." และในรถก็ตกอยู่ในความเงียบอีกครั้งนึง

 

วันนี้ต้องถามว่า...มันจะเอายังไงไม่งั้นฉันก็ตัดสินใจไม่ได้เหมือนกันว่าจะทำยังไงต่อไป

 

@ลานจอดรถVip เวลา16:45น.

 

เลิกเรียนแล้วค่ะ ฉันเดินมาจากคณะวิศวกรรมศาสตร์อ่ะนะ มันเลยเร็ว...!

พอเดินมาถึงปุ๊บก็เห็นมันยืนพิงกระโปรงหน้ารถกับผู้ชายอีกคนนึงเพื่อนมันเล่นโทรศัพท์ส่วนมันคุยโทรศัพท์ด้วยใบหน้าเคร่งเครียด

 

"เฮีย!" ฉันเรียกมันไปด้วยใบหน้าหงิกงอน้ำเสียงหงุดหงิด

 

กูว่า...กูบอกมึงแล้วนะว่ากูมีเรื่องจะคุยกับมึงอ่ะทำไมมันถึงได้ชวนเพื่อนมันมาด้วย

 

"มีอะไรก็พูดมา?" มันยกโทรศัพท์ออกจากหูและเปิดประเด็นถามฉันมาน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"ฉันจะคุยกับเฮียสองคน!" ฉันพูดออกไปให้กระทบกับอีกคนนึง

"หืม? งั้นกู...." เพื่อนมันยังพูดไม่ทันจบ

"ไม่ต้องมึงอยู่เนี้ยแหละ!!" มันก็เสร่อพูดขึ้นมาก่อน เพื่อนมันเลยมองหน้าฉันกับมันสลับกัน

 

เพื่อนหรือเมียว๊ะ? ทำไมหน้าแม่งโครตหวานเลยหล่ะ?

 

"หืม? จะคุยไหม?" มันก็ยังคงถามฉันออกมา

"....." ฉันเงียบไม่ตอบมันไป ก็บอกอยู่ว่าจะคุยกับมึงแค่สองคนหูเป็นรีหรอว๊ะ!?

"งั้นก็กลับ" มันพูดมาพร้อมกับหันหลังเตรียมตัวจะไปขึ้นรถและเอาโทรศัพท์จ่อหูในทันที

"กูท้อง!!!"

 

End ep.34

.

.

.

.

.

{Spoil next episode}

 

"แล้วนายจะมายุ่งกับฉันทำไม!? น่ารำคาณ!!"

"พี่ไม่ต้องห่วงครับ! พอพี่คลอดเมื่อไหร่ผมจะไม่มายุ่งกับพี่อีกเลย!"

 

{To be continue...}

 

อิพีนี้อิเฮียมันเริ่มออกลายแล้วค่ะ...น้องใจร้ายกับมันไปหรือเปล่านะมันถึงได้เฉยชากับน้องแบบนี้แถมยังเมากลับห้องทุกวันอีกต่างหาก

.....

 

สรุปก็คือ...ท้องจริงๆข้าวสวยคะทำไมถึงไม่จดวันที่ประจำเดือนมาหล่ะ? รู้ว่าตัวเองประจำเดือนมาไม่ปกติต้องจดไว้น้า~

.....

 

ตอนหน้าสปอยล์แค่ว่า...เกิดเรื่องทั้งเตโชกับชะเอมและก็ข้าวสวยกับน่านน้ำพอ

.....

 

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจคร้าบ

ผิดพลาดตรงไหนขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว