สวัสดีค่ะ ฝากติดตามผลงานแก้วระย้าด้วนะคะ❤️

ตอนพิเศษ 1 : พี่ทิวxน้องแพรว

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ 1 : พี่ทิวxน้องแพรว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 23.8k

ความคิดเห็น : 85

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ค. 2563 17:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ 1 : พี่ทิวxน้องแพรว
แบบอักษร

ตอนพิเศษ 1 : พี่ทิวxน้องแพรว 

 

 

 

แพรวดีอาศัยอยู่บ้านไม้หลังเล็กในหมูบ้านชาวประมงแห่งหนึ่ง ฝั่งตรงข้ามเมื่อเดินข้ามถนนเล็กๆไปจะถึงชายทะเลได้ทันที แต่ชายหาดที่นี่ไม่ได้สวยงามเพราะไม่ใช่แหล่งท่องเที่ยว ริมชายฝั่งล้วนแล้วแต่มีเรือหาปลาจอดเรียงรายอยู่ 

 

ศาลาน้อยหน้าบ้านเป็นที่ที่เธอจะออกมานั่งพักผ่อนในยามกลางวันเพื่อรับลมทะเลคลายร้อน มะลิสาวใช้รับรู้เรื่องราวทุกอย่างจากปากของแพรวดีและรู้สึกสงสารเธอยิ่งนัก แต่การที่พามะลิมาด้วยก็นับว่าเป็นเรื่องที่ดีเพราะเธอไม่เหงา 

 

"คุณหนู ตั้งโต๊ะเสร็จแล้วค่ะ..." 

 

"ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าถ้าหิวจะไปหากินเอง ไม่ต้องมาตั้งโต๊ะให้มากพิธีไปหรอก" 

อาหารเธอกับมะลิจะช่วยกันทำทุกวันในช่วงเช้าตรู่ ส่วนหนึ่งนำไปใส่บาตร อีกส่วนแบ่งไว้กิน ทำมื้อเดียวแต่ทานได้ทั้งวัน 

 

"ไม่ได้ค่ะ... คุณหนูฟางฟางกำชับว่าให้จัดอาหารให้ตรงเวลาทุกมื้อ" 

มะลิรับคำสั่งโดยตรงจากฟางฟางพี่สาวของเธอ ทุกวันในช่วงหัวค่ำคุณหนูจะโทรมาถามไถ่สารทุกข์สุกดิบจากเธอ เพราะแพรวดีไม่ได้ใช้โทรศัพท์ติดต่อหาใคร หากใครจะติดต่อมาต้องโทรเข้าเครื่องของสาวใช้ 

 

"เห้อ... เหมือนแม่จริงๆเลย" 

แพรวดีบ่นพี่สาวเบาๆ แต่ก็นึกขอบคุณที่คอยเป็นห่วงเป็นใยเธอ เธอจึงจำใจยอมลุกไปกินข้าวเพื่อให้พี่สาวสบายใจ 

 

ตกดึกแพรวดีเอาแต่นั่งมองดาวบนฟ้า ในใจโหยหาคิดถึงใครบางคนที่เขาอาจจะไม่เค​ยคิดถึงเธอเลย แม้จะเป็นเวลาสั้นๆที่อยู่ด้วยกันแต่เธอก็รู้สึกชอบมันมาก และอ้อมกอดของเขามันทำให้เธอหลับสบาย 

 

มือน้อยลูบวนหน้าท้องคุยกับลูกเป็นครั้งที่ร้อยของวันเห็นจะได้ มันเป็นความรู้สึกสับสนและกังวลเพราะเธอไม่สามารถเดาใจเขาได้เลยว่าเขาจะคิดอย่างไรหรือจะทำอย่างไรหากเธอบอกเรื่องลูกน้อยในท้องไป ยิ่งคิดยิ่งกังวลใจจนคุณแม่มือใหม่ต้องพักเรื่องเลวร้ายไว้ ก่อนจะเข้าสู่ภาวะเครียดแล้วเข้าสู่ห้วงนิทรา.... 

 

 

 

_____________ 

 

 

 

สามเดือนผ่านไป...... 

