ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ep.15-ปะป๊ากลับมานะ

ชื่อตอน : ep.15-ปะป๊ากลับมานะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 03 พ.ค. 2563 13:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ep.15-ปะป๊ากลับมานะ
แบบอักษร

.

 

.

ทั้งห้าคนเดินทางมาถึงแดนใต้ภายในเวลาห้าทุ่มยี่สิบ มีทหารหมีตัวใหญ่มายืนรอต้อนรับด้านหน้า ผมมองด้วยความตื่นเต้น หมีตัวจริงหล่ะ!!!

"ยินดีต้อนรับทุกท่าน ขอบคุณที่ยอมสละเวลามาช่วยเหลือพวกเรา"หมีตัวใหญ่ที่สุดดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าเอ่ยบอกก่อนจะผายมือให้พวกเราเดินเข้าไป

ผมเผลอกำมือแน่น ปะป๊าสังเกตเห็นเลยเอื้อมมือมากอบกุมเอาไว้ เพราะอยู่แต่ในบ้านจึงไม่ค่อยชินสัตว์ชนิดอื่นๆเท่าไหร่

ปะป๊าเดินนำหน้าตามด้วยผม พี่ไทน์อยู่ทางด้านขวา คุณเฮลอยู่ทางด้านซ้ายและพญางูเดินตามหลัง กลิ่นอายความดุดันแผ่ออกมาจากบุคคลทั้งสี่ จนหมีบางตัวเริ่มออกอาการสั่นกลัว

ยิ่งมาแปลกที่ยิ่งต้องทำตัวให้ดูดุดันเพราะเราไม่รู้เลยว่าใครคิดร้ายใครคิดดี ต้องป้องกันตัวไว้ก่อน

"เราจะพาท่านขึ้นไปที่หอคอยด้านบน เวลาเที่ยงคืนจะมีพวกไร้บ้านออกมาที่หน้าประตูป้อมของเรา"

"เหลืออีกกี่นาที"

"30นาที ยังพอมีเวลาเตรียมตัวอยู่"

"วันนี้ดูลาดเลาไปก่อนค่อยลงมือ"

"เอาตามที่ท่านสะดวก"ปะป๊าคุยกับหมีใหญ่ ขายาวๆก้ามขึ้นบันไดไปจนถึงด้านบนสุด เราขึ้นมาบนหอคอยเพื่อจะได้มองเห็นด้านล่างได้อย่างชัดเจน

"ที่บอกไว้ในจดหมาย เหมือนคนแต่ไม่ใช่คน หมายความว่าอย่างไร"เป็นคุณเฮลที่เอ่ยถาม ทุกคนในตอนนี้หน้าเครียดขรึมกันหมด ตัวผมที่ยืนอยู่ในอ้อมกอดคนตัวใหญ่ได้แต่นิ่งเงียบ เรื่องนี้อันตรายมากเกินไป

"เมื่อพวกมันมาถึง ผมสังเกตเห็นว่าทั้งการเคลื่อนไหว เสียงร้องและดวงตาของพวกมันดูไม่เหมือนมนุษย์"หมีใหญ่เอ่ยเสียงทุ้มเหม่อมองที่ป่าด้านหน้า

"เมื่อเวลาเที่ยงคืนพอดี เสียงร้องของมันจะดังขึ้น ร่างกายของมันจะปรากฏออกมาที่ด้านหน้าป้อมปราการของเราพร้อมอาวุธมีดขวานเสียมมาคนละอย่าง ดวงตาของมันขาวโพลนทั้งหมด มันเคลื่อนไหวเชื่องช้าและกระตุกชักไปพร้อมกัน"

ซอมบี้รึเปล่านะ?

"คล้ายจะเป็นหุ่นเชิด"พญางูเอ่ยขึ้นมา บริเวณนั้นปกคลุมไปด้วยความเงียบ เสียงลมโกรกมาแผ่วเบา เสียงใบไม้กระทบกันให้ชวนหลอน ผมขยับกายเข้าใกล้ปะป๊าอีก มือใหญ่สวมกอดที่เอวไว้หลวมๆ มองไปที่ด้านหน้า

"ลมเปลี่ยนทิศ"เฮลเอ่ยขึ้น ผมเริ่มสังเกตตาม เมื่อกี้ที่ลมพัดมา มันพัดมาจากด้านหน้า แต่ตอนนี้มันกลับพัดมาจากด้านขวา มันเปลี่ยนทิศโดยฉับพลัน และดูไม่เหมือนลมธรรมดาทั่วไป

"ใกล้เข้ามาแล้ว"พลันเสียงแว่วร้องดังขึ้นไกลๆ เสียงเดินเสียงกู่ร้องและเสียงอาวุธกระทบกันใกล้เข้ามา

"มันมีประมาณเท่าไหร่"คริสเอ่ยถาม

"ประมาณ50คนครับ"

"เฮลฝากฮาร์ทด้วย"ปะป๊าดันผมส่งให้คุนเฮล ผมคว้ามือใหญ่แน่น อีกคนหันมาแล้วยกยิ้มบาง ก้มลงหอมหัวผมเบาๆ

"ฉันจะไม่เป็นอะไร"สายตาสอดประสานกันผมลูบมืออีกคนเบาก่อนจะยืดตัวจูบคาง

"รีบกลับมานะ"ผมเอ่ยบอกก่อนจะปล่อยให้อีกคนได้เตรียมตัว เฮลยกเเขนขึ้นโอบผมเบาๆ เราสองคนมองหน้ากันเฮลยิ้มบางให้แล้วยกมือขึ้นลูบผม

ทั้งปะป๊า พี่ไทน์ พญางูและหมีใหญ่กำลังพูดคุยกันวางแผนการจับกุมและหาต้นตอเรื่องราวนี้

ดูเหมือนว่าเรื่องนี้จะเริ่มมาได้หลายเดือนแล้ว และยิ่งบานปลายมากขึ้น ในคราแรกพวกมันมีแค่สิบคนเป็นอย่างต่ำแต่ในตอนนี้กลับมีถึงห้าสิบคน ทางหมีหน่วยสืบสวนก็ยังหาต้นตอของเรื่องนี้ไม่เจอ พวกมันจะมาในเวลาเที่ยงคืนและกลับไปในเวลาตีหนึ่ง เคยมีหมีทหารแอบตามไปแต่พวกมันกลับหายไปในม่านหมอกสีขาวในป่า พวกเราจึงไม่รู้เลยว่า มันมากจากที่ไหนและกลับไปได้อย่างไร

การลงมือจัดการในครั้งนี้จึงต้องอาศัยอักขระพิษของพญางูกันไว้ไม่ให้มันกลับไปได้ และจัดการมันในอาณาเขตของปะป๊าโดยมีไทน์ผู้เป็นนักฆ่าเงาจัดเก็บพวกมันทีละคน และด้านข้างจะมีหมีทหารคอยคุ้มกันอยู่ เหลืออีกสิบนาทีที่พวกนั้นจะมาถึง พญางูจึงยกแขนข้างหนึ่งขึ้น หยิบมีดพกที่ซ่อนอยู่ในเสื้อออกมา เฉือนลงที่แขนด้วยความรวดเร็ว เลือดสีดำไหลออกมาหยดลงที่พื้นก่อเกิดเป็นอักขระพิษขึ้น แสงสีเขียวพุ่งขึ้นฟ้าและกระจายออกเป็นอาณาเขตกว้าง

"มันเดินเข้ามาในเขตผมแล้ว"พญางูเอ่ยบอก ดังนั้นตอนนี้จึงรอให้มันเข้ามาที่หน้าป้อมอย่างเดียว

"ระวังตัวนะ"เสียงเฮลเอ่ยขึ้นเบาๆ พญางูหันมายิ้มก่อนจะเดินเข้ามาจูบที่ผมนุ่ม

ทั้งสองไม่พูดอะไรต่อเพียงมองตากันอย่างนั้น ไทน์ที่ไม่ทันได้มองมัวแต่สนใจในการต่อสู้ที่จะเกิดขึ้นทำให้สองคนนี้ที่ดูเหมือนความสัมพันธ์แปลกๆได้ทำอะไรง่ายขึ้น

