ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ep.12-ปะป๊ากับสัตว์

ชื่อตอน : ep.12-ปะป๊ากับสัตว์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ค. 2563 13:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ep.12-ปะป๊ากับสัตว์
แบบอักษร

.

 

.

ผ่านมาหลายวันแล้วหลังจากที่กลับมาจากการประชุม และตั้งแต่วันนั้นมาผมรู้สึกว่าร่างกายของตัวเองดูมีเรี่ยวมีแรงมีน้ำมีนวลขึ้นเยอะ พอหันไปถามก็ได้แต่สายตากรุ้มกริ่มมา ก็พอจะเข้าใจ และดูเหมือนว่าหลังจากนี้ในบ้านของเราจะมีคุณเฮลมาอาศัยอยู่ด้วย(เพราะพี่ไทน์ไม่ยอมปล่อยเขากลับบ้านน่ะ)ทั้งสองคนตัวติดกันมากๆ ถึงพี่ไทน์จะชอบจุกจิกแต่คุณเฮลก็ไม่เคยบ่นเลย แถมยังมองไทน์ด้วยความเอ็นดูอีกด้วย

ปะป๊าได้แต่ส่ายหัว มองไทน์ที่เดินตามเฮลเห็นภาพซ้อนเป็นสัตว์ หูตั้งหางกระดิกเชียว

ผมมีความสุขมากๆปะป๊าก็ดูแลผมดีมากขึ้น ตามติดไม่ต่างจากพี่ไทน์หรอก และบางครั้งก็ได้ปะป๊าช่วยสอนการใช้พลังป้องกันตัวเบื้องต้นให้เผื่อฉุกเฉิน

ปะป๊าบอกผมว่าในร่างกายของผมมีไอมืดของปะป๊าแฝงอยู่ ผมสามารถฝึกแค่นิดเดียวก็จะทำให้ใช้พลังได้เลย เพราะพลังปะป๊ามีความรุนแรงอย่างมาก และการที่ส่งต่อพลังมายังผมไม่ได้ทำให้ประสิทธิภาพมันลดลงมาเลย

และยิ่งที่ปะป๊าทำเรื่องอย่างว่าและปล่อยไอนั่น(?)ใส่ในร่างกายผมก็ยิ่งทำให้พลังนั้นเพิ่มเป็นทวีคูณ ปะป๊าบอกว่ามันคือสูตรลัด ซึ่งเชื่อได้รึเปล่าก็ไม่รู้ แต่ก็ช่างเถอะ

ตอนนี้ผมกำลังนั่งรวบรวมสมาธิเพื่อให้พลังในกายไหลเวียนและตื่นตัวอยู่เสมอ เสริมสร้างชาตญาณให้ตัวเอง สร้างไหวพริบให้ทันคนและสิ่งต่างๆ นี่ถ้าโลกเก่าสามารถทำแบบนี้ได้ป่านนี้ก็คงเป็นอัจฉริยะแล้ว

"อดทนอีกนิด"เสียงทุ้มลึกเอ่ยยทนกอดอกอยู่ข้างๆ สายตาจ้องมองที่ร่างเล็ก คอยมองถึงความเปลี่ยนไปในร่างกาย

ยิ่งโตขึ้นยิ่งต้องระวังตัว และฮาร์ทเองที่เป็นมนุษย์มาอยู่ในโลกนี้นั้นยิ่งลำบาก ดังนั้นจึงควรเรียนป้องกันตัวไว้ก่อน หลายอาทิตย์ที่ผ่านมาเขาคอยสอนและดูความเปลี่ยนแปลงจนพบว่าฮาร์ทปรับตัวได้เร็วมาก และภายในร่างกายก็มีการไหลเวียนอยู่ตลอดแม้กระทั่งตอนนอน ถึงแม้จะเบาบางแต่ก็ยังคงตื่นตัวเสมอ เขายกยิ้มเมื่อจ้องมองอีกคน

ทั้งดีใจและภูมิใจ ทีนี้เขาก็หายห่วงได้เปราะหนึ่ง ถึงยังไงเขาก็ไม่มีทางให้ใครเข้าใกล้ฮาร์ทได้อยู่แล้ว นอกเสียจากเป็นสถานการณ์ฉุกเฉิน ประมาทไม่ได้

"อึก"เสียงกัดฟันดังขึ้นเป็นระยะ เมื่อถึงวิธีสุดท้ายของการฝึกฝน

คือการยับยั้งอารมณ์ดิบให้ได้

ส่วนหนึ่งมาจากเขาที่เป็นสัตว์ ทุกตัวย่อมมีอารมณ์ของสัตว์ป่าอยู่แล้วและการที่เขาแบ่งไอบางส่วนให้อีกคนก็หมายความว่าเขาแบ่งอารมณ์ของสัตว์ไปให้ด้วย