 

วาทินยังคงตามหาแพรวดีไปในทุกๆที่ โดยถามจากเพื่อนในวงการบันเทิงแต่ทุกคนก็บอกว่าไม่รู้ ถามจากเหมราช ถามจากฟางฟาง และถามจากคุณวิสุทธิ์พ่อตาของเขาเอง แต่ทุกคนก็ยังยืนยันคำตอบเดิมว่า... เมื่อแพรวดีพร้อมจะกลับมาเอง วาทินส่งคนสะกดรอยตามทุกคนที่คิดว่าจะไปหาแพรวดี แต่ไม่เลยไม่มีใครสักคนออกจากเมืองกรุงแสนวุ่นวายนี่ยิ่งทำให้เขารู้สึกมืดแปดด้านไปอีก 

 

"เจ้านายครับ.... เมื่อคืนไม่ได้นอนอีกแล้วหรือครับ" 

เพชร ลูกน้องคนสนิทที่ตามเขาไปทุกหนทุกแห่งมองเจ้านายคราวเดียวก็รู้แล้วว่าไม่ได้พักผ่อน 

 

"นอนไม่ค่อยหลับเลยว่ะ แล้วก็รู้สึกเพลียมาก" 

วาทินมองไปยังอาหารมื้อเช้าอย่างเบื่อหน่าย กลิ่นมันเหม็นชวนจะอวกแต่เขาก็ให้ลูกน้องสั่งขึ้นมาให้กินทุกวันเป็นมื้อเช้านั่นคือโจ๊กเห็ดหอม เพราะมันเป็นอาหารโปรดของแพรวดี 

 

"ไปหาหมอดีไหมครับ เผื่อได้ยานอนหลับมาจะได้หลับสบายขึ้น" 

เพชรแนะนำ เพราะถ้าเป็นแบบนี้ไปอีกสักเดือนเจ้านายเขาคงเหมือนศพเดินได้ วันๆเอาแต่คิดตามหาเมียจนเครียดแล้วก็นอนไม่หลับ 

 

"ไม่ไป กูไม่ได้เป็นหนักขนาดนั้น วันนี้ตอนเย็นกูจะลองไปถามพ่อตาดูอีกที" 

 

"เมื่อวานเจ้านายพึ่งไปมานะครับ" 

ลูกน้องพูดขึ้นเพราะพึ่งไปมาแล้วไม่ใช่แค่เมื่อวาน วันก่อน วันก่อนนั้น วันก่อนนั้นๆ วันก่อนนั้นๆๆ เขาก็ไป แล้วจะไปวันนี้อีกก็คงได้คำตอบเดิม 

 

"ไปแล้วก็ไปอีก กูจะไปแม่งทุกวันจนกว่าพ่อตากูจะใจอ่อน"  

ตื๊อเท่านั้นที่จะได้เธอมา สักวันพ่อตาคงเหม็นขี้หน้าแล้วก็รำคาญจนยอมบอกแน่  

 

 

วาทินไปที่บ้านของเธอตามคำพูด วิสุทธิ์ปรายตามอง อย่างเบื่อหน่ายเมื่อเห็นไอ้ลูกเขยตัวดีก้าวเข้ามา จริงๆวิสุทธิ์ก็โกรธลูกเขยอยู่ไม่น้อยแต่โกรธจนหายโกรธไปแล้วนั่นก็เพราะว่าแม้แพรวดีจะไม่อยู่ถึงสามเดือน แต่ว่าวาทินก็ยังไม่ย่อท้อ นั่นหมายความว่าเขามีจิตใจที่มั่นคงกับลูกสาวนั่นเอง 

 

"จะมาอีกกี่รอบฉันก็ไม่บอกหรอก กลับๆไปซ่ะ"  

 

"โธ่ คุณพ่อครับ บอกผมเถอะนะครับ คุณพ่อจะให้ผมอกแตกตายหรือยังไงครับ"  

วาทินนั่งลงข้างๆพ่อตาแบบไม่ต้องรีรอให้เขาเชิญ เพราะมาที่นี่จนคุ้นชินตั้งแต่คนสวนยันพ่อตา 

 

"ตายไปเลย ลูกสาวฉันจะได้กลับมาเสียที"  

