Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจนะคะ~ เรื่องที่3 เฮียน่านน้ำกับน้องข้าวสวย

น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.33 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

ชื่อตอน : น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.33 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 592

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มิ.ย. 2563 22:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.33 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว
แบบอักษร

 

 

น่านน้ำ talk's

 

"เฮียเป็นคนฆ่าข้าวหรอคะ? เฮียเป็นคนทำให้ข้าวเจ็บเองหรอกหรอคะ?" ผมพูดออกมาก่อนที่จะก้มหน้าและมองมือตัวเอง

 

@ย้อนกลับไปเมื่อ5ปีก่อน

@P school หลังโรงเรียน เวลาเลิกเรียน

 

วันนี้ผมขอแยกกับพวกเพื่อนออกมาเพราะว่าตอนมอสองก่อนขึ้นมอสามเทอมที่แล้วหน่ะครับเกรดของผมมันดรอปลงมาผมเลยลงมาอยู่ที่ห้องสามัญชนชนชั้นที่หนึ่งแม่ผมเลยให้ผมไปติวที่โรงเรียนกวดวิชาวันนี้ผมเลยต้องกลับรถบ้านหน่ะครับ

 

"อื้ม...! งั้นฝากมันไว้แป๊บนึงนะ อิข้าวมึงอย่าถเลถไลไปไหนไกลหล่ะอยู่กับเตโชนี่หล่ะ!" อ่า...อะไรว๊ะ!? นี่มันหลังโรงเรียนไหม? มาทำอะไรกันแถวนี้เนี้ย

"จ้า~ ข้าวไม่ไปไหนหรอกจะอยู่กับเตโชนี่แหละ โอเคไหม?" ทันทีที่คำว่า จ้า~ ออกมาจากปากของใครคนนึงที่ผมคุ้นเคยน้ำเสียงเป็นอย่างดี

 

กึ่ก! มันทำให้ผมจำต้องชะงักฝีเท้าทันที

 

"ขิงนี่จริงๆเลยลำบากเตโชทุกที ข้าว...ขอโทษแทนขิงด้วยน้า~" หึ! ดีชิบหายน้ำเสียงแบบนี้ไม่เคยใช้คุยกับผัวอย่างฉัน

"ไม่เป็นอะไรหรอกนะ เราเต็มใจหน่ะไม่ได้คิดว่าเป็นเรื่องลำบากอะไรเลยครับ!"

"หึๆ ถึงจะอย่างงั้นก็ถ่ะ....อ๊ะ!!"

 

หมับ!! ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ผมเดินเข้าไปกระชากแขนเธอมาแต่ขา...มันเดินไปเอง

 

"มานี่!!" ผมพูดออกไปพร้อมกับดึงแขนเธอเข้ามา

"อ๊ะ!! เจ็บ!!! เตโชช่วยข้าวด้วย!!!" เหอะ!

"แรดดีว่ะ!! ผัวอยู่นี่ยังเรียกหาคนอื่นอีกหรอว๊ะ!!?" ผมด่าเธอไป ก่อนที่จะถามเธอไป

"ฮึ่ก! เจ็บนะ!! ปล่อยหนู!!! ฮืออออ~ เตโชช่วยข้าวที!! ฮึ่กๆ! ฮือออๆ~" ยัยเด็กบ้านี่...!!? ทำไมเธอถึงทำให้ผมหงุดหงิดได้ถึงขนาดนี้ว๊ะ!?

 

หมับ!!

 

"อ๊ะ!!" เธออุทานออกมาพร้อมกับตัวของเธอเอนโอนไปอีกทางนึง

"ปล่อย...!" ผมบอกมันไปเสียงเย็น

"ไม่!!! รุ่นพี่นั่นแหละต้องปล่อย!!!" เพราะมึงนั่นแหละ

"ยัยนี่เมียกู!!! มึงนั่นแหละปล่อย!!"

"ฮึ่กๆ! ไม่ใช่นะ!!! ไม่ใช่นะเตโช!!" ห๋า...!?

"ต้องแรด! ต้องร่าน! ถึงขนาดไหนว๊ะ!!? ข้าวสวย!!! อ๋อ...หรือว่าไอ้เด็กเหี้ยนี่ก็ได้เธอแล้วใช่ป้ะ!!? เธอถึงไม่ยอมรับว่าฉันเป็นผัวคนแรกของเธอ...." ผมยังพูดไม่ทันจบประโยคเลยครับไอ้เด็กเหี้ยนั่นมันก็...

 

ผลั่ว! เข้ามาต่อยหน้าผมซ๊ะก่อน หึ! เก่งดีเล่นทีเผลอ!!

ผลัก!! ผมจึงผลักยัยเด็กนี่ไปทางด้านข้างครับและก็...

ปั่ก!! เข้าไปถีบยอดอกไอ้เด็กเหี้ยนั่นลงไปนั่งกับพื้น

หมับ! ผลั่ววๆๆ!!! ก่อนที่ผมจะลงไปจับคอเสื้อมันขึ้นมานิดหน่อยและก็ต่อยหน้ามันไป

 

"ฮึ่กๆ! พอแล้ว!!! ฮืออๆ~ ฮึ่ก พอที!!! ฮือออๆ~ รุ่นพี่!!!" ยัยเด็กนั่นจึงเข้ามากอดเอวผมไว้

"ปล่อยฉัน!!" ผมบอกเธอไปและเตรียมตัวจนยกหมัดต่อยหน้ามันไปอีกหมัดนึงแต่...

 

กึ่ก! ผมก็ต้องชะงักหมัดของตัวเองไว้ในทันทีที่...

 

"พอที!! ฮึ่กๆ ฮือออ หน่ะ..หนูขอ...ฮึ่ก พอแล้ว!!!" ยัยเด็กตัวเล็กแต่เสือกใจใหญ่ชิบหายนี่เข้ามานั่งข้างๆมันฝั่งที่ผมยกหมัดเตรียมจะปล่อยใส่หน้าของมัน

 

ผลั่กก!!! ผมจึงผลักตัวของไอ้เด็กเหี้ยนี่ออกไป

หมับ!!! และก็เปลี่ยนเป้าหมายเป็นที่แขนของยัยเด็กนี่แทน

 

"ทำไม!!? เจ็บแทนมันมากนักหรอ!!? แตะต้องผัวเธอไม่ได้เลยงั้นดิ่!!?" ผมถามเธอไปน้ำเสียงหงุดหงิด

"ฮึ่กๆ! ปล่อยหน่ะ..ฮือออ~ หนูนะ! ฮืออๆ~" เธอพูดมาพร้อมกับพยายามที่จะเอามือเล็กๆนั่นขึ้นมาแกะมือของผมที่จับแขนเธออยู่

"มานี่!!!" ผมพูดไปพร้อมกับกระชากตัวเธอขึ้นมา

"ถ้าฉันบอกว่าฉันท้องหล่ะ!?" ห๊ะ!?

 

กึ่ก! ผมชะงักทันที

 

"เธอว่าไงนะ?" ผมหันหน้ากลับไปถามเธออีกครั้ง

"ถ้าฉันท้อง! รุ่นพี่จะว่าไง!?" เธอถามผมมาอีกครั้งนึง

"เหอะ! แน่ใจหรอ!!? ว่าลูกฉันไม่ใช่ลูกของผัวใหม่เธอ!!?" ผมเค้นหัวเราะเยาะเย้ยเธอไป เธอเงียบและมองผมด้วยสายตาตัดพ้อเหมือนต่อว่าอะไรสักอย่าง

"จะจับคนรวยอ่ะ? ให้มันแนบเนียนหน่อยนะ! ไม่ใช่เป็นกระ*รี่เคลื่อนที่และยังเสือกมาบอกว่าท้องกับฉัน" ผมพูดไป เอาจริง ความรู้สึกตอนนั้นคือ...ผมยังไม่อยากมีภาระยังไม่พร้อมนั่นแหละ

"โธ่เว้ย! กูไม่ไหวแล้วนะต่อให้เป็นรุ่นพี่กูก็ไม่สนใจขอเอาเลือดปากมึงมาล้างตีนข้าวสวยหน่อยเถอะว่ะ!" ไอ้เด็กเหี้ยนั่นมันพูดพร้อมกับลุกขึ้นมา

 

ผลั่ก! ด้วยความตกใจผมจึงผลักข้าวสวยออกไป

ผลั่ววๆๆๆๆ! ไอ้เด็กเหี้ยนั่นมันเข้ามต่อยหน้าผมและแน่นอนว่า..

ผลั่ววๆๆๆๆๆๆ!!! ผมก็ชกหน้าของมันกลับไปเหมือนกันจนมันล้มลงไปนั่งกับพื้น

 

"มึง! อยากได้มากนักใช่ไหม!? อิผู้หญิงแพศยาคนนี้อ่ะ!? ถ้าอยากได้ก็เอาไปเลยกูยกให้!!! เพราะกูไม่นิยมเอาอิตัวขาดผู้ชายไม่ได้มาทำเมีย!!" ผมเดินเข้าไปกระชากแขนยัยเด็กนั่นให้ลุกขึ้นมาและก็กระชากเดินไปหามันที่นอนราบอยู่กับพื้น

"ของเหลือเดณจากกู! กูยกให้!! ขอให้อร่อย!" ผมพูดไปเพียงแค่นั้นก็ผลักตัวยัยนั่นออกไปให้ห่างตัวผม

"อ๊ะ..โอ๊ยยย!!!" ยัยเด็กนั่นอุทานออกมาด้วยความเจ็บปวด ผมยังไม่มองจนกระทั่ง

 

เอี๊ยดดดดดดด!!! เกิดเสียงนั้นขึ้นมาผมจึงหันไปมอง

 

"!!!" และดวงตาของผมก็ต้องเบิกกว้างด้วยความตกใจในทันทีที่มีรถคันนึงเสียหลักมา

"ข้าว!!!" ไอ้เด็กเหี้ยนั่นพยายามจะลุกขึ้นและวิ่งออกไป

"....." ขาขยับไม่ออก

"อ๊ายยยยยยย!!!"

 

ปั้ง!!! และรถก็ชนเข้ากับร่างกายของข้าวสวยจนเธอลอยเหนือพื้นไปมากกว่าห้าเมตร

ตุ่บบ!!! ก่อนที่ร่างกายบางจะตกลงมายังพื้นตามด้วยกระอักเลือดออกมา

 

"ข่ะ..ข้าว..." ผมเอ่ยเรียกชื่อเธอไป

"อิข้าว!!!" เสียงของใครสักคนดังขึ้นมา

"ข้าว!!!" ตามด้วยเสียงของผู้ชายอีกคนนึงที่ดังขึ้นมาจากด้านหลังของผม

 

เธอหันหน้ามามองหน้าผมด้วยสายตาเจ็บปวดเหมือนพยายามจะบอกว่าตัวเองเจ็บและแววตาที่น่าสงสารและเจ็บปวดก็ค่อยๆหายไปเมื่อเปลือกตานั่นค่อยๆปิดลง

 

@P hospital หน้าห้องอุบัติเหตุฉุกเฉิน

 

"ข้าว!!! ข้าวหล่ะ!!? ไอ้กัส!!?" น้ำเสียงหงุดหงิดตกใจของไอ้ข้าวปั้นดังขึ้นมา

"อยู่ในห้องฉุกเฉินนั่นอ่ะเฮียปั้น..." ไอ้กัสโซ่ตอบมันไป

"มันเกิดอะไรขึ้น!!? แล้วไอ้น่านน้ำเกี่ยวห่าไรด้วย!!!?"

"ฮือออ~ ม่ะ..มันอ่ะ ตัวก่อเหตุเลยเฮีย!!" เสียงเด็กผู้หญิงคนนึงที่เป็นเพื่อนของข้าวสวยดังขึ้นมา

"เฮ้! ใจเย็นก่อนดิ่ว๊ะ! ไอ้ขิง!!!" เสียงน้องชายของไอ้ล่ามโซ่ดังขึ้น ดูเหมือนว่าเธอจะเป็นเด็กที่โครตใจร้อนเลยนะ

"ฮึ่กๆ! ปล่อยกูกัสโซ่! กูจะฆ่ามัน"

 

แอ๊ดดดดด! เสียงประตูห้องฉุกเฉินดังขึ้นมาผมและทุกคนที่อยู่ที่นั่นรีบหันหน้าไปมองทันทีและพวกมันก็รีบวิ่งเข้าไปหาหมอคนนั้น ส่วนผมก็ได้แต่นั่งมอง

 

"หมอครับ... น้องผม น้องสาวของผมเป็นยังไงบ้างครับ...!?" ไอ้ปั้นถามหมอไปเสียงสั่นคลอ

"ญาติผู้ป่วยทำใจดีๆนะครับ" ท่ะ..ทำไมหล่ะ ทำไมต้องทำใจดีๆหล่ะว๊ะ!?