ผมที่ยืนอยู่ตรงกลางระหว่างสายตาหวานซึ้งได้แต่ถอนหายใจ มองไปที่ปะป๊าที่ยืนกอดอกเป็นดาบหน้าของพวกเรา

เมื่อถึงเวลาเที่ยงคืน มองที่ด้านล่างเห็นพวกไร้บ้านเดินเข้ามาออที่ด้านหน้าโดยมีหมีตัวใหญ่นับสิบยืนป้องกันอยู่ ปะป๊าส่งสัญญาณมือ ก่อนที่พญางูที่ยกแขนขึ้นสูง ให้อักขระพิษบีบวงเข้ามาอีกขั้น

"วันนี้มันดูเยอะขึ้นจากเมื่อวาน"เสียงหมีใหญ่เอ่ยขึ้นข้างๆ เหงื่อซึมที่ขมับ ทั้งปะป๊าและพญางูมองหน้ากัน

"คุณหมี"

"ครับคุณหนู"ฮาร์ทเอ่ยเรียกหมีใหญ่เสียงนิ่งทำให้ทุกคนหันมามองด้วยความงุนงง

"คุณหมีเคยไปตรวจสอบที่หมู่บ้านด้านหน้าบ้างไหมครับ"

"ไปครับ"

"เจออะไรผิดปกติไหม"

"อืม...ชาวบ้านบางกลุ่มบาดเจ็บจากการที่เข้ามาห้ามพวกไร้บ้านและถูกทำร้าย รับการรักษาตัวอยู่ภายในบ้าน"

"นอกเหนือจากนั้นล่ะครับ"

".....ปกติชุมชนจะอัดแน่นด้วยผู้คนและการค้าขายแต่สองเดือนหลังจากนั้นผู้คนเริ่มหดหายและไม่ออกมาทำมาหากินอีก"

"ผมกำลังสงสัย"

"ครับ?"

"พวกไร้บ้านที่เพิ่มขึ้นอาจจะมาจากชาวบ้านที่ได้รับบาดเจ็บในชุมชนก็ได้"

.

 

.

"คุณหนูหมายความว่า..."

"ผมคิดว่าพวกไร้บ้านอาจมีพิษหรืออะไรบางอย่างทำให้ตัวคนที่ได้รับบาดเจ็บติดพิษนั่นไปด้วยและกลายมาเป็นพวกเดียวกับพวกมัน"

"เป็นไปได้"เสียงทุ้มของคริสเอ่ยบอก

"เก่งมาก"หันมายิ้มหล่อใส่อีก ปะป๊าหนูหล่อจุงเบย ฮรุก

"แน่นอนอยู่แล้ว"เสียงขำในคอดังขึ้น ผมหันมองคุณเฮลที่ยืนยิ้มอยู่ข้างๆ ลูบหัวผมเบาๆ อยู่กับคุณเฮลเหมือนอยู่กับแม่เลย อบอุ่นจัง

"เราจะทำอย่างไรต่อครับ"ไทน์หันมาเอ่ยต่อเมื่อมองดูแล้วหมีทหารที่อยู่ด้านล่างคงจะต้านไม่ค่อยอยู่แล้ว

"เก็บมันให้หมด"คริสเอ่ยเสียงเข้ม ไอมืดสีดำแผ่ออกรุนแรง สร้างอาณาเขตสีดำเป็นวงกว้าง ผู้ใดที่เป็นมิตรจะไม่โดนไอมืดนี่ครอบงำ แต่ถ้าผู้ใดเป็นศัตรูจะต้องตายอย่างทรมาน เมื่อไอสีดำแผ่ปกคลุมทั่วบริเวณ เสียงหวีดร้องโหยหวนดังขึ้น มองไปด้านล่างก็เห็นพวกไร้บ้านกรีดร้อง มือจิกที่หน้าจนเป็นรอยสีแดงยาว หน้าตาน่ากลัวของพวกมันทำผมกลืนน้ำลาย ร่างกายเริ่มเละเทะและบิดเบี้ยว เป็นผลมาจากไอมืดสีดำที่เกาะกินร่างกายนั่น เลือดค่อยๆไหลออกมาตามร่องเล็บที่จิกลงบนหน้าของคนพวกนั้น เนื้อบางส่วนหลุดติดมือออกมา ผมเบือนหน้าหนีซุกกอดคุณเฮลที่ยืนข้างๆ ไอมืดสีดำปกคลุมก่อเป็นพายุสีดำลูกใหญ่และระเบิดหายไปพร้มกับร่างเละเทะเหล่านั้น ในตอนนี้เหตุการณ์จึงสงบลง

ไทน์ที่ได้แต่ยืนนิ่งๆไม่ต้องทำหน้าที่อะไรมองด้วยสายตานิ่งเฉย แต่ในใจกลับร้อนรุ่มแปลกปะหลาด

บอสจะเห็นเหมือนที่เขาเห็นไหมนะ?

.

 

.

"ต้องรอดูอีกสองสามวันว่ามันจะมีมาอีกไหม ระหว่างนี้เราก็พักที่นี่ก่อนก็แล้วกัน"คริสเอ่ยบอกทุกคนพลางให้เฮลพาร่างบางไปอาบน้ำเพราะพวกเขาสามคนจะประชุมกันก่อน

"ผมว่าผมเห็น..."พญางูเอ่ยขึ้นเบาๆลอบมองใบหน้าของคริสเป็นระยะ คริสยกคิ้มขึ้นเป็นคำถาม

"ตอนที่พวกนั้นถูกไอมืดของคุณครอบงำ มีแสงสีเหลืองจางๆออกมาจากร่างพวกมันด้วย"

"ผมก็เห็น"ไทน์บอกต่อ

"อืม ฉันก็เห็น"คริสเอ่ยตอบ ทั้งสามนิ่งเงียบและไทน์เป็นคนเอ่ยขึ้น

"...แสงสีเหลืองนั่นมันก่อตัวเป็นรูปราชสีห์และจางหายไปรวดเร็ว..บอสเห็นมั้ยครับ"เมื่อพูดจบใบหน้าคริวก็ขรึมลง

"มันหมายความว่าอะไร"พญางูเอ่ยถาม

"ฉันไม่รู้ว่ามันหมายถึงดีหรือไม่ดี"ไทน์เอ่ยต่อ คริสกอดอกนั่งครุ่นคิดตาม

ใช่ ไม่รู้เลยว่าดีหรือไม่ดี

.

 

.

"ปะป๊าอาบน้ำแล้วหรอ"ฮาร์ทเอ่ยถามอีกคนที่เดินเข้ามากอดจากด้านหลัง เขายืนอยู่ที่ริมระเบียงจ้องมองพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวด้านบน

"อืม ตัวเธอหอมจัง"ว่าพลางซุกจมูกลงที่คอขาวสูดดมกลิ่นหอมเฉพาะตัวของอีกคน มือใหญ่ลูบวนที่หน้าท้องเบาๆ รั้งให้อีกคนใกล้ชิดตนมากที่สุด

 

วิ้วว~ว

 

เสียงลมที่พัดมาเบาๆทำให้หลายคนชะงักกับสิ่งที่กำลังทำ

สัญญาณมาอีกแล้ว ครั้งนี้เป็นครั้งที่สาม

นั่นหมายความว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นหลังจากนี้

"นอนสะพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า"

"อื้อ จุ้บ!"ปากเล็กก้มลงจุ้บอีกคนเร็วๆก่อนจะถดตัวลงกอดกายใหญ่แน่น เอื้อมมืดขึ้นลูบอกกว้างช้าๆ

"..."คริสยกยิ้มบางก่อนจะลูบหัวอีกคนจนคนในอ้อมกอดหลับไป ร่างหนาค่อยๆขยับออกและเดินออกมาจากห้องพบทั้งสามนั่งอยู่ที่โซฟาแล้ว

"ได้ยินไหม"เฮลเอ่ยถาม

"อืม"

"ฉันว่าเสียงครั้งก่อนน่าจะเป็นเสียงเตือนและครั้งนี้น่าจะเป็นของจริง"

"มันน่าจะเกี่ยวกับเรื่องที่เรากำลังทำอยู่"ไทน์เอ่ยต่อ

"นายว่าไง"ไทน์ถามพญางูที่นั่งเงียบ

"เมื่อกี้ที่ฉันสร้างอักขระ ฉันรู้สึกถึงบางอย่างที่เบาบางผ่านเส้นอักขระไป และบางอักษรของอักขระของฉันหายไป"

"มีคนทำลายมันหรือ"

"คิดว่าใช่ แต่ฉันคิดว่าไม่มีใครจะสามารถทำลายอักขระนี่ได้นอกจากคนในครอบครัวนะ"

พลันในห้องรับแขกเงียบกริบ เหลือเพียงเสียงลมพัดเบาๆ

"ฉันว่าคนที่บงการอยู่ไม่ใช่คนธรรมดาแล้ว"เฮลเอ่ยขึ้น

"พรุ่งนี้เราต้องเรียกประชุมกับพวกหมีทหารทั้งที่คุ้มกันภายนอกและภายใน ลองถามพวกเขาดูว่ามีอะไรผิดปกติไปบ้างในเวลาสามเดือน"คริสเอ่ยบอก

"ผมจะจัดการให้"ไทน์เอ่ยตอบ

"ที่นี่มีคนตายบ้างไหม"เฮลเอ่ยถาม

"ไม่มี"

"จะมีก็แต่ที่คุณหนูว่า พวกมันน่าจะทำร้ายและให้มาเป็นพวกเดียวกันเสียมากกว่า"พญางูเอ่ย

"ฉันคิดว่ามันเรียกฉัน"

"ครับ?"

"เสียงที่ลอยมากับลมฉันคิดว่ามันกำลังเรียกฉันไป"คริสเอ่ยเสียงเข้มพลันดวงตาเปลี่ยนเป็นสีทอง

เฮลครุ่นคิดก่อนจะค่อยๆเรียบเรียงคำพูดถาม

"นายจะไปหรือ"

"มันเรียกฉันฉันจะไป"

"แล้วบอสจะรู้ได้ไงว่าเขามาดีหรือไม่ดี"

"สัญชาตญาณมันร้องให้ฉันออกไป"

"...ตอนนี้?"

"อืม"

"คุณหนูล่ะ"พญางูถามรวดเร็ว

"ฝากไว้ ดูแลให้ดี"ก่อนร่างหนาจะหายไปพร้อมกับไอมืดสีดำ ทิ้งไว้เพียงสามหนุ่มที่นั่งหน้างง

"มันเรื่องด่วนรึ"

"ไม่ชอบมาพากลเลย"

"ฉันคิดว่าเรื่องนี้อาจจะเกี่ยวกับคริสโดยตรงด้วย"เฮลเอ่ยก่อนจะนั่งคิดถึงบางอย่างที่ผิดปกติ

มันดูเจาะจงคริสมาตั้งแต่แรก

"กับดักรึเปล่านะ.."เฮลเอ่ยเสียงเบา แต่ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นจริง คริสจัดการได้อยู่แล้ว

รึเปล่านะ?

"งั้นฉันไปนอนห้องน้องนะ"เฮลเอ่ยบอกสองหนุ่ม

"ฉันไปนอนด้วย"พญางูเอ่ย

"งั้นฉันนอนด้วย"ไทน์เอ่ยขัด

"......"ทั้งสามตกอยู่ในความเงียบ เฮลเดินเข้าห้องไปก่อนที่สองหนุ่มจะยื้อแย่งกระแทกกายกันเข้าห้องไป

.

 

.

"ฮึกปะ ป๊า"เสียงร้องละเมอดังขึ้นเบาๆส่งผลให้เฮลที่นอนยู่ข้างๆสะลึมสะลือขึ้นมาดู

"น้องฮาร์ท.."เอ่ยเสียงเบาๆจับอีกคนที่นอนละเมอร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดเขา

"ฮึก ปะป๊าอย่าไป กลับมาฮือออ กลับมา"มือบางคว้าอากาศไปมาได้มือใหญ่ของไทน์รวบเอาไว้

"นอนสะเด็กน้อย"ก้มลงจูบหน้าผากมนเด็กเล็กค่อยๆสงบลง

"คุณหนูฝันร้ายหรือ"พญางูเอ่ยถามเสียงเบา ทั้งไทน์และเฮลพยักหน้าเบาๆ ตอนนี้ทั้งสามนอนอยู่บนเตียงใหญ่ มีฮาร์ทนอนตรงกลางหันหลังให้เฮลที่นอนอยู่ทางขวาทางซ้ายเป็นไทน์ที่นอนริมสุดกันฮาร์ทตก และซ้อนหลังเฮลไปมีพญางูนอนกอดอยู่ เมื่อกี้กว่าจะได้นอน สองคนนั้นตีกันแทบตาย ได้เสียงเล็กงอแงขึ้นก่อนจะหยุดแล้วมานอนสภาพนี้ในที่สุด

"พวกนายก็นอนได้แล้ว"เฮลเอ่ยเสียงยาน อ้าปากหาวเบาๆ ส่งร่างบางให้ไทน์กอด พี่ชายผู้ห่วงน้องชายสอดแขนรองใต้คอให้อีกคนนอนหลับสบาย เมื่อตัวเองเป็นอิสระก็ถูกสวมกอดจากด้านหลัง

พญางูจอมหื่น..

ไม่มีใครพูดอะไรออกมาต่อเพราะความเหนื่อยล้ามาทั้งวันทำให้ความง่วงเริ่มเกาะกิน พญางูกระชับกอดแน่นเมื่อรู้สึกว่าอีกคนที่บอกให้นอนแต่ไม่ยอมนอน

"กังวลอะไร"เสียงทุ้มถามเบาที่ข้างหู

"ที่น้องละเมอทำให้ฉันสังหรณ์ใจไม่ดี"เฮลเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา

"ไม่ต้องคิดมาก ถ้าเกิดอะไรขึ้นคุณหนูจะสามารถพาคุณคริสกลับมาได้เสมอ"

"หมายความว่าอย่างไร"

"รู้เท่านั้นก็พอ"

ไม่ใช่ว่าพญางูจะรู้มากกว่านี้หรอกเขาแค่อยากให้อีกคนหลับสบายและเขาก็รู้ว่าคุณหนูรักคุณคริสมากแค่ไหน

ไม่ว่าเรื่องจะร้ายแรงเพียงใดแต่พลังของความรักจะคอยช่วยเหลือบุคคลทั้งสองอยู่

เขารู้สึกเช่นนั้น

.

 

.

ในความฝันของฮาร์ทช่างน่ากลัวนัก เขามองเห็นปะป๊าที่ยืนหันหลังให้เรียกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมกลับมา ขายาวทอดไกลยิ่งขึ้น ตัวเขาเหมือนถูกตรึงด้วยโซ่อันใหญ่ ไม่สามารถวิ่งไปรั้งอีกคนไว้ได้ ได้แต่ร้องไห้ส่งเสียงออกไป แต่เสียงนั่นไปไม่ถึงคุณคริสเลย

จนร่างหนาหันมาเชื่องช้า ร่างมนุษย์ถูกซ้อนทับด้วยสัตว์ตัวใหญ่ก่อนจะเคลื่อนกายไปและไม่หันกลับมาอีก เขาได้แต่ส่งมือไปไขว่คว้าแต่ได้เพียงอากาศ สัตว์ตัวนั้นเดินห่างออกไปและไม่อาจหวนกลับมาอีก...

ความรู้สึกเหมือนจะสูญเสียสิ่งสำคัญไปและไม่ได้คืนมามันช่างหน้าเจ็บปวดนัก

.

 

.

 

.

//ปมใหญ่ๆ คิดว่าจะจบในตอน20นะคะ หลังๆจะเริ่มบู๊แล้วนิดนึง555555ผสมๆไปกับความรักของคู่หลักและความสัมพันธ์ของคู่รองด้วย เลือกไม่ถูกเลยจะให้ใครคู่ใครดี ฝากติดตามด้วยน้า

 

#ปะป๊าขอลูบหน่อย

 

Phatcher..

 

ความคิดเห็น