ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่9.เงื่อนงำจากอดีต

ชื่อตอน : ตอนที่9.เงื่อนงำจากอดีต

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 281

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2563 14:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่9.เงื่อนงำจากอดีต
แบบอักษร

วาโย...

 

เมื่อวานมันก็เป็นวันที่มันหนักหนาสาหัสมากๆสำหรับผม เเต่ก็ดีที่ผ่านมาได้

 

"โย..มาหาพ่อหน่อย"เสียงของพ่อของผมเรียกผมออกมา

 

"ครับพ่อ.."พ่อของผมมีอะไรนะทำไมเรียกผมเเต่เช้าเลย

 

"มีอะไรครับพ่อ.."ผมเข้าไปที่ห้องทำงานของพ่อของผมพ่อของผมทำหน้านิ่งๆมองดูโทรศัพท์มือถือ

 

"นี่อะไร.."พ่อของผมถามผมออกมา มีคนถ่ายรูปผมเมื่อวานที่ห้างเอาไว้เเถมมันเป็นตอนที่พี่ซันกำลังกอดผมด้วย

 

"คือ..คือว่า..คือผมอธิบายได้นะครับ"ผมบอกกับพ่อของผมไปทันที

 

"อธิบายมา.."พ่อของผมพูดบอกกับผมออกมา ผมจะพูดไงดีเนี่ย

 

"คือเมื่อวานโยไปเที่ยวห้างกับวินเเลเวก็พี่ซันที่เจอกันโดยบังเอิญเเล้วก็เจอพ่อของวินเเล้วก็เเฟนของเค้าด้วย..โยเลยร้องไหเพี่เค้าก็เข้ามาปลอบเเค่นั้นเองครับ.."ผมบอกกับพ่อของผมไปทันที

 

"มากกว่านี้พ่อก็ไม่ว่า..."พ่อของผมยิ้มบอกกับผมออกมา ผมโดนพ่อของผมเเล้วอีกเเล้ว

 

"พ่อครับ.."ผมทำหน้างอนใส่พ่อของผมที่นั่งอมยิ้มอยู่

 

"พ่อเเค่จะมาบอกว่าพ้อกับเเม่จะไปต่างประเทศกัน..อยู่บ้านดีๆหล่ะ.."พ่อของผมบอกกับผมออกมา

 

"ถ้าจะกลับดึกโทรบอกพ่อด้วย.."พ่อของผมบอกกับผมออกมา

 

"พ่อจะไปวันไหนเหรอครับ"ผมถามพ่อของผมไปทันที

 

"วันนี้ไง.."พ่อของผมบอกกับผมออกมา ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ทำไมมันเร็วเเบบนี้ หรือว่าจะเป็นงานด่วน หรือเที่ยวด่วน

 

"งั้นพ่อไปก่อนนะโยเดี๋ยวจะตกเครื่อง"พ่อของผมบอกกับผมออกมา

 

"เดินทางดีๆนะครับ"ผมยิ้มก่อนจะบอกกับพ่อของผมออกมา

 

พอพ่อเเละเเม่ของผมขึ้นรถที่มีพี่บูมเป็นคนขับเพื่อจะไปสนามบิน พี่วาคินก็เดินมาหาผม

 

"ไอโย..ไปห้องทำงานของพ่อกัน.."พี่วาคินบอกกับผมออกมา

 

"ไม่ได้นะครับพี่คิน"ผมบอกกับพี่วาคินไปทันทีเข้าห้องทำงานของพ่อโดยไม่ได้รับอนุญาติพ่อของผมจะโกรธเอาได้

 

"ไม่มีใครรู้หรอก..บางทีสิ่งที่เราอยากรู้อาจจะอยู่ในนั้นก็ได้"พี่วาคินบอกออกมาดูเหมือนพี่วาคินจะรู้อะไรบางอย่างเเต่ไม่ยอมบอกผม

 

พอรถที่พ่อกับเเม่นั่งลับสายตาไปเเล้วพี่วาคินรีบเดินนำไปที่ห้องทำงานของพ่อผมทันที โดยมีผมเดินตามไปติดๆ

 

"ไงไอเด็กดีอยากรู้ขึ้นมาเเล้วอะดิ.."พี่วาคินหันมาถามผม

 

"ก็.."

 

"เอาเถอะเข้าไปดูกัน"พี่วาคินบอดกับผมก่อนจะเข้าไปในห้อง เเล้วหาอะไรซักอย่าง

 

"พี่คินหาอะไรเหรอครับ"ผมถามพี่วาคินไปทันทีจะได้ช่วยกันหาไง

 

"ก็อัลบั้มรูปหน่ะ..มึงก็น่าจะเคยเห็น"พี่วาคินบอกกับผมออกมา

 

"งั้นมึงไปหาที่ชั้นหนังสือเเล้วกันกูไปดูที่โต๊ะทำงานพ่อเอง"พี่วาคินบอกกับปมออกมา

 

หาไปซักพักมันก็มีเเต่อัลบั้มตอนผมกับพี่วาคินเด็กๆเเล้วที่พี่วาคินหามันอัลบั้มอะไรกันเเน่ หรือว่าจะอันนี้ ผมเจอกล่องเก่าๆอันนึงเก่ามากๆเลยหล่ะครับน่าจะหลายสิบปีเเล้ว ผมหยิบขึ้นมาเพื่อจะเอาให้พี่วาคอยดู

 

"มันอาจจะอยู่ในกล่องนี้ก็ได้นะครับพี่คิน"ผมบอกกับพี่วาคินไปทันที

 

"ไหนวะ.."พี่วาคินบอกกับผมก่อนจะรับกล่องไปเพื่อเปิดดู

 

"เออๆอันนี้เเหละ.."พี่ซาตินบอกกับผมในกล่องเก่ามีอัลบั้มรูปภาพอยู่

 

"ไม่มีอะไรเลย..เป็นไปได้ไง.."พี่วาคินเปิดดูอัลบั้มรูปภาพเเต่ไม่มีภาพเเม้เเต่ภาพเดียว

 

"ก็วันก่อนกูเห็นเเม่ดูอัลบั้มนี้อยู่หนิ.."พี่วาคินบอกกับผมออกมา

 

"ต้องเป็นเพราะเเม่เเน่ๆ..เเม่ต้องเอาไปซ้อน..เเต่ซ้อนที่ไหนหล่ะ.."พี่วาคินบอกกับผมออกมาก่อนพวกเาจะเดินออกมาจากห้องทำงานของพ่อของผม

 

"เเต่วันก่อนกูจำได้นะว่ามันมีอยู่จริงๆ.."พี่สาคินบอกกับผมออกมา

 

"เเต่เราหาจนทั่วเเล้วนะครับ"ผมบอกกับพี่วาคินไปทันที

 

"หรือว่าเราต้องไปหาในห้องเเม่"พี่วาคินบอกกับผมออกมา

 

"ไม่ได้นะครับ..อันนี้ไม่ได้เด็ดขาด.."ผมบอกกับพี่วาคินไปทันทีห้องทำงานยังพอว่าเเต่นี่ห้องนอนพ่อกับเเม่เลยนะครับ

 

"งั้นก็ได้.."พี่วาคินพูดก่อนจะเดินไป ทำไมดูง่ายจังเลย ปกติต้องพูดทำนองเข้าไปเภอะหน่าไม่มีใครรู้หรอกไม่ใช่เหรอ..

 

ผมไปนั่งดูโทรทัศน์ตามปกติ จนถึงเสลาบ่ายผมก็เข้าครัวไปช่วยป้าดาป้าเเม่บ้านทำอาหารเย็น

 

"คุณหนูวาระวังมีดบาดมือนะคะ.."ป้าดาบอกกับผมที่กำลังหั่นผักอยู่

 

"ครับ.."ผมพูดก่อนจะหั่นผักต่อไป

 

"มหาลัยเป็นยังไงบ้างคะคุณหนูวา"ป้าดาถามผมออกมา

 

"ก็สนุกดีนะครับ.."ผมยิ้มก่อนจะบอกกับป้าดาไปทันที

 

"เเล้วเรื่องคุณอิฐหล่ะค่ะคุณหนูวาจะเอายังไงต่อ"ป้าดาถามผมออกมา

 

"โยก็ต้องเดินต่อไปนั่นเเหละครับป้า.."ผมบอกกับป้าดาไปทันที

 

"ป้าเชื่อว่าคุณหนูวาของป้าทำได้.."ป้าดายิ้มก่อนจะบอกกับผมออกมา

 

"ป้าด่ครับโยขอถามอะไรอย่างนึงได้ไหมครับ..เเต่ป้าดาต้องไม่โกหกโบนะ.."ผมถามกับป้าดาไปทันที

 

"ถามอะไรเหรอคะ.."ป้าดาหันมามองผม

 

"ทำไมเเม่ของโยไม่เคยเล่าเรื่องเกี่ยวกับบ้านคุณตาให้ฟังเลยหล่ะครับป้า"ผมถามป้าดาไปทันที

 

"คุณผู้หญิงคงมีความจำเป็นนั่นเเหละค่ะที่ไม่บอกคุณโยกับคุณคิน"ป้าดาบอกกับผมออกมา ผมเห็นนะสีหน้าที่ผงะกับคำถามของผม ทำไมกันนะ ทั้งพ่อ ทั้งเเม่ ทั้งป้าดา ต้องตกใจด้วย..

 

"ป้าดารู้อะไรใช่ไหมครับ"ผมถามป้าดาออกมาต่อ

 

"นั่นสิครับป้า.."พี่คินที่เเอบฟังอยู่ได้ซักพักเเล้วพูดบอกออกมา

 

"คุณหนูวาต้องถามคุณผู้หญิงเองค่ะป้าพูดอะไรไม่ได้จริงๆ"ทำไมทุกคนต้องตอบเเบบนี้ด้วย หรือว่ามันจะมีเบื้องลึกเบื้องหลังอะไรจริงๆตามที่ผมกับพี่วาคินคิด.

 

"งั้นโยไม่ถามต่อเเล้วก็ได้ครับทำอาหารต่อดีกว่า.."ผมบอกกับป้าดาก่อนพวกผมจะเงียบ ปล่อยให้บรรยากาศสงบไปเข้ามาเเทนการพูดคุย

 

พอตกเย็นผมเเละพี่วาคินนั่งทานข้าวเย็นกันอยู่ในครัวเหมือนปกตทุกวัน

 

"กูว่ามันต้องมีอะไรเเน่ๆ"พี่วารินเปิดประเด็นขึ้นมา

 

"ผมก็ว่างั้นนะครับพี่คืน..ทุกคนรู้เเต่ไม่บอกเราสองคน"ผมบอกกับพี่วาคินก่อนจะกินข้าวต่อ

 

"กูนึกออกเเล้วว่าจะหาคำตอบไงดี.."พี่วาคินบ อกกับผมออกมา เเต่ไม่ได้บอกว่าวิธีอะไร

 

พอตกดึกผมก็อาบน้ำเเล้วเข้านอนตามปกติเหมือนทุกๆวัน

 

ผมตื่นขึ้นมาในตอนกลางดึกอีกเเล้วผมรู้สึกร้อนไปทั้งตัว มีเหงื่อเเตก ทั้งๆที่ผมก็เปิดเเอร์ในห้องอยู่เเท้ๆ

 

ผมลืมตาขึ้นมาผมไม่ได้อยู่ในห้องของผมเเต่ผมกำลังอยู่ในบ้านไม้ทรงไทยหลังหนึ่งที่กำลังมอดไหม้ไปด้วยไฟที่กำลังลุกลามไปทั่ว

 

ร้อน..ทำไมผมรู้สึกร้อนเเบบนี้หล่ะ เเล้วที้นี่มันที่ไหนกันเเน่ ผมเดินไปรอบๆเเต่จะหันไปทางไหนก็มีเเต่ไฟที่ลุกไหม้ไปทั่ว

 

ตึก ตึก ตึก

 

เสียงคนใส่รองเท้าส้นสูงเดินเหยียบอยู่บนไม้กระดานของบ้านไม้หลังนี้

 

"หนีไม่พ้นหรอก.."เสียงของผู้หญิงคนนึงที่ผมคุ้นเคยมากๆดังขึ้นมา เสียงของผู้หญิงคนนั้น

 

"คุณเป็นใครกันเเน่.."ผมตัดสินใจที่จะถามออกมา ก่อนสภาพทั้งหมดจะกลับสู่ความมืดมิดไม้มีบ้านเรือนไทย ไม่มีเพลิงไหม้มีเเต่ความมืดมิดไม่มีที่สิ้นสุด

 

ผมเห็นภาพๆนึงเข้ามาในหัว นั่นมันพี่วาคินตอนเด็กหนิต้องใช่เเน่ๆ ผมเคยเห็นในรูป ผู้หญิงคนนั้นก็เเม่ของผม ผู้ชายคนนั้นก็พ่อของผม เเต่ผู้หญิงอีกคนที่กำลังอุ้มเด็กทารกอยู่นั่นใคร

 

เธอค่อยไปหันมามองผมเเล้วเเสยะยิ้มที่ชวนขนหัวลุกให้กับผมที่ยืนจ้องเธออยู่ ก่อนเธอจะค่อยๆเดินมาหาผมยิ่งเข้ามาไกล้สภาพของเธอก็ค่อยๆเปลี่ยนไป จากหญิงสาวในภาพค่อยๆเปลี่ยนเป็น หญิงสาวที่หน้าเละ ผิวหนังผุผองมีเเผลมีหนอนไต่เสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่ง ผมที่ยาวสีดำสนิท

 

"จำน้าไม่ได้เหรอจ้ะ.."เธอบอกกับผมออกมา นะ..น้าอะไร ผมมีน้าด้วยงั้นเหรอ

 

"ผมไม่รู้..ผม..." ผมที่กำลังงุนงงเเละสับสนพูดออกมา

 

กรี๊ด!!!

 

เสียงกรี๊ดที่เเสบเเก้วหูดังขึ้นก่อนเธอจะเข้ามาหาผมเเบบชิดตัวผมมากๆ ก่อนจะจ้องมาที่หน้าของผม

 

"อยากรู้ความจริงใช่ไหม.."เธอถามผมออกมาก่อนจะหายไป ขณะที่ผมได้กลิ่นน้ำอบไทยลอยคละคลุ้งทั่วบริเวณ

 

"โยตื่น.."เสียงของพี่ดาวเรืองปลุกผมให้ตื่นขึ้นจากความฝัน เเต่ก่อนจะตื่นเธอเหมือนจะทำให้ผมเห็นอะไรบางอย่างที่อยู่ในห้องนอนพ่อกับเเม่ของผม

 

ทำไมคราวนี้เธอมาในสภาพที่ต่างจากคราวก่อนดูน่าสงสารน่าสังเวช เธอดูทุกข์ทรมารกับสิ่งที่เป็นอยู่เกิดอะไรขึ้นกันเเน่นะ

 

"พี่เคยบอกโยเเล้วใช่ไหม...ว่าอย่าไปคุยกับผี"พี่ดาวเรืองบอกกับผมออกมา ด้วยสีหน้าที่ดูโมโหผม

 

"พี่ไม่รู้หรอกนะว่าผีนั่นจะเเสดงด้านไหนให้โยเห็นเเต่ผีก็คือผี..โดยเฉพาะผีตนนี้มีเเรงอาฆาตมาก ตอนนี้มันทำอะไรโยไม่ได้หรอกเเต่อีกหน่อยไม่เเน่"พี่ดาวเรืองบอกกับผมออกมาด้วยสีหน้ากังวล

 

"มันเกินอะไรขึ้นกับเธอเหรอครับ"ผมถามพี่ดาวเรืองไปทันที

 

"มันคงเป็นคำสาปหล่ะมั้ง"พี่ดาวเรืองบอกกับผมออกมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

 

"ขอบคุณมากนะครับพี่ดาวเรืองที่ช่วยโนเอาไว้อีกเเล้ว"ผมบอกกับพี่ดาวเรืองไปทันที

 

"เดี๋ยวเย็นนี้ผมจะไปซื้อของมาไหว้พี่นะครับ"ผมบอกกับพี่ดาวเรืองไปทันที

 

"พี่ช่วยโยไม่ได้ทุกรอบหรอกนะ..เเต่พี่ขอทองหยิบทองหยอดฝอยทองเเล้วกันนะ"พี่ดาวเรืองบอกกับผมออกมา

 

"ครับพี่.."ผมบอกกับพี่ดาวเรืองไปทันทีก่อนจะถอดเสื้อเพื่อจะไปอาบน้ำไปมหาลัย

 

"อีกอย่างนึงเลิกถอดเสื้อเวลาอยู่ในห้องได้เเล้วพี่เป็นผู้หญิงนะโย.."พี่ดาวเรืองบอกกับผมออกมา

 

"ครับๆ..."ผมพูดก่อนจะรีบเข้าห้องน้ำไปในทันที

 

หลังจากอาบน้ำเสร็จผมก็เเต่งตัวเพื่อจะไปมหาลัยเพื่อไปเรียน

 

"วันนี้มีอะไรทานบ้างครับป้าดา.."ผมเก็บของพวกหนังสือ ใบงาน โน๊ตบุ๊คใส่กระเป๋าก่อนจะเดินลงบันไดบ้านไปที่ห้องครัว

 

"นี่ค่ะ.."ป้าดาบอกกับผมออกมา ข้าวต้มอีกเเล้วเเต่มื้อเช้าก็ต้องข้าวต้มนี่เเหละ ไม่ก็ซีเรียล

 

"ป้าว่าคุณหนูวา..ควรจะเลิกคิดเรื่องนั่นนะคะเพื่อความสบายใจของคุณผู้หญิง"ป้าดาบอกกับผมออกมา ทำให้ผมเงยหน้าไปมองหน้าป้าดา

 

"ป้าเเค่พูดเฉยๆหน่ะค่ะเพื่อคุณหนูเเล้วก็คูณผู้หญิงเอง"ป้าดายิ้มบอกกับผมออกมา

 

"งั้นบอกพี่บูมให้อาหารเจ้าลักกี้เเทนโยด้วยนะครับป้า"หลังจากผมทานอาหารเช้าของผมเสร็จผมก็บอกกับป้าดาไปทันที

 

"ได้ค่ะเดี๋ยวป้าจะบอกเจ้าบูมให้.."ป้าดาบอกกับผมออกมา

 

"ผมเดินมาที่โรงจอดรถสตาร์ทมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์ของผมเเล้วขี่ออกมาจากบ้านเพื่อจะไปมหาลัย

 

ผมจอดรถเเล้วเดินมาที่หน้าตึกคณะเหมือนเดิมที่ประจำของผมที่มีเมฆรออยู่ก่อนเเล้ว

 

"อะนี่.."เมฆยื่นขนมปังกับน้ำส้มให้กับผมที่เพิ่งจะมาถึง

 

"ให้ผมทำไมเหรอครับ"ผมถามเมฆไปทันทีด้วยความสงสัย ก่อนผมจะอ่านกระดาษโน๊ตที่เเปะอยู่ที่ห่อขนมปัง ทำให้ผมยิ้มออกมา

 

"ชอบเค้าอะดิกูดูออกยิ้มซะขนาดนี้"เมฆยิ้มก่อนจะพูดออกมา

 

"เมฆชอบเเซวเราตลอดเลย"ผมบอกกับเมฆไปทันที

 

"ก็ไม่เเซวมึงจะให้เเซงใครหล่ะครับไอโย"เมฆบอกกับผมออกมา

 

"เเล้วก็นี่..กูมีรูปนี้ด้วย"เมฆพูดกอนจะยื่นโทรศัพท์ให้ผมดู ก็รูปที่ห้างนั่นเเหละครับ

 

"ใครเป็นคนถ่ายครับ"ผมถามเมฆไปทันทที

 

"ไอเชี้ยวินไง..ไม่ต้องห่วงหรอกภาพนี้มีเเต่มึง กู ไอเปรม ฟ้าใส เเล้วก็ไอเชี้ยวินเท่านั้นเเหละที่รู้"เมฆบอกกับผมออกมา

 

"เเล้วพ่อของเราหล่ะครับมีภาพนี้ได้ไง.."ผมถามเมฆไปทันที

 

"อ่อมีอีกสองคนที่รู้ก็พ่อมึงเเล้วก็พี่มึงไง"เมฆบอกกับผมออกมา ให้มันได้อย่างนี้สิเพื่อนผมเเต่ละคน

 

•••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

 

ฝากติดตามฝากคอมเม้นท์ด้วนะครับไรท์จะนำไปปรับปรุงในตอนต่อๆไป ไรท์อยากรู้ว่าในมุมมองคนอ่านเป็นยังไงสยองไหม หรือถ้าจะติอะไรก็คอมเม้นท์บอกได้นะครับ คอมเมนท์ คือ กำลังใจ สำหรับไรท์

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น