ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ep.9-ปะป๊าบอกหนูเผ็ดพริกสิบเม็ด

ชื่อตอน : ep.9-ปะป๊าบอกหนูเผ็ดพริกสิบเม็ด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2563 12:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ep.9-ปะป๊าบอกหนูเผ็ดพริกสิบเม็ด
แบบอักษร

.

 

.

คืนที่สองที่ทำพันธะ ใกล้จะจบลงแล้ว ฮาร์ทหลับแล้วหลับอีกแต่ก็ยังรู้สึกถึงแรงกัดที่หลังคอเสมอ

เนื้อหลุดติดฟันปะป๊าไปรึยังนะ

เขาค่อยๆหันมาสิงโตตัวใหญ่ ยกสองแขนโอบรอบคอ มือลูบไล้ตามลำตัวสัมผัสแผ่วบนทำให้สิงโตตัวใหญ่เชื่องช้าลง ปากกว้างและเขี้ยวคมอ้าน้อยๆ ขบที่ลาดไหล่ขาวเบาๆ ทั้งตัวฮาร์ทในตอนนี้มีแต่รอยฟัน เขาแหงนหน้าขึ้นคราง สูดลมหายใจเข้าลึก ขาหลังของปะป๊าเสียดสีอยู่ที่บริเวณนั้นของเขา ตอนแรกเขาคิดว่าปะป๊าไม่รู้แต่ที่ไหนได้ก็คือจงใจขยับไปมาต่างหาก!

ผมร้องอื้ออึงในคอเมื่อฟันคมขบมาที่ข้างคอ ผมจิกขนแน่น เมื่อเท้าใหญ่วางลงบนแกนกลางผมและเค้นมันเบาๆ ผมตัวกระตุก บิดหน้าผมสยายบนขาของปะป๊า

ความรู้สึกเหมือนตอนช่วยตัวเองครั้งแรก แต่คราวนี้มีมือสัตว์ใหญ่มาช่วยด้วย ไม่นานก็รู้สึกถึงกลิ่นหอมฟุ้งออกมา สิงโตตัวใหญ่ปล่อยกลิ่นอายสัตว์ป่าให้โอบล้อมพวกเขา

ถ้าเขาสามารถทำให้ฮาร์ทสำเร็จได้ กลิ่นจะยิ่งแทรกผสานกับไอมืดในกายได้ง่ายขึ้น

การที่ไอมืดของคริสเข้าไปอยู่ในกายฮาร์ทได้มาจากการกอดการจูบ หรือแม้การสัมผัสเพียงนิดเช่นตอนเดินผ่านฝ่ามือชนกัน ถ้าคริสจงใจปล่อยนะ แต่ถ้าในการปล่อยกลิ่นของสัตว์นี้จะต้องทำเพิ่มขึ้นอีกขั้นคือการช่วยอีกคนปลดปล่อย ขั้นตอนจึงจะเสร็จสมบูรณ์

คริสอยากให้ร่างกายอีกคนมีแต่ตัวตนของเขา จึงต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้มันสำเร็จ อุ้งเท้าหนายังคงเค้นที่แกนกลางอีกคน เด็กอายุสิบแปดตรงหน้า ก็ไม่ได้เล็กเลย แต่ก็ไม่เท่าเขาอยู่ดี

"อ๊ะ ปะป๊า อื้ออ"อุ้งมือใหญ่เลื่อนมากอบกุมข้อมือสองข้างไว้เหนือหัวด้วยมือข้างเดียว ก้มลงจ้องมองใบหน้าแดงซ่าน ดวงตาที่ปิดพริ้ม ปากเล็กอ้าน้อยๆส่งเสียงหวานหู ปากกว้างก้มลงกัดที่ไหล่อีกข้าง เท้าใหญ่ยังคงเค้นคลึง ฮาร์ทบิดตัวด้วยความเซียวซ่านจิกเล็บเท้าแน่น ทั้งตัวเขาโดนปะป๊าทับไว้ทำให้ขยับตัวได้ลำบาก ดวงตาสีทองอำพันจ้องมองลงมาที่กายทำพลันในใจร้อนวูบ สายตาของสัตว์ตรงหน้าร้อนแรงและอบอุ่น เขาร้องเรียกชื่ออีกคนเสียงหวาน อุ้งเท้าเลื่อนขึ้นลงเร็วขึ้นเพื่อให้เขาถึงฝั่ง

