facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 2. -2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 130

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 เม.ย. 2563 13:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
2. -2
แบบอักษร

(ต่อ) 

 

"ได้เรื่องมั้ย! แม่หมอ" เสียงถามด้วยความอยากรู้ของหญิงชราถามขึ้น แล้วตามด้วยเสียงของอรทัยอีกเสียง 

"เป็นยังไงบ้าง หนูกลิ่น" 

พู่กลิ่นเหลียวมองคนตรงหน้าทั้งหมด บัดนี้ต่างคนแสดงสีหน้าแตกต่างกันออกไป บ้างก็ทอดมองเธออย่างเป็นห่วง บ้างก็มองมาด้วยความอยากรู้ 

พู่กลิ่นรับกระดาษเช็ดหน้าจากมืออรทัยมาซับเลือดกำเดา ความเจ็บจุกก่อนหน้ายังมีอยู่แต่เธอก็พยายามข่มเอาไว้ ดวงหน้าอ่อนเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อพราว และถ้ากะไม่ผิด คืนนี้ตัวของเธอคงมีไข้ต่ำ ๆ ตามมาอีกแน่ 

ในขณะที่ชายหญิงชราคู่ตรงหน้า ขยับตัวเข้ามาถาม แต่ก็โดนอรทัยขึงสายตาดุห้ามก่อน ทั้งสองจึงพากันอดทนรออย่างสงบไปก่อน 

"น้ำ..." พู่กลิ่นเอ่ยขอน้ำเบา ๆ เนื่องจากรู้สึกขมฝาดในปากเหลือเกิน อรทัยหันไปรินน้ำชาจากกาน้ำลงในถ้วยชา แล้วยื่นส่งให้หญิงสาว หญิงสาวรับมาจิบพอให้รู้สึกดีก็วางลง ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมามองหน้ากร้านแดดกร้านลมของผู้อาวุโสทั้งสองตรงหน้า 

"ผู้หญิงที่ชื่อพิมพ์ หลานสาวของตากับยาย...เธอ..." พู่กลิ่นหลับตาลง พลางส่ายหน้าช้า ๆ ตาม 

เท่านั้นเอง...ผู้อาวุโสทั้งสองก็หันไปกอดกันแล้วร้องไห้โฮออกมา "ว่าแล้ว ต้องเป็นอย่างนี้ เพราะปกติอีพิมพ์หลานเรามันไม่เคยเงียบไปแบบนี้ ไม่เคยเถลไถล อย่างน้อยมันก็จะโทรมาหาเราตลอด คอยบอกตลอดว่าทำอะไร ที่ไหน..." 

"แล้ว หนูกลิ่นเห็นอะไรอีกมั้ย" อรทัยถามขึ้นเบา ๆ แม้จะไม่อยากให้หญิงสาวทำแบบนี้ แต่ตนก็ยังมีความอยากรู้อยากเห็นอยู่ 

พู่กลิ่นหันมาพยักหน้ารับ พลางนึกอย่างลำบากใจว่า เธอจะบอกสิ่งที่เห็นเมื่อครู่ให้ผู้อาวุโสทั้งสองทราบทั้งหมดดีหรือไม่ เพราะบางอย่างมันยังไม่แจ่มชัด เท่ากับที่เธอรู้แค่ว่าร่างของพิมพ์มาดาได้หมดสิ้นซึ่งลมหายใจไปแล้ว 

สุดท้าย พู่กลิ่นก็หันมาบอกผู้อาวุโสทั้งสองแค่ว่า "พิมพ์...เธออยู่ที่ไหนสักที่ในกรุงเทพฯนี่แหละค่ะ แต่เป็นที่มืด ลึก และแคบ กลิ่นเห็นร่างเธอนอนที่นั่นแต่..." 

"อะไร?" 

พู่กลิ่นถอนใจ "กลิ่นไม่มั่นใจ..." เธอเว้นไว้ เพราะอะไรที่ไม่มั่นใจ เธอไม่ควรจะพูดออกไปดีกว่า ยิ่งตอนที่เห็นพลังบางอย่างนั้นพุ่งมาทำร้ายเธอด้วย เธอยังให้คำตอบกับเรื่องนี้ยังไม่ได้ "ที่กลิ่นมั่นใจก็อย่างที่บอกว่าหลานสาวของตากับยาย...ตายไปแล้วจริงๆ" 

ทั้งสองพากันเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าป้อย ๆ พร้อมกับร้องไห้สะอึกสะอื้นเบา ๆ แม้จะทำใจมาก่อนหน้านั้นแล้ว แต่ยามที่ต้องมาได้ยินว่าหลานสาวคนเดียวของทั้งสองได้ตายจากไปแล้ว ก็อดอาลัยอาวรหลานคนนี้ไม่ได้อยู่ดี 

"กลิ่นขอโทษตากับยายนะ ทึ่กลิ่นช่วยได้แค่นี้จริง ๆ" 

ผู้อาวุโสต่างพากันพยักหน้ารับทราบ ความตั้งใจแต่เริ่มก่อนจะมาที่นี่ ตนก็แค่อยากรู้ว่าหลานสาวตายไปแล้วจริง ๆ ตามลางสังหรณ์ของพวกตนหรือไม่ อย่างน้อยต่อไปนี้เวลาจะทำบุญอุทิศส่วนบุญส่วนกุศลให้หลานสาว พวกตนก็จะไม่ต้องรู้สึกตะขิดตะขวงใจอีกต่อไป 

. 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว