ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่5.หญิงสาวในภาพวาด

ชื่อตอน : ตอนที่5.หญิงสาวในภาพวาด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 299

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2563 14:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่5.หญิงสาวในภาพวาด
แบบอักษร

วาโย...

 

ผมยังคงสงสัยอยู่ดีว่าผีผู้หญิงคนนั้นทำไมถึงสามารถไปได้ทุกที่ขนาดนั้น ทั้งมหาลัย หรือที่บ้านของผม ผมลองถามพี่คณะอื่นๆที่พอจะรู้เรื่องผีเกี่ยวกับมหาลัย เเต่ไม่มีเรื่องที่เกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้นเลยเเม้เเต่นิดเดียว

 

"ไอโยหลังเลิกคลาสไปดูรุ่นพี่เล่นบาสกันดีกว่า..."เมฆที่นั่งอยู่ข้างๆผมพูดออกมา

 

"กูได้ข่าวมาว่า..พี่ซันก็เล่นด้วยนะ"เมฆบอกกับผมออกมา

 

"เราว่าจะไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดซักหน่อยหน่ะครับ"ผมบอกกับเมฆที่กำลังเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่

 

"เเต่ไอเปรมกับไอวินมันว่างพอดีเลยนะเว้ย.."เมฆบอกกับผมออกมา

 

"เห็นมึงดูเหม่อๆ..พักเรื่องหาความรู้ไปหาอะไรสนุกๆทำดีกว่าหว่ะ..เดี๋ยวจะเป็นโรคเครียดเอา"เมฆบอกกับผมออกมา

 

"ก็ได้ครับเมฆ.."ผมบอกกับเมฆ ก่อนจะนั่งเรียนต่อไป

 

หลังเลิกคลาสเรียนผมกับเมฆเราก็ไปที่สนามบาสเพื่อดูบาส มีคนมาดูเยอะเหมือนกันนะเนี่ย

 

"เออมึงเย็นนี้รุ่นพี่เรียกพบนะเว้ยทุกคนเลย.."เมฆบอกกับผมออกมา

 

"รุ่นพี่มีอะไรเหรอครับ"ผมถามเมฆไปทันที ด้วยความสงสัย

 

"ก็คงจะเรื่องดาวเดือนมหาลัยอะไรนั่นหล่ะมั้ง"เมฆบอกกับผมออกมา ก่อนผมจะหันไปมองทางเปรมเเละวินที่เดินมา

 

"ไงพวกมึง.."วินทักผมเเละเมฆที่กำลังนั่งดูบาสอยู่

 

"ไอโยกูมีเรื่องจะคุยด้วย"วินบอกกับผมออกมาก่อนจะคว้ามือผมเเล้วลากออกมาจากตรงนั้น

 

"มีอะไรเหรอครับวิน.."ผมถามวินไปทันทีด้วยความสงสัย เเต่คงจะเป็นเรื่องนั้น

 

"คือว่า.."

 

"ถ้าจะพูดเรื่องนั้นผมเข้าใจเเล้วครับ ผมถอยเองดีกว่า "ผมบอกกับวินไปทันที

 

"มึงพูดเหมือนพ่อกูเลยหว่ะ มึงหัดไม่เข้าใจอะไรบ้างเถอะ บางทีการที่มึงเข้าใจทุกเรื่องมันไม่ได้ดีนะเว้ย"วินบอกกับผมออกมา

 

"นั่นสินะครับ.."ผมฝืนยิ้มให้กับวิน ที่ยืนอยู่ตรงหน้าผม บางทีผมไม่เข้าใจอะไรบ้างมันอาจจะเป็นประโยชน์ต่อผมจริงๆนั่นเเหละ..

 

"งั้นวินไปก่อนเลยครับผมขอไปซื้อน้ำก่อน"ผมบอกกับวินก่อนผมจะเดินออกมาจากตรงนั้น

 

หลังจากผมซื้อน้ำเสร็จผมก็กลับมานั่งข้างไปเมฆที่นั่งอยู่

 

"มึงพลาดดูตะกี้พี่ซันทำเเต้มเว้ย..พี่เค้าเล่นบาสโคตรเก่ง"เมฆบอกกับผมออกมาก่อนจะชี้ให้ผมดูพี่ซัน

 

"กูว่าเก็บน้ำขวดนี้ไว้เถอะ..น้ำของกูมีอยู่กินของกูก็ได้"เปรมบอกกับผมออกมา ก่อนจะยื่นขวดน้ำของเค้าให้ผม

 

"เเต่..."

 

"เอาไปเถอะหน่า.."เปรมบอกกับผมออกมาอะไรกันเนี่ย ผมอุตส่าห์ซื้อน้ำมาห้ามไม่ให้ดื่มน้ำที่ซื้อมาเฉยเลย เเต่ก็ไม่เป็นไร

 

"มึงไปห้ามมันทำไมวะ.."วินถามเปรมไปทันทีด้วยความสงสัย

 

"เดี๋ยวก็รู้..ใช่ไหมวะไอเมฆ.."เปรมหันหน้าไปมองเมฆดูเหมือนสองคนนี้จะมีเเผนอะไรบางอย่างนะครับ

 

"พูดอีกก็ถูกอีก..ตามนั้นเลย"เมฆบอกกับผมออกมา

 

"มึงสองคนนี่ก็บ้าพอๆกันเลยนี่หว่า"วินพูดก่อนพวกเราจะนั่งดูบาสต่อไป

 

"เออพวกมึงพรุ่งนี้ใครจะไปสมัครทีมบอลกับกูบ้างรุ่นพี่ถามกูมา"วินถามพวกผมที่นั่งอยู่ไปทันที

 

"มึงสนใจไหมไอโย.."วินถามผมออกมา ผมได้เเต่ส่ายหน้าผมไม่ค่อยชอบเล่นกีฬาเท่าไหร่

 

"กูไม่น่าถามเเล้วมึงหล่ะไอเมฆ.."ผมวิยถามเมฆที่กำลังนั่งอยู่

 

"พวกมึงดูดิพี่ซันมองมาทางนี้ด้วย"เปรมพูดก่อนผมจะหันไปมองพี่ซันหันมามองทางนี้จริงๆด้วย

 

"คิดถึงผัวเลยอะดิพวกมึง.."เปรมถามเมฆกับวินที่นั่งอยู่

 

"ปล่าวนะเว้ย..ก็เจอกันทุกวัน"เมฆบอกออกมาก่อนพลางส่ายหน้า

 

"กูก็ไม่นะ..โทรหากันทุกวัน"วินบอกออกมาต่อ

 

"เกมส์จบเเล้วหว่ะ..พวกพี่ซันชนะ.."วินที่มองดูอยู่พูดออกมา

 

"เมฆเรามีเรียนต่อไม่ใช่เหรอครับ"ผมบอกกับเมฆไปทันที

 

"เออจริงด้วยหว่ะ.."เมฆมองดูที่นาฬิกาก่อนจะบอกกับผมออกมา

 

"งั้นเรากับเมฆขอตัวก่อนนะครับวิน เปรม ไว้เจอกันครับ"ผมพูดก่อนผมกับเมฆจะเดินออกมาจากตรงนั้น

 

"เดี๋ยวเเล้วขวดน้ำมึงหล่ะ.."เปรมตะโกนไล่หลังผมตามมา

 

"เอาไปเลยครับเปรม"ผมบอกกับเปรมก่อนผมกับเมฆจะวิ่งกลับมาเรียน ดีนะที่ม่ทันมัวเเต่ดูบาสเพลินไปหน่อย....

 

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

 

วิน...

 

ไอเมฆกับไอโยมันไปเรียนซะเเล้ว เหลือเเต่ผมกับไอเปรมที่นั่งอยู่

 

"สรุปมึงให้มันเก็บน้ำมันไว้ทำไมวะ.."ผมถามไอเปรมไปทันที

 

"ช่างมันเถอะเจ้าตัวไม่อยู่..ให้เอาไปให้มันก็ยังไงๆอยู่ งั้นกูเอารดน้ำต้นไม้ข้างๆนี่เเล้วกัน"ไอเปรมพูดก่อนจะเปิดขวดน้ำเเล้วเทใส่ต้นไม้

 

"ไงเปรม ไงวิน พวกน้องไม่มีเรียนกันเหรอครับ"พี่ซันถามผมออกมา

 

"พี่จะถามถึงไอโยเพื่อนผมก็ถามมาเถอะ..ไม่ต้องถามพวกผมหรอก"เปรมบอกกับพี่ซันไปทันที

 

"งั้นเเล้ววาโยเค้าไปไหนเเล้วหล่ะ.."พี่ซันถามออกมา ออกตัวเเรงเหมือนกันนี่หว่า

 

"มันไปเรียนเเล้วพี่..รายนั้นอะนะโคตรตั้งใจเรียนเลย"ผมบอกกับพี้ซันไปทันที ว่าเเต่ถามหาไอโยทำไม

 

"เมื่อกี้พี่มองใครพี่คงไม่ได้มองไอโยใช่ไหม.."เปรมถามด้วยสีหน้ายิ้มเเบบกวนๆทำหน้าเหมือนรู้ทัน

 

"รู้มากนะเราหน่ะ.."พี่ซันบอกกับเปรมด้วยสีหน้ายิ้มๆ

 

"งั้นพี่ไปก่อนนะ.."พี่ซันพูดก่อนจะเดินไป อย่าบอกนเว่าพี่ซันชอบไอโย..

 

"ไอเปรม..พี่ซันเค้าชอบไอโยเหรอวะ."ผมถามไอเปรมไปทันที

 

"ก็ตามอย่างที่มึงคิดนั่นเเหละ..หวังว่ามึงจะไฟเขียวนะ.."ไอเปรมหันมามองผม

 

"กูก็ไม่ขัดอะไรหรอก.."ผมบอกกับไอเปรมไปทันที ได้เวลาที่ไอโยต้องมูฟออนเรื่องของพ่อของผมเเล้ว ผมไม่มีทางขัดขวางหรอก พี่ซันเค้าก็เป็นคนดี ดีกว่าพ่อของผมซะอีก อย่าเอามาเทียบเลยผมว่าคงเทียบกันไม่ติด คนหน้าตาดีๆน่ารักๆเเบบไอโยควรจะได้เจอกับคนที่นิสัยดี หน้าตาดีเเบบพี่ซัน ไม่ใช่ตาลุงเเบบพ่อของผม

 

"มึงคิดอะไรของมึงวะ..สีหน้าอย่างกับ.."

 

"เออช่างกูเถอะหน้า.."ผมบอกกับไอเปรมไปทันทีผมอาจจะเเสดงออกทางสีหน้ามากเกินไปก็ได้

 

"เหมาะสมกันดี.."ผมบอก ก่อนผมกับไอเปรมจะคุยอะไรกันไปเรื่อยๆ เพราะพวกเราไม่มีเรียนอะไร พอเลิกอันที่จริงก็กลับได้ตั้งนานละเเต่ผมไม่อยากกลับบ้านต้องไปเจอเเม่นั่นหนิ

 

"งั้นกูกลับก่อนนะ.."ผมบอกกับไอเปรมก่อนผมจะไปที่ลานจอดรถเเล้วขับรถเก๋งของผมออกมาจากมหาลัยเพื่อตรงไปยังที่ที่หนึ่ง

 

ก็อก ก็อก ก็อก

 

ผมยืนเคาะประตูบ้านของพี่ภูมิอยู่เเต่ก็ไม่มีใครมาเปิด ใช่เเล้วหล่ะครับผมมาบ้านของพี่ภูมิเพราะผมไม่อยากกลับบ้านตัวเอง...

 

"เคาะไปก็ไม่มีใครเปิดหรอกวิน.."พี่ภูมิที่กลับมาพอดีพูดบอกกับผมขึ้นมา

 

"เเล้วนี่ทำไมไม่กลับบ้านมาหาพี่มีอะไรรึเปล่า"พี่ภูมิถามผมออกมา

 

"ผมจะมาหาเเฟนผมบ้างไม่ได้รึไง.."ผมบอกกับพี่ภูมิไปทันที

 

"ไอได้มันก็ได้อยู่หรอก..เเต่มันต้องมีเรื่องอื่นด้วยเเน่..ให้พี่เดานะเรื่องของพ่อวินใช่ไหม"พี่ภูมิบอกกับผมออกมา

 

"รู้ใจผมจริงๆเลยนะครับพี่ภูมิ"ผมยิ้มก่อนจะบอกกับพี่ภูมิ

 

"งั้นเราเข้าไปคุยกันในบ้านพี่ดีกว่า.."พี่ภูมิอกกับผมออกมาก่อนจะไขกุญเเจบ้านเเล้วเดิยเข้าบ่านไปก่อนผมจะเดินเข้าตามไป

 

•••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

 

วาโย...

 

ผมว่าผมก็เข้มเเข็งอยู่ระดับนึงนะครับ ผมไม่อยากร้องไห้เพราะเรื่องนั้นเรื่องเดิมๆ เเล้วก็คนเดิมๆอีกเเล้ว

 

ผมกลับมาถึงบ้านก็ค่ำเเล้ว พี่วาคินกับพี่บูมอยู่ที่หน้าบ้าน ดูเหมือนจะคุยกันอยู่หรืออาจจะทะเลาะกัน ผมว่าอย่างหลังมากกว่า ผมได้มอเตอร์ไซค์คันใหม่มาเเล้ว..

 

ผมว่าผมน่าจะลองวาดภาพผู้หญิงคนที่ผมเห็นในฝันเเล้วก็ที่ผมเจอดีกว่าบางทีถ้ามีรูปใครๆอาจจะรู้จัก

 

ก็อก ก็อก ก็อก

 

เสียงเคาะประตูห้องของผมดังขึ้น คงจะเป็นพี่วาคินเเน่ๆหรือไม่ก็เเม่กับพ่อของผม

 

"นี่เเม่เองนะ..เเม่เข้าไปได้ไหม"เเม่ของผมบอกกับผมออกมา

 

"ครับเเม่.."ผมพูดก่อนเเม่ของผมจะเปิดประตูเข้ามา

 

"ทำอะไรอยู่เหรอจ้ะลูก.."เเม่ของผมถามผมออกมา

 

"วาดรูปอยู่หน่ะครับ"ผมพูดก่อนผมจะนื่นรูปให้เเม่ของผมดู

 

"นะ..นี่.."เเม่ของผมดูตกใจกับภาพที่เห็น จนทำสมุดวาดเขียนของผมตกพื้น

 

"เเม่โอเคนะครับ"ผมถามเเม่ของผมไปทันที ด้วยความสงสัย

 

"เเม่โอเคจ้ะโย..รีบอาบน้ำเเล้วเข้านอนนะ.."เเม่ของผมพูดก่อนจะรีบเดินออกไปจากห้องของผม

 

ผมหยิบรูปภาพที่ตกลงบนพื้นที่ผมวาดมาดู ทำไมเเม่ของผมต้องตกใจขนาดนั้นด้วยหล่ะ น่าเเปลก

 

"ไอโยเเม่เค้าเป็นอะไรวะ..ทำไมดูตาเเดงๆเเล้วรีบไปไหนไม่รู้"พี่วาคินพี่ชายของผมถามผมออกมา

 

"ไม่รู้เหมือนกันครับพี่คินเเต่พอเเม่เห็นภาพนี้เเล้วเเม่ก็ดูตกใจมาก"ผมพูกก่อนจะยื่นสมุดวาดเขียนให้พี่วาคินดู

 

"วาดสวยดีหนิ..เเต่ทำไมผู้หญิงคนนี้หน้าตาคุ้นๆจังเลยวะ..เหมือนเคยเห็นที่ไหน"พี่ว่คินพูดก่อนจะมองดูเเล้วครุ่นคิดพลางเอามือเกาหัวไปด้วย

 

"คิดไม่ออกหว่ะ..เเต่เหมือนเคยเห็นที่ไหน..เเต่มึงวาดรูปสวยมากเลยนะไอโย"พี่ของผมบอกออกมานี่จะคิดหรือจะชมกันเเน่เนี่ย

 

"ต้องลองถามพ่อดู..บางทีพ่ออาจจะรู้ก็ได้"พี่วาคินบอกกับผมออกมา ทำไมพี่วาคินถึงคิดหล่ะว่าหญิงสาวในรูปนี้มีอยู่จริง เเต่เธอเป็นผี วิญญาณ เธอก็ต้องเคยมีชีวิตอยู่พี่วาคินจะเคยเห็นเธอได้ไง เรามีความเกี่ยวข้องกันงั้นเหรอ

 

"คุยอะไรกันอยู่เหรอ โย คิน "พ่อของผมที่เดินผ่านหน้าห้องผมพูดขึ้น

 

"พ่อมานี่ก่อนครับ"พี่วาคินรีบดึงพ่อเข้ามาในห้องเเล้วรีบผิดประตูในทันที

 

"พ่อเคยเห็นผู้หญิงคนนี้รึเปล่า"พี่วารินยื่นภาพวาดของผมให้พ่อดู พ่อของผมมีสีหน้าผงะไปเล็กน้อยก่อนจะกลับมาทำตัวตามปกติ

 

"รูปวาดสวยดีนะ เหมือนคนจริงๆเลย ผู้หญิงคนนี้มันเกินจากจินตราการของโยนั่นเเหละจะไปมีจริงได้ไง.."พ่อของผมบอกออกมา

 

"ไม่ใช่เเค่จินตนาการครับ..เเต่เธอคือผีที่โนเจอ..เธอจะทำร้ายโยที่มหลัย เข้าฝันโยที่บ้านด้วย"พอผมเล่าทั้งพี่วาคินพี่เเล้วก็พ่อกรดูนิ่งไปเลย

 

"เป็นไปไม่ได้.."พ่อของผมพูดออกมา ก่อนจะทำหน้านิ่งไป พ่อของผมพี่วาคิน รู้ดีว่าผมเห็นอะไรที่ผ่านๆมา มีไม่กี่คนหรแกที่ผมจะบอก ก็มีพี่วาคิน พี่บูม พ่อ เเล้วก็พ่อของวิน..ส่วนคนอื่นๆเชื่อบ้างไม่เชื่อบ้าง

 

"โยไปทำบุญกับพ่อวันเสาร์นี้..คินด้วย..ถ้าอยากรู้อะไรต้องถามเเม่เค้าเองพ่อพูดไม่ได้จริงๆ"พ่อของผมพูดบอกกับผมออกมา

 

"ทำไมต้องถามเเม่ครับพ่อ..หรือมันจะเกี่ยวกับบ้านตาของพวกผม"พี่วาคินถามออกมาพ่อของผมนิ่งไปอีกครั้ง

 

"อาบน้ำเเล้วเข้านอนได้เเล้วโย..คินก็ไม่ต้องไปกวนน้องออกมาได้เเล้วให้น้องพักผ่อนบ้าง"พ่อของผมลอกก่อนจะเดินออกไปจากห้อง

 

"กูต้องรู้เรื่องนี้ให้ได้.."พี่วาคินบอกกับผมด้วยสายตาเเน่วเเน่

 

"เออไอโยมีอีกเรื่องนึง..กูจะง้อไอบูมไงวะ..ตอนนี้กูโคตรอึกอัดเลยหว่ะ"พี่วาคินถามผมออกมา

 

"ก็คุยกันดีๆไงครับ..ไม่ใช่เขม่นใส่กันเเบบนี้"ผมบอกกับพี่วาคินไปทันที

 

"ก็มันไม่ยอมฟัง..."พี่วาคินบอกกับผมออกมาต่อ

 

"พี่เคยลองเเล้วเหรอครับถึงบอกว่าพี่บูมไม่ฟัง ผมเชื่อว่าพี่บูมฟังทุกคำพูดของพี่อยู่เเล้ว"ผมบอกกับพี่วาคินก่อนพี่วาคินจะเดินไปส่วนผมก็เข้านอนตามปกติ

 

•••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

 

ฝากติดตามฝากคอมเม้นท์ด้วนะครับไรท์จะนำไปปรับปรุงในตอนต่อๆไป ไรท์อยากรู้ว่าในมุมมองคนอ่านเป็นยังไงสยองไหม หรือถ้าจะติอะไรก็คอมเม้นท์บอกได้นะครับ คอมเมนท์ คือ กำลังใจ สำหรับไรท์

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น