"ทำไมครับหมอ...?"

"เอ่อ...ผู้บาดเจ็บต้องเข้าผ่าตัดด่วนครับและหมอขอคุยกับญาติคนไข้เป็นการส่วนตัวด้วยนะครับ"

"ห่ะ..ห๊ะ!? ผ่ะ..ผ่าตัดหรอครับ? ค่าใช้จ่าย...?" มัวลังเลใจห่าเหวไรอยู่ว๊ะ!?

"ผ่าตัดเลยค่ะ ฮึ่กๆ ค่าใช้จ่ายเท่าไหร่...ฮือออ~ หนูจ่ายไม่อั้น...ฮึ่ก ขอแค่ช่วยเพื่อนหนูได้ก็พอค่ะ" ยัยเด็กผู้หญิงอวดรวยนี่เป็นใคร!?

 

ผมที่นั่งก้มหน้าอยู่แล้วก็แบมือทั้งสองข้างของตัวเองออกมาดูมือเล็กๆในตอนนี้มีเลือดของผู้หญิงที่ผมกำลังสับสนว่า...ผมรู้สึกยังไงกับเธอกันแน่...

 

@กลับมาที่เวลาปัจจุบัน

 

แต่...ในตอนนี้ผมสามารถตอบตัวเองได้แล้วว่าผมนั้นรู้สึกยังไงกับเธอกันแน่ ผมรักเธอ รักเธอมากจริงๆ

 

"เห้อ~" ผมถอนหายใจออกมาและเก็บมือของตัวเองลง ก่อนที่ผมจะขับรถกลับคอนโดทันที

 

อ่า...ตอนนี้ผมกลับข้าวสวยก็ยังล่อมๆแลมๆกันอยู่เลยครับ เดี๋ยวเงียบเดี๋ยวพูดกับผมอยู่เลยจนผมไม่สามารถเดาอารมณ์ของเธอออกเลยครับ

สิ่งที่ผมกลัวที่สุดคือผมกลัวเรื่องของผมจะเป็นเรื่องที่เหมือนกับนับดาวคือ...มีคุณพ่อเข้ามาเกี่ยวซึ่งผมจะไม่ยอมให้มันเป็นแบบนั้นเด็ดขาด

รวมถึงข้าวสวยเองผมก็จะไม่ยอมให้เธอเป็นอะไรไปอีกแล้ว

 

"ฟังฉันให้ดีๆนะคุณน่านน้ำ ความลับไม่มีในโลกมีแค่ความจริงมันจะเผยออกมาตอนไหนก็แค่นั้นเอง...! เมื่อถึงตอนนั้นคุณก็จะรู้เองว่าคนที่ฉันพูดถึงเป็นใคร"  อยู่ดีๆคำพูดของแม่ใหญ่ที่บ้านเด็กกำพร้าแสงดาวก็เข้ามาในหัวของผมทันที

 

บางทีท่านอาจจะรู้ว่า...ผมควรทำยังไงต่อไปก็ได้

แต่...ไปตอนนี้ท่านอาจจะนอนแล้วก็ได้พรุ่งนี้ค่อยไปแล้วกันนะ

 

@Basic R condo สาขา1 ห้องของผม ห้องนอนของผม เวลา20:10น.

 

แอ๊ดดดด... กริ๊ก... ปิดประตูลงอย่างแผ่วเบาหลังจากที่ผมเห็นเจ้าของร่างบางที่เป็นเมียของตัวเองหลับไปแล้ว

ผมค่อยๆเดินก้าวเท้าสม่ำเสมออย่างแผ่วเบาตรงไปที่เตียงนอนที่เมียของผมนอนอยู่

ตุ๊บ~ และค่อยๆนั่งลงบนเตียงนอนฝั่งที่ข้าวสวยนอนตะแคงข้างมา

มือหนาขึ้นลูบกรอบหน้าสวยอย่างแผ่วเบา ก่อนที่ผมจะก้มหน้าลงและ

ฟอด... กดจมูกไปที่แก้มใสข้างซ้ายเพราะข้าวสวยนอนตะแคงมาด้านขวาจากนั้นผมก็หายใจเข้าอย่างแผ่วเบาจนผมได้กลิ่นหอมๆที่เป็นกลิ่นเฉพาะของคนร่างบางแตะอยู่ที่ปลายจมูกถึงแม้ผมจะถอดถอนจมูกของตัวเองออกมาแล้วก็เถอะ

 

"เฮียขอโทษนะคะ...เฮียรักข้าวมากจริงๆ..." และกระซิบบอกคนร่างบางอย่างแผ่วเบา

 

และผมก็ไปอาบน้ำและก็อ้วกออกมาจนหมดใส้หมดพุงและก็มานอนกอดข้าวสวยเหมือนเดิม หึ! พออยู่ใกล้ๆเมียแล้วอาการอยากอาเจียนก็หายไปเลยว่ะ

.

.

.

