ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ep.14-ปะป๊ามีเรื่อง

ชื่อตอน : ep.14-ปะป๊ามีเรื่อง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ค. 2563 13:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ep.14-ปะป๊ามีเรื่อง
แบบอักษร

.

 

.

หลังจากวันนั้นก็ผ่านมาได้สองเดือนแล้ว ตามที่เฮลว่า เด็กน้อยงอแงมากจริงๆ พอเขาเปิดประตูเข้าไปก็เห็นอีกคนนั่งน้ำตาซึมอยู่บนเตียง พอหันมาเห็นเขาก็ร้องไห้จ้าพยายามขยับตัวเข้าหาเขาเหมือนเด็กเล็ก พลันสายตาเหลือบเห็นเขาใส่เพียงกางเกงก็ทำหน้าบึ้งบูดใส่ หันกายหนีเขาไปล้มนอนเอาผ้าห่มคลุมโปง

ดูเหมือนว่าเด็กน้อยจะไม่ชอบที่เขาไม่ใส่เสื้อออกไปด้านนอกนะ

เขายกยิ้มก่อนจะเลื่อนกายล้มลงกอดร่างเล็ก เสียงสูดน้ำมูกดังขึ้นเบาๆแต่ก็ยังขยับเข้าหาอ้อมอกของเขา สองแขนโผล่ออกมาจากกองผ้าห่มสวมกอดที่เอวเขาสักพักก็หลับไปอีกครั้ง

เขากกกอดกับเด็กน้อยจนเย็น ตื่นมาก็ออกมาหาอะไรทานเช่นเดิมและเผื่อเด็กในห้อง เขาก็เจอกับสองคู่รัก(?)จู๋จี๋กันอีกแล้ว ทำไมไทน์ไม่ทำให้ชัดเจนสักทีนะ

แล้วทำไมต้องเป็นเขาที่มาเห็นภาพแบบนี้ด้วยเนี่ย

ตัดมาที่ปัจจุบัน เมื่อคิดเขาส่ายหน้าปลงก่อนจะเดินอ้อมไปที่ตู้เย็น เฮลสังเกตเห็นจังเอ่ยทักผม

"เออนี่คริส มีจดหมายจากพวกตระกูลหมีดำมาน่ะ"

"เขาว่าอย่างไร"มือหนาเอื้อมหยิบน้ำผลไม้กล่องออกมาก่อนจะเดินไปที่บาร์ในครัวที่มีอีกร่างหนึ่งนั่งอยู่

"เห็นว่ามีพวกไร้ที่อยู่ออกมาประท้วงแล้วก็ทำร้ายชาวบ้านบริเวณทางตอนใต้ที่พวกหมีคุมอยู่น่ะ หมีดำเลยส่งจดหมายด่วนมาขอร้องให้พวกเราไปช่วยตรวจสอบ"

"ทำไมต้องเป็นเรา"

"ก็เพราะทางตอนใต้มันมีพวกไร้ที่อยู่หัวรุนแรงเยอะน่ะสิ สัตว์ชนิดอื่นที่อาศัยอยู่ใกล้เคียงไม่ได้มีพลังมากพอจะจัดการ แถมมันก็ยังมีจำนวนมากเกินไปจนตระกูลหมีต้านไว้แทบไม่อยู่ด้วย"

"อืม"

"นายคิดว่าอย่างไร"เฮลเอ่ยถามอีกคนที่นั่งหน้าเครียด

"ตามจริงเราก็มีสัมพันธ์อันดีกับทางตอนใต้อยู่ อีกอย่างเขาก็เคยช่วยฉันสร้างเนื้อสร้างตัวด้วย"

"นายจะช่วยใช่ไหมคริส"

"อืม ฉันต้องไปวันไหน"

"อีกสองวันข้างหน้า...แต่ฉันสงสัยอย่างหนึ่งน่ะคริส"

"ว่ามา"

"ทำไมอยู่ๆพวกนั้นจึงออกมาประท้วงกันล่ะ ทั้งๆที่ก็อยู่กันมาตั้งนานแล้วและต่างคนต่างอยู่มาตลอด นายว่ามันมีอะไรเบื้องหลังอยู่ไหม"

"....ฉันคิดว่ามี"

"มันแปลกเกินไปที่อยู่ๆจะมาทำร้ายกันโดยไม่มีเหตุผล อีกอย่างพวกนั้นก็ดูน่ากลัวขึ้นมากจนชาวบ้านไม่กล้าออกมาทำมาหากินกันแล้ว ในจดหมายบอกว่า'เหมือนคนแต่ก็ไม่ใช่คน'"

"อะไรกัน"สองหนุ่มนั่งหน้าเครียด

ดูท่าว่างานนี้จะไม่ง่ายสะแล้ว

"เหมือนคนแต่ไม่ใช่คนหรือ..."

"...โดนควบคุมโดยมนต์ดำรึเปล่านะ"เมื่อเฮลกล่าวจบทั้งสองก็มองหน้ากันทันที

ทางตอนใต้นั้นมีสัตว์หลายหลายชนิดอาศัยอยู่โดยมีหมีดำเป็นผู้นำและคอยดูแลชาวบ้านสัตว์ชนิดอื่นๆมาโดยตลอด และอย่างที่ว่าไปคือมีพวกไร้บ้านที่หัวรุนแรงอาศัยอยู่ปะปนกันด้วย แต่ไหนแต่ไรทั้งสองก็ไม่เคยระรานกันจนมาถึงวันนี้ที่ดูเหมือนว่าปัญหานี้จะเกิดขึ้นมาเรื้อรังเป็นเวลากว่าสามเดือนแล้ว นอกจากสัตว์และพวกไร้บ้านนั้นยังมีพวกที่เล่นคุณไสยมนต์ดำอีกด้วย

และการที่อยู่ๆพวกไร้บ้านที่ไร้พลังและสติปัญญานั้นจะโดนควบคุมได้ก็คงไม่พ้นมนต์ดำนั่นเอง

"ฉันว่าใช่แน่ๆ"เฮลเอ่ยต่อ

"อืม"

"อ๊ะ ในจดหมายมีบอกไว้ ตัวเล็กจัง..."

"ฉันดูเอง แก่แล้วสายตาไม่ดีก็งี้"

"คริส!!!!!"

"55555...อืม"

ปล.เนื่องจากปัญหานี้เรื้อรังมาเป็นเวลานาน กองทัพทหารของเราชาวหมีเริ่มบาดเจ็บกันเป็นจำนวนมาก ซึ่งบางคนก็หาสาเหตุไม่ได้และมักจะทำตัวผิดปกติเหมือนโดนควบคุม พูดคนเดียวเป็นครั้งคราวอาการเหมือนคนสติฟั่นเฟือง ทางเราจึงต้องการให้ท่านราชสีห์ช่วยมาตรวจสอบที่แห่งนี้ด้วย เพราะเกรงว่าจะไม่ใช่แค่การประท้วงธรรมดาแล้ว

 

ปล.2 หากท่านได้รับจดหมายด่วนนี้แล้วจงทำลายทิ้งและออกทางเดินทางเลย พวกเราต้องการความช่วยเหลือมากจริงๆ ขอบพระคุณเป็นอย่างสูง

 

ปล.3 การเดินทางในครั้งนี้จงมาอย่างเงียบเชียบมากที่สุด เป็นไปได้ก็อยากให้ท่านมาก่อนเวลาเที่ยงคืนเพราะเวลานั้นมักเป็นเวลาที่เหล่าคนไร้บ้านออกมาและทำร้ายคนของเรา โปรดจงระวังตัวให้ดี

 

"มันลงมือตอนกลางดึกงั้นหรือ แย่เลยนะเนี่ย"

"มากลางคืนแถมโจมตีหมี พวกนั้นตัวใหญ่แถมยังไม่ทะมัดทะแมงเหมือนทหารปกติเช่นจำพวกเสือ"

"วางแผนมาอย่างดีเลยสินะ"ทั้งสองนั่งครุ่นคิด

"บอสครับ ผมไปตรวจสอบมาแล้วข่าวที่เราได้รับเป็นของจริง และ..มีแขกรอที่ห้องโถงครับ"เมื่อถึงประโยคหลังสีหน้าของไทน์ขรึมลงหลายส่วนจนคริสและเฮลแอบมองหน้ากัน ทั้งสามเดินไปที่ห้องโถงรับรองแขก

"ว่าไงง ที่รัก~"

"เนกซ์?!"ดวงตาจ้องมองพญางูที่นั่งไขว่ห้างโบกไม้โบกมือมาหาพวกเขา

"มาเสียค่ำมีธุระด่วนอะไร"เสียงทุ้มของคริสเอ่ยถามพลางหย่อนกายลงนั่งโซฟาตรงกันข้าม

อีกคนที่ใส่เพียงเสื้อยืดธรรมดาและกางเกงสีดำทรงกระบอก ทรงผมที่ไม่ได้ถูกเซ็ตทำให้ใบหน้าคมดูหน้ามองไปอีกแบบ จ้องมองดวงตาสามคู่ที่มองมาที่เขา

"ฉันได้รับจดหมายจากหมีดำ"ไม่อ้อมค้อมเปิดกล่าวเรื่องด่วนที่ตนได้รับ

"ฉันฟังจากไทน์แล้วจดหมายที่เราได้รับมีเนื้อหาเหมือนกันหมด"สีหน้าขรึมลงเมื่อกล่าวถึงเนื้อหาที่ว่า

"นายได้รับ แสดงว่านายก็ต้องไปด้วยงั้นหรือ"คริสเอ่ยถามเสียงเครียด ใบหน้าคมคิ้วขมวดแน่น

"ครับ แต่ในจดหมายของผมมีหมายเหตุเพิ่มมาอีกหนึ่งข้อมันบอกว่า ปล.4 เรียนพญางู เนื่องจากศัตรูมาในเวลากลางคืนจึงอยากให้ท่านใช้พิษงูสร้างอักขระพิษล้อมรอบกำแพงเมืองเพื่อหยุดยั้งการเดินทางเข้ามาทำร้ายคนของพวกเราและค่อยโจมตีในตอนฟ้าสาง'

อักขระพิษของพญางูเป็นที่เล่าลือขนานความถึงความยิ่งใหญ่มาช้านาน เป็นวิชาที่เหล่าลูกหลานในสายเลือดต้องฝึกฝนเเละเล่าเรียนเป็นวิชาประจำตัว การทำงานของมันคือสร้างอักขระสีเลือดงูไว้ล้อมรอบเพื่อป้องกันความชั่วร้ายไม่ให้เข้ามาในอาณาเขต และเมื่อมีสิ่งแปลกปลอมเข้ามาสิ่งเหล่านั้นจะถูกแช่แข็งไว้ ทำให้หยุดการเคลื่อนไหว เป็นการช่วงชิงอิสรภาพอย่างหนึ่ง

"มันใช้พลังเยอะมากเลยนะนายจะไหวหรือ"คริสเอ่ยถามอีกคนหน้าดำคร่ำเครียดลงไปอีก

"ผมฝึกจนสำเร็จขั้นสุดท้ายแล้ว แค่นี้ไม่สะเทือนหรอกครับ"ริมฝีปากยิ้มกว้างก่อนจะได้ยินเสียงร้องเหอะดังมาจากข้างๆ

ไอเจ้าสี่ขา...

แต่พูดออกมาไม่ได้เพราะคุณคริสก็นั่งอยู่ตรงนี้แถมสี่ขาเหมือนกันอีก

"ผมคิดว่าเราน่าจะเดินทางพรุ่งนี้ตอนเช้าตรู่และคงจะถึงในตอนเย็น"พญางูเอ่ยต่อ เลิกสนใจคนที่ทำหน้ายักษ์อยู่ด้านข้าง

"อืม"คริสร้องในคอ

"คริส...แล้วน้องล่ะ"เฮลเอ่ยถามพลางเอื้อมมือไปจับที่แขนแกร่ง สายตาสองคู่จดจ้องที่มือบางนั่นด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา จะด่าก็ไม่ได้ก็คนที่คุณเฮลจับอยู่เป็นคุณคริสเลยนี่นา

หึงหวงอะไรไร้สาระอีกแล้ว

อยากจะเบือนหน้าหนีแต่ก็ได้แต่จ้องที่มือบางนั่น พญางูได้แต่เจ็บจี้ดในใจเพราะหลายวันนั้นที่เขาอยู่ด้วยกันกับเฮลยังไม่เคยได้รับสัมผัสอ่อนโยนเช่นนั้นเลย

"นี่เฮล เด็กนายจ้องอยู่น่ะ"คริสเอ่ยเสียงเบากระซิบกระซาบที่จ้างหู เมื่อโดนทั้งคู่จ้องมองราวจะกินเขาเข้าไป

"ช่างมันสิ"

"สวยเลือกได้มากมั้ง"

"คริส!!!"มือบางตีที่แขนแกร่งสร้างเสียงหัวเราะให้คนตัวหนา ก่อนจะจัดแจงให้ทั้งหมดไปพักผ่อนและเตรียมเดินทางในวันพรุ่งนี้

"เด็กคนนั้นฉันจะพาไปด้วย"เอ่ยตอบเฮลที่ข้างหู เห็นพวกเด็กๆโมโหหน้าแดงก็อยากจะแกล้งเสียจริง555555

"งั้นฉันดูแลให้เอง ร่างกายน้องก็ยังไม่ดีขึ้นมาก"เฮลเอ่ยต่อไม่ได้รู้เลยว่าอีกคนแกล้งอะไรเขาและกำลังโดนสายตาเช่นไรมองอยู่

"อืม ต้องฝากเธอแล้ว"พูดจบก็ยิ้มมุมปากยกมือขึ้นลูบหัวอีกคนเบาๆ เฮลทำหน้างงใส่ก่อนจะเดินออกไปกลับห้องตนเอง เหลือเพียงสองหนุ่มที่ยืนจ้องหน้ากันพลางคิด

คนที่ต้องระวังที่สุดนะจะเป็นคุณคริสสะเเล้ว

.

 

.

"พร้อมไหมถ้าไปพรุ่งนี้"คริสเล่าเรื่องราวให้เด็กในอ้อมอกฟัง

"พร้อมอยู่แล้ว วัยรุ่นเลือดร้อนนะอย่างงี้ต้องจัดละปะ"พูดแล้วยกมือขึ้นสูงทำท่าจะต่อยอากาศ ดวงตาสีทองมองด้วยความเอ็นดู ยกมือขึ้นลูบบันท้ายกลมกลึง

"ระวังตัวอยู่เสมอเข้าใจไหม"

"อื้ม!!"

"แต่ไม่ต้องกลัว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นฉันจะปกป้องเธอเอง"ก้มลงจูบผมบางลูบไล้ที่เอวคอดเบาๆ มือเล็กของอีกคนก็ถูกส่งมาลูบอกแน่น พลางทั้งสองก็หลับไปท่ามกลางความอบอุ่นในใจ

.

 

.

"อื้ออออ"เฮลบิดขี้เกียจไปมาหลังอาบน้ำเสร็จ ทอดน่องเดินออกไปที่ระเบียง รับลมในตอนกลางคืนซึมซับบรรยากาศบริสุทธิ์ไว้

ฟ่ออ~

"หืม งูจากที่ไหน-"เมื่อคิดสงสัยก็ถูกรวบตัวไปกอดจากด้านหลัง ใบหน้าคมก้มลงสูดกลิ้นหอมหวานที่หลังคอขาว

"คิดถึง"เสียงทุ้มเอ่ยข้างหู กดจูบเบาๆสูดกลิ่นหอมบริสุทธิ์จากกายขาว ถึงแม้จะเป็นถึงสัตว์นรกที่น่ากลัวแต่ยามอยู่ในร่างมนุษย์กลับหอมหวานเหมือนนางฟ้านางสวรรค์

"อะไรของนาย"เฮลไม่ได้ดีดดิ้นแต่ยอมปล่อยให้อีกคนโอบกอดปกติ ดวงตาสีไวน์เหม่อมองท้องฟ้าที่มืดมิด ดวงตาคมลอบมองเสี้ยวหน้าของอีกคนด้วยความหลงไหล กระชับกอดแน่นเอาคางวางบนหัวของอีกคนไว้

"รอยเขี้ยวเริ่มหายไปแล้ว"พูดลอยๆขึ้นมาจนอีกคนเอ็ดเสียงดุ

"ห้ามทำเพิ่ม"

"ฉันจะทำ"

"มันเจ็บนายไม่รู้หรือ"

"รู้สิ"

"แล้วชอบให้ฉันเจ็บหรือ?"

"คุณหนู ร้ายไม่เบาเลยนะ"

"อะไรของนายเนี่ย"เอาตามจริงพญางูคิดมาตลอดว่าอีกคนที่ดูเหมือนฉลาดทันคนมองได้ทะลุปรุโปร่งแต่แท้จริงแล้วกลับใสซื่อและบริสุทธ์มากๆ

ดันอีกคนออกแล้วให้หันมาหาตน ก้มมองดวงตาสีไวน์ที่ชื่นชอบแต่แรกเจอ ยกมือเกลี่ยแก้มใสเบาๆ ดวงสาสดใสยามสะท้อนแสง ใบหน้าจิ้มลิ้มทำให้ดูน่ามอง ริมฝีปากบางที่เคยฉกชิมมาไม่รู้กี่ครั้ง

เราทั้งคู่ไม่เกินเลยไปมากกว่าจูบ

เขาอยากให้เกิดจากความรัก

ค่อยๆก้มลงมอบจูบหวานให้ร่างบางตรงหน้า อีกคนขัดขืนก่อนจะถูกรวบมือเล็กตรึงไว้ที่อกใบหน้าถูกบังคับให้รับจูบจากเขา ร่างบางถูกดันให้ชิดขอบระเบียง ดูดดึงริมฝีปากอย่างโหยหา พลันจมูกได้กลิ่นแปลกปลอมจากร่างกายบางก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นกลิ่นเจ้าเสือนั่นแหละ ใบหน้าคมหงุดหงิดก่อนจะกัดริมฝีปากจนอีกคนร้องฮือ เขี้ยวคมงอกออกมาก่อนจะกัดเข้าที่บริเวณไหปลาร้าเนียน ใบหน้าหวานเหยเกจิกเล็บแน่น คนร่างสูงรู้จึงปล่อยมือให้อีกคนโอบรอบคอเขาแน่นให้ระบายความเจ็บลงที่ไหล่เขา แขนแกร่งเกี่ยวรอบเอวชิดก่อนจะเลียชิมเลือดที่ไหลซึมออกมา

"อึก อื้อ"เสียงหวานดังอยู่ข้างหู เขี้ยวคมขบกัดทั่วบริเวณจนร่างบางเเทบทรุดลงเพราะถูกดูดเลือดไป ยังดีที่แขนแกร่งคว้าทันอุ้มอีกคนขึ้นเดินเข้าห้อง

สองกายแนบชิดบนเตียง ใบหน้าเล็กเผยอขึ้นหอบ หมดเรี่ยวแรงจะห้ามอีกคน เขาไม่สามารถห้ามพละกำลังของเด็กอายุน้อยกว่าได้เลย ได้แต่ปล่อยร่างกายไปตามที่อีกคนพาไป

กายหนาหยัดตัวขึ้นแลบเลียริมฝีปาก เขี้ยวคมกลับเข้าสู่สภาพปกติ ก้มมองร่างบางที่หอบหายใจเบา ใบหน้าแดงก่ำน่ารัก เอนกายลงด้านข้างก่อนจะรั้งอีกคนเข้ามากอด

"ขอโทษ มันหยุดไม่ได้"

"เด็ก..ใจร้าย"เสียงหวานสั่นเครือ ดวงตาสีไวน์เริ่มปรือปิดลงด้วยความล้า พลังในกายถูกสอดแทรกเข้ามาบางส่วน ทำให้ร่างกายของเขาต้องปรับตัว อาการบีบรัดในอกรุนแรงเป็นครั้งคราวที่ถูกขบกัด เลือดของเขาถูกดูดซึมไปพร้อมกับไอพญางูที่สอดแทรกเข้ามา

กลายเป็นพันธะที่ไม่อาจลบเลือน

.

 

.

 

.

//มีคู่แน่ๆแต่ไม่รู้คู่กับใคร555555 ฝากติดตามด้วยนะคะ หลังจากนี้จะมีคู่รองมาแทรกมากขึ้นนะคะ เพราะมันไปพร้อมกับเนื้อเรื่องของเราเลย ฝากด้วยน้าา

 

#ปะป๊าขอลูบหน่อย

 

Phatcher..

 

ความคิดเห็น