ดังนั้นฮาร์ทจึงต้องควบคุมตัวเองให้ได้

ร่างเล็กหอบหายใจหนักหน่วงเมื่อรู้สึกบีบรัดในกายยิ่งขึ้น ภายในร้อนระอุจนบิดเอนกายไปมา สติสตังเริ่มหดหาย ความปวดหนึบที่ด้านล่างเริ่มทวีตวามรุนแรง เหงื่อไหลตามกรอบหน้าขาว ริมฝีปากกัดเม้มแน่น สองมือจิกลงที่หน้าขา

เขาต้องควบคุมให้ได้ ต้องรีบทำให้จบโดยเร็ว

มุ่งแต่การยับยั้งอารมณ์จนลืมการยับยั้งกลิ่นหอมหวานไปด้วย

ฮาร์ทมีกลิ่นหอมบางอย่างที่ติดตัวมาตั้งแต่มาอยู่ร่างนี้ จริงๆเขาก็รู้สึกได้นานแล้ว ยิ่งตอนอาบน้ำเสร็จหรือตอนเหงื่อออก กลิ่นตัวเขาจะยิ่งหอมยิ่งขึ้น ปะป๊าน่ะชอบมาเกาะมาเกี่ยวก้มหอมเสียจนตัวช้ำ

มุ่งสมาธิไปได้อย่างก็เสียอย่าง คนข้างกายชะงักไปพักหนึ่งเมื่อกลิ่นหอมเริ่มแพร่กระจาย พลันไอมืดแผ่ออกกว้างสร้างอาณาเขต ร่างหนาไม่ต้องการให้ผู้ใดได้กลิ่นหอมหวานนอกจากเขา ก้มมองร่างเล็กที่กำลังอดกลั้นอารมณ์เป็นอย่างมาก เลือดในกายเขาเริ่มสูบฉีด ยิ่งเป็นสัตว์ประสาทการรับรู้ยิ่งดีเยี่ยม ร่างหนาหย่อนกายลงนั่งบนโซฟา หลับตาข่มกลั้นอารมณ์ที่เกิดขึ้นภายใน ยิ่งหลังๆคุมตัวเองไม่ค่อยจะได้อยู่

ก็อย่างที่เคยบอกไปว่าครั้งเดียวย่อมไม่เคยพอ ทุกๆคืนเขามักจะโหยหาร่างเล็กอยู่เสมอ แต่ทำได้เพียงอดกลั้นและช่วยเหลือตนเองเบื้องต้น มีบ้างที่มีเด็กน้อยมาคอยช่วยภายนอก แต่มันก็ไม่เคยพอ ทำอย่างไรเขาก็ไม่สามารถยับยั้งอารมณ์ดิบได้

ถ้าได้ร่วมรักอีกสักครั้งอาจจะดีขึ้น

นี่เป็นคำที่เฮลเคยเอ่ยปากบอกเขา เพราะในเช้าของทุกวันเฮลจะสังเกตเห็นใบหน้าหมอง ใต้ตาดำคล้ำอย่างคนไม่ได้นอนของเขา

ก็มัวแต่จัดการตัวเอง พอออกมาเจอกลิ่นหอมหวานของเด็กน้อยก็ทนไม่ไหวลุกไปจัดการต่อ ไปๆมาๆก็จัดทั้งคืน เมื่อยมือมากๆและง่วงนอนมากๆ อยากนอกอดอีกคนแต่ติดตรงที่กลิ่นเนี่ย ยิ่งโตยิ่งหอม เขาเองก็ยั้งแรงไม่ค่อยได้กลัวจะไปทำอะไรเข้า เป็นปัญหาอยู่เกือบสองอาทิตย์ จนเฮลเวทนาเอ่ยบอกเขา

แต่เขากลัวว่าถ้าได้อีกครั้งก็จะต้องมีเรื่อยๆน่ะสิ

'นี่คริส นายเป็นสัตว์เรื่องอย่างว่ามันเป็นธรรมดาอยู่แล้ว'

'ปกติทำอะไรไม่ค่อยจะสนใจแต่ทำไมพอเป็นเรื่องนี้ถึงคิดมากนักล่ะ'

'ก็เพราะเป็นเด็กคนนั้นไงฉันเลยคิดมาก'

'นายก็ทำมันอีกครั้งสิ เผื่อมันจะพอยับยั้งอารมณ์ไปได้บ้างในระยะยาว'

'เด็กน้อยจะเจ็บ'

'มันก็เจ็บอยู่แล้ว ขนาดของนายน้อยๆสะเมื่อไหร่'

'เห้อ'

'ลองไปคุยกับน้องดู ไม่งั้นก็อดหลับอดนอนอย่างงี้ตลอดไปเถอะเจ้าโง่'

'จะต้องคุยว่ายังไง'

'ฉลาดทุกเรื่องยกเว้นเรื่องนี้หรอเนี่ยคริส ฉันจะบ้าตาย'

'ก็เพราะเป็นเด็กคนนั้นไงฉันถึงต้องทะนุถนอมและทำให้ดี'

'เข้าใจแล้วน่า งั้นเอางี้..นายก็ลองไปคุย หรือไม่พวกนายก็ต้องมีสัมพันธ์ร่วมกันอย่างน้อย1ครั้งต่อ1อาทิตย์'

'ห้ะ?!'

'นายเองจะได้นอนหลับสบายด้วยไง ได้ปลดปล่อยบ้าง'

'แต่ฉันก็ปลดปล่อยอยู่ทุกคืน'

'แล้วมันพอไหมล่ะ'

'...'

'นายต้องคุยกัน อย่างน้อยๆก็ทำกันสักหนึ่งครั้งอีกอย่างมันก็มีแต่ผลดีไม่ใช่หรือ ดีตั้งแต่นายกับคนที่รักแล้ว'

'....'

'อ้อ อีกอย่าง ฉันได้ยินพวกทหารในวังพูดกันว่า ถ้ากลายร่างเป็นกึ่งสัตว์กึ่งมนุษย์ตอนมีสัมพันธ์ จะยิ่งช่วยให้ทำได้อึดขึ้นนานขึ้นอีกด้วยนะ'

'....'

'ยิ่งอึดเท่าไหร่การสร้างสัมพันธ์ระหว่างกันก็ยิ่งมีมากขึ้น นายไม่ชอบหรือ อาจจะมีสิทธิได้ทำทุกคืนเลยก็ได้นะ'

'บ้าไปแล้ว'

คิดเสร็จก็มานั่งกุมหัวตอนนี้

มันก็..น่าลองอยู่นะ

เผื่อการที่เขาปลดปล่อยจะทำให้ยับยั้งอารมณ์ดิบภายในกายได้ เลื่อนสายตามองอีกคนที่ทรุดลงนอนกับพื้นบิดกายเร่า ร่างหนาผงะก่อนจะวิ่งเข้าไปดูอีกคน

"ปะป๊า อื้มม"เสียงหวานแทรกมาเป็นครั้งคราว ขาเล็กหนีบแน่น สองแขนจิกทีเสื้อแน่น ใบหน้าสะบัดส่ายไปมา ภาพเย้ายวนตรงหน้าส่งผลให้คนที่มองอยู่เผลอใช้สายตาแทะโลมร่างหนาอุ้มอีกคนขึ้นก่อนจะก้าวขายาวไปที่เตียงนอนใหญ่ สองแขนเล็กโอบรอบคอแน่น

"ปะป๊า จ..จูบได้ไหม"ดวงตาเล็กปรือมองคนตรงหน้าก่อนจะได้คำตอบเป็นปากหยักที่กดจูบลงมา

สองกายแนบแน่นกัน สองแขนโอบรอบคอหนาแน่น ริมฝีปากยังคอดูดดึงไม่ห่าง สอดลิ้นตวัดเกี่ยวพันไปมา เสียงครางอื้ออึงในคอบ่งบอกถึงอารมณ์ที่เกิดขึ้นภายใน

ไม่ไหวแล้วนะ

เอาก็เอาวะ!

ไอสีทองปรากฏขึ้นรอบกาย โอบล้อมร่างหนาไว้ก่อนจะเริ่มมีหู หางและเล็บยาวงอกออกมา

คนใต้ร่างมองอย่างตกใจก่อนจะเอ่ยถามเสียงสั่น

"ปะ ปะป๊าจะทำอะไร"

"กินเธอไงล่ะ"ว่าแล้วก็กระชากเสื้อยืดสีขาวใส่สวมอยู่ออกอย่างไม่ใยดี ก้มลงถอดอาภรณ์ของร่างบางทิ้ง มือหนาที่ใหญ่ขึ้นและเล็บยาวบีบแน่นที่เอวคอด ลากอีกคนให้แนบชิดยิ่งขึ้น ดวงตาสีทองอำพันจดจ้องมาที่เขาแทบหลอมละลายไปเสียตรงนั้น ร่างเล็กพอจะเข้าใจจึงกระชากคออีกคนก้มลงมากดจูบ นัวเนียกันจนเสียงหวานเริ่มเล็ดรอดออกมาสองร่างฟัดกันอยู่บนพื้นกว้าง หางยาวพันเกี่ยวลูบไล้ที่ขาเรียวเปลือยเปล่า สองมือบีบเค้นที่ยอดอกนุ่ม ปากเล็กเผยอหอบหนักเมื่อถูกเล้าโลมจนแทบสำเร็จ

พลันดวงตาเล็กลืมขึ้นก็ทำให้เห็นดวงตาสีน้ำตาลน้ำผึ้งทอแสง ร่างหนาชะงัก จ้องมองดวงตาสีใหม่ที่เขาเพิ่งเคยพบ

ผลจากการฝึกฝนและการรวมพลังของตนเองและไอดำของเขา ทำให้ดวงตาสีเปลี่ยน ปกติมันไม่มีไม่ใช่หรือ

หรือว่า...

จะทอแสงขึ้นเมื่อถูกเขาเล้าโลมกันนะ

หน้าคมยกยิ้มกริ่ม ก้มหอมที่ข้างแก้มนุ่มเบาๆ ก่อนจะสอดแขนอุ้มอีกคนขึ้นนอนราบบนโซฟาสีดำ

"อื้อ ปะป๊า"

"ถ้าเจ็บก็บอก"

"ป๊าจะหยุดหรอ"

"ไม่หยุด แต่จะทำให้ช้าลง"

"....ป๊าไม่ต้องกลัวหนูเจ็บนะ"

"..."

"หนูมีวิธีของหนู ป๊าใส่มาให้เต็มที่เถอะ"

"..."

"ความทรมานของปะป๊าหนูจะจัดการเอง"

ก็มาเหอะ ครึ่งสัตว์แล้วไง

สู้มนุษย์ขี้อ่อยให้ได้ก็แล้วกัน!!

.

 

.

"เอ่อ.."ไทน์ที่กะจะมาส่งข้าวส่งน้ำให้น้องชายที่รักและก็พบกับไอมืดสีดำที่ล่องลอยอยู่นอกห้อง

บอสทำน้องผมอีกแล้วT T

"หืม...ไม่เข้าไปหรอไทน์"เฮลที่เดินตามหลังมองอย่างสงสัย แต่พอเห็นไอมืดก็เป็นอันกระจ่าง

"ออกมาเถอะ"แขนขาวเอื้อมมาลากอีกคนที่น้ำตาคลอเบ้า

อะไรจะขนาดนั้น

"โถ่ เจ้าตัวเล็กของพี่"ใบหน้าคมเบะเช่นเด็กงอแง มองตามประตูร่างกายก็ถูกอีกคนลากออกมา

โดนราชสีห์กินอีกแล้ว

"เห้อ"เฮลถอนหายใจเมื่อเห็นคนอายุน้อยกว่าทำตัวเป็นเด็ก ไทน์ชะงักก่อนจะยืดตัวตรงเฮลหันมองอย่างสงสัยก่อนจะถูกร่างสูงตรงหน้าฉกชิมริมฝีปากนุ่ม

"ปลอบผมหน่อยคุณเฮล"สองแขนแกร่งรวบเอวอีกคนมากอด

ไอเด็กนี่ นับวันยิ่งรุ่มร่าม

"อืมๆๆไปเถอะกินข้าวกัน"มือเล็กตบบ่าหนาก่อนจะโอบสองแขนขึ้นล้อมรอบคอแกร่ง ใบหน้าของไทน์ตื่นตกใจไม่คาดคิดว่าเขาจะถูกอีกคนโอบกอดเช่นนี้

"กินคุณแทนได้ไหม..โอ้ย"โดนบิดหูไปที ใบหน้าคมยิ้มกว้างก่อนจะก้มจูบกลีบปากบางเร็วๆแล้วอุ้มอีกคนพาดบ่าไปกินข้าว เฮลได้แต่ส่ายหน้ายิ้มๆยอมให้อีกคนอุ้มตัวเองไป

มันก็ไม่ได้แย่หรอกนะ

.

 

.

 

.

//ขอโทษที่เมื่อวานไม่ได้มาอัพนะคะ วันนี้จะชดเชยให้เลยสองตอน อีกตอนนึงอาจจะมาเย็นๆดึกๆเนอะ ส่วนคู่ของไทน์จะขอเก็บไปพิจารณาก่อนนะคะ

ตอนหน้าอรุ่มมาก!! ฝากติดตามด้วยค่า

 

#ปะป๊าขอลูบหน่อย

 

Phatcher..

 

ความคิดเห็น