ข้าวสวย talk's

 

เพราะดูข่าวเมื่อตอนหัวค่ำมาและเห็นข่าวเด็กถูกรถชนฉันจึงรีบเข้ามานอนเพราะตอนที่ข่าวในนั้นฉายภาพถึงแม้ตัวภาพจะสโลจนกลายเป็นกระตุกฉันก็รู้สึกเหมือนกับฉันเห็นภาพนั้นชัดเจน

 

"อ๊ะ..โอ๊ยยย!!!" ข้อเท้าของฉันพลิกและฉันก็เสียหลักตกลงไปจากฟุตบาต

"!!!" และดวงตาของฉันก็ต้องเบิกโพลงกว้างด้วยความตกใจในทันที

 

เอี๊ยดดดดดดด!!! ที่มีรถคันนึงเสียหลักและกำลังพุ่งตรงมาทางฉัน

 

"อ๊ายยยยยยย!!!" กรีดร้องออกมาด้วยความหวาดกลัวแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ รู้สึกว่า...สมองมันขาวโพลนไปหมด

 

ปั้ง!!! และรถก็ชนเข้ากับร่างกายของฉันจนฉันตัวลอยเหนือพื้น ร่างกายของฉันไม่รู้สึกอะไรเลย

ตุ่บบ!!! ก่อนที่ร่างกายของตัวฉันเองจะตกลงมาสู่พื้นผิวถนน

 

"อ๊ายยยยย!!!" กรีดร้องออกมาอย่างตกใจ

"ข้าว!! เป็นอะไรไปคะ!?" เขาลุกขึ้นมาด้วยพร้อมเรียกชื่อฉันและถามฉันออกมาน้ำเสียงตกใจ

"ฮึ่กๆ" ทำให้ฉันได้สติกลับมา

 

สวบ! และหันหน้าเข้าไปกอดเขาและซุกใบหน้าเข้ากับแผงอกกว้างของเขาทันที

 

"ฝันร้าย...หรอคะ?" เขาถามฉันมาและก็ใช้มือหนาของตัวเองมาลูบหลังฉัน

"ฮืออๆ~ ฮึ่ก~ อื้มๆ ฮือออ~" ฉันพยักหน้าตอบเขาไป ส่วนน้ำตาของฉันก็ยังคงไหลใส่เสื้อสีขาวของเขาจนมันเกิดรอยน้ำเป็นบริเวณกว้าง

"ก็แค่ความฝัน นอนต่อเถอะค่ะ" เขาพูดมา ฉันจึงค่อยๆผละกอดออกจากเขาและก็เอามือขึ้นมาเช็ดน้ำตาของตัวเอง

"ฮึ่กๆ ฮึ๊บๆ" มือหนาของเขาจับตัวของฉันนอนลงบนหมอนอย่างแผ่วเบา

"นอนนะคะ...สุดที่รักของเฮีย..." เขาบอกฉันมาพลางใช้หัวแม่มือเช็ดน้ำตาให้กับฉันค่ะ

"ขอ...กอดได้ไหม?" ทันทีที่ฉันถามจบ คนถูกถามก็มองหน้าฉันด้วยสายตาตกใจอยู่แบบนั้น

"ไม่ได้ก็ไม่เป็น...." ยังพูดไม่ทันจบประโยคที่ว่า ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร เลยค่ะ

"ได้ค่ะ!! ได้สิคะ!!" เขาก็พูดแทรกขึ้นมาน้ำเสียงตื่นเต้นดีใจพร้อมกับ

 

ฟุ๊บ!! ล้มตัวนอนลงบนเตียงนอนอย่างแรงและเร็วทันที

 

"มาค่ะข้าว!! มานอนในอ้อมกอดของเฮียเลย!!" เขาบอกฉันมาพร้อมกับตบมือลงบนหมอนใบใหญ่ของตัวเอง

 

จำเป็นต้องถึงขนาดนี้ไหม...? เหมือนพวกเก็บกดแบบเมียไม่เคยให้ทำรักอ่ะ...! เข้าใจใช่ป้ะ?

 

"นอนลงสิ แค่จะกอด" ฉันจึงบอกเขาไปไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตั้งแต่ตอนไหนที่น้ำตาของฉันเหือดหายไปจนหมด

"อ่า...หรอคะ?" เขาถามฉันมาด้วยน้ำเสียงแบบเสียดายว่า...ทำไมฉันถึงทำแค่นั้นอ่ะ? แต่เขาก็ยอมนอนลงนะคะ

"....." ฉันจึงค่อยๆเขยิบตัวเองเข้าไปนอนกอดเขาค่ะ

 

มือหนาข้างหนึ่งของเขาที่อยู่อีกฝั่งนึงเอาขึ้นมาจับแขนของฉันไว้และลูบอย่างแผ่วเบา

ความฝันนั้นมันยังติดตาฉันอยู่เลยมันเหมือนจริงมากซ๊ะจนฉันกลัวเลยหล่ะค่ะ

 

"ไม่ต้องคิดอะไรมากแล้วนอนได้แล้วนะ...ฝันยังไงก็คือฝันค่ะ..." ร่ะ..รู้ได้ยังไงอ่ะ? ว่าฉันกำลังคิดมากเรื่องความฝันอยู่

"....." ฉันจึงลองฟังคำของเขาดู ก่อนที่ฉันจะหลับตาลงอย่างแผ่วเบาและฉันก็หลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ค่ะ

.

.

.

น่านน้ำ talk's

@เช้าวันต่อมา

 

"อื้อออ~" ผมครางงัวเงียออกมาตามด้วยค่อยๆลืมตาขึ้นมาสิ่งแรกที่ผมเห็นคือเส้นผมและหน้าผากของข้าวสวย

"หึ~" ผมจึงต้องยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่ได้เลยครับ

 

เมื่อคืนนี้เป็นคืนแรกหลังจากเกิดเรื่องที่ผมนอนหลับแล้วมีความสุขที่สุดเพราะ...ยัยเมียเด็กของผมเป็นคนขอผมนอนกอดเอง แม่ง! โครตจะมีความสุข

จุ๊บ~ อดใจไม่ไหวเลยต้องประทับรอยจูบลงไปที่หน้าผากกว้างๆนั่น

 

"อื้ออออ~" ข้าวสวยครางออกมาหัวคิ้วทั้งสองข้างขยับขึ้นลงเป็นการบอกว่า...เธอกำลังจะลืมตา

"....." ผมจึงเลือกที่จะหลับตาลงแกล้งหลับ

"อื้อ...! นี่...! มึงปล่อย...!"

"....." คิ้วหนาเริ่มขมวดทันทีที่คำว่า มึง ออกมาจากปากของข้าวสวย

"เอ๊..เอ๋...? มึงแกล้งหลับ! ปล่อยกูเดี๋ยวนี้!!" น้ำเสียงหงุดหงิดจับได้ว่าผมกำลังแกล้งหลับเธอจึงสั่งผมมาด้วยน้ำเสียงไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่

"....." ผมเงียบเลือกที่จะไม่ตอบแต่ลืมตาขึ้นมาและมองหน้าคนร่างบางที่กำลังดันหน้าอกผมอยู่เพราะตอนนี้เราหันหน้าเข้าหากันไงครับ

"ปล่อยกู! เดี๋ยว....อื้อ!" ดวงตาเธอเบิกโพลงด้วยความตกใจค้างในทันทีที่ผม...

