email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ทลายแค้น..กำแพงสวาท

ชื่อตอน : ทลายแค้น..กำแพงสวาท

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.7k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 พ.ย. 2563 22:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทลายแค้น..กำแพงสวาท
แบบอักษร

ราจีฟที่นั่งอยู่ตรงโซฟารับรอง สำหรับผู้ที่มาเฝ้าผู้ป่วย ได้ทำการเปิด วีดีโอคอลเฟอเลน ไปยังสำนักงาน กู้ดทัวร์อียิปต์ ที่ตั้งอยู่ในประเทศไทย

"ผมราจีฟ ลูกน้องคนสนิทของ คุณมาคัส ลูกชายของท่านประธาน ที่ถือหุ่นใหญ่ที่สุดในบริษัทคุณนะครับ"

ราจีฟกล่าวคล่าวๆกับผู้จัดการใหญ่ของ ทางบริษัทที่ลุลาทำงานอยู่ให้รับทราบ

ถึงราจีฟ ไม่แนะนำตัวเอง ผู้จัดการที่สำนักงานก็พอจะทราบดีว่าคือใคร เนื่องจาก ราจีฟเคยตามมาที่ไทยเพื่อ ดูแลคุณพ่อของคุณมาคัสอยู่บ่อยครั้ง ทำให้มาคัสไว้วางใจ ให้ราจีฟติดต่อที่สำนักงานของลุลาแทนตน

ราจีฟกล่าวรายละเอียดต่างๆที่เกิดขึ้นกับคุณลุลาให้กับสำนักงาน จนครบถ้วนแล้ว จึงได้ทำการติดต่อไปยังครอบครัวของคุณลุลาต่อตามคำสั่งของท่าน มาคัส

ราจีฟ คุยกับทางครอบครัวของคุณลุลา นานหน่อยเนื่องจาก คุณแม่ของ คุณลุลาเป็นห่วงลูกสาวมากราจีฟจึงแจ้งรับรองเรื่องความปลอดภัยของคุณลุลาว่าอยู่ในการดูแลของ นายท่านมาคัสแล้ว และให้สัญญาว่าจะพาตัวคุณลุลากลับโดยเร็วเมื่อเธอหายดีแล้ว

'วิลัย' แม่ของลุลา ถึงแม้นจะห่วงลูกสาวแค่ไหนก็ได้แต่พยักหน้ารับคำของราจีฟเพียงอย่างเดียว

"ราจีฟ...คุณคุยกับครอบครัวฉันอยู่หรือ ขอฉันคุยกับคุณแม่เสียหน่อย"

ลุลา..พยามขยับกายที่เจ็บร้าวไปเสียหมด เพื่อคุยกับราจีฟ

"ครับคุณลุลา"

ราจีฟแปลกใจนิดหน่อยว่าคุณลุลาตื่นมาเมื่อไหร่แต่ก็ช่างเถอะ เขายกโน๊ตบุ๊คส่งให้คุณลุลา ทันที เพราะราจีฟรู้ดีว่า ยารักษาที่ดีที่สุดก็คือความรักจากคนในครอบครัวนี่แหละ

ลุลา เจรจาพาทีกับสมาชิกในครอบครัวเธอ จนเธอรู้สึกสบายใจขึ้นมากก็ได้กล่าวลาจบการสนทนาไป

"เรียบร้อยแล้วราจีฟ. ฉันขอบคุณมาก"

 

14.00น.

รถสปอร์ตคันหรูเลี้ยวเข้าโรงพยาบาลอย่างเร่งรีบ เมื่อรถจอดสนิท ร่างของหนุ่มรูปงามก็ลงมาจากรถทันที

'ฟื้นหรือยังนะ..ลุลา'

มาคัสใช้เวลาไม่กี่นาทีก็มาถึงห้องคนป่วย ที่ตลอดการประชุมเกือบ3ชั่วโมงเขาแถบไม่มีกระจิตกระใจจะฟังเลยอยากแต่จะมาห้องผู้ป่วยห้องนี้เสียให้ได้

ราจีฟยืนโน้มศรีษะแสดงความเคารพ เจ้านายทันทีที่มาคัสมาถึง

"แกไปจัดการสั่งสอนและไล่ไอ้รายอร์ ออกจากบรษัทฉันทีราจีฟโทษฐานที่มันทิ้งคนรักของฉันไว้กลางพายุทรายอย่างนั้น!"

"อ่อ!นายมีอะไรจะไปทำก็ไปได้เลย ฉันอยากอยู่กับลุลา ตามลำพัง"

"ครับนาย"

รับคำสั่งเรียบร้อยราจีฟก็ออกไปโดยทันที

 

ราจีฟออกไปได้สักพักพยาบาลก็นำอาหารมาให้คนป่วยทานพอดี

"ญาติคนไข้คะรบกวนปลุกคนไข้มาทานข้าว และทานยาด้วยนะคะ"

"ครับ"

เมื่อพยาบาลเดินลับไปแล้วมาคัสก็ได้เรียกลุลาให้ตื่นขึ้น

"ลุลาครับ..ทานข้าวทานยากันนะ"

หากแต่ร่างบางยังคงไม่ตอบสนอง

"ผมรู้นะ..ว่าคุณแกล้งหลับหน่ะ..คนอะไรหลับแล้วตา ยังกระพริบถี่ๆอยู่"

"ผมให้โอกาศ หนึ่งถึงสาม ถ้าไม่ตื่น ผมจูบคุณแน่"

ลุลา ที่แกล้งหลับอยู่ ตกใจ! กับคำขู่ รีบหันหลังกลับมา เพื่อจะแจ้งให้คนที่กำลังนับเลขอยู่นั้นหยุด

แต่เจ้ากรรม มาคัสก้มลงมาพอดี

ทำให้ปากปะกบกับอย่างจังแถมมาคัสยังมือไหวประคองท้ายทอยเธอเพื่อไม่ให้เบียนหน้าหนีอีกต่างหาก

"อี๊. !!! ออกไปห่างๆฉันเลยนะ!"

ลุลาใช้แขนข้างซ้ายที่ยังดีอยู่ พลักอกนายมาคัสออก

"ใจร้ายยจัง...คุณ..ผมอุสาห์เสี่ยงชีวิตไปช่วย ยังมาว่าผมอีก.."

มาคัส แกล้งทำหน้าเศร้าหวัง เรียกคะแนนสงสาร

"เรื่องช่วยชีวิต ก็ขอบคุณ! แต่เรื่องอื่นมันก็คนละส่วนกรุณาเอาอาหารมาตรงฉันที..ฉันอยากทานยาแล้วหลับต่อ!"

ลุลายังคงประชดประชันผู้ชายตรงหน้าอยู่ ก็เธอเกลียดไปแล้วนิ!จะให้ทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นคงยาก!

"ผมป้อนให้ไหม? แขนคุณเจ็บอยู่นะ"

"ไม่ต้อง"

ปกติแล้ว2มื้อที่ผ่านมาพยาบาลจะเป็นคนป้อนเธอ แต่มื้อนี้เธอต้องทำเป็นเเกร่งเพื่อที่จะได้ไม่ต้องพึ่งชายตรงหน้า

'เพล้ง!'

เสียงช้อนสแตนเลสตกลงพื้น

"เก็บไปล้างให้หน่อยเผอิญเมื่อกี้ฉันเอามือปัดแมลงน่ะ" ลุลาทำเมินมองไปนอกหน้าต่างในขณะบอกมาคัส

มาคัสซึ่งยืนกอดอก พิงพนังห้องอยู่ก็เหยียดริมฝีปากยิ้มทันที

"ไม่ไหวก็บอกผมสิ"

"ไหว!" ลุลาสวนกลับทันที มาคัสไม่ได้ ขัดอะไรเอาช้อนไปล้างให้แต่โดยดี

"รอบนี้ถ้ากินไม่ได้แล้วดื้อ ผมทำโทษคุณแน่"

มาคัสก้มลงเอาหน้าผากของเขาชิดกับหน้าผากของเธอ ก่อนยื่นช้อนให้

ให้ตายสิ!ลุลากับรู้สึกหน้าร้อนผ่าวไปหมด 'ไม่ๆๆสติ สติ ลุลา'

"โอเคๆฉันกินเองไม่ได้! รบกวนป้อนฉันหน่อย"

มาคัส มองหญิงสาวตรงหน้า ที่แม้จะแสดงอาการหงุดหงิด หน้างุ้ม หน้างอ ราวกับคนที่ยอมแพ้แต่ก็ช่างดูน่ารัก!น่าเอ็นด!ูเสียจริง

ลุลาทานข้าวและยาเรียบร้อยแล้ว กำลังจะเอนกายนอน

"ยังเหลืออีกคำหนึ่ง..ลุลา"

"อะ..ระ.."

ลุลาที่เงยหน้าขึ้นจะไปบ่นคน ที่กำลังยืนค้ำศรีษะเธออยู่ตอนนี้ต้องกลืนคำที่เหลือลงลำคอเข้าไปเสียหมด

มาคัสก้มลงจูบเธอแบบที่เธอไม่ทันตั้งตัว เขาจูบอย่างเนินนานเหมือนจะสูบวิญญาณของลุลาไปเสียแล้ว

"เรียบร้อยแล้ว..นอนได้แล้วครับ"

มาคัสมีความสุขจนบอกไม่ถูกที่สามารถขโมยจูบเธอได้สำเร็จหลายครั้งหลายครา

'ฉันหลงรักเธอขึ้นทุกวันๆและนะลุลา'

มาคัสสบถในใจพร้อมกับเปลี่ยนจากยืนมาเป็นนั่งเก้าอี้ข้างๆเตียงลุลาแทน

"คุณลวนรามฉัน3รอบแล้วนะวันนี้"

ลุลาพูดอ่อนลงราวกับคนหมดแรงก็ใครที่ได้สัมผัสจูบแบบอ่อนโยน ละมุมละไม จากมาคัสไป มักไปไม่เป็นกันทุกคน

"ตอนไหนบ้างหรือ?"

มาคัสกล่าวยียวนสาวน้อยบนเตียง..ทั้งๆที่เขาเองก็รู้ว่า3ครั้งหน่ะครั้งไหนบ้าง

"ก็เมื่อเช้า! เมื่อตอนนายเข้ามา!และเมื่อกี้"

ลุลาเหว๋ ใส่มาคัสทันที

"ก็ดีที่ยอมสารภาพแล้วว่าเมื่อเช้ามีคนแกล้งหลับ และถ้ายังเล่นมุขนี้อยู่ ผมไม่รับรอง ความปลอดภัย ของริมฝีปากคุณนะ"

มาคัสกล่าวพร้อมกับเขยิบหน้าเข้าใกล้ลุลาเรื่อยๆ

"คนบ้า"

ลุลาทั้งอาย..ทั้งหน้าแตกที่หลุดปากพูดสารภาพไปแบบนั้น เธอรีบดึงผ้าห่ม คลุมศรีษะเธอและนอนตะแคงหันหลังให้กับคนที่มาเฝ้าไข้ทันที

'บ้าไปแล้วหรือไร ลุลา แกจะเขินทำไม เขาแค่หวังผลประโยชน์จากแก เพราะแกยังเป็นของเล่นของเขาได้อยู่!!สติ สติ!!' แต่ถึงแม้เธอจะยกข้ออ้าง108อะไรมากีดกั้นกำแพงของเขาและเธอก็ตาม มันก็ไม่อาจปกปิดความรู้สึกสุขใจ ลึกๆของตัวเธอเองได้เลยว่าจริงๆแล้วเธอหลงรักชายที่ช่วยชีวิตเธอเข้าแล้ว เพียงแต่เธอยังไม่รู้ใจตัวเอง ก็เท่านั้น...

 

 

ความคิดเห็น