ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่3.จิตตก..

ชื่อตอน : ตอนที่3.จิตตก..

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 315

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2563 14:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่3.จิตตก..
แบบอักษร

วาโย...

 

ผมว่าบางทีผมควรจะพอได้เเล้วกับเรื่องเเบบนี้ ผมตกอยู่ในสภาพเเบบนี้ ความรู้สึกเเบบนี้มาหลายรอบมากๆ จนผมชินชนกับมันเเล้ว

 

กริ๊งงง~กริ๊งง~

 

"ไอโย..กูมีเรื่องจะเล่าให้ฟัง.."วินที่โทรมาหาผมพูดขึ้นหลังจากผมรับสาย

 

"ครับมีอะไรก็ว่ามาเลย"ผมบอกกับวินที่อยู่ปลาบสาย

 

"วันนี้..พ่อกูพาผู้หญิงคนนึงมาหว่ะ..ปู่กูก็มาด้วยเว้ยเเล้ว.."นี่มันเหตุการณ์เดจาวูอะไรเนี่ย คราวก่อนก็เเบบนี้เลย

 

"เเล้วเธอท้องด้วย..ปู่กูบอกว่าเค้าเป็นเเม่คนใหม่ของกู.."วินบอกกับผมออกมา ก็เดาไม่น่ายากหรอกครับ

 

"งั้นเหรอครับ.."ผมบอกกับวิน ผมก็พอจะเข้าใจเรื่องทุกอย่างนั่นเเหละ

 

"พ่อเราเล่าให้ฟังเเล้วครับ..."ผมบอกกับวินที่อยู่ปลายสายไปทันที

 

"งั้นเหรอวะ..ตอนนี้มึงโอเคใช่ไหม"วินถามผมออกมา ด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

 

"เราขอนอนก่อนนะครับพรุ่งนี้มีอะไรค่อยว่ากัน"ผมพูดบอกกับวิน

 

"เดี๋ยวไอโย..ไอโย.."ผมวางสายไปทันทีก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียง เเล้วปิดไฟในห้อง

 

จะให้ผมบอกว่าผมโอเคงั้นเหรอครับมีใครเจออะไรเเบบนี้เเล้วโอเคกันบ้างมันไม่มีหรอกครับ น้ำตาผมมันไหลออกมาทั้งๆที่ไม่อยากให้มันไหลอีกเเล้ว

 

กลิ่นน้ำอบไทยลอยมาเตะจมูกของผมอีกครั้งก่อนลมจะพัดเข้ามาในหน้าต่างวูบนึง ปรากฏร่างหญิงสาวหน้าตาสะสวยสวมชุดไทยโบราณสีเเดง ค่อยๆนั่งลงบนเตียงข้างๆผม

 

"โยเป็นอะไร..นี่โยร้องไห้ทำไม.."พี่ดาวเรืองถามผมออกมา ด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

 

"โยไม่ได้เป็นอะไรครับ.."ผมรีบปาดน้ำตาตัวเองหันไปพูดกับพี่ดาวเรือง

 

"โยก็รู้หนิว่าโยโกหกผีเเบบพี่ไม่ได้.."พี่ดาวเรืองบอกกับผมออกมา ก็ตั้งเเต่ไหนเเต่ไรเเล้วผมรู้ตั้งเเต่พบพี่ดาวเรืองครั้งเเรกเเล้ว เเต่ผมก็ยังโกหกอยู่ดี

 

"โยต้องเข้มเเข็งนะ..เวลาเศร้าจิตเราจะอ่อนเเอทำให้มันมาทำร้ายโยได้ง่าย.."พี่ดาวเรืองบอกกับผมออกมา

 

"มัน..มันไหนเหรอครับ.."ผมถามพี่ดาวเรื่องไปทันทีด้วยความสงสัย

 

"ก็พวกสัมภเวสี ผีตายโหง ผีที่มีเเรงอาฆาตมาก ไง"พี่ดาวเรืองบอกกับผมออกมา

 

"เเล้วที่ผ่านมาพี่หายไปไหนมาครับ"ผมถามพี่ดาวเรืองไปทันที

 

"พี่ก็อยู่รอบๆตัวของโยนี่เเหละจ้ะ..โยก็เหมือนน้องชายพี่ พี่คอยอยู่ข้างโยเสมอเเต่ไม่ปรากฏตัวให้เห็น"พี่ดาวเรืองยิ้มก่อนจะลูบหัวผมด้วยความเอ็นดู

 

"ขอบคุณนะครับที่อยู่ข้างๆโยตลอดเวลา"ผมบอกกับพี่ดาวเรืองไปทันที

 

ก็อก ก็อก ก็อก

 

"ไอโยคุยกับใครวะ.."