 

จุ๊บ~ จุมพิตแบบมอนิ่งคิสลงไปที่ริมฝีปากแดงสดสีสวยแถมได้รูปนั่นหนึ่งที

 

"อื้อออ~" และผมก็ซุกไซร้ใบหน้าเข้ากับเสื้อยืดคอวีสีขาวที่คนร่างบางสวมใส่

 

อ่า...หอมชิบหาย

 

"อ๊ะ!! น่ะ..นี่ทำบ้าอะไร!?" กว่าจะรู้ตัวต้องให้ผัวลงลิ้นให้ก่อนหรอครับ

"....อื้มม..." พยายามจะครางแบบพอใจออกไปให้เสียงเบาที่สุด

 

แผล่บๆๆ~ แผล็บ~ จุ๊บ~ จ๊วบ... ผมลงลิ้นเลียไปบนเนินอกสวยของยัยเมียเด็กและลากยาวไปและไม่ลืมที่จะจุ๊บอย่างอ่อนโยนและดูดอย่างแผ่วเบา

 

"อ๊ะ! นี่...!! ปล่อยกูนะ!! กูกำลังโกรธมึงอยู่นะ!!" ทันทีที่ข้าวสวยพูดจบ

 

กึ่ก... ผมจำต้องชะงักทุกอย่างลงทันทีเลยด้วย

และผมก็ค่อยๆถอดถอนใบหน้าของตัวเองออกมาจากเนินอกอวบอิ่มนั่นและมามองหน้าข้าวสวยซี่งเธอเองก็กำลังมองผมด้วยสายตาแววโรจด้วยความโกรธอย่างเห็นได้ชัดและก็ต้องเป็นผมที่หลบสายตานั่นและค่อยๆถอยตัวออกมาและลุกขึ้นนั่งที่ขอบเตียงทันที

 

"อึ่ก!" อยู่ดีๆก็อยากจะอ้วกขึ้นมาอีก ผมจึงลุกขึ้นและวิ่งไปที่ห้องน้ำในทันที

 

@ห้องน้ำ

 

"อ้วกกกกก!!! อึ่ก" เออ! ดีว่ะ...ผมอ้วกออกมาถึงจะมีแต่ลมกับน้ำลายและก็น้ำย้อยก็เถอะ

 

เหอะ! อยู่แล้วป้ะ? ก็บอกไปแล้วไงว่า...เมื่อคืนนี้กูอ้วกจนหมดใส้หมดพุงไปหมดแล้วอ่ะ หึ! ตื่นมาตอนเช้ามันจะเหลืออะไรให้ออกอีกหล่ะว๊ะ!?

 

"มึง!? เป็นไงบ้างอ่ะ!? ตายห่ายัง?!" ที่ถามเนี้ยเป็นห่วงหรืออยากให้ผัวตายครับเมีย...?

"อึ่ก! อ้วกกก!!!" เออเนอะ ไอ้ท้องห่านี่...มันไม่มีห่าไรให้ออกแล้วป้ะมึงก็ยังจะให้อ้วกอยู่ได้

 

อ้วกเยอะกว่านี้...กูว่าลำใส้กูน่าจะไหลออกมาแล้วหล่ะ

 

"อึ่ก! อ๊ะ!? ข้าว...?" ผมกำลังจะอ้วกออกมาอีกครั้งนึงแต่ก็ต้องอุทานเรียกชื่อเมียตัวเองออกมาซ๊ะก่อนที่ยัยเมียเด็กของผมนั้น...

 

ตุ่บ~ ลูบ... ลูบ... ลูบ... เดินเข้ามาพร้อมกับเอามือขึ้นมาลูบหลังให้ผมอย่างแผ่วเบา

 

"เอาดิ่ อ้วกสิ...!" ข้าวสวยพูดมา

"อ่า...หายแล้วค่ะ" ผมจึงตอบข้าวสวยไป

"ห๊ะ!? ตอแหลและ อันนี้มึงตอแหลและใช่ไหม!?" ดูถามไปได้ความปากร้ายนี้มาจากใครครับเมีย

 

จำได้ลางๆว่า...ตัวผมเองก็ไม่เคยพูดกับเมียแบบนี้นะครับ (-_-) ห๊ะ!? เคยหรอ? ผมหน่ะหรอเคยพูดกับเมียแบบนั้น ไม่เค้ยยยนะเว้ย

 

"หืม...? เปล่าค่ะ" ผมรีบปฏิเสษไปในทันทีที่ตัวเองลุกขึ้นยืนได้แล้ว ก่อนที่ผมจะเดินไปที่อ่างล้างหน้าและก็อมน้ำไว้และก็บ้วนทิ้งเพื่อล้างกลิ่นเปรี้ยวของน้ำย่อยออกจากปาก

"ตอแหล! มึงตอแหลแล้ว! กูไม่น่าเชื่อเด็กปลูกดoกทoงแบบมึงเลยเหี้ยน่านน้ำ!" เฮ้ย! ไปเอาความปากร้ายมาจากใครว๊ะ!?

"เฮียไม่ได้โกหก! ไม่ได้ตอแหล! เฮียอยากอ้วกเฮียก็มาอ้วกแต่พอข้าวเข้ามาลูบหลังให้เฮียมันก็หายไปเอง!" ผมจึงบอกความจริงทุกอย่างกับเธอไป

"เชื่อได้หรอ?" ข้าวสวยกอดอกยืนหย่อนขาข้างหนึ่งถามผมมาพร้อมเลิกคิ้วขึ้นสูง

"???" มองหน้ายัยเมียเด็กอย่างไม่เข้าใจเหมือนผมถามเป็นนัยๆไปว่า เชื่ออะไรคะ? นั่นแหละ

"คำพูดของมึงอ่ะ? กูจะเชื่อได้หรอว๊ะ?" และเธอก็เฉลยความจริงออกมาให้ผมได้รู้ในเวลาต่อมา

"มันมีอะไรไม่น่าเชื่อหรอคะ?" ผมไม่ตอบและถามเธอไปแทน

"ไม่มี! แต่เพราะเป็นคำพูดที่ออกมาจากปากมึงมันเลยทำให้กู...เชื่อยากว่ะ!" ข้าวสวยพูดออกมาเพียงแค่นั้นและเธอก็หันหลังเดินออกไปในทันที

"เห้อ~" ผมถอนหายใจพร้อมมองตัวเองในกระจก

 

อีกนานเท่าไหร่? ผมถึงจะทำให้ข้าวสวยกลับมาเชื่อใจผมเหมือนเดิมได้ว๊ะ? หนึ่งเดือน หนึ่งปี หรือ ตลอดไป?

ข้าวสวยเธออยู่ของเธอก็จริงไม่โทรจิกไม่ไลน์ตามไม่เช็คโทรศัพท์ผมเหมือนเดิม

แต่ว่า...มันไม่เหมือนปกติตรงที่ว่า เธอห่างเหินกับผมมากเกินไป เธอปากร้ายกับผมเป็นประจำ ปฏิกิริยาและคำพูดของเธอที่แสดงกับผมมันเปลี่ยนไปแทบจะทุกอย่าง

 

"เห้อ~" และก็ยังเป็นผมคนเดิมที่ถอนหายใจออกมา

 

ต้องทำตัวแบบไหนถึงจะได้เธอคนเดิมกลับคืนมา? ต้องทำตัวยังไงข้าวสวยถึงจะกลับไปเป็นคนเดิม?

 

"อ่า...วันนี้ต้องไปบ้านเด็กกำพร้าแสงดาวนี่หว่า..." เมื่อคิดได้ดังนั้นผมจึงอาบน้ำไปเลยครับ

 

@ห้องนอนของผม เวลา09:45น.

 

อ่า...พอดีว่าวันนี้เป็นวันเสาร์หน่ะครับผมกับเมียเลยหยุดเรียน

หลังจากที่ผมแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วผมก็เดินไปหาคนร่างบางที่นอนอยู่บนเตียง

 

"ข้าวคะ..." และผมก็เรียกข้าวสวยไปครับ

"เฮีย...ขอออกไปข้างนอกแป๊บนึงได้ไหมคะ?" เอ่ยถามคนร่างบางไปเพราะคิดว่า...เธอก็คงจะเงียบเหมือนกับทุกทีแต่ว่า...มันไม่เหมือนทุกทีตรงที่ว่า...

"ถ้าไม่ให้ไปมึงจะไม่ไปใช่ป้ะ!?" เธอกลับถามประโยคที่ผมไม่เคยคิดว่าจะได้ยินจากคนร่างบางคนนี้เลยครับ ประโยคคำถามแต่น้ำเสียงโครตบังคับเลยครับ

"ห่ะ..ห๊ะ!?" ทำผมเสียงหลงตกใจในทันที

"ถ้ากูไม่ให้มึงไปมึงจะไปไหม!!?" เธอจึงหันหน้ามาถามผมด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดจนลามไปถึงหงุดหงิดในทันที หัวคิ้วผูกโบว์จนจะติดกันอยู่แล้วครับ

"แต่ว่า...เรื่องนี้มันสำคัญ...." ยังไม่ทันที่ผมจะได้พูดจบประโยคที่ว่า เรื่องนี้มันสำคัญกับเราสองคนมากนะคะ เลยครับ

"เหอะ!" คนร่างบางก็หัวเราะเหมือนเยาะเย้ยผมขึ้นมาซ๊ะก่อน หัวเราะอะไรครับ?

"???" ด้วยความไม่เข้าใจผมจึงไม่เอ่ยถามแต่กลับส่งสายตาสงสัยไปถามเธอแทน

"ถ้ามึงแน่ใจว่าจะไป...มึงจะมาถามกูเพื่ออะไรว๊ะ!? ยังไงก็จะไปให้ได้ไม่ใช่หรอ!? ก็ไปดิ่!" เธอพูดมาเพียงแค่นั้นและก็หันหน้าหนีผมทันที ที่พูดมานี่คือ...น้อยใจ?

"น้อยใจ...เฮียหรอคะ...?" ผมจึงกระซิบถามไปที่ใบหูของข้าวสวยทันทีที่นึกขึ้นได้ว่า...เธอคงจะน้อยใจผม นั่นแหละครับ

"อ๊ะ!! นี่แหน่ะ!" ทำให้คนร่างบางอุทานออกมาอย่างตกใจและเธอก็หันหน้ามาพร้อมกับ...

 

หมับ!! ใช้มือบางนั่นมาจับหน้าผมที่จับได้แค่ส่วนปากและก็

ตุ่บ! ดันหน้าผมจนผมตกเตียงไปและอุทานออกมาว่า นี่แหน่ะ เหมือนกับตัวเองชนะผมได้นั่นแหละครับ

แต่เธอก็ไม่ได้ประมาทผมทั้งๆที่ผมตกเตียงไปแล้วเธอจึงลุกขึ้นนั่งบนเตียงนั่นทันที

 

"มึง! ออกไปเลยนะ!! จะไปไหนก็ไปเลยไป๊!!" เธอชี้หน้าผมด้วยใบหน้าตื่นๆ ก่อนที่จะชี้ไปที่ประตูในเวลาต่อมา

"....." ได้แต่มองหน้าข้าวสวยนิ่งๆด้วยสายตาเศร้าๆ ทำไมต้องไล่!? สรุปนี่มันห้องใครกันแน่ว๊ะ!?

"จะไปป้ะ!? ถ้ามึงไม่ไปกูไปเอง!!" ข้าวสวยพูดขึ้นมาพร้อมกับตั้งท่าจะลุกขึ้น

"โอเคๆค่ะ เฮียไปเองค่ะ!" แต่ผมพูดขึ้นไปก่อนและลุกขึ้นพร้อมกับ...

 

กริ๊ก! แอ๊ดดดดด~ เปิดประตูออกไปในทันที

 

"เห้อ~" และก็ต้องถอนหายใจออกมาอีกเฮือกนึง ก่อนที่ผมจะเดินออกไปจากห้องนี้ในทันที

.

.

.

ข้าวสวย talk's

 

แอ๊ดดดด~ แกร็ก... เสียงปิดประตูดังลงเพื่อบอกให้รู้ว่าคนที่เดินออกไปป่ะกี๊ปิดสนิทแล้ว

 

"เฮ้อ~" ฉันถอนหายใจออกมาอีกเฮือกหนึ่งในทันทีที่คนร่างสูงเดินออกไปแล้ว

 

ตุ๊บ~ และล้มตัวนั่งในท่าขานอนลงเป็นรูปตัวเอ็มทันทีจากที่นั่งคุกเข่า เข่าทั้งสองข้างยันกับเตียงนอนเพราะเตรียมตัวจะลุกขึ้นไปอยู่ไงคะ

 

"ทนไม่ได้สักทีสิ..." พูดอุบอิบออกมาเพียงคนเดียว

 

ฉันเองก็จะไม่ไหวอยู่แล้วนะ...! จะทนกับเขาอีกไม่ไหวแล้ว...! กำแพงที่ฉันกั้นเขาไว้มันกำลังจะพังทลายลงแล้วนะเว้ย!

 

"บอกเลิกฉันมาสักทีนึง จะได้เจ็บและจบๆกันไปเลย..." พูดออกมาอีกสองประโยคพร้อมหันหน้าไปมองที่หน้าประตู

 

ที่ฉันไม่หนีไม่ใช่เพราะไม่มีที่ไปแต่...เพราะรู้ว่าต่อให้จะหนีไปที่ไหนแต่ถ้าเขายังไม่ปล่อยฉันไป ถ้าเขาคิดที่จะตามหาฉันอยู่ ยังไงเขาก็เจอฉันอยู่ดี...! ฉันเลยไม่หนี

.

.

.

น่านน้ำ talk's

@บ้านเด็กกำพร้าแสงดาว เวลา10:05น.

 

กว่าจะมาถึง แป๊บนะ นี่มันวันเสาร์ป้ะ? รถควรติดขนาดนี้ไหมว๊ะ!?

 

"ห๊ะ!?" อุทานออกมาอย่างตกใจในทันทีพอผมเดินเข้ามาในบ้านเด็กกำพร้าแสงดาวแล้วผมรู้สึกเหมือนตัวเองหลุดออกมาอีกโลกนึง

"ฮึ่ก! ฮื้ออออ~" เพราะโลกนี้มีแต่ความโศกเศร้าเด็กๆทุกคนใส่ชุดสีดำและพากันร้องไห้อย่างพร้อมเพียง

"อ้าว? คุณน่านน้ำ?" หืม? เสียงแม่กลาง

"....." ผมจึงหันหลังกลับไปมองหน้าท่าน อ่า...ตาบวมมากเลยนะครับ

"สวัสดีครับ แม่กลาง" และไม่ลืมที่จะสวัสดีท่านไป ท่านก็รับไหว้ผมอย่างเป็นมารยาทในทันที

 

@โต๊ะหินอ่อนหน้าบ้านเด็กกำพร้าแสงดาว เวลา10:20น.

 

แม่กลางบอกให้ผมออกมานั่งรอด้านนอกหลังจากเธอทำให้เด็กๆทุกคนเงียบหมดแล้วเธอถึงจะออกมา

ผมจึงเดินออกมานั่งรอท่านที่ด้านนอกผมนั่งรอท่านอยู่นานสองนานก็เห็นร่างบางๆเดินออกมาและตรงมาทางผม

 

"เอ่อ..." เอาจริง ก็คือ...ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรหรอกครับเลยได้แต่อ้ำๆอึ้งๆอ่ะนะ

"จะมาหาแม่ใหญ่สินะคะ?" ท่านถามผมออกมาอย่างรู้ทันและค่อยๆนั่งลงบนเก้าอี้ตรงกันข้ามกับผม

"อ่า...ครับ" ผมตอบเธอไปตามความจริง

"อ่ะนี่ค่ะ" ท่านพูดพร้อมกับยื่นซองใส่เอกสารสีน้ำตาลขนาดเอสี่มาให้ผมครับ

"อะไรหรอครับ?" ผมถามท่านกลับไปเพราะไม่รู้ว่ามันคืออะไร

"แม่ใหญ่...ท่านฝากมาให้คุณก่อนท่านจะเสียค่ะ" ทันทีที่ท่านตอบจบ

"!!!" ดวงตาของผมก็เบิกโพลงกว้างด้วยความตกใจในทันที

"ม่ะ..หมายความว่า...แม่ใหญ่ ท่านเสียชีวิตแล้วหรอครับ?" ผมถามท่านไปน้ำเสียงสั่นตกใจนิดหน่อย แม่กลางไม่ตอบอะไรมาแต่พยักหน้าตอบผมมาแทน

"....!" อึ้งหนักเข้าไปอีก

 

แถมผมยังมีเรื่องที่ผมอยากรู้อยู่ด้วยแล้วแบบนี้ผมจะถามใครหล่ะว๊ะ?

อ่า...แสดงว่าท่านต้องเป็นที่รักของเด็กๆมากแน่นอนเลยว่ะเด็กๆถึงร้องไห้ให้ท่านกันยกบ้านแบบนั้นอ่ะ

 

"แปลว่า...เด็กๆทุกคนต้องรักท่านมากๆแน่เลยใช่ไหมครับ ผมเองก็ทำผิดกับท่านไว้แต่...ก็ยังไม่มีโอกาสได้ขอโทษท่านเลย" ผมพูดออกไปอย่างรู้สึกผิด เถียงท่านไว้เยอะมากด้วยดิ่

"หึ~ ท่านคงจะให้อภัยคุณน่านน้ำแล้วหล่ะค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอกนะคะท่านไม่เคยถือโทษโกรธเด็กที่ท่านเลี้ยงหรอกค่ะ" แม่กลางบอกแทนแม่ใหญ่มาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"ครับ..." ผมตอบรับคำบอกของท่านไป ก่อนที่จะเอื้อมมือไปหยิบซองเอกสารนั่นมา

"แม่กลางรู้ไหมครับ? ว่าในซองนี้มีอะไร?" ผมถามท่านไปอย่างสงสัย ท่านยิ้มและพยักหน้าตอบผมมา

"มีอะไรหรอครับ?" ผมถามต่อ

"บอกไม่ได้ค่ะ แม่ใหญ่บอกว่าต้องให้คุณน่านน้ำรู้ด้วยตัวเอง" ท่านตอบผมมา ทำไมต้องทำเป็นมีลับลมคมในว๊ะ?

