email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

พายุร้อน..ซ่อนรัก

ชื่อตอน : พายุร้อน..ซ่อนรัก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.7k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 พ.ย. 2563 21:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พายุร้อน..ซ่อนรัก
แบบอักษร

กลุ่มเม็ดทรายทมิฬเล็กใหญ่ถูกกำลังลม โหมขึ้น สู่อากาศเป็นวงกว้างเคลื่อนตัวอย่างอิสระตามแนวทรายกอบโกยสรรพสิ่งที่พื้นปลิ้วละลิ้ว อย่างไม่ปราณี

"รายอร์ ข้างหน้านั่น!พายุทรายนิ"

ลุลา รนรานวิ่งมาที่รถหลังลงไปสำรวจและเก็บภาพความงามของ โอเอซิสเสร็จแล้วกล่าวกับบุรุษนำทางที่ขับรถ พาเธอมาที่นี่

"รีบขึ้นรถเถอะครับ คุณผู้หญิง หากช้ากว่านี้ เกรงว่าจะไม่ทัน"

รายอร์บุรุษผิวเข้มค่อนไปทางดำ ตะโกนตอบหญิงสาว พร้อมขวักมือ ให้ขึ้นรถโดยเร็ว

ไวกว่าความคิด พายุทรายได้ถ่าโถมมาถึงจุดที่ลุลายืนอยู่พอดี รายอร์ที่กลัวตายรีบเร่งเครื่องหนีพายุ โดยไม่สนใจหญิงตรงหน้า ที่ตนพามาเลยว่าจะเป็นหรือตาย

"รายอร์! รายอร์ ! กลับมาช่วยฉันก่อน!!"

"กรี๊ดดด..ดดด" ลุลารีบขมวดผ้ามาปิดหน้า ทั้งหมด เพื่อป้องกันเม็ดทรายเข้าปากและจมูก เมื่อพายุทรายมาถึงตัวเธอ

ร่างอรชร ทั้งล้มที กลิ้งที ตีลังกาที จนตัวลุลาเอง จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเธอหมุนอยู่ตรงนี้กี่รอบ เธอไม่กล้าเปิดผ้าแม้แต่น้อย เวลานี้เธอทั้งเจ็บ ทั้งกลัวตาย ทั้งคิดถึงคนทางบ้าน

'นี่ฉันต้องมาตายกลางทะเลทรายหรอกหรือนี่พ่อจ๋า แม่จ๋า ลุรักพ่อกับแม่นะ'

ขณะที่เธอปล่อยร่างกายไปตามกระแสลม อยู่นั้น

'ปึก'

มาคัสกระโดดฝ่ากลุ่มทรายเข้าไปกอดตัวลุลาไว้ได้ทัน ซึ่งตัวมาคัสเอง ตอนนี้มีเชือกหนารัดเอวโยงไปถึง รถคันใหญ่เพื่อป้องกันตัวเขาปลิวไปตามกระแสลมโชคดีที่บริเวณนั้นมีโขดหินขนาดใหญ่ มาคัสไม่รีรอที่จะนำลุลา ไปไว้ตรงนั้น

เมื่อถึงโขดหิน มาคัส บดบังตัวลุลาด้วยอ้อมกอด จากอกกว้างของเขาไว้อย่างแนบแน่น ป้องกันเธอจากกลุ่มเม็ดทรายให้ได้มากที่สุด

'ลุลา..เธอต้องปลอดภัยนะ! ถ้าเธอเป็นอะไรไป ฉันไม่เอาชีวิต ไอ้!คนที่พาเธอมาที่นี่ไว้แน่!!'

มาคัส กอดร่างลุลาไว้อย่างนั้นจนพายุทรายที่พัดกระหน่ำหยุดลง

"นายท่านรีบพาคุณลุลาไปโรงพยาบาลเร็ว"

ราจีฟพูดพร้อมกับเอื้อมมือไปเปิดประตูอีกด้านของตน เพื่อให้ มาคัส ขึ้นมา

 

 

"ตอนนี้ คนไข้ปลอดภัยแล้วค่ะจะมีรายการที่หนักคือแขนขวาหัก และรอยฟกช้ำตามศรีษะ ,แขน ที่ได้รับแรงกระแทกจากพายุทราย อย่างไรเสีย ช่วงนี้ให้คนไข้ทานยาให้ครบ และพักผ่อนให้มากๆนะคะ หมอจะนัดตรวจอีกที เมื่อครบ 2 สัปดาห์ค่ะ"

คุณหมอที่รักษาลุลากล่าวกับมาคัส พร้อมกับยื่นซองยาจำนวนหนึ่งให้กับเขา

"หมอขอตัวนะคะ"

"ครับ"

หลังจากหมอเดินออกไป มาคัสรีบหันกลับมาดูหญิงสาวที่นอนสลบไสลอยู่บนเตียงทันที

"เจ็บมากไหมครับ..ลุลา"

เขากระสิบข้างหู พร้อมกับนำมือหนาๆลูบไลผมของลุลาและเลื่อนไปตามส่วนต่างๆของ โครงหน้าสวย อย่างแผ่วเบา

เวลาผ่านไปเกือบ4ชั่วโมง มาคัสไม่ขยับกายไปที่ใดเลย เขาเฝ้ารอให้ลุลาฟื้น และอยากให้ลุลาเห็นหน้าเขาเป็นคนแรกเมื่อเธอลืมตาขึ้น มือหนากุมมือเรียวบางแน่น ราวกับจะส่งพลัง ให้คนที่นอนอยู่ได้รับรู้และตื่นมาโดยเร็ว

"นายท่าน ทานอะไรก่อนไหมครับ ผมซื้ออาหาร สำเร็จรูปมาให้"

ราจีฟกล่าวแทรกความเหงียบขึ้น หลังจากมองนายท่าน ของตนเองอยู่นาน

"ฉันไม่หิว..." มาคัสกล่าวสั้นๆ และไม่มีเสียงใดเล็ดลอด ออกมาจากปากมาคัสอีก

"ดูนายท่านรักเธอมากเลยนะครับ...ถึงขนาดกล้าเอาชีวิตตัวเองเข้าไปเสี่ยงแบบนั้น"

"รัก...หรือ?"

มาคัส ทวนคำกล่าว ของราจีฟ

และตระหนักคิดเรื่องต่างๆในใจเพียงลำพัง

ก่อนเอ่ยมาหนึ่งประโยค

"ราจีฟ พรุ่งนี้ไปประสาน กับสำนักงานและครอบครัวของลุลา ด้วย ว่าเธอประสบอุบัติเหตุ แต่ไม่ต้องเป็นห่วง เธออยู่ภายใต้การดูแลของฉันแล้วเธอหายดีเมื่อไหร่ฉันจะพาเธอกลับประเทศไทยเอง"

"ครับนาย"

 

เช้าวันรุ่งขึ้น....

มาคัส ยังคงอยู่ในเสื้อผ้าตัวเมื่อวาน ที่ดูยับหน่อย แต่ก็ยังคงความเรียบหรูอยู่

ดวงตาที่ประกอบด้วยไรขนตาที่หนาและดำ ยังคงปิดสนิท อาจเพราะความเหนื่อยล้าที่เขานั่ง มองใบหน้าสวยตลอดทั้งคืนเสียงลมหายใจของคนเฝ้าคนป่วยถูกพ่นออกมาอย่างสม่ำเสมอถึงแม้หลับในอิริยบถท่านั่งอยู่ก็ตาม แต่คล้ายกับว่าคนที่กำลังนอนหลับในท่านั่งนั้นหลับสบายอยู่เลยทีเดียว

"อืม..เช้าแล้วหรือนี่"

มาคัสขยับศรีษะขึ้นมองแสงสว่างที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา

ซึ่งก็ทันพอดีที่คนป่วยรีบหลับตา และแสร้งทำคล้ายว่าตนยังไม่รู้สึกตัวทั้งๆที่นอนพินิจใบหน้าหล่อเหลามานานแล้ว

ลุลาไม่รู้ว่าความรู้สึกของเธอตอนนี้เกลียดนายมาคัสหรืออยากขอบคุณนายมาคัส ที่ช่วยชีวิตเธอกันแน่แต่ที่เธอรับรู้ได้ในตอนนี้คือ ยังไม่อยากคุยอะไรกับนายคนนี้ทั้งนั้น! บุญคุณก็ส่วนบุญคุณ ส่วนเรื่องที่ทำเธอเจ็บแค้นใจ มันก็อีกเรื่องหนึ่ง

"วันนี้ผมมีประชุมคุณอยู่กับราจีฟไปก่อนนะครับ"

มาคัสยื่นหน้า กระซิบข้างใบหูของคนแกล้งหลับ

ซ้ำยังไล่พรมจูบแก้มด้านซ้าย ด้านขวา หน้าผาก จมูก และจบที่ประกบปากเรียวสวยได้รูป อย่างละมุนละไม

"ถ้าตื่นมาไม่เจอผมอย่าได้คิดว่าผมไม่เป็นห่วงคุณนะ"

"ฝากด้วยนะ..ราจีฟ"

"ครับนาย"

มาคัสยืนขึ้น จัดเสื้อผ้าตัวเองนิดหน่อยก่อนเลื่อนเก้าอี้ออกและเดินหายออกไป

ทิ้งให้คนแกล้งหลับ หวาบหวิว ตัวลอย อยู่บนเตียงเสียอย่างนั้น

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น