เขาอยากจูบปะป๊า

ก้มมองปากใหญ่ที่มีฟันคมแล้วก็เม้มปากแน่น บิดกายเร่าเมื่อลิ้นสากเลียอกเขาผ่านไตเล็กช้าๆ เขาแอ่นอกขึ้นสูง ปิดตาแน่นครางอื้ออึงในคอ เท้าใหญ่ยังคงเสียดสีเขาเร็วและแรงขึ้น

"ปะป๊า อ๊า"สัตว์ตรงหน้าเลื่อนตัวเข้าใกล้พลางใช้จมูกดุนข้างแก้มคลอเคลียเขา

เขารู้สึกว่ามันใกล้จะจบแล้ว เมื่อเท้าใหญ่รูดรั้งของเขาจนถึงขีดสุด และปลดปล่อยออก เขาหวีดร้องลั่นเสียงคำรามในคอของปะป๊าดังตามติดเช่นกัน ข้อมือของเขายังคงถูกอีกฝ่ายกอบกุมไว้ น้ำสีขาวขุ่นข้นเปรอะเปื้อนในกางเกง เขาหอบหายใจเงยหน้ามองเห็นดวงตาสีทองวาววับ อุ้งมือใหญ่เปลี่ยนเป็นมือหน้ายังคงกำข้อมือไว้แน่น ร่างกายใหญ่ที่ทาบทับเขากลายเป็นร่างกำยำที่เขาคิดถึง ใบหน้าคมคายปรากฏขึ้น ปะป๊ากลับสู่ร่างคนแล้ว แต่ไม่ทั้งหมด

ปะป๊า..หู กับหางงอกได้!!!!

เขามองด้วยความตกใจ อีกคนกระตุกยิ้ม หางใหญ่สะบัดไปมา เกลี่ยวนตรงที่ชื้นแฉะของเขา ถูกหางดันให้อ้าขาออกอัตโนมัติ เอวสอบแทรกมาที่ระหว่างขาของเขาปรายตาคมก้มลงมองเพียงนิด ใบหน้าเขาเห่อร้อนขึ้นมา

"ปะป๊า.."อยากจูบแต่ไม่กล้าบอก

แต่เหมือนว่าอีกคนจะเข้าใจ

เห็นมองปากอยู่นาน ตัวเขาเองก็อยากจูบ จึงกลับสู่ร่างเดิมแต่การทำพันธะยังไม่สมบูรณ์เขาจึงกลับร่างเพียงครึ่งเดียว

ใบหน้าคมก้มลงใกล้ ปากหยักขบเม้มปากเล็กเบาๆค่อยๆบรรจงจูบ พวกเขาสลับกันตอบรับและรุกจูบกันอย่างช้าๆ เเขนหนาที่ว่างบีบเค้นที่เอวบางเลื่อนมือลงไปที่ชื้นแฉะและคลึงมันอีกครั้ง

เสียงอื้ออึงในคอของอีกคนดังขึ้น ปากยังคงป้อนจูบกันไม่รู้จบ ด้านบนก็ต้อนเก่ง ด้านล่างก็คลึงไม่หยุด

เขาจะตายแล้วนะปะป๊า

"อื้อปะป๊า อ๊ะ คริส"พลันเรียกชื่อจริงมือหนาและปากหยักหยุดชะงัก ดวงตาสีทองวูบไหว

ใจเต้นระส่ำเมื่ออีกคนเรียกชื่อ มือหนาปลดปล่อยข้อมืออีกคนสอดแขนแกร่งเข้าหลังบางอุ้มอีกคนขึ้นนั่งตัก เอนหลังพิงหัวเตียง ปากหยักดูดดุนบดจูบรวดเร็ว สอดลิ้นหนาเข้าไปทักทายลิ้นเล็ก ตวัดเกี่ยวกันจนหลงลืมกาลเวลา แขนเล็กข้างหนึ่งลูบไล้อกแน่น อีกข้างคลึงที่หูสิงโตตัวใหญ่ เสียงคำรามในคอดัง แขนหนาบีบเข้าเอวอีกคนเป็นจังหวะพร้อมกับมืออีกข้างที่สาวที่ตรงนั้นของอีกคน สอดมือไปใต้กางเกงบาง รูดรั้งตัวคนอีกคนเร็วแรงขึ้น ปากหยักยังคงทำหน้าที่ได้ดี จนคนบนร่างตัวอ่อนจนเขาต้องประคองไว้ หางใหญ่ที่ปัดป่ายไปมาเปลี่ยนเป็นพันรอบเอวอีกคนเอวเล็กแอ่นชิดตัวอีกคนมากขึ้น ผละริมฝีปากออกร้องครางออกมา ปากหยักก้มลงดูดซอกคอขาวขบเม้มทำรอยไปทั่วร่างอีกคน มือใหญ่ขยับขึ้นลงตามแรงอารมณ์ เอวเล็กบดขยี้ลงตรงนั้นของเขาจนจะตื่นไปด้วย

ถ้าเขาตื่นฮาร์ทจะแย่

เขาจะต้องระงับอารมณ์ไว้

"อื้อปะป๊า"คนตัวเล็กแหงนหน้าขึ้นซี้ดปากร้องเสียงครางหวานสองแขนเล็กลูบไล้ที่หน้าอกจนถึงหน้าท้องอีกคน เอวเล็กขยับส่ายไปมา ทิ้งน้ำหนักลงบนตักอีกคน ร่างหนาคำรามต่ำก่อนจะบีบเค้นเอวเล็กแน่น ขบกรามแน่นเมื่ออีกคนจงใจลงแรงที่ส่วนปลาย

ให้ตายเหอะ

เผ็ดจริงๆ

ประมาทไม่ได้เลย

ในหัวสมองของฮาร์ทขาวโพลน เอวบางขยับส่ายเเรงขึ้น มือหนาช่วยคลึงที่แกนกลางอีกคนจนฮาร์ททนไม่ไหวและปลดปล่อยออกมาเต็มฝ่ามืออีกฝ่าย มีไอสีดำและแสงสีทองออกมาพร้อมๆกับน้ำสีขาวขุ่น

เป็นอันว่าเสร็จพิธี

มือหนายกมือที่เลอะและเลียชิม ส่งสายตาหวานหยดจ้องที่ใบหน้าเล็ก แก้มแดงก่ำ ปากเผยอหอบ อกขาวยกเป็นจังหวะหายใจ

ตัวเขายังทนได้ ไม่เป็นไร

"พักเถอะเด็กน้อย"หลังจากที่หลับๆตื่นๆเเละถูกกัดมาสองวันสองคืนเต็ม ได้ปลดปล่อยอีกสองครั้งทำให้ร่างเล็กอ่อนปวกเปียกเอนนอนบนอกกว้าง มือหนาลูบผมก้มลงหอมเบาๆแล้วจัดแจงอีกคนให้นอนให้ดี

มองหลังคอที่เป็นรอยกัดเริ่มกลายเป็นสัญลักษณ์สีทองอร่ามสว่างลายสิงโตคำรามเล็กๆก่อนจะซึมหายไปในผิว

มือหนาก้มมองน้ำสีขาวขุ่นในมือพลางกระตุกยิ้มร้ายแล้วจัดการตัวเองในห้องน้ำต่อทันที

.

 

.

วันงานประชุมใหญ่

 

เสียงจอกแจ้กดังกึกก้องในหอประชุมกว้างของพวกตระกูลงู สัตว์นานาชนิดเดินขวักไขว่พูดคุยกันอย่างออกรส ร่างกายสูงใหญ่ที่โดดเด่นปรากฏสู่สายตาเหล่าสัตว์ ทำให้สัตว์น้อยใหญ่ต่างมองด้วยความผงนระคนตกใจ

'นั่นมันคิงนี่นา'

'เขามางานนี้ด้วยหรือ'

'เขาเป็นใครน่ะ'

'แกไม่รู้รึ!? นั่นน่ะเจ้าป่าเลยนะ!!'

'เบาๆสิเขาได้ยินนะ'

เสียงพูดคุยจอแจเบาๆ เพราะเมื่อเขาก้าวเข้ามาทั้งหอประชุมพลันเงียบกริบและทุกสายตาจับจ้องมาที่เขา

เขาไม่ได้สนใจใครและเดินเข้าไปทำตัวตามปกติ

"คริส"เสียงหวานที่คุ้นเคยเอ่ยเรียกจากด้านหลัง

"น้าเฮล"เสียงเล็กด้านหลังเขาเอ่ยเรียกคนรู้จักตาวาว

"ว้าว โตขึ้นเยอะเลยนะเด็กน้อย"อีกคนว่าพลางจับคนตัวเล็กหันซ้ายหันกว่า เขารู้เรื่องทั้งหมดจากไทน์ ที่ยังคงติดต่อกันบ้าง