"....." ผมเงียบและมองเอกสารในมือ

"งั้นแม่ขอกลับเข้าไปเก็บของก่อนนะคะ" ห๊ะ!?

"เอ่อ...จะไปไหนหรอครับ?" ด้วยความสงสัยผมจึงถามท่านไป

"ในเมื่อแม่ใหญ่ไม่อยู่แล้ว แม่เองก็ไม่จำเป็นต้องอยู่แล้วเหมือนกันค่ะ" ท่านตอบผมมา

"แล้วเด็กๆที่นี่หล่ะครับ? แม่กลาง...แม่กลางจะทิ้ง...." ยังไม่ทันที่ผมจะได้ถามจบประโยคที่ว่า แม่กลางจะทิ้งพวกเขาไปหรอครับ? เลยครับ

"ที่นี่...ไม่ได้สวยหรูหรืออบอุ่นอย่างที่คณน่านน้ำคิดหรอกนะคะในทางกลับกัน..." แม่ใหญ่พูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้น

"ในทางกลับกัน...? อะไรหรอครับ?" ผมถามท่านกลับมันคาใจหน่ะครับ

"หึ~ แม่ใหญ่ทำนายไว้ไม่มีผิด" ห๊ะ!? ทำนายอะไรไว้ว๊ะ?

"???" ด้วยความสงสัยผมจึงมองหน้าท่านไปด้วยสายตาสงสัยแทนที่จะเอ่ยปากถามท่าน

"บอกได้แค่คำทำนายของแม่ใหญ่นะคะ" ท่านพูดมา

"คำทำนาย...? อะไรหรอครับ?" ผมถามแม่กลางไป

"แม่ใหญ่เคยพูดไว้ว่า...เด็กที่แม่ใหญ่เลี้ยงจะกลับมาทำให้ยัยแม่มดนั่นคลั่งตาย" ท่านตอบคำถามของผมมา

"ยัยแม่มด? คือใครหรอครับ?" ผมถามต่อ

"หึ~" แม่กลางยิ้มหวานส่งมาให้ผม ก่อนที่ท่านจะลุกขึ้นยืนและหันหลังเดินเข้าไปในบ้านนั้น

"....." ทิ้งผมให้อยู่กับความสงสัยเพียงคนเดียว

 

บางทีผมว่า...ผมรู้นะครับว่ายัยแม่มดที่แม่ใหญ่พูดถึงคือใครแต่ว่า...เด็กที่จะทำให้แม่ผมคลั่งตายคือใครว๊ะ? ชั่งเถอะ!

 

@บนรถของผม เวลา10:55น.

 

ปั้ง~ ผมปิดประตูรถเข้ามาเมื่อผมเข้ามานั่งในรถแล้ว ก่อนที่ผมจะค่อยๆเปิดซองเอกสารนั่นดูครับ

 

"หืม? จดหมาย?" ผมเอ่ยออกมาอย่างสงสัยเมื่อผมเห็นจดหมายถูกพับอยู่หนึ่งฉบับผมจึงเปิดอ่านดู

 

'ถึง...คุณน่านน้ำ นรธีร์ สงค์ไพศาลโรจน์ ถ้าจดหมายฉบับนี้ถึงมือของคุณก็คงจะหมายความว่าแม่คงจะไม่มีโอกาสได้คุยกับคุณแล้ว แม่รู้ค่ะว่า...ถ้าจดหมายฉบับนี้ถึงมือคุณคุณต้องกำลังมีเรื่องกลุ้มใจแน่นอนและเรื่องนั้นก็คงจะเป็นเรื่องของเด็กคนนั้น ข้าวสวย สินะคะ? คำตอบของสิ่งที่คุณอยากจะรู้จากแม่ก็คือ...การปลอยเธอไปค่ะ สิ่งที่คุณน่านน้ำต้องทำก็คือการปล่อยข้าวสวยไปค่ะ ถ้าคุณน่านน้ำแน่ใจว่าข้าวสวยเป็นคนของคุณจริงๆต่อให้จะจากกันอีกสักกี่ครั้งก็ต้องได้กลับมาเจอกันอีก อย่างที่คุณเคยพูดไว้จริงๆ คุณน่านน้ำก็ต้องปล่อยเธอไปค่ะ แต่...ถ้าคุณน่านน้ำไม่เชื่อเรื่องที่แม่พูดไป แม่ก็อยากจะขอให้คุณน่านน้ำปล่อยเธอไปอยู่ดี ช่วยทำให้คนตายอย่างแม่สักเรื่องได้ไหมคะ?

ด้วยรักและปารถนาดีจากแม่ใหญ่'

 

"หึ!" รู้ไหมครับแม่ใหญ่ว่าสิ่งที่แม่ใหญ่ขอผมมาหน่ะ...

"ผมทำไม่ได้ครับ..." มันยากเกินไปครับ มากเกินกว่าที่ผมจะทำได้จริงๆ

 

End ep.33

.

.

.

.

.

{Spoil next episode}

 

"กูไม่ให้อภัยต่อให้มึงจะพูดประโยคนี้อีกแสนรอบอีกล้านรอบกูก็ไม่ให้อภัย!!! จบนะ!!!"

"แต่เฮียก็จะขอพูดประโยคนี้ซ้ำๆว่าเฮียขอโทษ เฮียขอโทษ เฮียขอโทษจริงๆค่ะ!!!"

 

{To be continue...}

 

ตอนนี้อิเฮียมันนึกถึงเรื่องที่มันเคยทำผิดครั้งใหญ่หลวงไว้กับน้องแล้ว ควรให้อภัยมันไหมเนี้ย...? ถ้าน้องท้องขึ้นมาจริงๆหล่ะ? ท้องไม่ท้องอันนี้ต้องติดตามในพาร์ทของพี่ปั้นนะครับ

.....

 

บอกแล้วไงถึงน้องจะใจอ่อนแต่ก็ไม่ยอมคืนดีด้วยง่ายๆหรอกค่ะ แบร่!!

.....

 

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจคร้าบ

ผิดพลาดตรงไหนขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว