ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่6.ทางสามเเพร่ง

ชื่อตอน : ตอนที่6.ทางสามเเพร่ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 277

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2563 14:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่6.ทางสามเเพร่ง
แบบอักษร

วาโย...

 

เมื่อคืนผมไม่ได้ฝันเห็นผู้หญิงคนนั้น ถ้าไม่ฝันถึงอีกเเล้วก็ดีสิ ฝันถึงทีไรมันเหมือนจะตายทุกทีเลย

 

สังเกตุจากสีหน้าของเเม่เเละพ่อของผมเเล้ว ผมก็คิดเหมือนพี่วาคินนะที่ พ่อกับเเม่ต้องปิดบังอะไรผมเอาไว้เเน่ๆ หรือมันจะเกี่ยวกับบ้านของตาเหมือนที่พี่วาคินบอก

 

"พี่ดาวเรืองครับ.."ผมเรียกพี่ดาวเรืองที่อยู่ในห้องของผมไปทันทีที่ผมได้กลิ่นน้ำอบไทยมาเตะจมูก

 

"มีอะไรเหรอจ้ะโย.."พี่ดาวเรืองโผล่ออกมานั่งที่เก้าอี้ที่โต๊ะอ่านหนังสือของผม

 

"พี่รู้อะไรกับผู้หญิงคนนั้นบ้างครับ"ผมเปิดประเด็นถามไปตรงๆทันที

 

"พี่ไม่รู้..เเต่โดยเชื่อพี่นะไม่มีอะไรบังเอิญหรอก คนที่ชาตินี้เจอกันเเสดงว่าชาติที่เเล้วเคยทำกรรมร่วมกันมา มันอาจจะเป็นกรรมดีหรือกรรมชั่วก็ได้"พี่ดาวเรืองบอกกับผมออกมา

 

"ถ้าโยอยากรู้เรื่องนั้นจริงๆ..มีคนที่รู้เรื่องนี้รู้ดีมากๆ..ซึ่งโยต้องลองถามดู.."พี่ดาวเรืองบอกกับผมออกมา

 

"เเม่ของผมเหรอครับ.."ผมถสมพี่ดาวเรืองไปด้วยความสงสัย

 

"ไม้รู้เหมือนกัน ลองถามดูซิ พี่ไปก่อนนะ"พี่ดาวเรืองพูดก่อนจะหายไป

 

ต้องเป็นเเม่ของผมเเน่ๆที่รู้เรื่องนี้เเต่เเม่ของผมคงไม่ยอมเล่าเเน่ๆ ผมยังจำคราวก่อนได้ที่เเม่ของผมเหมือนจะโดนของเเล้ววิญญาณออกจากร่างไปเเม่ของผมมาเข้าฝันผมเเม่ของผมอยู่ที่ป่าเเห่งนึงที่ผมไม่เคยเห็น มันจะเกี่ยวกับป่านั้นด้วยรึเปล่านะ

 

อย่าไปคิดมากเลยไปมหาลัยดีกว่าเดี๋ยวจะสายเอา ผมรีบเเต่งอาบน้ำเเต่งตัวลงไปทานข้าว ก่อนจะคว้ากุญแจรถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์สีดำของผมมา

 

"ขับรถดีๆนะโย.."พ่อของผมบอกกับผมที่กำลังสวมหมวกกันน็อคเเละถุงมืออยู่ ผมอยู่เหมือนนักขี่มอเตอร์ไซค์มากๆเลยตอนนี้

 

"โคตรเท่ห์เลยหว่ะไอโย.."พี่ของผมบอกกับผมออกมา

 

"งั้นผมไปมหาลัยก่อนนะครับ พ่อ พี่ซาติน"ผมพูดก่อนผมจะขี่มอเตอร์ไซค์ออกมาจากบ้านเพื่อไปมหาลัย

 

กริ๊งง~กริ๊งง~

 

"ครับโยรับสายครับ"ผมจอดรถมอเตอร์ไซค์เพื่อจะรีบโทรศัพท์คนที่โทรมา ตอนนี้ผมอยู่มหาลัยเเล้วเเค่ยังไม่ถึงคณะ

 

"มึงอยู่ไหนวะ..ไอโย.."เมฆถามผมออกมา

 

"อยู่มหาลัยครับกำลังไปที่คณะ.."ผมบอกกับเมฆไปทันที

 

"ทำไมกูมองไม่เห็นรถของบ้านมึงเลยวะวันนี้.."เมฆถามผมออกมา

 

"วันนี้เรามาเองหน่ะครับ"ผมบอกกับเมฆไปทันที

 

"อ่อๆ..งั้นถึงเเล้วมาหากูละกันกูรออยู่ที่เดิม.."เมฆบอกกับผมออกมาก่อนผมจะวางสายเเล้วขี่มอเตอร์ไซค์ต่อเพื่อจะไปที่คณะ...

 

ผมขี่มอเตอร์ไซค์มาจอดอยู่ที่ตรงหน้าของเมฆที่ยืนอยู่ทำให้เมฆดูสงสัย อย่าบอกนะว่าจำผมไม่ได้

 

"เราเองครับเมฆ.."ผมถอดหมวกกันน็อคออกก่อนจะพูดขึ้น

 

"อ้าวไอโย..กูก็นึกว่าใคร.."เมฆบอกกับผมออกมา

 

"กูก็นึกว่าจะมากับรถสองเเถว.."เมฆบอกกับผมออกมา

 

"งั้นเราไปจอดรถก่อนนะครับเเล้วเดี๋ยวเรามาหาเมฆ"ผมพูดก่อนจะขี่มอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์ของผมไปจอดเเล้วเดินมาหาเมฆที่นั่งอยู่หน้าคณะ

 

"คิดไงขี่มอเตอร์ไซค์มาวะ.."เมฆถามผมออกมา

 

"พี่คินบอกว่ามันจะได้ทำให้เรา ไม่ดูจืดชืด"ผมบอกกับเมฆไปทันที

 

"เออจริงกูเห็นด้วย..มึงดูเท่ห์ขึ้นเยอะเลย"เมฆบอกกับผมออกมา

 

"เเล้วคนอื่นหล่ะครับ"ผมถามเมฆไปทันที ปกติก็จะอยู่กันครบหนิ

 

"เออใช่เมื่อวานรุ่นพี่เค้าเลื่อนวันนี้เลยนัดใหม่"นั่นสินะเมื่อวานไปเเล้วไม่เห็นมีใครเลย

 

"เค้าบอกว่าพี่ซันจะมาดูการคัดเลือกเองเลยนะเว้ย"เมฆบอกกับผมออกมา

 

"เมฆยังไม่ตอบคำถามเราเลยนะครับ"ผมถามเมฆไปทันที

 

"ทำไมต้องทำหน้าเเบบนั่นด้วยเเค่เปลี่ยนเรื่องเอง เดี๋ยวกูจะบอกให้ฟังก็ได้ว่าพวกนั้นไปไหน"เมฆบอกกับผมออกมา

 

"ฟ้าไปซ้อมละคร ไอวินไอเปรมไปสนามบอล"เมฆบอกกับผมออกมา

 

"ส่วนพี่ซันก็นั่นไง.."เมฆชี้ไปทางพี่ซันที่เดินมา เเต่ผมไม่ได้ถามถึงพี่ซันเลยนะ

 

"สวัสดีครับน้องโย น้องเมฆ.."พี่ซันพูดบอกกับพวกผมออกมา

 

"พี่วันนี้พี่จะมาดูการคัดเลือกด้วยจริงปะ"เมฆถามพี่ซันไปทันที

 

"ความจริงเมื่อวานก็ไปได้นะ..เเต่พี่เลื่อนเองนั่นเเหละ.."พี่ซันบอกกับพวกผมออกมา

 

"เเล้วพี่เลื่อนทำไมเหรอครับ..พี่เหนื่อยจากเล่นบาสเหรอ.."เมฆถามพี่ซันขึ้นมาต่อ

 

"มีพวกน้องคนนึงดูท่าทางไม่ไหวหน่ะ..พี่เลยไปเลื่อนพวกรุ่นพี่ของพวกน้องให้.."พี่ซันตอบออกมา พี่ซันดูจะเป็นห่วงรุ่นน้องมากๆเลยนะครับ

 

"ใครเหรอครับพี่.."เมฆถามออกมาต่อ ด้วยความสงสัย

 

"อย่าบอกนะว่าไอโย.."ผมรีบหันไปมองหน้าเมฆในทันที

 

"ก็ตามนั้นเเหละครับน้องเมฆ"พี่ซันบอกกับเมฆออกมา

 

