email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : CHAPTER 4 50% Sweet dream

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.9k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 20 เม.ย. 2564 14:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER 4 50% Sweet dream
แบบอักษร

 

PRAEWA PART :

 

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไปแล้ว หนึ่งอาทิตย์ที่เหมือนฝัน คุณหมอมาหาฉันทุกวันตามที่พูด เขาจะแวะมาทุกครั้งที่ว่าง แต่ถ้าคืนไหนที่เขาอยู่เวรก็จะเข้ามาบอกฝันดี ตอนนี้เริ่มไม่แน่ใจว่าเป็นฉันที่เป็นคนจีบหรือเขากันแน่

"คุณแพรวาพร้อมมั้ยคะ" คุณหมอโอลิเมียหรือหมอโอพูดขึ้น พร้อมกับทาบมือฉันไว้ทั้งสองข้าง อ่า ลืมบอกว่าตอนนี้ฉันอยู่ในห้องทำกายภาพนะ ยืนอยู่ตรงกลางมีราวสองข้างให้จับ ตรงหน้าคือหมอโอ ด้านข้างคือหมอเคทลิน หรือหมอกรีน ตามด้วยพี่พราวและพี่เดียร์ที่มายืนให้กำลังใจสำหรับการทำกายภาพบำบัดครั้งแรก แผลที่ผ่าตัดไปทั้งที่ศรีษะและหน้าท้องก็ดีขึ้นเรื่อย ๆ ไม่มีการอักเสบ ไม่มีอาการแทรกซ้อนคุณหมอโอลิเวียจึงให้เริ่มทำกายภาพบำบัดวันนี้เป็นวันแรก ซึ่งก่อนหน้านี้ฉันเดินได้แล้วแหละ แต่ต้องมีไม้เท้าค้ำแขนช่วยพยุงไม่งั้นจะล้ม

"พร้อมค่ะ"

"โอเคค่ะ ค่อย ๆ เดินมาหาหมอช้า ๆ นะคะ ไม่ต้องรีบ" ฉันพยักหน้ารับค่อย ๆ เดินไปหาหมอโอลิเวียที่ยืนอยู่ตรงสุดทางเดิน ทำแบบนั้นซ้ำ ๆ อยู่หลายครั้งจนฉันเริ่มทรงตัวได้

"ครั้งนี้เริ่มจากการจับราว แล้วค่อยปล่อยมือออกเดินมาหาหมอนะคะ แต่ถ้ารู้สึกว่าจะล้มให้จับราวเอาไว้เหมือนเดิม" หมอโอลิเวียพูดขึ้น คราวนี้คุณหมอถอยหลังออกไปประมาณห้าก้าว การทำกายภาพบำบัดก็เหมือนกับการที่ซ้อมเดินแบบครั้งแรก

"น้องสาวพี่ทำได้อยู่แล้ว ^^" พี่พราวบอก ส่วยพี่เดียร์ชูสองนิ้วให้กำลังใจ ฉันเองก็ยิ้ใกลับไป สูดหายใจเจ้าออกลึก ๆ เดินแบบจับราวแล้ว ๆ ค่อย ๆ ปล่อยมือ

กรี๊ดดดด ฉันทำได้แล้ววว ><

"เก่งมาค่ะคุณแพรวา ค่อย ๆ เดินมาหาหมอนะ" ฉัรพยักหน้ารับ กำลังคิดว่าหมอโอเป็นคุณหมออลัน ฉันกำลังเดินไปหาเขา เดินผ่านราวมาแล้ว อีกนิดเดียวจะถึงตัวคุณหมอ แต่ทว่า...

ปึง!

"ขอโทษครับที่มาช้า" คนที่ฉันกำลังนึกถึงก็เปิดประตูเข้ามาด้วยความรีบร้อน ทุกคนหันไปมองผู้มาใหม่รวมถึงฉันด้วย แค่เห็นหน้าเขาฉันก็ตกใจแล้ว

"ว้าย!"

ตุ้บ

อุทานด้วยความตกใจเพราะทรงตัวไม่อยู่ก่อนจะลงไปนั่งอยู่กับพื้น ฮือ อีกนิดเดียวเท่านั้นเอง

"แพรวา!!!" เสียงคุณหมอ

"คุณแพร!" เสียงหมอโอกับหมอกรีน

"น้องแพร!" เสียงพี่พราวพี่เดียร์

ทุกคนวิ่งเข้ามาหาฉันอย่างรวดเร็ว

"แพรไม่เป็นอะไร^^" ฉันตอบยิ้ม ๆ บอกหมอโอที่เป็นคนพยุงเอาไว้ "งั้นวันนี้พอแค่นี้ก็ได้ค่ะ ค่อยเริ่มกันใหม่พรุ่งนี้เนอะ"

"แต่แพรอยากทำต่อ"

"อย่าดื้อสิครับ" ฉันหันขวับไปหาหมออลัน

"ก็คุณหมอนั่นแหละ เข้ามาทำไมไม่รู้ อีกนิดเดียวแพรจะถึงหมอโอแล้วแท้ ๆ" ฉันตอบเสียงงอน ๆ ฉันไม่อยากให้เขามาเห็นด้านนี้นี่น่า ไม่อยากให้เขาตอนที่พยายามจะเดินให้ได้ ฉันไม่อยากให้เขาเห็น แต่ความจริงเขาไม่ผิดหรอก เขาไม่ผิดอะไรเลย

"ผมขอโทษ ผมรีบมาหาคุณไปหน่อย" น้ำเสียงคุณหมออ่อนลง ฉันไม่ได้มองกน้าเขา แต่หันไปหาหมอโอ

"ช่วยพยุงแพรหน่อยได้มั้ยคะ"

"ได้ค่ะ แต่หมอว่าเราค่อยทำต่อกันพรุ่งนี้ดีกว่านะ"

"ไม่เอาแพรอยากทำวันนี้" ฉันบอกเสียวแข็ง ยืนยันคำเดิม ทำตัวไม่น่ารักอีกแล้วนะแพรวา

"แพร เชื่อคุณหมอเถอะ กลับไปพักที่ห้องก่อน"

"แพรจะทำวันนี้" คงเป็นเพราะใกล้จะถึงวันนั้นของเดือนฉันถึงทำตัวนิสัยเสียแบบนี้ แต่ฉันอยากทำวันนี้นี่ ฉันอยากเดินได้แล้ว!

"เดี๋ยวผมคุยกับคนไข้เอง หมอโอกับหมอกรีนไปพักได้เลยครับ" ห๊ะ อะไรของเขา จู่ ๆ จะมาไล่คุณหมอของฉันไปได้ไง "คุณหมอห้ามไปนะคะ แพรไม่ให้ไป" ฉันจับแขนหมอโอเอาไว้แน่น

"แพรวา" คุณหมออลันพูดน้ำเสียงดุ ๆ

"....."

"อย่าดื้อ" ฉันเม้มปากเน้นเป็นเส้นตรงยอมปล่อยแขนคุณหมอโอ มองดูทุกคนเดินออกไปจากห้องตาละห้อย ทุกคนต้องเชื่อคำสั่งเขาหมดเลยสินะ

"ทุกคนออกไปแล้วคุณหมอมีเรื่องจะคุยอะไรกับแพรคะ" ฉันถามคุณหมอโดยไม่มองหน้า พยายามจะลุกขึ้นยืนด้วยตัวเอง แต่ก็มีมือหนามาช่วยพยุง

"แพรยืนเองได้" พูดเสียงห้วนพยายามจะสลัดมือเขาออกแต่ก็ไม่เป็นผล

"ทำไมวันนี้ดื้อ เป็นอะไรฮึ?"

"แพรไม่ได้เป็นอะไร ถ้าคุณหมอไม่มีอะไรจะคุยกับแพรก็กลับไปได้แล้วค่ะ" ฉันพูดโดยไม่มองหน้าเขา ไม่ลุกขึ้นยืนแบ้ว จะนั่งเฉย ๆ แบบนี้จนกว่าเขาจะยอมไป กลัวว่ามองหน้าหล่อ ๆ ของคุณหมอแล้วจะร้องไห้

"แพรวา"

"......"

"ไหนบอกว่ารักผมแล้วทำไมถึงไล่ผมแบบนี้ล่ะ" ทำไมเขาถึงเอาประโยคบอกรักฉันมาอ้างล่ะ เพราะฉันรักเขาถึงไม่อยากให้เขาเห็นฉันในสภาพนี้ เดินยังเดินไม่ได้จะเอาอะไรไปสู้คู่แข่งคนอื่นเล่า

"แพรวาครับ" เนี่ย งัดน้ำเสียงอ่อนโยนมาใช้อีกแล้ว แล้วฉันก็แพ้ตลอด เคยชนะเขาที่ไหนกัน

"เฮ้อ....แพรแค่ไม่อยากให้คุณหมอมาเห็นในสภาพนี้" ฉันตอบพลางก้มหน้า "ขอโทษที่ทำตัวไม่น่ารัก"

ปลายนิ้วเรียวช้อนคางฉันขึ้นเล็กน้อยเพื่อให้เราสองคนสบตากัน "หึ เด็กดื้อ มาอายอะไรกับหมอที่เป็นคนช่วยชีวิตคุณไว้"

"....."

"มาครับ ลุกขึ้นเร็ว เดี๋ยวผมจะช่วยคุณเอง" คนตัสโตพูดพร้อมกับเตรียมจะพยุงให้ฉันลุกขึ้นยืน

"ชะ...ช่วยอะไรคะ"

"ช่วยให้คุณเดินได้ ^^" ไม่พูดเปล่าแต่ยังพยุงให้ฉันลุกขึ้นด้วย ฉันจับแขนเขาทั้งสองข้างแล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนโดยมีเขาช่วยพยุงกับไปที่ราว ส่วนเขาก็เดินกลับไปที่เดิม ปรกติที่ตรงนั้นจะเป็นหมอโอ แต่ตอนนี้เป็นเขา...

ถึงจะยังงง ๆ แต่ก็ยอมทำตาม ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน - -

"เดินมาหาผมนะครับ ผมจะอยู่ตรงนี้ ไม่ไม่ไปไหน"

"....."

"ถ้าคุณล้มผมจะเป็นคนพยุงคุณขึ้นมาเอง"

"....."

"พร้อมไหมครับ"

ตึกตัก

ตึกตัก

หัวใจเต้นรัวตั้งแต่ประโยคแรกที่เขาพูดแล้ว 'ผมจะอยู่ตรงนี้ ไท่ไปไหน' งื้อ ฉันชอบประโยคนี้มาก ๆ เลยล่ะ

"แพรวา"

"พร้อมค่ะ แพรจะเดินไปหาคุณหาเอง" ฉันพยักหน้ารับ ก่อนจะค่อย ๆ เดินไปหาเขา คอนแรกจับราวก่อนแต้พอเดินไปได้ครึ่งทางค่อยปล่อยมือออกช้า ๆ

สายตาจับต้องอยู่กับใบหน้าหล่อเหลาของคุณหมอที่ประดับไปด้วยรอยยิ้มและแววตาที่อ่อนโยน จุดหมายปลายทางคือเขา....

ฉันต้องทำได้

เท้าขวาท้าวซ้าบฝยก้าวออกไปข้าวหน้า ถึงจะยังไม่ค่อยมั่นคงแต่ยังพยุงตัวได้อยู่ แต้เห็นว่าคุณหมอถอยหลังไปนิดนึงแฮะ

"เก่งมากครับ อีกนิดเดียวแล้วนะ^^" ฉันกำลังจะเขิน แล้วฉันกำลังจะล้ม แต่ฉันจะล้มไม่ได้เด็ดขาด ฮึบเอาไว้แพรวา ค่อยไปล้มที่คุณหมอเนอะ!

อีกนิดเดียว....

อีกเดียวจะถึงเขา

คุณหมอยืนมือสองข้างออกมาเพื่อรอรับ อีกก้าวเดียว กรี๊ดดดด ฉันทำได้แล้ว ฉันยื่นมืออกไปจับมือคุณหมอ แต่นั่นแหละ ถึงคุณหมอปุ๊บก็ล้มเลย ล้มในอ้อมกอดของเขานะ >///< ฉันไม่ได้วางแผนไว้ก่อนนะ มันล้มเองจริงจริ๊งงงง เนียน ๆ ด้วยการซุกหน้ากับแผงอก แล้วสูดดมความหอมเข้าเต็มปอด ฉันจำกลิ่นน้ำหอมเขาได้แล้ว

"เก่งมากเลยครับ" ฉันเงยหน้ายอมผละตัวออกแล้วสบต่กับเขา "ให้รางวัลแพรด้วยได้ไหม~" พูดเสียงหวานทำหน้าอ้อน ๆ งัดมารยาหญิงออกมาใช้ก่อน

เขายิ้ม ก่อนจะ...

จุ๊บ 1 (จุ๊บหน้าผาก)

จุ๊บ 2 (จุ๊บจมูก)

จุ๊บ 3 (จุ๊บคาง)

และ....