 

เสียงเคาะประตูห้องของผมดังขึ้น ก่อนจะตามมาด้วยเสียงของพี่ริน พี่ชายของผม

 

"งั้นพี่ไปก่อนนะ.."พี่ดาวเรืองพูดก่อนจะหายไป จากข้างๆผม

 

"กูขอเข้าไปนะไอโย.."พี่คินบอกกับผมออกมา

 

"ครับ..เข้ามาเลยครับพี่คินประตูไม่ได้ล็อค"ผมบอกกับพี่วาคินก่อนพี่วาคินจะเดินเข้ามาเเล้วเปิดไฟในห้อง

 

"กูรู้เรื่องขากพ่อเเล้วนะเว้ย.."พี่วาคินนั่งลงบนเตียงของผมก่อนจะพูดขึ้น

 

"กูเคยบอกมึงเเล้วคนว่าคนเเบบนั้นหน่ะอย่าไปเอาอะไรมาก มีครั้งเเรกเเล้วยังไงครั้งที่สองก็ต้องมี"พี่วาคินบอกกับผมออกมา มันก็จริงตามที่พี่วาคินบอกผมนั่นเเหละครับ

 

"กูหล่ะอยากต่อยหน้าไอนั่นซักหมัดจริงๆ.."พี่วาคินพูดด้วยท่าทางโมโห

 

"เอาเถอะคนดีๆมีตั้งเยอะตั้งเเยะ..มูฟออนเว้ยรู้จักปะ"พี่วาคินบอกกับผมออกมา

 

"มูฟออน..?"ผมทำหน้างงฟใส่พี่วาคินด้วยความสงสัย

 

"ไปต่อไง ไปต่อเเบบไม่ต้องมีเค้า.."พี่วาคินบอกกับผมออกมา

 

"ว่าเเต่เมื่อกี้มึงคุยกับใคร..ผู้หญิงที่ไหน.."พี่วาคินถามผมออกมา

 

"พี่คินหูฟาดเเล้วผมไม่ได้คุยกับใครซักหน่อยนะครับ"ผมบอกกับพี่วาคินไปทันที

 

"งั้นนอนเถอะ..ไม่กวนละ..."พี่วาคินบอกกับผมก่อนจะเดินไปเเล้วปิดไฟปิดประตูห้องของผมให้

 

ในที่สุดก็จะได้นอนซักทีง่วงก็ง่วง พรุ่งนี้มีคลาสเรียนเช้าซะด้วยถ้าไม่รีบนอนจะเรียนไม่รู้เรื่องเอา

 

ผมหลับไปได้ซักพักก็ต้องตื่นขึ้นเพราะรู้สึกเหมือนมีน้ำอะไรจากเพดานหยดลงมาบนหน้าของผม ผมจึงเงยหน้าขึ้นไปมอง ผมตกใจกับภาพที่เห็นตรงหน้า ผู้หญิงคนนั้น..

 

ผมขยับตัวไปไหนไม่ได้เลยในตอนนี้เหมือนผมถูกบังคัให้จ้องไปยังเธอคนนั้นที่เกาะอยู่บนเพดาน

 

ฮึ ฮึ ฮึ ฮึ

 

เสียงหอเราะในลำคอที่ชวนคนหัวลุกเเละน่ากลัวดังขึ้น ตามด้วยเสียงสุนัขที่มันหอนดังระงมไปทั่วบริเวณ บวกกับกลิ่นเน่าเหม็น กลิ่นของซากศพที่มันขึ้นอืด

 

เธอค่อยไปห้อยหัวตัวเองลงมาอย่างช้าๆจนผมของเธอที่มันยาวมาปิดหน้าของผมเอาไว้

 

"พะ..พี่.."ผมพยายามขอความช่วยเหลือเเต่ผมขยับไม่ได้ เป็นเเบบนี้อีกเเล้ว ผมของยาวมากมันรัดคอของผมเอาไว้จนผมเเทบหายใจไม่ออก

 

"โยตื่นซิลูก.."ผมได้ยินเสียงเเม่ของผมพร้อมกับรู้สึกถึงเเรงเขย่าตัวของผม

 

"โยตื่นสิ.."เเม่ของผมพูดบอกกับผมออกมาก่อนผมจะลืมตาขึ้น นี่ผมฝันไปงั้นเหรอทำไมมันเหมือนจริงเเบบนี้

 

ผมเอามือมาเเตะที่จมูกของตัวเอง เพราะรูเสึกเหมือนมีอะไรออกมาจากจมูก เลือด..

 

"โยโอเคไหนลูก.."เเม่ของผมถามผมออกมา ด้วยสีหน้าเป็นห่วงเเละดูกังวลอย่างเห็นได้ชัด

 

"ยะ..โยไม่เป็นอะไรครับเเม่.."ผมบอกกับเเม่ของผมก่อนผมจะเดินเข้าห้องน้ำมา นี่เช้าเเล้วงั้นเหรอ..

 

คอเเละหน้าของผมเเดงมากๆเหมือน ในฝันที่ผมโดนบีบคอจนผมเเทบหายใจไม่ออก หรือว่าผมจะจิตอ่อน จิตตกอย่างที่พี่ดาวเรืองบอกจริงๆ

 

หลังจากนั้นผมลงไปทานข้าวเช้าที่ในห้องครัวตามปกติ

 

"โย..พ่อขออะไรอย่างนึงได้ไหมลูก.."พ่อของผมพูดออกมา

 

"อะไรเหรอครับ"ผมถามพ่อของผมไปทันที

 

"ไม่ใช่ขอ..ต้องเรียกว่าบังคับเเละต้องทำตามมากกว่า.."พ่อของผมทำสีหน้าเคร่งขรึมก่อนจะพูดขึ้น

 

"คุณค่ะเเต่นั้นเราจะไปบังคับลูกนะ.."เเม่ของผมบอกกับพ่อของผมออกมา

 

"ไม่เป็นไรครับเเม่ยังไงผมก็ต้องทำตามอยู่เเล้ว.."ผมบอกกับพ่อของผมเเละเเม่ของผมด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

 

"เลิกยุ่งกับไออิฐซะ..พ่อว่าลูกควรจะพอซักที พ่อขอยื่นคำขาด.."พ่อของผมบอกกับผมออกมา

 

"ครับ..ผมจะเลิกยุ่งกับอิฐ"ผมนิ่งไปพักนึงก่อนจะบอกออกมาตอนนี้กับต่อจากนี้มันจะต่างอะไรกัน

 

"เเล้ววันนี้จะไปมหาลัยกับอะไรให้พ่อไปส่งไหม.."พ่อของผมถามผมออกมา

 

"ผมอยากขี่มอเตอร์ไซค์ไปเองครับ...ตอนมอห้าผมยังขี่ไปโรงเรียนได้เลย"ผมบอกกับพ่อของผมออกมา

 

"ไม่ได้..เเล้วถ้าโยเกิดอุบัติเหตุอีกหล่ะ.."พ่อของผมพูดด้วยความเป็นห่วง

 

"โธ่..พ่อไอโยมันโตเเล้วนะ..ให้มันได้มีอิสระของมันบ้างเถอะ.."พี่คินที่เดินมาพูดบอกกับผม

 

"เเล้วตอนนี้ไม่มีอิสระตรงไหนเหรอครับคุณลูกคินของพ่อ"พ่อของผมหันไปถามพี่วาคิน

 

"เอาเถอะหน่าพ่อ..คินหมายถึงอิสระทางด้านการเดินทางหน่ะ..ด้านอื่นอิสระมันก็มีนั่นเเหละครับ"พี่วาคินบอกกับพ่อของผมออกมา

 

"อีกอย่างนะเผื่อมันจะดูมีเสน่ห์ไม่จืดชืดก็ได้.."พี่วาคินบอกกับพ่อของผมออกมา เดี๋นวนะปกติผมดูเป็นคนจืดชืดขนาดนั้นเลยเหรอ..

 

"ได้..เเต่เช้านี้พ่อไปส่งก่อน..เดี๋ยวพ่อซื้อรถมอเตอร์ไซค์คันใหม่ให้"พ่อของผมบอกกับผมออกมา

 

"พ่อครับเเต่มอเตอร์ไซค์คันเก่าก็ยังใช่ได้นะครับ.."ผมบอกกับพ่อของผมออกมา

 

"ไอโยมึงก็เชื่อพ่อไปเถอะหน่า..ดีซะอีกได้รถมอเตอร์ไซค์คันใหม่"พี่วาคินบอกออกมาเมื่อกี้ยังค้านพ่ออยู่เลยหนิ

 

"งั้นก็ได้ครับ"ผมบอกกับพ่อของผมก่อนผมจะไปหยิบกระเป๋าบนห้องนอนของผม

 

"ระวังตัวดีๆนะโย."เสียงของพี่ดาวเรืองบอกกับผมออกมา

 

"ครับ.."ผมตอบก่อนจะเดินออกจากห้องของตัวเองมา เเล้วไปขึ้นรถที่พ่อของผมนั่งรออยู่เเล้วโดยมีพี่บูมเป็นคนขับ

 

"พ่อพูดจริงนะโย...ห้ามใจอ่อน ห้ามยุ่งกับมันอีก "พ่อของผมบอกกับผมออกมา

 

"ครับพ่อ.."ผมบอกกับพ่อของผมก่อนเราจะนั่งคุยอะไรกันไปเรื่อยจนถึงมหาวิทยาลัยของผม..

 

"งั้นเดี๋ยวตอนเย็นพ่อมารับ"พ่อของผมบอกกับผมออกมา

 

"ครับ.."ผมบอกกับพ่อของผมก่อนระจะขับออกไป

 

ส่วนผมก็เดินไปที่ตึกคณะเเพทย์เพื่ไปนั่งที่ประจำของผม

 

"อ้าว..ฟ้าใสเเล้วคนอื่นๆหล่ะครับ"ผมถามฟ้าใสที่นั่งอยู่

 

"ไปหาอะไรกินหน่ะ.."ฟ้าใสตอบผมออกมา

 

"โยฟ้ารู้เรื่องเเล้วนะ..โยสู้ๆนะ..ฟ้ารู้วาโยทำได้"ฟ้าใสบอกกับผมออกมา

 

"เราว่าเราพอเเล้วดีกว่าครับฟ้า เราไม่อยากตกอยู่ในสภาพนี้อีกเเล้ว.."ผมยิ้มก่อนจะบอกกับฟ้าใสออกมา

 

"ไม่ว่ายังไงจะเกิดอะไรขึ้นปรึกษาฟ้าได้ทุกเรื่องเลยนะ..ฟ้าอยู่ข้างโยเสมอ.."ฟ้าใสบอกกับผมออกมาด้วยสีหน้ายิ้มเเย้ม

 

"ครับฟ้าขอบคุณนะครับ"ผมบอกกับฟ้าใสไปทันที

 

"น้องโย..สวัสดีครับ.."รุ่นพี่นึงเดินเข้ามาทักผมที่นั่งอยู่กับฟ้าใส

 

"ครับพี่.."ผมหันไปมองตามเสียงเรียกของใครบางคน

 

"พี่ซัน.."ผมมองไปทางพี่ซันที่กำลังเดินมา

 

"นี่รู้จักกับพี่ซันด้วยงั้นเหรอโย..ไม่เบานะจ้ะเนี่ย"ฟ้าใสพูดเเซวผมออกมา

 

"พี่เค้าเคยช่วยเราเอาไว้หน่ะ.."ผมบอกกับฟ้าใสไปทันที

 

"โห..บังเอิญจัง.."ฟ้าใสยิ้มก่อนจะพูดบแกกับผมออกมา

 

"พี่มาทำอะไรที่คุณะเเพทย์เหรอครับพี่ซัน"ผมถามพี่ซันไปทันที

 

"พี่มีเรื่องจะคุยกับรุ่นพี่เราหน่ะ.."พี่ซันบอกกับผมออกมา

 

"ต้องเป็นเรื่องนั้นเเน่ๆเลย.."ฟ้าใสทำหน้าเหมือนจะนึกอะไรออก ผมนี่ได้เเต่ทำหน้างงไป

 

"ก็เรื่องดาวเดือนไง.."ฟ้าใสบอกกับผมออกมา เเบบยิ้มๆ

 

"ดาว เดือน คืออะไรเหรอครับใช่ดาวที่อยู่บนท้องฟ้ารึเปล่า.."ผมถามฟ้าใสไปทันที

 

"นี่ถ้าไม่ใช่เพื่อนนะจะนึกว่ากวนประสาทกันเน่ๆ..ดาวเดือนก็คือ.."ฟ้าใสนิ่งไม่ได้พูดอะไรต่อ อ่าว..

 

"อะนี่..พี่ซื้อมาฝากเห็นชอบทำหน้านิ่งๆ.."พี่ซันยื่นน้ำอัดลมให้กับผม

 

"พี่เกื่อนหนูไม่ดื่มน้ำอัดลมค่ะ.."ฟ้าใสบอกกับพี่ซันไปทันที

 

"งั้นเดี๋ยวพี่ไปซื้อมาให้ใหม่"พี่ซันพูดก่อนจะรีบวิ่งไป

 

"พี่เค้าคุยเสร็จเร็วจังเลยนะ.."ฟ้าใสทำหน้าเหมือนเข้าใจอะไรซักอย่าง

 

"อ่อใช่คุยถึงไหนเเล้ว.."ฟ้าใสถามผมออกมา

 

"ตรงที่ดาวเดือนคืออะไรไงครับฟ้า"ผมบอกกับฟ้าไปทันที

 

"ดาวเดือนก็คือ.."

 

"มาเเล้วๆ..อะนี่น้ำส้มเเท้ร้อยเปอร์เซ็นต์"พี่ซันพูดก่อนจะยื่นน้ำส้มในขวดให้กับผม ฟ้าใสโดนขัดมาสองรอบเเล้วเธอได้เเต่ทำหน้าหงุดหงิดนิดๆ

 

"งั้นพี่ช่วยอธิบายให้เพื่อนหนูฟังหน่อยได้ไหมว่าดาวกับเดือนคืออะไร.."ฟ้าใสบอกกับพี่ซันที่ยืนอยู่

 

"ยินดีครับ...คืองี้.."พี่ซันพูดก่อนจะเล่าเรื่องดาวกับเดือนให้ผมฟังเเบบละเอียดมากๆ

 

"ซึ่งเดือนมหาลัยปีที่เเล้วคือพี่ซัน..เพราะพี่เค้าหล่อสุด"ฟ้าใสบอกกับผมออกมา

 

"ไม่ขนาดนั้นครับน้องฟ้า.."พี่ซันพูดบอกกับฟ้าใส

 

"พี่หล่อจะตายถามใครๆเค้าก็รู้.."ฟ้าใสยังพูดชมพี่ซันต่อ

 

"ฟ้าครับ..เปรมยืนอยู่ข้างหลัง"ผมบอกกับฟ้าใสก่อนฟ้าใสจะหันไปมองเปรม

 

"ไงพี่ซัน.."วินทักทายพี่ซันที่นั่งอยู่ข้างๆผม เมฆที่ยืนอยู่ข้างๆวินเเละเปรมมองมาที่ผม

 

"งั้นพี่ขอตีวก่อนนะ.."พี่ซันบอกกับผมออกมาหลังจากนั้นทุกคนก็เเยกย้ายกันไป เหลือเเร่ผมกับเมฆ

 

"กูว่านะ..พี่เค้าก็หน้าตาดีมึงไม่ใจอ่อนบ้างเหรอวะ.."เมฆถามผมออกมา

 

"ใจอ่อนอะไรครับเมฆ..พี่เค้าไม่ได้มาจีบเราซะหน่อย"ผมบอกกับเมฆไปทันที

 

"จริงดิ..เค้าคงไม่ซื้อน้ำส้มมาให้หรอกถ้าเค้าไม่..เออช่างมันเถอะไปเรียนดีกว่า"เมฆบอกกับผมก่อนเมฆจะเก็บของเเล้วเดินไปเรียนกับผม

 

•••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

ฝากติดตามฝากคอมเม้นท์ด้วนะครับไรท์จะนำไปปรับปรุงในตอนต่อๆไป ไรท์อยากรู้ว่าในมุมมองคนอ่านเป็นยังไงสยองไหม หรือถ้าจะติอะไรก็คอมเม้นท์บอกได้นะครับ คอมเมนท์ คือ กำลังใจ สำหรับไรท์

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น