"พี่ดูเป็นห่วงมันจังเลยนะ.."เมฆถามพี่ซันไปทันทีมนทำนองที่พูดเเซว

 

"เราว่าพี่เค้าก็ห่วงรุ่นน้องทุกคนนั่นเเหละครับเมฆ.."ผมรีบพูดตัดบทขึ้นทันที ผมยอมเสียมารยาทเพื่อการตัดบทพูดครั้งนี้ พูดขัดขึ้นมามันไม่ดีหรอก

 

"เเต่พี่เป็นห่วงเรานะโย.."พี่ซันพูดเล่นเอาผมอึ้งไปเลย..

 

"เข้าใจชัดนะเว้ยโอโย.."เมฆพูดเสริมออกมา นี่เมฆเพื่อนใครกันเเน่เนี่ยทำไมเข้ากับพี่ซันได้เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยเเบบนี้

 

"หน้าเเดงไม่สบายเหรอครับเพื่อนโย.."เมฆเเซงผมออกมา ผมไปต่อไม่ถูกเลย

 

"งั้นเดี๋ยวกูมานะจะไปซื้อน้ำให้..พี่ไม่รีบไปไหนใช่ไหมครับผมฝากเพื่อนผมก่อนนะเดี๋ยวผมมา.."เมฆพูดก่อนจะเดินไป

 

"พี่ซันครับผมไม่ได้น่าเเดงใช่ไหมครับ"ผมรีบถามพี่ซันไปทันที ทำให้พี่ซันยิ้ม

 

"ไม่ได้หน้าเเดงเลยครับ..น่ารักมากกว่า"พี่ซันพูดบอกับผมออกมา

 

"พี่ซัน.."ผมเขินทำอะไรไม่ถูกเเล้วเนี่ยทำไมผมต้องเขินด้วย

 

"อากาศร้อนเหรอครับหน้าเเดงเชียว"พี่ซันถามผมออกมา

 

"มาเเล้วๆ.."เมฆเดินมาที่ผมเเละพี่ซันที่นั่งอยู่

 

"ทำไมหน้าเเดงกว่าเดิมอีกวะ.."เมฆถามผมออกมา ก็..

 

"งั้นเจอกันตอนเย็นนะน้องโยน้องเมฆ.."พี่ซันยิ้มก่อนจะเดินไป ด้วยท่าทางอารมณ์ดี

 

"มึงชอบพี่เค้าใช่ปะท่าทางมึงมันฟ้อง.."เมฆถามผมออกมา

 

"คือว่า.."

 

"กูว่าใช่..มึงต้องเลิกปิดกั้นตัวเองนะเว้ย พี่ซันเค้าโคตรคนดีเลย"เมฆบอกกับผมออกมา

 

"ลองคิดดูละกัน"เมฆบอกกับผมออกมาไอท่าทางเขินเมื่อกี้มันอะไรกันเนี่ย ผมคงไม่ได้ชอบพี่เค้าเข้าเเล้วจริงๆใช่ไหม..

 

"เอาเถอะจะชอบไม่ชอบก็ไปเรียนกันก่อนละกัน"เมฆบอกกับผมก่อนเราจะไปเรียนกัน จนถึงตอนบ่าย ทำไมเวลามันเดินเร็วเเบบนี้หรือเพราะผมเอาเเต่คิดถึงเรื่องนั้น

 

ทุกคนคณะเเพทย์ปีหนึ่งทุกสาขามากันครบเลยนะเนี่ย คนเยอะเหมือนกัน

 

"มึงดูนี่ดิ"เมฆพูดก่อนจะยื่นโทรศัพท์มือถือให้ผมดู

 

"นี่รูปเราหนิครับเมฆ"ผมมองไปที่โทรศัพท์มือถือที่เมฆยื่นให้ผมดู

 

"หนุ่มบิ๊กไบค์สุดเท่ห์...ตอนนี้เค้าอยากรู้มากว่ามึงคือใคร.."เมฆพูดบอกกับผมออกมา จะอยากรู้ไปทำไมหล่ะ

 

"นั่นไงพี่ซันมาเเล้วโว้ย.."เมฆนะกิดผมที่เอาเเต่จ้องมือถือให้มองไปที่พี่ซัน

 

