ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ลี่เซียนผจญภัยแดนมังกร(23)ฟางลี่กับเรื่องหนักใจ

ชื่อตอน : ลี่เซียนผจญภัยแดนมังกร(23)ฟางลี่กับเรื่องหนักใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 740

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 25 เม.ย. 2563 16:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ลี่เซียนผจญภัยแดนมังกร(23)ฟางลี่กับเรื่องหนักใจ
แบบอักษร

 

 

 

แม้หานเฝิงจะทนทรมานเพราะเสียงยั่วยวนของลี่เซียนจนลำเอ็นตั้งโด่ แต่ในที่สุดหานเฝิงก็ทำสำเร็จเขาดูดซับลมปราณจากธรรมชาติจนสามารถเลื่อนระดับเป็นขั้นสี่ระดับหนึ่ง

 

"ฮะ...ฮ่าๆๆๆๆดูสิลี่เซียนข้าสามารถเลื่อนระดับลมปราณขึ้นไประดับสี่ได้แล้ว----"

 

หานเฝิงที่มัวแต่ดีใจที่ตนสามารถบรรลุขั้นสี่ได้ก็เพลอลืมตาและมองไปที่เรื่อนร่างอวบอิ่มของลี่เซียนที่ไร้อาภรณ์ปิดบังกำลังมองมาที่ตัวเขาด้วยรอยยิ้ม

 

"บังอาจ!!"

 

ฟุบ!!

 

เฝยหมิงกล่าววาจาเสียงดังลั่นพร้อมกับตวัดคมใส่ตนคอของหานเฝิงพร้อมกับซารี่และมิวฟา

 

หานเฝิงสามารถหลบเหล่าคมมีดได้ทั้งหมดและตวัดดับซัดคลื่นพลังสวนกลับไปแต่เพราะหานเฝิงพึ่งเลื่อนระดับมาใหม่ๆทำให้หานเฝิงซัดพลังพลาดไปโดนลี่เซียนจนนางกระเด็นตกหน้าผา

 

"ลี่เซียน!!"

 

หานเฝิงที่เห็นดังนั้นก็รีบกระโดดตามลี่เซียนไปติดๆและคว้าตัวนางเข้ามาซุกไว้ในอ้อมกอดและตกน้ำไปพร้อมๆกัน

 

เมื่อตกลงไปในน้ำหานเฝิงก็เอาตัวเข้าไปรับแรงกระแทกแทนลี่เซียนจนตัวเขาบาดเจ็บสาหัสและล่องลอยไปตามกระแสน้ำ

.

.

.

.

.

.

"ท่านลี่ข้าได้ช่วยผู้บำเพ็ญชายหญิงคู่หนึ่งนอนหมดสติอยู่ริมแม่น้ำและพาพวกเขาไปรักษาเรียบร้อยแล้วขอครับ"องครักษ์หนุ่มเข้ามารายงานนายของตนด้วยน้ำเสียงเคร่งครัด

 

(ฟางลี่)

 

"แล้วอาการของแม่นางจื่อและแม่นางโยว่เป็นเยี่ยงไรบาง"

 

"พวกนางโดนเหล็กในของมารผึ่งหมาอี่ปักเข้าที่แขนซ้ายและแขนขวาของพวกนางทำให้พวกนางไม่อาจเดินลมปราณหรือใช้วรยุทธ์ได้อีกเป็นเพียงแค่คนพิการที่---"

 

"หยุด"

 

"พอแล้ว"

 

"ข้าจะต้องรับผิดชอบพวกนางเพราะถ้าไม่ได้พวกนางข้าคงไม่ได้มีโอกาศมายืนอยู่ตรงนี้"ฟางลี่กล่าวด้วยใบหน้าที่เศร้าสลด

 

"เอาเป็นว่าถ้าพวกนางฟื้นเมื่อไรเจ้าต้องดูเเลให้ดีเพราะพวกนางคือว่าที่ฮูหยินของเจ้า"

 

"ขอรับ"

 

"เอาละๆพาข้าไปดูอาการของผู้บำเพ็ญพวกนั้นทีสิ"

.

.

.

.

.

.

เมื่อลี่ฟางเดินทางมาถึงห้องพักของพวกลี่เซียนเขาก็พบกับลี่เซียนที่นั่งเปลือยกายอยู่บนขอบเตียงของหายเฝิง ฟางลี่ตกตลึงเมื่อเห็นความงามของลี่เซียน ฟางลี่มั่นได้เลยว่าต่อให้เป็นเทพเซียนมาจากไหนแต่เมื่ออยู่ต่อหน้าลี่ฟางพวกเขาเหล่านั้นก็ไม่ต่างกับมนุษย์เดินที่เกิดอารมณ์ตัณหาเมื่อเป็นผิวกายที่ขาวเนียนดังไข่มุกกับน้ำเต้าที่อวบใหญ่นั้นและแน่นอนว่าฟางลี่ก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

 

"เจ้าเด็กโง่เอ่ย เจ้าจะมาปกป้องข้าทำไม ของแค่นั้นทำอะไรข้าไม่ได้อยู่แล้ว"ลี่เซียนพูดตัดพ้อกับหานเฝิง

 

ลีฟางเบือนหน้าหนีพร้อมโยนผ้าคลุมไปห่อร่างที่เปลือยเปล่า

 

"ขอบคุณ"

 

"ไม่เป็นไรว่าแต่แม่นางมันเกิดอะไรขึ้นทำไมพวกแม่นางถึงลอยน้ำมาถึงเมืองเยว่ได้"

 

"พอดีข้าเล่นสนุกเกินไปหน่อยนะเลยเกิดอุบัติเหตุขึ้นนิดหน่อยทำให้ข้าพลัดตกน้ำ แต่ก็ได้หานเฝิงนี่แหละกระโดดตาข้ามาเลยทำให้เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสแทนข้า"

 

"เขาเป็นคนรักของแม่นางงั้นรึ?"

 

"เปล่าเลยในสายตาข้าหานเฝิงก็เป็นแค่เด็กน้อยคนหนึ่ง"

 

"เด็กน้อยงั้นหรอหรือว่าท่าน--"

 

"ซู่~~~หานเฝิงกำลังหลับอยู่ช่วยเงียบเสียงลงด้วย"ลี่เซียนกล่าวเสียงแข็งพร้อมกลับปล่อยแรงกดดันออกมาจนฟางลี่ยืนไม่ไหวทรุดลงไปกับพื้น

 

แรงกดดันระดับนี้!!ต้องใช่แน่ๆ!!สตรีที่อยู่ตรงหน้าข้าไม่ใช่ผู้บำเพ็ญ!!แต่เป็นเซียน!!

 

"ท่านเซียนข้าน้อยขออภัยให้กับความหยาบคายเมื่อครู่ ได้โปรดหยุดที"

 

"ก็ได้"สิ้นเสียงของลี่เซียนแรงกดดันก็หายไป

 

"ขอบคุณท่านมาก"

 

"เราเองก็ใจร้อนเกินไปต้องขออภัยด้วยถ้ามีเรื่องอะไรที่ข้าพอจะช่วยได้ข้าก็ยินดีจะช่วยแม้ว่าท่านจะปรารถนาในเรือนร่างของข้าก็ตาม"ลี่เซียนกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลพลางมองไปที่ลำเอ็นของลีฟางที่เเข็งชูชัน

 

"ไม่ละแม่นาง ไม่สิท่านเซียน"ลี่เซียนที่ได้ยินคำตอบแบบนั้นก็รู้สึกเสียดายไม่น้อย

 

"จริงสิท่านเซียนท่านรู้วิธีรักษาพิษของมารผึ่งหมาอี่หรือไม่"ฟางลี่กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง

 

ลี่เซียนที่เห็นสายตาอ้อนวอนแบบนั้นก็ไม่อาจปฏิเสธได้ลงคอเลยเผลอรับคำขอชายหนุ่มไป

 

"เจ้าชื่ออะไร"ลี่เซียนเอ่ยถามลีฟาง

 

"ลีฟางขอรับท่านเซียน"

 

"ข้ามีนามว่าลี่เซียนและถึงชื่อข้าจะมีคำว่าเซียนแต่จริงๆแล้วข้าเป็นมารราคะ"ลี่เซียนพูดออกมาด้วยใบหน้าเรียบนิ่งและมองหน้าของฟางลี่ที่ยืนอึงกับคำพูดของตัวเอง

.

.

.

.

.

.

.

.

นี้อาจจะเป็นโชคชะตาของข้าก็ได้ที่ต้องมาพบเจออะไรแบบนี้

 

ฟางลี่คร่ำครวญอยู่ในใจในขณะที่ลำเอ็นของเขากำลังถูกดูดเลียจากสตรีที่บอกว่าตัวเองเป็นมารราคะ

 

หลังจากลี่เซียนรักษาอาการของมี่จือและมี่โยว่เรียบร้อยลี่เซียนก็ทำถ้าจะเป็นลม😏😏 ลี่เซียนบอกกับเขาว่าเพราะฝืนใช้พลังมากไปเลยทำให้นางรู้สึกมึนหัว เขาเลยถามนางไปว่ามีอะไรพอให้เขาช่วยได้บาง ลี่เซียนเลยบอกกับเขาว่าน้ำรักนางต้องการน้ำรักของบุรุษเพราะนางไม่ได้ดื่มกินน้ำรักของบุรุษมานานมากแล้วเลยทำพลังของนางเหลือน้อย พอมารักษาพิษให้กับมี่จือและมี่โยว่นางก็เสียพลังไปเยอะจนแถบหมดตัวเลยมาขอดูดน้ำรักจากฟางลี่

 

แน่นอนว่าเรื่องที่พูดมาเป็นเรื่องโกหกของลี่เซียนที่อยากจะลองดื่มน้ำรักของฟางลี่แค่นั้นเอง ในตอนแรกนางก็ดีใจอยู่หรอกที่ลูกๆของมี่ไช่ยังอยู่ดี แต่นางสนใจตัวของฟางลี่มากกว่า บุรุษท่าทางน่าอร่อยขนาดนี้จะปล่อยให้หลุดมือไปก็หน้าเสียดายแย่เพราะงั้นถ้ามีโอกาศให้กินได้ก็รีบกิน

.

.

.

.

ภายในห้องนอนของเจ้าเมืองมีฟางได้มีสตรีผู้เลอโฉมกำลังนั่งถ่างขาดูดเลียดุ้นของบุรุษอย่างเมามัน

 

ลี่เซียนใช้ปลายลิ้นของนางโลมเลียส่วนปลายในขณะที่นางใช้มือนุ่มสาวลำเอ็นให้ชายหนุ่มจนดุ้นของชายหนุ่มพองโตและระเบิดน้ำรักออกมาอาบหน้าของลี่เซียน

 

พรุดดดดดด!!

 

"ถือว่าอดทนได้ดี"ลี่เซียนกล่าวชม

 

"เรามาเริ่มยกสองกันเถอะ"ลีเซียนพูดขึ้นพร้อมกับร่ายเวทย์เสริมเกร่งขั้นสูงกับเวทย์เสริมกำลังขั้นสูงและร่ายเวทย์กระตุ้นราคะระดับสูงให้แก่ลีฟาง

 

"ขอดื่มให้เต็มคราบเลยละกัน"

 

❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️

 

#คอมเมนต์ให้กำลังใจได้น้าาไรท์ใจดี

#หานเฝิงมัวแต่หลับลี่เซียนโดนคาบไปแล้ว??

#เดินเรื่องเร็วไปแหะแต่ก็เอานะไรท์อยากจะวิ่งเ้ามาเขียนncเฉยๆ

 

❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว