ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ep.11-ปะป๊าบอกสามสิบแล้วไง

ชื่อตอน : ep.11-ปะป๊าบอกสามสิบแล้วไง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 29 เม.ย. 2563 12:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ep.11-ปะป๊าบอกสามสิบแล้วไง
แบบอักษร

.

 

.

ผมตื่นขึ้นมาอีกทีก็กลับมาอยู่ที่บ้านแล้ว รู้สึกล้าๆแล้วก็ปวดเมื่อยเอามากๆ ผมหันมองอีกคนที่นอนกอดเอวผมอยู่ ใบหน้าคมที่เปล่งปลั่งผิดปกติ

เพราะ..ทำเรื่องอย่างว่ารึเปล่านะ

เขายกยิ้มขำก่อนจะล้มลงนอนต่อเมื่อรู้สึกร้อนๆหนาวๆในร่างกาย พลันแขนแกร่งกระชับเอวเขาเข้าไปใกล้ร่างอุ่นๆ ไอสีทองจางๆแผ่ออกมาล้อมตัวผม ร่างกายรู้สึกเบาหวิว และผมก็หลับลงไปอีกรอบ

พลังที่ดีต่อร่างกาย

ตาคมเปิดขึ้นช้าๆ ก้มมองร่างเล็กที่หลับไปอีกรอบ

ตัวเขามีทั้งพลังร้ายและดี ต้องหมั่นควบคุมและฝึกฝนเสมอ

และดูเหมือนมันจะเพิ่มขึ้นหลังจากที่เขาปลดปล่อยเมื่อวาน

การทำเรื่องอย่างว่ากับคนที่รักย่อมส่งผลดีต่อร่างกาย ใบหน้าเขาถึงเปล่งปลั่งอย่างไรล่ะ และอีกไม่นานร่างกายเด็กน้อยตรงหน้าที่ดูผอมบางก็จะมีน้ำมีนวลขึ้น

ก็ได้ยาดีไปน่ะนะ

แต่อารมณ์ดิบก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน

ครั้งเดียวมันไม่พอ

เขาเลิกคิดและกระชับกอดไว้แน่นนอนหลับไปอีกรอบ

.

 

.

ทางฝั่งไทน์ที่เพิ่งเข้ามาในห้องกว้างเห็นทั้งสองคนหลับสนิทจึงออกไปทำงานบ้านต่างๆ

หลังจากวันนั้นก็ไม่เจอคุณเฮลอีก เจอเพียงพญางูที่ออกมาส่งพวกเรากลับ ถามไปก็ได้คำตอบมาว่า

'เขากลับไปแล้ว'

คิดว่าโง่มากรึไง อย่ามาดูถูกจมูกเสือหน่อยเลย ทำไมจะไม่รู้ว่าคุณเฮลอยู่ในห้องนอนมัน

แถมกลิ่นคุณเฮลก็ติดอยู่บนตัวไองูนั่นด้วยเช่นกัน

ไองูนี่มันต้องมัดมือชกคุณเฮลแน่ๆ

พลั่ก!

แย่จริง ควบคุมตัวเองไม่ได้เลยพอเป็นเรื่องของคุณเฮล เผลอต่อยโทรศัพท์บ้านพังสะได้

ไม่รู้เหมือนกันที่เมื่อไหร่สายตาของตัวเองจะต้องวางที่ใบหน้าขาวนวล ร่างสูงเพรียวยามเดินดูมีเสน่ห์อย่างน่าปะหลาด ดวงตาสีไวน์ที่มองมาทำให้ใจสั่นไหว

ชอบรึเปล่านะ?

"คิดอะไรอยู่"ดูเหมือนว่าจะผ่านมาสองสามชั่วโมงแล้วมัวแต่คิดเรื่องอะไรก็ไม่รู้จนบอสออกมาทัก

"ไม่มีอะไรครับ"เอียงตัวไปทำความสะอาดกระจกต่อ

ร่างหนาที่ใส่เพียงกางเกงโชว์ร่างเปลือยเปล่าด้านบนมองอีกคนที่หันหลังให้เขา สายตาคมคาดเดาไม่ได้

"นายปิดฉันได้แต่ปิดใจตัวเองไม่ได้หรอกนะ"แขนเรียวชะงักกึก ปากหยักลอบยิ้มมองพฤติกรรมแปลกๆของไทน์

เฮลน่ะมีสิ่งพิเศษหลายอย่าง มีความสามารถมากมายและมีเสน่ห์ที่ยากจะหยั่งถึง

หลายคนที่เผลอลุ่มหลงและมัวเมาไปพร้อมกับใบหน้าหวานไร้พิษภัยนั่น จริงๆแล้วเฮลเป็นตัวอันตรายที่ไม่ควรยุ่งอย่างถึงที่สุด

กระดิกมือเพียงนิดก็สามารถดึงวิญญาณสู่ยมโลกได้เลย เช่นไรผู้คุมยมโลกผู้นี้ก็ยังคงใบหน้ายิ้มแย้มไม่ยี่หระกับความน่ากลัวใดๆ

ผู้คนต่างหวาดหวั่นและชื่นชอบไปพร้อมกัน

และหนึ่งในนั้นก็มีไทน์อยู่ด้วย

ทุกครั้งที่ไทน์มักวางสายตาที่ร่างขาว คริสก็มักจะเห็นเสมอ ไม่ใช่ไม่รู้ว่าไทน์รู้สึกเช่นไร แต่เรื่องแบบนี้ให้พวกเขาจัดการเองเสียดีกว่า

"ถ้ารู้ใจตัวเองแล้วก็อย่าลืมไปทวงเขากลับมาล่ะ"คริสเอ่ยเตือน เขาเห็นบางอย่างที่พญางูมีต่อเฮล

ไทน์เหมือนถูกปลดล็อค หันหน้ากลับไปหาอีกคนเร็ว ยกยิ้มกว้างเอ่ยขอบคุณและรีบออกไป

จะให้เสือไปยอมงูหรอ ไม่แน่นอน

เสียชาติเกิด!!!

คริสส่ายหน้าปลงๆเห็นอีกคนกระตือรืนร้นเช่นนี้ก็วางใจ ไทน์เป็นคนฉลาดเดี๋ยวก็คงหาทางได้เองถึงแม้ครั้งนี้เขาต้องพูดกระตุ้นนิดหน่อยก็เถอะ

ร่างหนาหย่อนกายลงโซฟาใหญ่สีดำ ครุ่นคิดถึงเรื่องที่เขาจัดการมาเมื่อวาน ตัวการก็จัดการไปแล้ว แต่เขามีความรู้สึกบางอย่างว่าทำไมมันยังไม่จบ มันยังค้างคาใจอยู่เรื่องหนึ่ง

ทุกอย่างมันดูง่าย ง่ายไปเหมือนถูกจัดฉากขึ้นและรู้ว่าเขาต้องจัดการพวกนั้นทิ้ง

เหมือนมีคนบงการอีกที

เรื่องนี้ต้องสืบทีหลัง

ว่าจะให้เฮลช่วยแต่ดูเหมือนเจ้านั่นก็ยังหนีชะตาตัวเองไม่ค่อยจะได้ อยู่เฉยๆก็มีคนมาติดมาตอมจนงง

ยกมือหนากุมหัวเบาๆ สงสารเพื่อนร่างขาวนิดๆที่ต้องเจอกับพ่อบ้านใจกล้าและงูหื่น

สายตาสองคนนั้นธรรมดาที่ไหนกัน

สู้ๆแล้วกันนะเพื่อนรัก

คิดแล้วก็ลุกไปกอดเด็กน้อยดีกว่า

.

 

.

"อื้ออออ"เสียงบิดขี้เกียจดังขึ้นเมื่อเด็กน้อยตื่นจากหลับใหล สอดสายตาหาอีกคน

ปะป๊าหายไปไหน

ค่อยๆลุกขึ้นแต่ก็ต้องเซไปเมื่อความเจ็บแล่นสู่สมอง

ปะป๊าแรงเยอะมากๆ ถ้าไม่ติดว่าอายุสามสิบนี่คิดว่าเป็นวัยรุ่นวัยลองละนะ ทั้งสายตงสายตา ทำเขาร้อนรุ่มไปหมด ปะป๊าทำได้ดีจนเขาแทบละลายหายไป ใบหน้าเห่อร้อนเมื่อนึกถึงครั้งสุดท้ายที่ปะป๊าทำ

'ปะป๊า พอแล้วหนูง่วง อือออ'

'อีกนิดเดียว'เสียงทุ้มลึกทรงเสน่ห์เอ่ยของหู กดจูบที่ข้างแก้มเบาๆพลางขยับเอวถี่เร็วจนตั้งตัวแทบไม่ทัน

'ปะป๊า อ๊า อื้อ!"เอวสอบกระทุ้งเข้าอย่างแรงจนเผลอจิกเล็กที่หลังกว้าง หัวสมองขาวโพลนไปหมดดวงตาหวานเอ่อคลอด้วยน้ำใส ปากจิ้มลิ้มเผยอหอบหนัก

'ซี้ดดดดดด'เสียงสุดปากดังเป็นครั้งคราวเมื่อกระแทกถูกจุดวาบหวาม ราวกับมีสายฟ้าแล่นจี้ดยามเมื่ออีกคนปลดปล่อยเข้ามาในร่าง กายบางชื้นเหงื่อยกขึ้นลงตามจังหวะหายใจ

'ปะป๊าแรงเยอะหนูเจ็บ'ว่าแล้วก็จะร้องไห้ ความจุกเสียดบริเวณท้องน้อยยังไม่หายไป

'ทำให้สมกับที่ฉันอดทนมาไงล่ะ'ส่งสายตาหวานเยิ้มมาให้เขา เจ้าชู้ชะมัดเลย!!!

'ปะป๊าอายุเลขสามแล้วทำไมแรงยังเยอะ"

"เลขสามแล้วยังไง เคยได้ยินไหม ขิงยิ่งแก่ยิ่งเผ็ดน่ะ'

ดวงตาหวานเบิกตาโต ใบหน้าเห่อแดงด้วยความเขินอาย

ปะป๊า!!!!!! อย่าอ่อยเดี๋ยวหนูสมยอม!!!!

.

.

นั่งเขินหน้าแดงอยู่ปลายเตียง มองเห็นอีกคนที่เดินเปลือยด้านบนเข้ามา

"ทำไมปะป๊าไม่ใส่เสื้อ"ถามน้ำเสียงเย็นเฉียบเมื่ออีกคนเดินเข้ามาใกล้ ร่างสูงใหญ่ชะงักแรงเมื่อสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ

"ฉันร้อน"

"ร้อนก็ต้องใส่"

"...."ใบหน้าคมซีดลงเมื่อเจอทั้งเสียงห้วนและใบหน้าบูบี้ของอีกคน

อยากฟัดว่ะ

"มองอะไร ไปใส่เสื้อ"

"...ครับ"ว่าตามอย่างง่ายดายเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบเสื้อสีขาวมาสวม หันมองคนตัวเล็กที่นั่งกอดอกจ้องเขาตาเขียว

ดูเหมือนต้องเข้าสมาคมกลัวเมียแล้วล่ะ

คนตัวเล็กลุกขึ้นเร็วด้วยความที่ร่างกายยังไม่เต็มร้อยจึงเซ แขนแกร่งคว้าอีกคนเข้าอกอย่างพอดิบพอดี

"จะรีบลุกทำไมไม่เจ็บหรือ"

"หนูอยากอาบน้ำ"เสียงอ้อนหวานกลับมาอีกครั้ง คนตัวโตจึงอุ้มอีกคนขึ้นก่อนจะพาไปเข้าห้องน้ำ

เมื่อกี้เผลอทำเสียงเหี้ยมใส่ปะป๊าด้วย

ก็คนมันหวงนี่นาอกแน่นๆของปะป๊าเป็นของหนูคนเดียวนะ!!!

.

 

.

ฝั่งทางไทน์ที่เดินทางมาถึงบ้านพญางูอีกครั้ง

เดินเข้าไปไปห้องกว้างบังเอิญเจอคนที่ตามหานั่งบนโซฟากว้างพอดี

ขายาวรีบก้าวเดินเข้าไปหาแต่ต้องชะงักเมื่อเห็นอีกร่างหนึ่งนั่งอยู่ข้างๆ แอบฟังสักนิดละกัน

"นายทำอะไรของนายเนกซ์"เสียงหวานที่คุ้นเคยเอ่ยกับอีกคนหนึ่ง

"ก็บอกว่าสนใจไง"

"แล้วมันใช่มั้ยมากัดเสียพรุนขนาดนี้ คันฟันรึไง"เสียงหวานปรามไม่แรงนัก จนอีกคนขำเบาๆ

"กลิ่นเธอหอมฉันทนไม่ไหว ทำแค่กัดก็ดีมากแล้ว"ดวงตาสีเขียวเข้มทอแสง จ้องมองอีกคนแพรวพราว

"บ้าบอเถอะ"คนอายุมากกว่าเอ็ดเบาๆ

"ฉันอดทนตั้งแต่เธอเดินเข้าบ้านฉันมา เธอควรดีใจที่ฉันทำแค่นั้นนะ"

"แล้วจะทำไปทำไปล่ะ"

"ก็แค่ทำไว้เผื่อมีใครมายุ่งกับของของฉัน"

"ฉันไม่ใช่ของของนาย"

"เดี๋ยวก็ได้เป็น"

"ถามฉันสักคำหรือยังว่าฉันยอมไหม"

"แล้วที่ยอมให้ฉันกัดจนเป็นรอยขนาดนั้นเขาเรียกว่าอะไรล่ะ"เสียงทุ้มเอ่ยสวนจนอีกคนนิ่งเงียบไป

"คนชอบเธอเยอะเธอไม่รู้หรือ เพราะตอนนั้นฉันมีโอกาสก็แค่ต้องคว้าไว้"

"คิดบ้าอะไรของนาย"

"กันนายออกจากเจ้าสี่ขานั่นไงเล่า"

เขาแน่ๆหมายถึงเขาแน่ๆ เขากำหมัดแน่นจนแทบจะต่อยประตูที่บังอยู่ให้พังไปข้าง

เขามาก่อนนะเว้ย!!!!!

"ไทน์เกี่ยวอะไร"

"ดูก็รู้ว่ามันชอบเธอ"

"มันไม่ใช่เรื่องของนาย"

"ทำไมจะไม่ใช่"

"ฉันจะรักใครชอบใครก็เรื่องของฉันใช่เรื่องที่นายต้องเข้ามายุ่งแบบนี้ไหม"

"งั้นเรื่องนี้ก็ต้องยุ่งแล้วล่ะเพราะฉันชอบนาย"

ไทน์ จะ ไม่ ยอม!!!!!

"นายมันบ้าจริงๆนั่นแหละเนกซ์"อีกคนถอนหายใจนั่งกอดอก ดวงตาสีไวน์เสมองทางอื่นอย่างเบื่อหน่าย อีกคนก็ยังคงจ้องมองด้านข้างเนิ่นนาน

"ฉันบ้าได้มากกว่านี้อีก"

"คิดจะทำอะไร"เฮลหันมารวดเร็วสบกับสายตาคมที่จ้องมองมา

"ทำให้เธอเป็นเมียฉันดีไหม?"

"ไม่ดีเลยโว้ยยยยยยยยยยยย"เสียงดังมาจากหลังประตูบานใหญ่เผยให้เห็นร่างสูงโปร่งของผู้มาใหม่เดินเข้ามา

"ไทน์?!"เฮลหันมองอย่างงงๆ

"มาทำไม"เสียงทุ้มจากอีกคนเอ่ยถามอย่างไม่ค่อยพอใจนัก

"มาตามคน กลับบ้าน"ประโยคสุดท้ายหันมาพูดกับหน้าหวาน ส่งสายตาให้อีกคนที่จ้องเขาอย่างงงๆ มือหนาคว้าแขนขาวดึงเข้าหาตน

"อย่ายุ่งให้มากไอ้สัตว์เลื้อยคลาน"

"ไอสี่ขานี่แก..."

"พอเถอะ! ไทน์จะกลับไหมบ้าน"ไทน์ส่งสายตาฟาดฟันให้อีกคนก่อนจะหันกลับมาหาต้นเสียง ที่ยืนรอเขาอยู่

สรุปใครที่มาตามกลับบ้านกันแน่ก็ไม่รู้

เฮลรู้สึกเหมือนเขาได้หลุดพ้น ถ้าทำได้อยากจะหายไปให้รู้เเล้วรู้รอด

"เธอหนีฉันไม่ได้หรอกเฮล"

"ใครมันจะยอมให้ตามวะ"ไทน์หันมาขู่ใส่ สองสายตาฟาดฟันกันอีกครั้ง แขนแกร่งโดนเฮลดึงแล้วดึงอีกแต่ไม่ยอมเขยื้อนสักนิด

"หึ เพราะฉันแทรกพลังไปในร่างกายของเฮลแล้ว ฉันจะรู้หมดว่าเขาอยู่ที่ไหนทำอะไร"

"อย่าล้ำเส้นให้มากนักเนกซ์"เสียงทุ้มเอ่ยรอดไรฟัน จ้องมองแทบจะกินเลือดกินเนื้อ แต่เนกซ์หาได้สนใจ

น่าสนุกดีไม่ใช่หรือ?

"ไทน์ ไปกันเถอะ"อีกคนลากมาได้สำเร็จ เมื่อหันหลังเฮลก็รู้สึกเจ็บจี้ดที่หลังคอ

'แล้วเจอกันใหม่ ที่รัก'

เจอกับมารดาแกเถอะไอเด็กเวร

แล้วทั้งสองก็เดินจากไปเหลือเพียงร่างสูงที่ยืนยิ้มกรุ่มกริ่มก่อนจะตีหน้านิ่งเมื่อสองร่างพ้นสายตา

ศัตรูหัวใจ

ดูถ้าจะจัดการยากเสียแล้ว

.

 

.

 

.

//เอาล่ะ ไทน์มีคู่นะแต่ไม่บอกหรอกว่าจะสมหวังมั้ย หรือจะเป็น 3p ดีนะ55555555555 ส่วนทางปะป๊าก็คือไม่แผ่วเลย ได้ทีละเอาใหญ่แต่พอน้องดุหน่อยก็หงอยเป็นลูกหมาหมดคราบสิงโตเลย5555555 ฝากติดตามด้วยน้ออ

 

#ปะป๊าขอลูบหน่อย

 

Phatcher..

 

 

 

 

ความคิดเห็น