"พี่ซันมองมาทางนี้ด้วย.."เมฆบอกกับผมออกมา มองมามองคนอื่นก็ได้มั้งไม่ได้มองเมฆหรือมองผมหรอก

 

"เออฟ้าใสถามว่าเย็นนี้มึงว่างปะ..ฟ้าชวนมึง กูไอเปรมเเล้วก็ไอวินไป.."เมฆไม่ได้พูดอะไรต่อก่อนจะมองพวกพี่ๆเค้าที่คัดเลือกกันต่อไป

 

"ไปไหนเหรอครับ.."ผมถามเมฆไปทันที

 

"ไปบ้านครูสอนนาฏศิลป์หน่ะ..คือละครของคณะฟ้ามันเกี่ยวกับการรำอะไรทำนองนั้น ซึ่งฟ้าได้เป็นนางเอก เลยต้องไปฝึกซ้อมรำหน่ะ.."เมฆบอกกับพวกผมออกมา

 

ในที่สุดการคัดเลือกก็จบลง ผมหันไปสบตากับพี่ซันที่จ้องมาทางผมบ่อยมากๆเลยหล่ะครับ

 

"น่าเเปลกนะทำไมเค้าไม่เลือกมึงมึงออกจะหน้าตาดีเเท้ๆ.."เมฆบอกกับผมออกมา

 

"มั่นหน้า.."เสียงของคนที่นั่งอยู่ข้างหน้าพวกผมพูดบอกออกมา

 

"นี่เเล้วเธอคิดว่า..เพื่อนผมไม่หน้าตาดีตรงไหน.."เมฆถามออกมาทันที

 

"ไม่รู้.."เธอตอบออกมาโดยที่ไม่หันมามอง

 

"ขอโทษนะครับ..ขอทางลงหน่อย"ผมพูดก่อนจะสะกิดเธอที่นั่งอยู่ข้างหน้าผม

 

"เทพบุตรชัดๆ..หล่อมาก กอไก่บ้านตัว.."เธอจ้องผมก่อนจะพูดออกมา

 

"บอกเเล้ว..ไม่ได้มั่นหน้างั้นไปก่อนนะ.."เมฆพูดอย่างผู้ชนะก่อนทุกคนจะเดินออกมาจากตรงนั้นต่างนต่างไป

 

"ร้อนไหมครับโย.."พี่ซันถามผมออกมาด้วยสีหน้ายิ้มๆ

 

"ไม่ค่อยร้อนครัยพี่..งั้นผมขอตัวกลัก่อนนะครับผมมีธุระต่อ"ผมบอกกับพี่ซันก่อนผมจะเดินมา

 

"เดี๋ยวครับ.."พี่ซันพูดบอกกับผมก่อนจะเดินตามมา

 

"อะนี่พี่ให้.."พี่ซันพูดก่อนจะยื่นน้ำส้มเเล้วก็ขนมปังให้กับผม

 

"ขอบคุณนะครับพี่.."ผมพูดด้วยสีหน้ายิ้มๆก่อนพวกผมจะเดินออกมาจากตรงนั้นเเล้วไปหาฟ้าใสที่คณะ

 

"นั่นไงไอสองคนนั้นมาเเล้ว"เปรมที่ยืนอยู่ข้างๆฟ้าใสพูดออกมา

 

"งั้นไปกันเถอะ..นี่รุ่นพี่วาดเเผนที่มาให้เเล้ว"ฟ้าใสบอกกับพวกผมออกมา

 

"นี่มันสมัยไหนเเล้วทำไมยังวาดเเผนที่อีกหล่ะ."เมฆถามออกมา

 

"ก็ถ้าเปิดจีพีเอสดู มันก็ไม่มีทางไปไงจ้ะเมฆ.."ฟ้าใสบอกกับพวกผมออกมา ไม่มีทางไปงั้นเหรอ เเสดงว่ามันต้องอยู่ลึกมากเเน่ๆ

 

"เเต่ก็ดีใจด้วยนะที่ได้บทนางเอกมา เเถมบทนี้โคตรลำบากเลย"เมฆพูดเเซะฟ้าใสที่กำลังยืนยิ้มอยู่

 

"เดี๋ยวตบปากเเตกเลยอีเมฆ.."ฟ้าใสพูดออกมา ด้วยสีหน้าโมโหนิดๆ

 

"งั้นไปตามนี้นะทุกคน..ทุกคนมีรถใช่ไหม..โยไปกับฟ้าก็ได้นะโยไม่มีรถหนิ"ฟ้าใสบอกกับผมออกมา

 

"ไอโยมันมีรถมอเตอร์ไซค์เเล้วฟ้า..นี่ไง.."เมฆพูดก่อนจะยื่นโทรศัพท์ให้กับฟ้าใส

 

"หนุ่มที่ขี่มอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คนนี้คือโยงั้นเหรอ.."ฟ้าใสยิ้มก่อนจะบอกออกมา

 

"ฟ้าถ่ายเเผนที่ส่งเข้าเเชทกลุ่มเเล้วนะ..ไปเจอกันที่นั่นเลย ใครถึงก่อนโทรบอกด้วยเผื่อคนอื่นหลง"ฟ้าใสพูดก่อนทุกคนจะเเยกย้ายกันไป

 

ผมเดินมาที่รถมอเตอร์ไซค์ที่จอดอยู่ ก่อนจะขี่ออกมาจากมหาลัย ต่างคนต่างไปงั้นเหรอ เเล้วไปเจอกันที่จุดหมาย

 

ผมขี่มอเตอร์ไซค์ออกมา ตามเเผนที่เเล้วเส้นทางมันออกนอกตัวเมือง ขับมาเรื่อยๆก็ไม่มีบ้านคนเลย เเม้เเต่เพื่อนผมที่น่าจะมาทางเดีบวกันก็ไม่มี

 

นี่มันก็ตอนเย็นเเล้วด้วย เเผนที่นี่บอกให้ไปตามซอยนั้น เเล้วก็..

 

จู่ๆโทรศัพท์ของผมมันก็ดับสนิทไปเลยเมื่อกี้เเบตยังไม่มีท่าว่าจะหมดด้วยซ้ำผมพยายามเปิดเครื่องโทรศัพท์มือถือของผมอีกครั้ง เเต่ก็เปิดไม่ติด..

 

ผมเหลือบไปเห็นป้ายที่มีเถาวัลย์ปิดอยู่เเต่พอจะเห็นลางๆว่าเขียนว่าอะไร

 

บ้านรำไทย..ใช่ต้องเป็นที่นี่เเน่เข้าไปในซอยนี่สินะ..ผมขี่มอเตอร์ไซค์ต่อเข้าไปสองข้างทางมันเป้นป่ารกทึบเเต่มาทางที่พอจะให้รถยนต์ขับผ่านไปได้

 

ยิ่งขี่มอเตอร์ไซค์มาผมก็รู้สึกเหมือนมันยิ่งลึกเข้ามาใหนป่า ตอนนี้สองข้างทางบรรยากาศรอบๆ ดวงอาทิตย์ใกล้ลับขอบฟ้าเเล้ว รอบๆทางดูวังเวงมากๆ

 

ผมขี่มอเตอรำซค์มาเรื่อยๆข้างหน้ามีสามเเยกตรงสามแยกมีศาลพระภูมิเก่าๆ ตั้งอยู่หลายศาล มีคนหลายๆคนกำลังอยู่ตรงนั้น มองเห็นได้จากระยะไกลเเต่เนื่องจากมันใกล้ค่ำผมเห็นเเค่เป็นเงาดำๆเเค่นั้น ขี่มอเตอร์ไซค์เข้าไปใกล้น่าเเปลกที่ผู้คนเหล่านั้นหายไป ราวกับว่าไม่เคยมีอยู่เลยตั้งเเต่เเรก ที่กองศาลเก่าๆตรงนั้นมีบายศรี ทีใบตองที่ทำเป็นภาชนะใส่ข้าวอยู่จำนวนมาก ถูกตั้งไว้เป็นบริเวณๆ ไม่ห่างกันมาก ในถ้วยใบตองนั้นมีธูปปักอยู่ด้วย..หรือว่าที่ผมเห็นจะไม่ใช่คนเเต่เป็น

 

•••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

 

ฝากติดตามฝากคอมเม้นท์ด้วนะครับไรท์จะนำไปปรับปรุงในตอนต่อๆไป ไรท์อยากรู้ว่าในมุมมองคนอ่านเป็นยังไงสยองไหม หรือถ้าจะติอะไรก็คอมเม้นท์บอกได้นะครับ คอมเมนท์ คือ กำลังใจ สำหรับไรท์

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น