ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่7.เสียงดนตรีไทย

ชื่อตอน : ตอนที่7.เสียงดนตรีไทย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 270

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 เม.ย. 2563 09:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่7.เสียงดนตรีไทย
แบบอักษร

วาโย...

 

รอบๆตัวผมตอนนี้มันใกล้จะมืดเเล้วผมมองไปรอบๆ ไม่น่าจะมีบ้านคนอยู่เเถวนี้เลยนะเท่าที่ผมคิด รถซักคันเเสงไฟซักดวงก็ไม่มี

 

ตรงนี้มันคือทางสามเเพร่ชัดๆซึ่งตรงนี้ไม่ใช่ที่ที่ผควรจะมาจอดมอเตอร์ไซค์อยู่เลยด้วยซ้ำ

 

คิด คิก คิก คิก

 

เสียงของใครหลายๆคนหัวเราะออกมาจากบริเวณของป่า พร้อมกับเสียงพูดคุยของคนกลุ่มใหญ่ รอบๆตัวผมมันมืดลงเรื่อยๆ

 

หูของผมได้ยินเสียงฉิ่งเเล้วดังออกมาจากในป่าก่อนจะมีเสียงสวดมนต์ลอยออกมาจากในป่า

ผมหันมองไปรอบไปทิศเเต่ไม่มีอะไรเลยมีเเต่ความมืดที่ค่อยๆคลืบคลานมา กลิ่นธูปลอยมาเตะจมูกผม มองไปสุดทางผมเห็นเงาดำกำลังเดินมาเรื่อยๆทางผม เสียงสวดมนต์ที่ยังคงดังเป็นระยะ ตอนนี้มีเสียงของดนตรีไทยดังขึ้น เสียงระนาด เสียงวงปี่พาทย์

 

เงาดำๆนั้นค่อยๆขยับมือร่ายรำกรีดกรายด้วยท่วงท่าที่ดูสวยงามเเละอ่อนช้อย เมื่อเงานั้นเดินมาใกล้ จากเงากลายเป็นหญิงสาวในชุดนางรำตัวนางสวมชฎา กำลังร่ายรำอยู่

 

ขอโทษนะครับ..บ้านรำไทยไปทางไหนเหรอครับ ผมอยากจะถามเเบบนี้มากๆเเต่เธอที่กำลังร่ายรำอยู่ไม่ไกลจากผมต้องไม่ใช่คนเเน่ๆ

 

ตอนนี้รอบๆตัวผมมืดไปหมด มีเงาดำๆจำนวนมากเดินออกมาจากป่าก่อนจะเดินตรงไปที่กองศาลพระภูมิ ข้าวในใบตอบที่ปักธูปอยู่

 

ผมได้กลิ่นอะไรบางอย่างมันเหม็นเน่ามากๆ

เงาดำๆพวกนี้ค่อยๆนั่งลงกินของในถ้วยใบตองที่มีธูปปักอยู่ ของเซ่น กินอย่างตะกละตะกลาม ผมหันกลับไปมองนางรำที่ตอนนี้เดินเข้ามาใกล้ผมมากไปเเล้ว

 

"ดึกเเล้วมาทำอะไรเเถวนี้คนเดียว"เสียงของใครบางคนที่ทุ้มต่ำเเละดูเยือกเย็นพูดขึ้น

 

นางรำคนนั้นหยุดรำก่อนจะชี้นิ้วมาทางผม ดวงตาของเธอสีเเดงก่ำเหมือนกำลังโกรธ หรืออาฆาตเเค้นใครบางคน

 

ผมกำลังตกอยู่ในสถานการณ์คับขันตอนนี้รอบตัวผมมีเเต่วิญญาณเต็มไปหมด เเถมมีผีนางรำด้วย ซึ่งตอนนี้เธอกำลังเดินมาหาผม ที่กำลังยืนจ้องเธออยู่

 

"โย..รีบหนีเร็ว.."เสียงของพี่ดาวเรืองดังขึ้นมาในหูของผม

 

"พี่ดาวเรือง.."ผมหันไปมองทางนางรำที่ตอนนี้กำลังเดินมาเเต่มันเร็วขึ้น

 

"ย้อนกลับไปทางเดิมที่มา ไปที่ถนนใหญ่.."พี่ดาวเรืองบอกกับผมก่อนผมจะรีบขี่มอเตอร์ไซค์ออกมาจากตรงนั้น

 

กรี๊ด!!!

 

เสียงกรี๊ดที่ดังฝ่าความมืดออกมา มันทั้งสยองเเละขนลุกมากๆ

 

"รีบขี่ไปเลยอย่าหันไปมองนะ.."พี่ดาวเรืองบอกกับผมก่อนผมจะรีบขี่มอเตอร์ไซค์ออกมา ผมเหลือบไปมองที่หระจกมองข้างรถ ผมต้องผงะเพราะ ผีนางรำกำลังวิ่งตามผมมา ใบหน้าของเธอมีเเต่เลือดเต็มไปหมด

 

ผมขี่มอเตอร์ไซค์มาถึงถนนใหญ่ตรงที่ผมเห็นป้ายนั้นที่ผมขับเข้ามา

 

"ถ้าช้ากว่านี้มันเอาโยถึงตายเเน่"พี่ดาวเรืองบอกกับผมออกมา ตอนนี้พี่ดาวเรืองอยู่ในสภาพที่น่ากลัวที่น้อยครั้งที่ผมจะได้เห็น สภาพที่นาเเดงก่ำหน้าซีกนึงดูสยอง สไบขาดรุ่งริ่ง สีไม่สดเหมือนปกติมีกลิ่นสาบกลิ่นเหม็นเน่า

 

"พี่ไปก่อนนะ..ระวังตัวด้วย"พี่ดาวเรืองบอกกับผมก่อนจะหายไป

 

กริ๊งงง~กริ๊งง~

 

เสียงโทรศัพท์มือถือของผมดังขึ้นก่อนผมจะรับสายที่โทรเข้ามา ทำไมโทรศัพท์ผมมันกลับมาใช้ได้หล่ะ

 

"ไอโยมึวอยู่ไหนวะ..พวกกูถึงกันหมดทุกคนเเล้วนะเว้ย"วินที่โทรมาพูดถามผมขึ้น

 

"เราก็ไม่รู้เหมือนกันครับ"ผมบอกกับวินไปทันที

 

"งั้นมึงขับตามมาตามนี้เลย"วินบอกกับผมออกมา ก่อนผมจะขี่มอเตอร์ไซค์ไปตามทางที่วินบอก มันก็ไม่ไกลจากที่ผมอยู่หรอกครับ ผมเเค่เลี้ยวผิดทาง เเต่พอมองกลับไปอีกทีทางที่ผมไปมันเป็นป่ารกทึบมากๆไม่น่าจะเข้าไปได้..

 

"โยโอเคไหมเหงื่อเเต่กเต็มตัวเลย"พอมาถึงฟ้าใสถามผมออกมา

 

"โอเคครับ.."ผมบอกกับฟ้าใสไปทันทีก่อนทุกคนจะนั่งคุยกับเจ้าของบ้านที่จะมาสอนรำให้ฟ้าใส มันเป็นบ้านไม้ไทยโบราณ

 

ผมเหลือบไปเห็นรูปนางรำคนนึงที่ติดอยู่ที่ฝาผนังของบ้าน ผมผงะไปทันที

 

"นางรำคนนั้น.."ผมดผลอพูดออกมาทำให้เจ้าของบ้านหันมามองผม เธอหน้าตาเหมือนกับมี่ผมเห็นตรงทางสามเเพร่งเลย

 

"โยเคยเห็นเหรอจ้ะ.."ฟ้าใสถามผมออกมาด้วยความสงสัย

 

"จะเป็นไปได้ไงก็ในเมื่อเค้าตายไปตั้งหลายสิบปีเเล้ว"เปรมพูดเสริมออกมา ระหว่างที่เดินไปดูรูปนั้น

 

"ช่างมันเถอะ.."วินรีบพูดตัดบทให้กับผมเเต่เจ้าของบ้านอาจารย์ เเม่ครูที่จะสอนฟ้าใสรำหันมามองผมไม่ละสายตาเลย

 

"งั้นวันนี้พวกหนูหลับก่อนะคะครู.."ฟ้าใสพูดก่อนพวกเราจะออกมาจากบ้านไม้เรือนไทยหลังนั้น

 

ผมหันหลังกลับไปมองที่บ้านเรือนไทยหลังนั้นเเม่ครู ครูสอนรำของฟ้ายืนมองผมอยู่ที่หน้าต่างของบ้านเรือนไทย

 

"เออเราตกลงกันว่าจะไปกินหมูกระทะกันมึบจะไปด้วยปะ.."วินถามผมออกมา

 

"ไปเถอะโย.."ฟ้าใสชวนผมออกมาอีกคนนึง

 

"ก็ได้ครับ"ผมบอกกับทุกคนด้วยสีหน้ายิ้มๆ

 

"เเล้วก็คราวนี้มึงขับตามพวกกูมาละกัน เดี๋ยวกูขับนำ มึงขับตามเเล้วก็ ให้ฟ้าใส ไอเปรม ไอเมฆขับตามมึง"วินบอกกับผมออกมา นี่จะขับล้อมหน้าล้อมหลังเลยงั้นเหรอ

 

หลังจากนั้นพวกผมก็เดินทางออกจากบ้านเรือนไทยนั่นก่อนจะไปที่ร้านหมูกระทะ ผมยอมรับเลยว่าผมเจอผีทุกโค้งที่ขับผ่านเเต่ต้องทำใจเเข็งไม่กลัวเพื่อขับรถผ่านมา

 

"โอเคไหมวะไอโย..ถึงร้านหมูกระทะเเล้วได้เวลากิน..."เปรมพูดบอกกับผมออกมา ก่อนพวกผมจะไปกินหมูกระทะกัน

 

กริ๊งง~กริ๊งง~

 

"เราขอตัวไปคุยโทรศัพท์ก่อนนะครับ"ผมพูดก่อนจะเดินออกมาคุยโทรศัพท์

 

"ครับพ่อ.."ผมรับสายก่อนจะพูดขึ้น

 

"ทำอะไรอยู่เหรอโยทำไมไม่กลับบ้าน หรือว่ามีเเฟนใหม่เเล้วไม่บอกพ่อ.."พ่อของผมถามผมออกมา

 

"ปล่าวครับพ่อ โยไปทำธุระกับวิน เมฆ เปรม เเล้วก็ฟ้าใสหน่ะครับ เลยมากินหมูกระทะกันต่อ พ่อไม่โกรธโยใช่ไหมครับที่โยไม่ได้โทรบอก"ผมถามพ่อของผมออกมาทันทีที่เล่าเหตุผลจบ

 

"ไม่ว่าหรอก ให้อิสระทำตามใจตัวเองซะบ้าง"พ่อของผมบอกกับผมออกมา

 

"งั้นกินหมูกระทะให้อร่อยละกันพ่อไม่กวนโยละ.."พ่อของผมบอกกับผมก่อนจะวางสายไปส่วนผมก็กลับมานั่งต่อ

 

"พ่อโทรตามเหรอครับเด็กน้อย"วินเเซวผมออกมา

 

"ครับวิน"ผมตอบวินก่อนผมจะนั่งกิน หมูกระทะต่อ

 

"ไอโยดูนี่ดิ..พี่ซันโพสอะไรถึงมึงด้วย"เมฆพูดก่อนจะยื่นโทรศัพท์ให้ผมเเละทุกคนดู

 

"เสน่ห์เเรงมากเลยหว่ะเพื่อนกู.."วินบอกกับทุกคนออกมา ก่อนทุกคนจะหัวเราะ พวกผมนั่งคุยนั่งกินหมูกระทะกันไปเรื่อยๆ นี่ก็ค่ำมากเเล้วด้วย..

 

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

 

วิน..

 

ผมกลับมาที่บ้านของผม ที่มีพ่อเเล้วก็ยัยเเม่นั่น ผมไม่อยากจะพูดชื่อเลยเอาเป็นว่า เรียกเเม่นั่นก็เเล้วกัน ผมไม่ค่อยให้เกียรติเธอหน่ะก็ไม่เห็นจะมีเกียรติตรงไหนหนิ

 

"กลับมาเเล้วเหรอวิน.."พ่อของผมทักผมที่เดินเข้ามาหาอะไรกินในครัว ถึงจะกินหมูกระทะมาก็จริง พอขับรถกลับบ้านอาหารมันก็ย่อยเเล้ว

 

"มีอะไรรึปล่าวถ้าไม่มีผมขอตัว.."ผมบอกกับพ่อของผมไปทันที

 

"โยเป็นยังไงบ้าง"พ่อของผมถามผมออกมา เล่นเอาผมอึ้งไปเลย

 

"พ่อเพิ่งนึกได้เหรอครับเลยถามออกมา"ผมบอกกับพ่อของผมไปทันที เป็นคำถามที่มันเสียดเเทงหัวใจมากๆ

 

"มันมีเเฟนใหม่เเล้ว.."ผมบอกกับพ่อของผมไปทันที

 

"เป็นไปไม่ได้..โยไม่มีทาง.."

 

"นั่นไงพอผมตอบพ่อก็ไม่เชื่อ..เเล้วผมก็จะบอกอะไรพ่อให้นะ..พ่อไม่ควรมั่นหน้านะครับว่าตัวเองดีมาก เพราะพ่อไม่ได้ดีเลยเเม้เเต่นิดเดียว คนดีๆกว่าพ่อมีเยอะเเนะ เเก่เเล้วก็ทำงานเลี้ยงดูเมียเลี้ยงลูกอยู่ที่บ้านเถอะพ่อ.."ผมบอกกับพ่อของผมไปทันที มันค่อนข้างจะเเรงไปหน่อย นรกจะกินกบาลเอา เเต่ผมโคตรไม่ชอบพ่อของผมเลย ผมคงฟังฟ้าใสด่าไอเปรมมากเกินเลยติดมา

 

"ระวังคำพูดหน่อยก็ดีนะวิน..."พ่อของผมบอกกับผมออกมา

 

"เอาเมียพ่อไปตั้งบูชาไว้บนหิ้งเลยไหมครับ..พูดอะไรนิดหน่อยก็ไม่ได้.."ผมบอกกับพ่อของผมไปทันที

 

"ไม่มีใครทนความเชี้ยของพ่อได้หรอก..เค้าต้องมูฟออนไปต่อ เหมือนพ่อไง.."ผมบอกออกมาต่อ

 

"เเล้วก็นะมันจะมีเเฟนใหม่ตอนนี้หรือในอนาคตในอีกไม่กี่วัน หรือตอนไหนก็เเล้วเเต่พ่อก็ไม่เกี่ยวอะไรกับมันเเล้วหนิ"ผมบอกกับพ่อของผมออกมาต่อ

 

"ถ้าเเม่ของผมยังอยู่เเม่คงจะพูดทำนองนี้หล่ะมั้ง ถึงปกติเเม่จะไม่พูด เเต่การกระทำเหลืออดเเบบนี้ก็ต้องพูดนั่นเหละ ก็เพราะมันเหลืออดไง"ผมพูดออกมาต่อก่อนจะเดินกลับเข้าห้องตัวเองไป

 

ผมตอบกลับได้ดีไหมหล่ะครับ เล่นเอาหน้าหงายเงิบไปเลย เพิ่งนึกออกรึไงว่าควรเเคร์ความรู้สึกของไอโยบ้าง ไม่ใช่เเคร์เเม่นั่น

 

ผมยอมรับว่าผมเคยโกรธพ่อของผมที่เเคร์ไอโยมากกว่าเเม่ของผมเเต่ผมก็รู้ว่าผมไม่ควรคิดเเบบนั้น ผมทำอะไรไร้สาระกับไอโยมากๆในตอนนั้น ผมหักหลังมันสารพัดเเต่สุดท้ายคนชั่วอย่างผมก็ต้องเเพ้คนดีอย่างไอโยนั่นเเหละ ผมเลยโคตรเเคร์ความรู้สึกไอโยเลย เเต่ผมไม่ได้เเคร์ในทำนองที่คิดเกินเพื่อนนะเพราะผมมีเเฟนอยู่เเล้ว

 

เอาเป็นว่ามันเป็นเพื่อนรักของผมเลยหล่ะ มันเป็น บีเอฟเอฟของผม หรือเบสเฟรนด์ ฟอร์เอฟเวอร์ นั่นเเหละ

 

ผิดก็ว่าไปตามผิดถูกก็ว่าไปตามถูกซึ่งในกรณีนี้ ไอคุณอิฐ พ่อของเป็นคนผิด พรุ่งนี้วันเสาร์ชวนไอโยไปเที่ยวห้างดีกว่า ไปต่างเเอร์เดินเล่นซื้อของไปเรื่อยๆเเก้เบื่อ เพราะไม่อยากอยู่บ้าน

 

ผมหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อจะโทรหาไอโยป่านนี้คงจะถึงบ้านเเล้วนั่นเเหละ

 

"ครับ.."เสียงของพี่คินพี่ชายของไอโยรับสายโทรศัพท์ของไอโย

 

"อ้าวเฮีย..เเล้วไอโยหล่ะ.."ผมถามพี่วาคินไปทันที

 

"อาบน้ำอยู่...มีอะไรรึเปล่า..."พี่ว่คินพูดก่อนจะถามผม

 

"ผมจะชวนมันไปเดินห้างหน่ะ...พี่ถามมันให้ผมหน่อยว่าไปได้ไหม"ผมพูดบอกกับพี่วาคืนไป

 

"ช่วงเช้าพ่อจะพามันไปทำบุญ หลังจากนั้นก็ว่าง"พี่วาคินบอกกับผมออกมา

 

"งั้นบอกมันเเล้วกันว่าทำบุญเสร็จค่อยมาห้างก็ได้ ผมจะรอมัน"ผมบอกกับพี่วาคินไปต่อ

 

"ได้..เเล้วมีธุระอะไรอีกรึเปล่า"พี่วาคินถามผมออกมา

 

"ไม่มีเเล้วครับพี่.."ผมวางสายไปทันทีหลังจากคุยจบ

 

ถ้าถามว่าทำไมผมไม่ชวนพี่ภูมิไปห้างด้วยกันงั้นเหรอ ก็มันคือช่วงเวลาของเพื่อนช่วงเวลาของเเฟนมีทุกวันอยู่เเล้ว

 

ผมรู้ความลับนึงของไอโยผมรู้มาตั้งนานเเล้วตั้งเเต่มอปลายเเล้วด้วย ว่ามันเห็นผี ที่มันชอบทำหน้านิ่งๆ ทำหน้าเหมือนอ่อนเพลียจะเป็นลม บางทีก็เพราะ มันอาจจะมองเห็นผีอยู่ก็ได้นะครับเหมือนวันนี้ที่มันขี่มอเตอร์โซค์หลงทางไปมันหลงทางไปไหนก็ไม่รู้

 

ผมว่านะหรือว่าบางที เเค่บางที เเม่นั่นอาจจะเป็นคนดีก็ได่ใครจะรู้ เธอท้องได้กี่เดือนเเล้วนะ อันนี้ก็ไม่รู้เหมือนกัน เเต่ก็ไม่อยากรู้หรอก ผู้หญิงเเบบนี้จะเป็นคนดีได้ไง อมพระมาพูดผมก็ไม่มีทางเชื่อหรอกว่าเเม่นั่นเป็นคนดีเห็นเงียบๆเเบบนี้ถ้าไม่...จริงจะท้องกับพ่อของผมได้ไงจริงไหม...

 

•••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

 

ฝากติดตามฝากคอมเม้นท์ด้วนะครับไรท์จะสำไปปรับปรุงในตอนต่อๆไป ไรท์อยากรู้ว่าในมุมมองคนอ่านเป็นยังไงสยองไหม หรือถ้าจะติอะไรก็คอมเม้นท์บอกได้นะครับ คอมเมนท์ คือ กำลังใจ สำหรับไรท์

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น