เด็กน้อยตัวแค่เข่าตอนนั้น สูงเท่าไหล่เขาแล้วหรือนี่

"คิกคิก"เด็กหัวเราะก่อนจะโผเข้ากอดอีกคนแน่น

เขารู้สึกขอบคุณคุณเฮลในใจที่เคยดูแลและรักษาปะป๊า

เฮลได้แต่ตกใจและงงที่อยู่ๆที่อีกคนก็เข้ามากอดแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรและกอดตอบคนตัวเล็กกว่าเช่นกัน มือบางลูบที่ผมนิ่มเบาๆ ไทน์ที่อยู่ข้างหลังอมยิ้ม ไม่ว่าใครก็เอ็นดูฮาร์ทเสมอ

ผู้คนที่พูดคุยอยู่แล้วก็พุดคุยเสียงดังมากขึ้นไปอีกเมื่อเห็นเด็กตาหวานแปลกหน้าแปลกตา และกำลังกอดกับเจ้าของนรกภูมิอยู่???

นี่มันอะไรกันนี่ เห็นวันนี้ประวัติศาสตร์ต้องจารึกเสียแล้ว

'นั่นมันมนุษย์มิใช่หรือ'

'ใช่ๆๆๆ'

'น่าสนใจชะมัด'

พลันดวงตาสีทองวาวโรจน์เมื่อได้ยินเสียงพวกสัตว์ชั้นต่ำพูดถึงคนของเขา ตวัดสายตาคมจ้องหน้าพวกมันเรียงตัวก่อนพวกนั้นจะสะดุ้งหัวหดหลบตาเขาไป

ไอมืดสีดำแผ่ออกมาจางๆเป็นอันที่ทุกตัวในนี้ต้องรู้ว่าอย่ายุ่งกับคนของเขา

เสียงจอกแจกเริ่มเงียบลงเพราะกลัวตายก่อนจะหาเรื่องพูดคุยเรื่องอื่นนอกจากเรื่องสามสี่คนตรงนั้นแทน

ใครจะไปกล้าหือกับเจ้าป่าเพียงหนึ่งเดียวกัน

สักพักผู้เป็นเจ้าภาพก้าวออกมาจากชั้นสอง

ร่างกำยำก้าวอย่างมีสง่า สวมชุดสูทสีเขียวเข้มเกือบดำ ใบหน้าคมคาย จมูกโด่งสันกรามชัดได้รูป ดวงตาสีเขียวสดเช่นดวงตางูปรายตามองแขกมาก่อนจะพบกับผู้ที่ห่างหายจากการประชุมไปนาน ปากหยักยกยิ้มก่อนจะเริ่มเปิดงานแห่งนี้

"ไม่ได้พบกันนานนะครับคิง"ร่างกำยำเดินมาหาร่างหนาหลังกล่าวเปิดงานเสร็จ สายตาของบรรดาสัตว์ที่ชอบสอดรู้มองมาด้วยความสนใจ

"อืม"อีกคนตอบในลำคอ จ้องตากันอยู่พักหนึ่งและดวงตาสีเขียวเลื่อนไปสบดวงตาเล็กที่อยู่ด้านหลัง

โฮ่.. กลิ่นออกมาเลยเชียว

สัญชาตญาณลึกๆร้องให้เขาออกห่าง ใบหน้าคมหันมายิ้มให้คริส ก่อนจะเชิญทั้งหมดไปในห้องรับรอง

คิงมาร่วมประชุมครั้งที่เขาเป็นเจ้าภาพทั้งทีต้องต้อนรับให้ดีหน่อย

เมื่อมาถึงในห้องรับรองกว้าง เฮล ไทน์และฮาร์ทนั่งอยู่ที่โซฟาในขณะที่คริสเรียกพญางูออกมาคุยส่วนตัว

"คิงมีอะไรจะคุยกับผมหรือ"คิงเป็นชื่อที่ทุกคนต่างเรียกคริส เพราะเป็นถึงเจ้าป่าและตัวเขาเป็นแค่งูอายุน้อยจึงต้องวางตัวในการพูดคุย

คริสเสมองงูตรงหน้าที่ยังดูเยาว์วัยที่ทำงานบริหารแทนพ่อ และรับรู้ได้ว่าสัตว์ตรงหน้าไม่ได้คิดร้ายกับเขาและยังเคารพอีกด้วย คริสจึงปล่อยวางท่าทางลงบางส่วนทำให้ความอึดอัดระหว่างกันหายไป

"เนกซ์"งูตรงหน้าชะงักกึก น้อยคนจะเรียกชื่อเล่นจริงๆของเขานอกจากพ่อและแม่ก็ไม่มีใคร คนตรงหน้าคงสืบเรื่องของเขามาไม่น้อย แต่ตัวพญางูไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวหรือตกใจ เขาคลี่ยิ้มรับด้วยความจริงใจต่ออีกคน

คิงเป็นคนที่ใจกว้างและไม่ระรานใครถ้าใครไม่ระรานเขาก่อน เสียงทุ้มที่เอ่ยเรียกชื่องูตรงหน้าทำให้ในใจรู้สึกอบอุ่น

คิงมีอิทธิพลมากจริงๆ

"วันก่อนมีพวกครึ่งงูปลายแถวของนายมาลักพาตัวลูกฉัน"คนตรงหน้าเอ่ยถามอย่างไม่ลังเล เนกซ์เลิกคิ้วก่อนจะถามด้วยความงุนงง

"ลักพาตัว? คุณหนูมนุษย์น่ะหรือ"อีกคนหันไปหาเด็กที่นั่งตาแป๋วจ้องมาที่พวกเขา

"อืม มันบอกว่าอยากกินเลือดเพราะทำให้เป็นอมตะ" ถึงแม้ในตอนนั้นเขาจะยังไปไม่ถึงตัวเเต่หูของราชสีห์ย่อมได้ยินชัดเจนแม้ห่างไกล

"เดี๋ยวนะ..ครึ่งงูหรอครับ"อีกคนถามอีกครั้งหน้าเครียด

"อืม"

"เผ่าของผมมีแต่ผู้ที่แปลงกายสำเร็จแล้วเท่านั้น และจะไม่มีพวกครึ่งร่างเร่ร่อนอยู่แถวนี้ นอกเสียจาก.."อีกคนเว้นช่วง ใบหน้าคมขรึมอีกขั้นเมื่อคิดถึงคนที่ไม่อยากคิด

"คงจะเป็นพวกของพี่ชายผม ไนซ์"ว่าถึงตรงนี้ใบหน้าคมคายของทั้งสองเข้มขรึมจนหน้ากลัว ไอมืดแผ่ออกจากร่าง ดวงตาสีทองวาวโรจน์จัดจนคนข้างตัวเผลอถอยหลังสองก้าว แม้จะถอยออกมาแต่เมื่อนึกถึงบุคคลที่สามในใจก็กรุ่นโกรธขึ้นมา

กลุ่มพี่ชายที่เป็นกบฏต่อครอบครัว

ไม่ใฝ่เรียนรู้ฝึกวิชาให้ตนเป็นมนุษย์และไม่ยอมกลับสู่ร่างงู ทำอะไรครึ่งๆกลางๆเป็นที่หวาดกลัวของงูเด็กทั้งนั้น และที่สำคัญชอบระรานคนอื่นอยู่เสมอ

คิดถึงตรงนี้เนกซ์ก็นึกได้ว่าคิงจะไม่ทำร้ายใครถ้าไม่มีคนมายุ่งกับเขาก่อน

ดูเหมือนคราวนี้พวกครึ่งงูของพี่เขาจะสูญสิ้นทั้งหมดเลยก็ว่าได้

เด็กน้อยนั่งไม่ติดเมื่อเห็นไอจางๆสีดำแผ่ออกจากร่างผู้เป็นพ่อ หันไปหาเฮลและไทน์ก็ได้คำตอบคือส่ายหัว หมายความว่าในตอนนี้อย่าเพิ่งมีใครไปยุ่ง

ในใจยังคงเป็นห่วงอีกคน

มีเรื่องอะไรกันแน่นะ

ส่วนอีกสองคนพี่ชายและคุณน้า ต่างมองหน้ากันและพวกเขารู้ดีว่าเป็นเรื่องอะไร ในใจลึกๆพวกเขาสั่นไหว อารมณ์โกรธเริ่มนึกถึงยามที่ตัวน้อยได้รับบาดเจ็บ

ใจผมก็แค่นี้

ไอนั่นต้องตาย!!!!

.

 

.

 

.

//เอาล่ะ มาละตัวการทำน้อง แต่ก็ต้องขอบคุณที่ทำให้ทั้งคู่ใกล้ชิดกันได้ขนาดนี้นะ555555 อยากจะบอกว่าตอนหน้าอรุ่มมากจ่ะ ฝากติดตามด้วยนะคะ

 

#ปะป๊าขอลูบหน่อย

 

Phatcher..

 

ความคิดเห็น