ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่8.เเผนการของวิน

ชื่อตอน : ตอนที่8.เเผนการของวิน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 267

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2563 14:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่8.เเผนการของวิน
แบบอักษร

วิน...

 

เช้ววันเสาร์ผมตื่นขึ้นมาอาบน้ำเเต่งตัวเพราะผผมนักไอโยโปเดือนเที่ยวห้างด้วยกัน ตอนนี้ผมเลยกินข้าวเช้าอยู่ในครัว

 

"วันเสาร์ไม่คิดจะอยู่บ้านบ้างรึไง.."พ่อของผมที่นั่งกินข้าวอยู่ข้างเเม่นั่นพูดออกมา

 

"ถ้าบ้านมันน่าอยู่เหมือนเมื่อก่อน..ก็พออยู่ได้หรอกเเต่ตอนนี้ไม่"ผมบอกกับพ่อของผมไปทันที

 

"เเล้วนี้จะไปไหน..."พ่อของผมถามผมออกมา จะรู้ไปทำไม

 

"ไปห้างนัดเพื่อนเอาไว้.."ผมบอกกับพ่อของผมไปทันที พ่อของผมกับเเม่นี่ก็เเต่งตัวเหมือนจะออกไปข้างนอกคงไปเที่ยวครอบครัวสินะ

 

"เเล้วพ่อหล่ะจะไปไหน.."ผมถามกลับไปทันทีด้วยความสงสัย อยากเผือกนั่นเเหละ

 

"พาเจนไปหาหมอ..เเล้วก็จะไปเที่ยวห้าง"พ่อของผมบอกออกมา นึกอะไรสนุกไปได้เเล้วดิ รับรอง ฮึๆ รู้สึกตัวเองโคตรชั่วเลย

 

"งั้นผมไปก่อนละกัน"ผมบอกก่อนจะคว้ากุญแจรถเก๋งเเล้วก็ขับออกมาจากบ้านเพื่อจะไปที่ห้าง

 

ตอนนี้ไฮโซมันน่าจะกำลังไปทำบุญอยู่หล่ะมั้งส่วนผมก็นั่งกินไอติมอยู่เพื่อรอมัน

 

"อ้าวพี่ซัน.."ผมทักพี่ซันที่กำลังเดินอยุู่คนเดียว ใครจะไปคิดว่าพี่ซันก็มาห้างกับเค้าด้วย

 

"ไงวิน.."พี่ซันเดินมาหาผม คราวนี้เเหละเดินการณ์ของผมมันต้องสนุกกว่าที่คิดเเน่ๆ

 

"นั่งก่อนดิพี่.."ผมบอกกับพี่ซัน ก่อนพี่ซันจะนั่งลง

 

"พี่มาทำอะไรที่ห้างเหรอครับ.."ผมชวนพี่ซันคุยเพื่อไถ่วงเวลาให้เป็นไปตามเเผนของผม

 

"มาซื้อของหน่ะ..เเล้ววินหล่ะ"พี่ซันบอกกับผม เเล้วถามผมออกมาต่อ

 

"ผมมารอเพื่อนหน่ะ.."ผมบอกกับพี่ซันไปทันที

 

"งั้นเหรอ..งั้นพี่ไปซื้อของก่อนนะ..."พี่ซันบอกกับผมออกมา

 

"เดี๋ยวดิพี่..ผมมารอไอโยนั่นเเหละ.."ผมบอกกับพี่ซันไปทันที

 

"พี่นั่งคุยเป็นเพื่อนผมก่อนดิพี่รีบปะ.."ผมถามพี่ซันไปทันที

 

"เมื่อกี้รีบ..เเต่ตอนนี้ไม่รีบละ.."เเหม่ๆพี่ซันไม่เบาเหมือนกันนะครับเนี่ย ผมคิด

 

"ดูท่าพี่จะชอบไอโยจริงๆสินะ"ผมถามพี่ซันไปทันที

 

"พี่ก็ว่ามันเเปลกๆนะ เเต่ทำไมไม่รู้ เวลาเห็นโยยิ้มเเล้วพี่ใจละลายเลย"พี่ซันบอกกับผมออกมา

 

"เออพี่ผมสงสัย..ทำไมไอโยมันไม่ได้.."

 

"ก็เพราะพี่เองนั่นเเหละ..น้องโยดูเพลียๆพี่เลยไม่อยากให้น้องโยมาประกวดเดือนอะไรนั่นหรอก..พี่เป็นห่วง"พี่ซันบอกกับผมออกมา โห นี่ไงอยู่ห่างๆเเบบห่วงไปที่เเท้จริง

 

"สรุปคือถ้ามันจะได้มันก็ได้ไปเเล้ว"ผมถามพี่ซันไปทันที

 

"ก็นะ..กูหน้าตาหน้ารักเเถมเก่งซะขนาดนั้น"พี่ซันบอกกับผมออกมา

 

"พี่มีอะไรอยากถามผมเกี่ยวกับเรื่องไอโยปะ..ผมจะตอบพี่ถือเป็นการขอบคุณที่มานั่งรอเป็นเพื่อน"ผมบอกพี่ซีนไปทันที

 

"โยเคยมีเเฟนรึเปล่า.."พี่ซันถามผมออกมา เป็นคำถามที่ตรงดี

 

"มีดิ..พ่อผมเองนี่เเหละเเต่พ่อบุญธรรมนะ.."ผมบอกกับพี่ซันไปตามตรง

 

"พี่ไม่ขัดอะไรใช่ปะที่มันเคยมีเเฟนมาก่อน"ผมถามไปทันทีด้วยความสงสัย

 

"ไม่หรอก..เเค่อยู่กับปัจจุบันอดีตช่างมันพี่ไม่สน"พี่ซันบอกกับผม คิดบวกมากๆ

 

"เเสดงว่าเเฟนคนเเรกของโยเป็นผู้ชายสินะ เเล้วมีคนอื่นอีกปะ.."พี่ซันถามผมออกมา

 

"ไม่มีเเล้ว.."ผมยิ้มตอบกับพี่ซันไปทันทีก่อนจะเหลือบไปเห็นพ่อของผมเเละเเม่นั่นเดินมา ตามเเผน เเต่ทำไมตัวเอกของเรื่องยังไม่มาเลย

 

"พี่มีอะไรจะถามผมอีกปะ.."ผมถามพี่ซันไปทันที

 

"โยชอบกินอะไรไม่ชอบกินอะไร.."พี่ซันถามผมออกมา

 

"อะไรที่มีประโยชน์ต่อร่างกายมันก็กินอะไรที่ไม่มีประโยชน์มันไม่กิน"ผมตอบไปทันที ก็ตามนั้นเเหละ โยสายคลีนรักสุขภาพ

 

"ถึงว่าวันก่อนถึงไม่ดื่มน้ำอัดลมที่ซื้อให้"พี่ซันบ่นออกมา

 

"ถ้าจะถามเรื่องส่วนตัวอื่นๆนอกเหนืจากนี้หล่ะก็ไปถามมันเองนะพี่"ผมบอกออกมา ทำไมไอโยยังไม่มาเนี่ย จะเที่ยงเเล้วนะเว้ย

 

มันบอกจะไปทำบุญเเต่พระฉันเช้าก็น่าจะเสร็จตั้งนานเเล้วหนิถึงจะถวายสังฆทานกรสดน้ำ เเผ่เมตตาบวกกับทำบุญอะไรด้วยเวลาก็ไม่น่านะเกินขนาดนี้ไม่ใช่รึไง หรือว่าพี่วาคินจะลืมบอก ไม่หรอกคิดมากพี่วาคินต้องบอกเเล้วเเน่ๆ

 

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

วาโย...

 

หลังจากผมทำบุญเสร็จ พ่อกับพี่วาคินก็กละบบ้านกันส่วนผมก็มาที่ห้าง เพราะพี่วาคินบอกว่าวินชวนผมให้มาเที่ยวห้างในวันเสาร์หลับจากผมทำบุญเสร็จ

 

มือผมเลยอะผมว่าผมไปเข้าห้องน้ำหน่อยดีกว่า ผมคิดก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไปเพื่อล้างมือ

 

กริ๊งงง~กริ๊งงง~

 

"ครับวิน.."ผมรับสายวินที่โทรมาหาผม

 

"มึงอยู่ไหน...กูรอนานเเล้วนะเว้ย"วินถามผมออกมา

 

"เราล้างมืออยู่ที่ห้องน้ำขั้นสองของห้างครับ"ผมบอกกับวินไปทันที

 

"เออๆรอตรงนั้นเเหละเดี๋ยวกูไปหา..มีคนอยู่กับกูด้วยหล่ะ..มึงต้องไม่เชื่อเเน่ว่าเป็นใคร"วินบแกกับผมออกมาก่อนจพวางสายไป

 

"โอ้ย.."เสียงของใครบางคนดังออกมาจากหน้าห้องน้ำ เป็นเสียงของผู้หญิง

 

"ช่วยด้วยค่ะ.."เธอคนนั้นขอความช่วยเหลือก่อนผมจะรีบวิ่งออกมา

 

ผมพบผู้หญิงคนนึงอายุก็ประมาณเเม่ของผมหรืออาจจะเเก่กว่าสองสามปี เธอกำลังตั้งท้องอยู่ด้วย ล้มลงเเบบนี้อันตรายเเน่ๆ

 

"คุณครับ.."ผมรีบไปช่วยพยุงผู้หญิงคนนั้นขึ้นมาทันทีเพื่อไปนั่งพักเเถวๆนั้น

 

"ขอบใจมากนะจ้ะ.."เธอบอกกับผมออกมา

 

"เเอน ทำไมเข้าห้องน้ำนานจังครับ"เสียงที่ผมคุ้นเคยเป็นอย่างดี เสียงของ..

 

"อิฐค่ะ..คือเเอนล้มเเต่น้องคนนี้ช่วยเเอนเอาไว้ค่ะ.."เธอบอกกับเเฟนของเธอที่กำลังเดินมา ทำให้ผมเงยหน้าขึ้นไปมอง เค้าจริงๆด้วย

 

"ระวังหน่อยสิครับเดี๋ยวลูกก็..."อิฐพูดก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองผมเเล้วเงียบไป

 

"อ้าวไงไอโย..อ้าวพ่อ.."วินที่มาถึงพอดีพูดทักผมขึ้นข้างไวนมีพี่ซันยืนอยู่

 

"พี่ซันนี่พ่อผมเเล้วก็นี่...ช่างมันเถอะ.."วินพูดบอกกับพี่ซันออกมา

 

ผมไม่รู้ดิผมไม่อยากอยู่ในสถานการณ์อึดอัดเเบบนี้เลย

 

"ไอโยโอเคใช่ไหมวะ..."วินถามผมออกมา ทำให้ผู้หญิงคนนั้นหันมามองผม

 

"ไม่ครับ..ไม่โอเค.."ผมพูดก่อนผมจะออกมาจากตรงนั้น

 

"เดี๋ยวครับโย.."พี่ซันพูดก่อนจะเดินตามผมมา วินเองก็เหมือนกัน

 

"โยครับ..โย.."พี่ซันที่เดินตามผมมาพูดขึ้นก่อนผมจะหยุดเดิน

 

"ครับ.."ผมหันไปฝืนยิ้มให้กับพี่ซันก่อนน้ำตามันจะไหลออกมาเพราะผมฝืนไว้ไม่ไหวจริง พี่ซันเดินเข้ามาหาผมก่อนจะกอดผมเอาไว้เเน่น มันเป็นอ้อมกอดที่อบอุ่นมากๆ

 

"ร้องไห้ออกมาเลยครับโย..พี่นะอยู่ข้างๆโยเอง ไม่ต้องฝืนยิ้มหรอกครับ"พี่ซันบอกกับผทออกมาก่อนผมจะร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของพี่ซัน ผมไม่สนว่าใครจะผ่านไปผ่านมาทั้งนั้น..

 

"นี่ครับ..ร้องไห้เสร็จเเล้วก็เช็ดน้ำตาซะ.."พี่ซันพูดก่อนจะยื่นผ้าเช็ดหน้าให้กับผม

 

"ขอบคุณพี่มากๆนะครับพี่ซัน.."ผมบอกกับพี่ซันไปทันที

 

"ไม่เป็นไรครับ..พี่เคยบอกเเล้วไงครับว่ามีเรื่องอะไรปรึกษาพี่ได้"พี่ซันบอกกับผมออกมา

 

"งั้นเอางี้เดี๋ยวพี่เลี้ยงไอติม..จะได้หายเสียใจ.."พี่ซันยิ้มบอกกับผมออกมา มันเป็นรอยยิ้มที่ผมรู้สึกว่ามีกำลังใจขึ้นมาเลยหล่ะครับ

 

"พี่ซันเห็นวินไหมครับ"ผมถามพี่ซันไปทันที ตะกี้ผมเห็นวินตามมาเเต่ หายไปไหนก็ไม่รู้

 

ผมนั่งกินไอติมอยู่กับพี่ซัน วินก็หายไปไหนก็ไม่รู้

 

"ไงไอโย.."วินเดินมาหาผมวืนนั่งอยู่โต๊ะข้างนี่เอง

 

"กินกันไปเลยนะนึกซะว่ากูไม่ได้นั่งอยู่ตรงนี้เเลเวกัน"วินบอกกับผมออกมา

 

"กินกัน..?"พี่ซันพูดออกมา

 

"กินไอติมไงพี่..คิดอะไรของพี่เนี่ย"วินบอกออกมา ก่อนพวกผมจะกินไอติมกันไปเรื่อยๆ

 

"โยโอเคขึ้นเเล้วใช่ไหมครับ"พี่ซันถามผมออกมา

 

"โอเคครับ.."ผมบอกกับพี่ซันไปทันทีไปด้วยสีหน้ายิ้มๆ

 

"โดนดาเมจใจละลายเลย"พี่ซันบอกกับผมออกมา ทำให้ผมยิ้มเพราะตลก

 

"งั้นเราไปซื้อของกันเถอะ.."วินพูดบอกกับพวกผมออกมา

 

พวกผมเดินซื้อของกันไปเรื่อยๆ เข้าร้านนั่นออกร้านนี้

 

"พี่ซันเค้าดูจะเเคร์มึงมากเลยนะมึงไม่มีใจให้พี่เค้าบ้างรึไง"ขณะอยู่ที่ร้านเสื้อวินถามผมออกมา ส่วนพี่ซันเเยกไปซื้ออีกร้านนึง

 

"ใครว่าไม่มีหล่ะครับวิน.."ผมพูดด้วยท่าทางที่ดูเขินๆ

 

"กูอยากให้พี่ซันได้ยินจังเลยหว่ะ.."วินยิ้มก่อนจะบอกกับผมออกมา

 

"วินว่าเสื้อตัวนี้เราใส่เเล้วมันดูเป็นยังไงบ้างครับ"ผมถามวินไปทันที

 

"รอกูเเปป..กูไปตามพี่ซันให้.."วินบอกกับผมก้อนจะเดินไปตามพี่ซัน ทำไมต้องถามพี่ซันด้วย นี่ผมยิ้มคนเดียวงั้นเหรอเนี่ย..

 

•••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

 

วิน...

 

ผมเดินออกมาจากร้านเสื้อที่ไอโยอยู่เพื่อจะไปตามพี่ซัน

 

"นี่พี่เเอบมองไอโยอยู่งั้นเหรอครับ..เเสดงว่าเมื่อกี้พี่ก็ต้องได้ยินอะดิ"ผมถามพี่ซะนไปทันที

 

"ก็ตามนั้น.."พี่ซันยิ้มก่อนจะบอกกับผมออกมา

 

"งั้นพี่ไปช่วยมันเลือกเสื้อหน่อยละกัน"ผมบอกกับพี่ซันก่อนพี่ซันจะเดินไปหาไอโย

 

เเผนของผมพังไม่เป็นท่าเลยผมเเค่จะทำให้พ่อผมหึงไอโนเเต่ เเผนกับพังเพราะไอโยดันไปเตอเเม่นั่นซะก่อน เลยทำให้มันเสียใจมากเเหละ ผมดูออก

 

ผมสังเกตสีหน้าของเเม่นั่นพอรู้ว่าไอโยคือคนที่ช่วยเธอเอาไว้สีหน้าเธอดูเปลี่ยนไปเลย มันเหมือนด้านร้ายโผล่ออกมาหน่ะ ปกติจะชอบทำหน้านิ่งๆ เเต่ผมเห็นหน้าไม่พอใจของเธอชัดมากๆ ถือว่าเเผนผมสำเร็จ สำเร็จยังไงหน่ะเหรอ ไอโยมีใจให้พี่ซันมากขึ้น พ่อผมหึงเเน่ๆ เเม่นั่นเเสดงด้านไม่ดีออกมา เเค่เห็นหน้าพ่อผมตอนมองไอโย

 

เเต่โลกมันโคตรกลมเลย เจอกันได้ไงวะ เเต่ก็นะถือว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวละกัน ไม่ดิต้องยิงปืนนัดเดียวได้นกสามตัว

 

ผมเห็นพ่อของผมเดินมาอะไรจะบังเอิญขนาดนั้นอาจจะได้นกอีกตัวก็ได้ ฮึๆ

 

"ไงพ่อ..."ผมเข้าไปทักพ่อของผมทันทีที่พ่อของผมเดินผ่านร้านขายเสื้อที่ไอโยอยู่กับพี่ซัน

 

"โยอยู่ไหนวะไอวิน.."พ่อของผมถามผมออกมา ปกติจะเรียกวินเฉยๆ วันนี้เรียกไอวินเลยงั้นเหรอ ถ้าจะหึงหนักมาก

 

"ก็อยู่กับเเฟนมันไง.."ผมหันไปมองในร้านที่ไอโยอยู่กับพี่ซัน

 

หวานดีไหมหล่ะภาพที่เห็น หวานขนเบาหวานขึ้นตาเลยเเน่ๆถึงได้ยืนอึ้งเเบบนี้

 

"พ่อไม่ไปอยู่กับเมียพ่อหล่ะเดี๋ยวจะไปสำออยเเกล้งล้มที่ไหนอีก ไม่ใช่ทุกที่จะมีคนดีๆเเบบไอโยที่คอยช่วยเมียพ่อนะ.."ผมบอกกับพ่อของผมออกมา

 

"ไอวิน..ระวังคำพูดด้วย..พ่อบอกกี่รอบเเล้วถ้าไม่ฟังกันบ้างอย่าหาว่าพ่อไม่เตือน"พ่อของผมบอกออกมา ทำหน้าดุโคตรน่ากลัวเลย

 

"หรือผมพูดผิดตรงไหน..พ่อพูดมาดิ.."ผมถามพ่อของผมไปทันที พ่อของผมได้เเต่เงียบ

 

"ก็ผมเคยบอกเเล้งไงหลายรอบเเล้ว..ว่าพ่อทำอะไรเชี้ยๆบงไปก็รับผลการกระทำไปนะครับ.."ผมบอกกับพ่อของผมไปทันที

 

"ถึงพ่อจะคิดได้หรือคิดไม่ได้..ผมว่ามันสายไปเเล้ว"ผมบอกกับพ่อของผมออกมาต่อ

 

"ไอโย..พี่ซัน..ซื้อเสื้อเสร็จรึยังไปหาอะไรกินต่อดีกว่า"ผมถามไอโยกับพี่ซันไปทันที ส่วนพ่อของผมหน่ะเหรอครับ ก็เดินกลับไปเเบบหัวเสียไงครับ

 

หลังจากนั้นพวกผมเดินเล่นในห้างซื้อของกันไปเรื่อยๆจนถึงเวลาประมาณบ่ายๆทุกคนก็เเยกย้ายกันไป ถือว่าวันนี้เป็นวันที่ดีของจอมวางเเผนอย่างผมเลยหล่ะครับ วันดี ดีจริงๆ...

 

•••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

 

ฝากติดตามฝากคอมเม้นท์ด้วนะครับไรท์จะนำไปปรับปรุงในตอนต่อๆไป ไรท์อยากรู้ว่าในมุมมองคนอ่านเป็นยังไงสยองไหม หรือถ้าจะติอะไรก็คอมเม้นท์บอกได้นะครับ คอมเมนท์ คือ กำลังใจ สำหรับไรท์

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น