วิสุทธิ์พูดอย่างหงุดหงิด วันๆมาก็ไม่ทำอะไรนอกจากมาขอคะแนนสงสารพูดจาตัดพ้อราวกับเด็กผู้หญิง ทั้งๆที่เป็นผู้ชายทั้งแท่ง 

 

"คุณพ่อพูดแบบนี้ผมเสียใจนะครับ แค่เมียผมหายคนเดียวผมก็เสียใจจะแย่อยู่แล้ว"  

เพชรถึงขั้นตบหน้าผากตัวเองเบาๆ นี่เจ้านายเขาเป็นเอามากขนาดนี้เลยหรือ ถึงขนาดใช้เสียงสองออดอ้อนพ่อตา ฟังแล้วขนลุกชะมัด 

 

"เห้อ...ฉันละปวดหัวกับแกจริงๆ แต่ฉันก็ดีใจนะที่ลูกสาวฉันเลือกจะทิ้งผู้ชายไม่เต็มบาทแบบแก" 

เห็นไหม.. ว่าเหมือนผู้หญิงขนาดไหน พ่อมันเพี้ยนทำตัวเหมือนผู้หญิงขนาดนี้ สงสัยจะได้หลานสาวแห๊ะ!  

 

"คุณผู้ชายคะ อาหารเย็นพร้อมแล้วค่ะ"  

 

"จัดเผื่อฉันด้วยนิ่ม ฉันจะทานข้าวเป็นเพื่อนคุณพ่อ" 

คนหน้ามึนถือวิสาสะสั่งคนรับใช้ในบ้านเอง พ่อตาได้แต่หันมามองตาขวางแต่ก็ไม่พูดอะไรแล้วเดินนำไปที่โต๊ะ 

 

"ผมมาทานด้วยทุกวันดีไหมครับ คุณพ่อจะได้ไม่เหงา"  

วาทินหาวิธีตีซี้กับพ่อตาเพื่ออนาคต แต่เอาจริงๆทุกวันนี้ก็ซี้จนไม่รู้จะซี้ยังไงแล้วล่ะมั้ง เพราะทำอะไรไม่เคยเห็นหัวราวกับเป็นเจ้าของบ้าน นึกจะมาก็มา 

 

"ไม่ต้อง! เปลือง!"  

 

"ผมจ่ายค่าอาหารให้เป็นรายปีเลยครับ.... " 

 

"เงินซื้อฉันไม่ได้ ไม่ต้องเขียนให้เปลืองกระดาษ"  

วาทินกำลังจะจรดปลายปากกาลงบนเช็คเงินสดที่ลูกน้องส่งให้อย่างรู้งาน แต่พ่อตาเอ่ยปากห้ามเอาไว้เสียก่อน 

 

เอาจริงๆการที่วาทินมาที่นี่ทุกวันนั้นก็เป็นเรื่องที่ดีเพราะเขาไม่เหงา แถมยังได้ปะทะฝีปากเล็กๆน้อยๆกับเจ้าลูกเขยตัวดี แต่ถึงจะยอมรับแต่เขาก็เคารพการตัดสินใจของลูกเลยไม่ใจอ่อน 

 

 

 

"คุณพ่อวันนี้จะโทรหาแพรวไหมครับ ถ้าโทรฝากบอกเธอด้วยว่าผมคิดถึงมาก ยังไม่กลับมาก็ไม่เป็นไรแต่ให้เธอดูแลตัวเองดีๆนะครับ"  

 

"มะรืนนี้ผมจะบินไปฝรั่งเศส อีกครึ่งเดือนกว่าจะกลับคงไม่ได้มากวนคุณพ่อสักระยะ ถ้าเหงาก็โทรหาผมได้เลย วันนี้ผมต้องไปก่อน.... สวัสดีครับ"  

วิสุทธิ์ยืนส่งลูกเขยที่หน้าประตูบ้าน ใจหนึ่งก็นึกเห็นใจแต่อีกใจก็สมน้ำหน้า สิ่งที่ทำมันเลวร้ายมากสำหรับผู้หญิง แต่ทุกอย่างมันจะมีทางออกที่ดีเสมอเขาเชื่อแบบนั้น 