จุ๊บ 4 จุ๊บปากเบา ๆ กรี๊ดดดดดด กรี๊ดดดดดด อกอีแพรจะแตกแล้ว เขินนคุณหมอจุ๊บปาก ถึงมันจะแค่วินาทีเดียวแต่ฉันยังจังสัมผัสได้อยู่เลย ปากเขานุ่มมาก ๆ

"จุ๊บแล้วจูบต่อได้เลยนะคะ แพรอนุญาต^^"

"ทำไมขี้อ่อยจังครับ" คุณหมอบีบจมูกฉันหนึ่งที เดาว่าฉันน่ารักเขาเลยมันเขี้ยวรึเปล่า คิคิ

"แพรอ่อยกับคุณหมอคนเดียวนะ"

"อย่าไปอ่อยกับคนอื่นล่ะ"

"รับทราบค่ะ!" ฉันชอบเขาขนาดนี้ทำไมต้องไปอ่อยคนอื่นด้วยล่ะ ทั้งตัวและหัวใจของฉันยกให้คุณหมอคนเดียววว

"วันนี้กลับห้องได้รึยังครับ"

"อยู่ต่ออีกได้มั้ยคะ แพรจะเดินไปหาคุณหมอแล้วขอรางวัลจากคุณหมออีก ^^" บอกความในใจให้ผู้ชายฟังไปจนหมดเปลือกไม่มีอะไรต้องอายแล้วแพรวา - -

"ฮ่า ๆ ผมเพิ่งได้เจอผู้หญิงแบบคุณคนแรกเลยเนี่ย"

"แพรมีคนเดียวโลก เพราะงั้นคุณหมอต้องรีบ ๆ คว้าแพรไว้นะ เดี๋ยวคนอื่นมาตัดหน้าแพรไม่รู้ด้วยน้าา" ฉันพูดแซวเล่น ๆ แบบไม่ได้จริงจังอะไร เสี้ยววินาทีเห็นนัยน์ตาคมสีน้ำทะเลไหววูบเล็กน้อยก่อนจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม

"เดี๋ยวผมไปส่งคุณที่ห้องนะ"

"คืนนี้คุณหมอมานอนกับแพรได้ไหม" ฉันรู้มาว่าคืนนี้เขาไม่ต้องเข้าเวร ความจริงคุณหมอเข้าเวรดึกเดือนละครั้งเองมั้ง สืบจากพี่หัวหน้าพยาบาลมา เพราะเขาเป็นทั้งผู้บริหารและเป็นหมอด้วย งานจึงไม่ค่อยเหมือนคนอื่นเท่าไหร่ และเดือนนี้เขาก็เข้าเวรดึกไปแล้ว แสดงว่าคืนที่เหลือเขาก็ว่าง ถ้าเขาไม่ติดงานอื่น

"อะไรนะครับ!?"

"แพรแค่อยากให้คุณหมอมานอนเป็นเพื่อนเฉย ๆ เองค่ะ"

"แต่คุณมีพี่สาวนอนเป็นเพื่อนแล้วนะ"

"คืนนี้พี่พราวพี่เดียร์กลับไปนอนที่โรงแรม แพรไม่อยากให้พี่เขาต้องมานอนปวดหลังที่โรงพยาบาลทุกคืนนี่น่า อ๊ะ แค่แพรไม่อยากให้คุณหมอปวดหลังนะคะ แพรจะให้คุณหมอมานอนเตียงเดียวกับแพร" ฉันยอมนอนโซฟาแทนเขาก็ได้เอ้า เพื่อผู้ชายยอมทุกอย่างอยู่แล้ว แต่ดูคุณหมอจะอึ้ง ๆ หลังจากที่ฉันพูดจบ หรือว่าฉันจะรุกเร็วไปเขาเลยกลัว

"ถ้าคุณหมอรังเกียจแพร ไม่อยากนอนกับแพร ไม่สะดวก หรือติดงานก็ไม่เป็นไรค่ะ แพรนอนคนเดียวได้" ฉันพูดเสียงเศร้าทำหน้าหง็อย ๆ ใช้มารยาอีกนั้นแหละ ฉันเห็นเขาไม่ตอบอะไรเลยเปลี่ยนบทสนทนาแทน

"เรากลับกันเถอะค่ะ แพรหิวข้าวแล้ว"

"ก็ได้ครับ"

"คะ O_O?" เอียงคอถามกลับด้วยความสงสัย

"เดี๋ยวคืนนี้ผมจะนอนกับคุณ แต่ผมคงไม่แย่งเตียงคนไข้นอนหรอกนะ ผมจะนอนโซฟาเอง"

"จะ..จริงเหรอคะ! คุณหมอจะมานอนกับแพรจริง ๆ นะ" ถามตาเป็นประกาย เรื่องนอนโซฟานอนเตียงเดี๋ยวคืนนี้ค่อยอ้อนใหม่ ไม่เป็นไร

"แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะครับ ผมตามใจคุณหลายอย่างแล้ว"

"ได้ค่ะ! ^^" ไม่เป็นไร ครั้งเดียวก็เกินพอ จะทำให้คุณหมอติดใจอยากมานอนกับฉันอีกแน่นอน ><

 

...........................

นางเอกเรารุกหนักจังเลยค่ะ 555555555

 

 

 

ความคิดเห็น