 

 

 

 

________________

 

 

 

 

แพรวดีนั่งมองดาวบนท้องฟ้าริมหน้าต่าง ตอนนี้เธอตั้งท้องได้เกือบสี่เดือนแล้ว หน้าท้องของเธอเริ่มออกเป็นรูปเป็นร่างมากขึ้น เธอวางนิ้วไปบนหน้าท้องแล้วลูบวนอย่างแผ่วเบาด้วยความรัก ตอนนี้เธอกำลังนั่งรอโทรศัพท์จากใครบางคน คนที่จะโทรมาเล่าเรื่องที่เธออยากรู้ในฟังในทุกๆวัน 

 

"คุณหนูคะ คุณผู้ชายโทรมาค่ะ มะลิขอเข้าไปนะคะ"  

 

แพรวดีรับโทรศัพท์มาจากสาวใช้ พ่อจะโทรมาหาเธอในเวลานี้ของทุกๆวันๆ เธอจะรับโทรศัพท์จากคุณพ่อมากกว่าพี่สาว รายนั้นจะโทรคุยกับมะลิมากกว่า 

 

"ว่าไงคะคุณพ่อ.... วันนี้เขามากวนใจคุณพ่ออีกแล้วหรือ..."  

เธอจะอารมณ์ดีทุกครั้งที่พ่อของเธอโทรมา เพราะเขามักจะโทรมาเล่าเรื่องของวาทินให้ฟัง หากวันไหนไม่มีเรื่องของวาทินมาเล่าก็จะรู้สึกเสียใจหน่อยๆ 

 

'อย่ามาทำเป็นพูดดี.. ทั้งๆที่รอฟังอยู่' 

 

"แหม๋คุณพ่อล่ะก็ แพรวไม่ได้รอสักหน่อยค่ะ" 

คนแก่ปลายสายได้แต่ส่ายหัวให้กับความปากแข็งของลูกสาว เธอก็มีความรู้สึกดีๆให้เขา เพียงแต่เธอกลัวว่าเขาจะไม่ยอมรับเรื่องลูก 

 

'วาทินฝากมาบอกให้ลูกดูแลตัวเองดีๆ'​ 

 

"แค่นี้หรือคะ?"  

เธอถามปลายสายกลับด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ ราวกับลืมไปว่ากำลังพูดอยู่กับพ่อ เพราะมันต้องมีอีกหนึ่งประโยคที่เขาจะฝากคุณพ่อมาบอกเธอในทุกๆครั้ง 

 

'บอกว่าคิดถึงลูก อ่อแล้วก็บอกพ่อว่าวันมะรืนจะไปฝรั่งเศสครึ่งเดือน พ่อคงไม่ได้โทรมาส่งข่าวเขาให้ลูกสักระยะนะ' 

 

"เข้าใจแล้วค่ะ" 

เธอหน้าบูดหน้าบึ้งไปในทันที ในใจพาลหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูกไม่มีเหตุผล 

 

'แพรว... รักเขาก็กลับมาสักทีเถอะลูก กำลังท้องกำลังไส้อยู่ใกล้ผัวมันจะอุ่นใจกว่าเยอะนะเชื่อพ่อ' 

 

"แต่หนูกลัวนี่คะ กลัวเขาจะไม่รับลูกหนูเป็นลูก กลัวว่าเขาจะเอาแค่ลูกของหนูไป" 

มันเป็นอารมณ์อ่อนไหว อารมณ์ฟุ้งซ่านของคนท้องเธอวิตกกังวล​ไปหมด 

 

'นี่ชีวิตจริง ไม่ใช่ละครหลังข่าวที่ลูกเล่นเป็นนางเอกนะ ตอนนี้ลูกคิดแค่สองทาง ทำไมลูกไม่ลองคิดถึงทางที่สามดูล่ะ' 

 

"ทางที่สามคืออะไรคะคุณพ่อ" 

เธอถามอย่างไม่เข้าใจ ทางที่สามหรือเธอไม่เคยจะคิดออกเลยว่ามันคืออะไร 

 

'ทางที่สามคือวาทินจะรับทั้งลูกเป็นเมีย แล้วก็จะรับเด็กเป็นพ่อของลูกไง ถ้าลูกคิดจะหนีเขาก็ต้องหนีตลอดไป แต่ถ้าลูกคิดจะเผชิญหน้าลูกก็ต้องยอมรับในการตัดสินใจของเขา ถ้าเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์ไม่ได้แต่เราก็แบ่งบทบาทหน้าที่กันได้ไม่ใช่หรือ?' 

 

"ปวดหัวจังเลยค่ะพ่อ... พรุ่งนี้ค่อยคุยกันต่อนะคะ วันนี้ขอไปนอนก่อนดีกว่า" 

ทางที่สามที่พ่อว่า... เธอไม่เคยมั่นใจมันเลยสักนิดเพราะความสัมพันธ์ของเธอและเขามันเป็นไปแบบก้าวกระโดด พออยู่ด้วยกันจริงๆแล้วมันอาจจะไปไม่รอดก็ได้ 

 

'​พ่อฝากให้แพรวคิดนะ... ถ้าเขาไม่รักไม่ชอบเราเขาจะทนมาตามหาเราทำไมตั้งสองสามเดือน เขาเอาเวลาไปหาผู้หญิงคนใหม่ไม่ดีกว่าหรือ? ถ้าวันหนึ่งเขามีคนใหม่ไปแล้วพ่อกลัวว่าแพรวจะเสียใจ เสียใจที่ไม่ได้ลงมือทำอะไรสักอย่าง ปวดหัวก็ไปนอนเถอะลูก... ฝันดีนะ' 

 

"ฝันดีค่ะคุณพ่อ" 

หัวใจดวงน้อยเจ็บจนจุกปวดจนหน่วงไปหมด ไม่รู้หยาดน้ำตาไหลมาตั้งแต่ตอนไหน รู้เพียงว่ามันเป็นสายน้ำราวทำนบแตก 

 

ถ้าเขามีคนใหม่... เธอจะรับได้หรือ? ถ้าถึงวันนั้นเธอจะกล้าบอกเขาหรือว่าลูกเป็นของเขา หรือถ้าเธอกล้าบอกแต่เขาจะรับลูกของเธอหรือถ้าเขามีใจให้คนอื่นไปแล้ว 

 

"มะลิ.... เธอคิดว่ายังไง" 

 

"คือมะลิไม่ได้ยินที่คุณหนูคุยโทรศัพท์ค่ะ แต่มะลิเดาว่าคุณผู้ชายคง​จะบอกให้คุณหนูกลับไปคุยกับคุณวาทิน" 

สาวใช้ไม่กล้าออกความเห็นมากนักเพราะเป็นเรื่องของเจ้านาย แต่ดูแล้วคุณหนูของเธอก็ชอบพ่อของลูกอยู่ไม่น้อย 

 

"เป็นเธอ เธอจะกลับไหม" 

 

"เป็นมะลิ มะลิก็คงจะกลับค่ะ มะลิอยากให้ลูกมีพ่อ อยากลองทำอะไรเพื่อลูกสักครั้ง ไม่ว่าผลที่ออกมาจะเป็นอย่างไรก็ตาม คุณวาทินไม่รู้ว่าคุณหนูอยู่ที่ไหน ถ้าถึงวันนั้นวันที่คุณวาทินไม่ยอมรับ คุณหนูก็กลับมาอยู่ที่นี่ก็ได้นี่คะ มะลิจะอยู่ช่วยดูแลคุณหนูทั้งสองเองค่ะ" 

เมื่อพูดจบสาวใช้ถึงกับรีบก้มหน้า เหมือนเธอจะแสดงความคิดเห็นมากจนเกินไป ทำแบบนี้ถ้าแม่นมได้ยินคงจะโดนหยิกจนเนื้อเขียวแน่ๆ 

 

"นั่นสินะ... ทำเพื่อลูกดูสักครั้ง ถ้าผลมันไม่เป็นอย่างที่เราตั้งใจไว้ฉันก็จะพาลูกกลับมาอยู่ที่นี่" 

เธอปาดน้ำตาออกจากใบหน้า ถอนหายใจเฮือกใหญ่เธอจะกลับไปเผชิญหน้ากับความเป็นจริง พรุ่งนี้คงต้องติดต่อหาพี่สาวเสียหน่อย... 

 

_______________

 

รุ่งเช้าแพรวดีรีบติดต่อหาฟางฟางเพื่อจะบอกเรื่องการเดินทางกลับ และขอให้ช่วยเช็กไฟลท์บินของวาทินในวันถัดไปให้ด้วย เธอคิดไว้ว่าจะไปดักรอเขาที่สนามบิน เพราะหากไม่เป็นดังหวังเธอจะได้บินกลับที่นี่ในทันที 

 

แต่เมื่อพี่สาวติดต่อกลับมาแพรวดีถึงกับหลั่งน้ำตาเพราะวาทินเปลี่ยนกำหนดการกะทันหันเป็นเดินทางในวันนี้ ซึ่งไฟลท์บินของเธอจะไปถึงสนามบินช้ากว่าเขาสองชั่วโมง 

 

"เห็นไหมล่ะมะลิ.... แค่นี้โชคชะตาก็ยังไม่เข้าข้างฉันเลย ฟ้าอาจจะส่งสัญญาณมาเตือนว่าไม่ให้ฉันไปแล้วก็ได้ ฟ้าคงกลัวฉันจะผิดหวังแน่ๆเลย" 

แพรวดีร้องไห้ไปพลางบ่นกับสาวใช้ไปพลาง มะลินึกสงสารเธอยิ่งนักแต่ก็ไม่รู้จะทำเช่นไร 

 

"คุณวาทินไม่ได้ไปถาวรนี่คะ อีกสองอาทิตย์คงจะกลับไว้ถึงตอนนั้นเราค่อยไปก็ได้" 

มะลิปลอบใจเจ้านายได้เพียงเท่านี้ ความอดทนเท่านั้นที่จะพาให้ผ่านเรื่องราวเหล่านี้ไปได้ 

 

"เมื่อคืนฉันอุตส่าห์นอนเตรียมใจมาทั้งคืนเลยนะ พอมันไม่เป็นอย่างที่ตั้งใจฉันเลยเสียความรู้สึก" 

เมื่อคืนกว่าจะได้นอน คิดคำพูดไว้ในหัวเป็นร้อยๆประโยคและคัด​สรร​ประโยคที่คิดว่าดีที่สุดมาท่องให้ขึ้นใจ 

 

"ก็ดีไปอีกแบบไม่ใช่หรือคะ... คุณหนูได้มีเวลาเตรียมตัวเตรียมใจเพิ่มอีกตั้งสิบห้าวัน" 

แพรวดีถึงกับกลอกตามองบนให้กับความโลกสวยของสาวใช้ เธอเหมาะจะไปเป็นแม่ชีมากกว่าเป็นพี่เลี้ยงเด็กอย่างเธอเสียอีก 

 

 

_________________ 

 

สปอย!!!  

 

'พี่ทิวคะ ธาราว่าจะเอารูปที่ถ่ายที่หอไอเฟลติดหน้างานแต่งตรงทางเข้าดีไหมคะ พี่ทิวว่าจะสวยหรือเปล่า' 

หญิงสาวร่างเล็กผิวขาวอมชมพูเกาะแขนกำยำของชายหนุ่มเข้ามาในเพนท์เฮาส์​สุดหรูไว้แน่น 

 

'ถ้าธาราว่าดีพี่ก็ว่า เอาที่ธาราชอบเลย' 

มือหนาจับศีรษะ​เล็กที่ซุกอยู่ที่ท่อนแขนโยกไปโยกมาอย่างเอ็นดูจนไม่ทันสังเกตสักนิดว่ามีใครกำลังจ้องมองการกระทำของทั้งคู่ด้วยใบหน้าอาบน้ำตา 

 

'นั่นใครหรือคะพี่ทิว? สาวใช้หรือทำไมธาราไม่เคยเห็นหน้า' 

 

'แพรวดี....' 

 

 

 พรุ่งนี้เจอกันใหม่.... ฮึบ!! บีบมือกันไว้!!  

 

รัก❤️🙏🙏🙏 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว