email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : CHAPTER 3 100% Sweet blood

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.2k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 22 เม.ย. 2563 14:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER 3 100% Sweet blood
แบบอักษร

เหมือนโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะ...ฉันหูฝาดรึเปล่านะ หรือฉันกำลังฝัน

"คะ...คุณหมอ พูดว่าอะไรนะคะ" ฉันถามซ้ำอีกครั้ง อยากได้ยินอีกหลาย ๆ รอบ

"หืม อยากได้ยินประโยคไหนล่ะ?" เขาน่ะ ขยับมาใกล้กันเกินไปแล้ว อยู่ในท่าที่คุณหมอกำลังคร่อมฉันอยู่บนเตียงคนไข้เลยนะ เพราะตอนนี้หัวฉันถึงหมอนเรียบร้อย งงเหมือนกันว่านั่งคุยอยู่ ๆ แต่ทำไมเราสองคนถึงมาอยู่ในท่านี้ >///<

"คุณไม่ตอบ งั้นเดี๋ยวผมพูดให้ฟังทั้งสองประโยค"

"......"

"ผมเป็นห่วงคุณ"

"......"

"และผมก็หวงคุณ....มาก ๆ ด้วย"

ตึกตัก

ตึกตัก

ไปหมดแล้ว ใจฉันไปหมดแล้วววว งื้อออ บ้าที่สุดเลย T///T ทำไมถึงมาอ่อยฉันแบบนี้นะ ไม่กล้าสบตาเขา จึงได้แต่หลบตามองที่แผงอกเขาแทน "แพรเขินนะ..." ตอบอุบอิบ ๆ คนเดียว ไม่รู้ว่าเขาจะได้ยินรึเปล่า

เป๊าะ~

"โอ๊ะ คุณหมอออ" ฉันร้องเสียงโอดโอย จู่ ๆ ผู้ชายตรงหน้าก็ดับฝันด้วยการดีดหน้าผากฉันหนึ่งที ก่อนจะผละตัวออกไปนั่งที่เก้าอี้ตามเดิม

"อย่าทำตัวน่ารักให้มากสิ หัวใจผมมันอ่อนไหวง่ายนะ" ดูเขาพูดสิ มันน่าหอมแก้มนักให้หายมันเขี้ยวนัก

"ถ้าอ่อนไหวง่ายแล้วทำไมคุณไหมชอบแพรสักทีล่ะคะ แพรตามจีบมาเป็นอาทิตย์แล้วนะ" พูดแบบไม่อายปากเลยว่าเป็นฝ่ายตามจีบผู้ชายก่อน ก็มันไม่มีอะไรต้องอายสักหน่อยนี่ ใช่มั้ย - - ชอบก็จีบจะช้าอยู่ทำไม

"กินแอปเปิ้ลได้แล้วครับ" ไม่ตอบแถมยังเปลี่ยนบทสนทนาด้วยการป้อนแอปเปิ้ลฉันเข้าปากแทน ถึงชอบที่เขาป้อน แต่ฉันก็ยังอยากรู้คำตอบอยู่นะ แต่เขาดูจะเลี่ยงคำตอบฉันนะ เอ๊ะ หรือว่า...?

"อย่าบอกนะว่าคุณหมอแต่งงานแล้ว O_O!!?" (รีบเคี้ยวแอปเปิ้ลในปากแล้วรีบถามออกไป แต่คุณหมอดูจะไม่ตกใจกับคำถามของฉันเลย แถมยังกลั้นขำอีก

"คุณหมอออ แพรจริงจังนะ"

"ผมยังไม่แต่งงาน"

"เย่! แฟนล่ะคะ มีรึเปล่า ^^" ตัดปัญหาข้อแรกออกไป ต่อด้วยข้อที่สอง

"ผมจะเอาเวลาที่ไหนไปมีแฟนฮึ" ฉันยิ้มกว้างหลังจากที่ได้ยินคำตอบ ตัดข้อที่สองออกไป ยังไม่แต่งงาน ยังไม่มีแฟน เหลืออีกข้อนึง....แต่ไม่อยากถามเลยแฮะ กลัวจะทำใจรับคำตอบไม่ได้

"คุณหมอมีคนที่ชอบอยู่แล้ว...ใช่ไหม" ฉันถามเสียงเศร้าเว้นจังหวะนิดหน่อยแล้วพูดต่อ "ถ้าคุณหมอมีคนที่ชอบอยู่แล้วแพรโกรธจริง ๆ ด้วยนะคะ" อาจะแถมด้วยการตบสักสองสามทีโทษฐานที่กล้ามาอ่อยฉัน

"ผม..."

"คุณหมอออ มีแล้วจริง ๆ หรอ ฮือ แล้วแพรล่ะ คุณหมอเอาแพรไปไว้ที่ไหน T_T" ถึงเขาจะยังพูดไม่ทันจบ แค่ฟังจากน้ำเสียงก็พอจะเดาคำตอบออกแล้ว

"ผมยังไม่มั่นใจในความรู้สึกตัวเอง"

"แล้วคุณหมอมาบอกแพรทำไมเล่า แพรไม่ใช่ที่ปรึกษาปัญหาหัวใจของคุณหมอนะ"

"ผมขอแค่อยากขอเวลาจากคุณ"

"ขอเวลาอะไร คุณหมอก็ไปขอกับเธอนู้นสิ มาขอแพรทำไม" ฉันตอบหน้าบึ้งสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง แล้วยกมือขึ้นกอดอก เสียใจนะ เขาไม่ชอบฉันไม่พอยังมาขอคำปรึกษาจากฉันอีก น่าหงุดหงิดชะมัด มาขอเวลาอะไรก็ไม่รู้!

"ฮ่า ๆ นี่ไม่คิดจะคิดตามประโยคที่ผมพูดเลยหรือไง"

"แล้วทำไมแพรต้องคิดตามด้วยล่ะ แพรไม่ใช่เธอคนนั้นสักหน่อย"

"......" ฉันหันกลับมามองหน้าคุณหมอ แต่เขากลับส่งยิ้มให้ฉันแทน ยิ้มแต่ไม่มีคำพูดอะไรออกมาจากปาก เริ่มจะงงแล้วนะ คิดตามทำไม ทำไมต้องคิดตาม

เฮ้อ แต่เอาเถอะ คิดตามก็ได้ -_-!^ เมื่อกี้คุณหมอบอกว่ายังไม่มั่นใจในความรู้สึกของตัวเอง เลยอยากขอเวลาจาก....ฉัน? พอคิดถึงประโยคนี้ คนตัวโตก็พูดประโยคนี้แทรกขึ้นมาพอดิบพอดี

"ผมขอแค่อยากขอเวลาจากคุณ เพราะผมยังไม่มั่นใจในความรู้สึกของตัวเอง ว่าความรู้สึกที่ผมเป็นอยู่ตอนนี้เรียกว่าอะไร"

"....."

"ผมต้องพูดกับคุณ เพราะคุณคือผู้หญิงคนนั้น"

'....."

"เข้าใจรึยังครับ"

"....."

เหมือนประโยคบอกรัก ที่ไม่ได้มีคำว่ารัก

"คะ...คุณหมอหมายถึงแพรหรอคะ"

"ผมรู้สึกกับคุณแค่คนเดียว จะให้ผมถามใครล่ะครับ" ให้ตายเถอะ ประโยคนี้มันทำให้คิดว่าเขากำลังให้ความหวังฉันอยู่นะ เขาขอเวลาเพื่อทบทวนความรู้สึกของตัวเอง แล้วถ้าสมมุติคำตอบออกมาว่าเขาไม่ได้คิดอะไรกับฉันล่ะ จะทำยังไง TT_TT

"แต่คุณต้องเผื่อใจไว้ด้วยนะ ผมไม่อยากให้ความหวังคุณ" นั่นไง ไม่อยากให้ความหวัง

"คุณหมอให้ความหวังแพรตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกันแล้วค่ะ ไม่ต้องมาพูดเลย =_="

"ผมขอโทษ"

"ช่างเถอะค่ะ แพรรู้อยู่แล้วว่าคุณหมอคงไม่ชอบแพรง่าย ๆ เหมือนที่แพรชอบคุณหมอ แพรรู้อยู่แล้วว่าคู่แข่งแพรเยอะ หล่อรวยเก่งขนาดนี้ ใคร ๆ ก็อยากได้ทั้งนั้น แต่แพรไม่ได้อยากได้คุณหมอเพราะเหตุผลพวกนั้นหรอกนะ หล่อรวยเก่งแพรเจอมาเยอะแล้ว แต่เหตุผลที่แพรชอบคุณหมอมันลึกซึ้งกว่านั้นเยอะ แต่แพรไม่บอกคุณหมอหรอก" ถ้าบอกไปเกมส์คงจบ เหตุผบค่อยบอกตอนที่ฉันไม่ได้รักเขาข้างเดียว ค่อยบอกตอนที่เขารักฉันแล้วเหมือนกัน บอกตอนนั้นมันน่าจะดีกว่าบอกในสถานการณ์ที่เขากำลังก้ำกึ่ง

"ถ้างั้นก็รีบหายไว ๆ แล้วมาจีบผมได้แล้วนะ ผมรอคุณอยู่ ^^" ฉันก็อยากแต่งตัวสวย ๆ เดินเชิ่ดแล้วควงแขนให้ทั่วโรงพยาบาลแล้วเหมือนกัน ฮือ

"ตอนนี้แพรยังเดินไม่ได้ แพรคงต้องรบกวนคุณหมอเป็นฝ่ายเข้ามาให้แพรจีบแล้วล่ะค่ะ" ฉันตอบเสียงอ่อน แกล้งตีหน้าเศร้า ทำตาปริบ ๆ

"ฮ่า ๆ สิทธิพิเศษพวกนั้น ผมให้คุณตั้งแต่เมื่อวานแล้วนะ^^"

"เอ๋ เมื่อวาน...." อ๋อ ตอนอยู่ในลิฟต์แน่ ๆ ในขณะที่ฉันกำลังนึกถึงประโยคที่เขาพูดอยู่นั่น คุณหมอก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกับเลื่อนโต๊ะวางอาหารมาให้ จัดขนมนมผลไม้ให้เรียบร้อย

"ทานเองไปก่อนนะ เดี๋ยวดึก ๆ ผมจะเข้ามาหาคุณอีกที"

"คุณหมอจะไปแล้วเหรอคะ" ฉันพูดพร้อมกับจับมือเขาเอาไว้ เจ้าของใบหร้าหล่อยิ้มให้ก่อนก้มมองนาฬิกาที่ข้อมือแล้วตอบ "ผมมีประชุมที่อื่นต่อ เลยอาจจะกลับมาถึงโรงพยาบาลมืดหน่อย แต่คืนนี้ผมเข้าเวร แล้วเจอกันนะครับ"

"คุณหมอต้องเจอคนเยอะแน่ ๆ เลย ใช่มั้ยคะ"

"หืม?"

"ถ้าคุณหมอเจอคนเยอะ ก็ต้องมีคนมาชอบคุณหมอเยอะ เดี๋ยวคู่แข่งแพรก็เยอะอีก เฮ้อ" อยากจะถอนหายใจออกมาดัง ๆ ขอบคนหล่อรวยเก่งก็ต้องทำใจสินะ

"ฮ่า ๆ ถ้าเขาชอบผมแต่ผมไม่ได้ชอบเขาก็ไม่มีประโยชน์อะไรนะครับ"

"งั้นคุณหมอห้ามใจอ่อนให้คนอื่นนอกจากแพรนะคะ!"

"เรื่องของหัวใจห้ามได้ที่ไหนล่ะ" ตอบแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่ฉันอีก "ฮือออ คุณหมออย่าแกล้งแพรสิ แพรจริงจังนะ อยากได้คุณหมอมาเป็นแฟน เป็นสามี แล้วก็มาเป็นพ่อของลูกด้วย" พูดออกไปหมดเปลือกไม่มีอะไรเป็นความเล็บอีกต่อไปแล้วแพรวาเอ้ย

"พ่อของลูก?" ถามพร้อมกับเลิกคิ้วสูง ฉันเขินกับคำถามนี้ของเขาจัง

"อื้อ พ่อของลูก -///-" ตอบพลางก้มหน้างุด เอานิ้วชี้ชนกันอย่างเขิน ๆ

"ฮ่า ๆ โอเค ๆ ผมรู้แล้วว่าครับว่าคุณจริงจัง จะพยายามไม่อ่อนไหวกับใครนอกจากคุณคนเดียวนะ ^^"

"น่ารักที่สุดเลย เดี๋ยวแพรให้รางวัล คุณหมอขยับมาใกล้ ๆ แพรหน่อย"

"ให้รางวัลผม?"

"ใช่ค่ะ ขยับมาเร็ว" ฉันพยักหย้ารับแล้วดึงแขนคุณหมอให้ขยับมาใกล้ ๆ ก่อนจะรั้งคอเขาลงมา

จุ๊บหน้าผาก

จุ๊บจมูก

จุ๊บคาง

"คุณ..."

"รางวัลวันนี้เพราะคุณหมอเป็นเด็กดี^^" ความจริงอยากจุ๊บปากด้วยแหละ แต่อันนั้นค่อยจุ๊บวันหลัง

"แพรวา"

"ขาาาา~" ฉันขานรับเสียงหวาน มองเขาตาหวาน แอบเห็นคุณหมอหูแดงด้วย

"คุณหมอเขินแพรใช่ไหมคะ คิคิ ^^"

"ผม...ไม่ได้เขินสักหน่อย" ปากบอกไม่ได่เขินแต่ท่าทางไม่ใช่เลย เขาทำให้ฉันเขินมาเยอะแล้ว ถึงเวลาฉันเอาคืนบ้าง

"งั้นให้แพรจุ๊บอีกรอบมั้ยคะ"

"ห๊ะ? มะ ไม่ต้องครับ รอบเดียวพอแล้ว" ตอนนี้นอกจากหูแดงแล้วหย้ายัลแดงด้วย กรี๊ดดด คุณหมอเขินแพรรร

"โธ่ แพรจุ๊บแค่นี้ถึงกับเสียหลักเลยเหรอคะ แพรไม่แกล้งแล้วก็ได้ คุณหมอไปทำงานต่อเถอะค่ะ แพรไม่แกล้งแล้ว ^^" ฉันตอบยิ้ม ๆ วันนี้น่าจะทำคะแนนได้เยอะแล้ว

"อะอืม โอเค งั้นผมขอตัวก่อน" เขาตอบนเำเสียงเลิ่กลั่ก ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้อง แต่ก่อนที่เขาจะปิดประตูฉันก็ตะโกนประโยคหนึ่งออกไป

"แพรรักคุณหมอนะค่าา~" นอกจากคุณหมอตะได้ยินแล้วพี่พยาบาลข้างนอกอาจจะได้ยินด้วย ฮ่า ๆ มิชชั่นวันนี้สำหรับเร็จแล้ว

หลังจากที่คุณหมอออกไปได้ไม่นาน พี่พราวกับพี่เดียร์ก็กลับเข้าห้องมาพอดี

"แพรวา ทำไมเราเป็นเด็กแบบนี้ห๊ะ น่าตีจริง ๆ" พี่พราวดุคนแรกเลย "พี่ได้ยินด้วยเหรอคะ แพรว่าแพรพูดเบาแล้วนะ"

"เบาอะไรล่ะ คนได้ยินทั้งแผนกแล้ว" พี่เดียร์ตอบ

"ก็ดีสิคะ คนจะได้รู้กันไปเลย" ฉันตอบยิ้ม ๆ กินแอปเปิ้ลที่คุณหมอปลอกไว้เมื่อกี้เข้าปาก

"เอาเถอะ ๆ พี่คงห้ามเราไม่ได้ แต่พี่มีเรื่องจะบอกเรา"

"....."

"คุณธีร์เขาจะแวะมาเยี่ยมเราประมาณอาทิตย์หน้านะ"

"เอ๋! คุณธีร์ ธีรภัทรเหรอคะ O_O"

"อืม เลขาเขาเพิ่งโทรมาแจ้งพี่เมื่อกี้เอง คุณธีร์เขามาคุยงานที่อังกฤษพอดี เลยจะแวะมาหาเรา"

"แพรหูฝาดรึเปล่า ธีร์เดียวกันไหมคะเนี่น เขาจะมาเยี่ยมแพรจริง ๆ เหรอ" ฉันถามซ้ำอีกครั้ง ยังไม่อยากเชื่อหูตัวเองเท่าไหร่ คุณธีร์เป็นเป็นธานของบริษัทที่ฉันเซ็นสัญญาด้วย ง่าย ๆ คือฉันเป็นเด็กในสังกัดเขานั่นแหละ แต่....ที่ต้องถามซ้ำ เพร่ะปรกติคุณธีร์เขาเจอตัวยากมากกกก กับนักแสดง เด็กฝึกเขาแทบจะไม่มายุ่งเกี่ยวเลยนะ ตั้งแต่เข้าวงการมาฉันเจอเขานับครั้งได้เลย เจอกันตอนที่มีงานสำคัญ ๆ เท่านั้น แต่จะเป็นฉันที่เจอคุณธีรผืมากกว่าเขาเจอฉันนะ ง่าย ๆ คือไม่เคยคุยกัน เพราะปรกติเวลาคุยกับผู้ใหญ่ ก็จะคุยกับผู้บริหารที่มีตำแหน่งรองจากเขา นักแสดงไม่มีใครเคยได้คุยกับเขาเป็นการส่วนตัวเลย อย่างว่า เขาเป็นประธานนิเนอะ เข้าถึงตัวยากมากกกกก หล่อรวยและรวยติดอันดับต้น ๆ ของประเทศ ฉันเลยแปลกใจที่เขาลดตัวมาเยี่ยมนักแสดงธรรมดาแบบแพรวาคนนี้

"พี่ก็ตกใจพอ ๆ กับเรานี่แหละ ไม่คิดว่าประธานแบบคุณธีร์จะลงมาเยี่ยมนักแสดงในสังกัดด้วยตัวเอง"

"นั่นสิพี่พราว ปรกติคุณธีร์เขาน่าจะส่งตัวแทนมาเยี่ยมมากกว่านะ" พี่เดียร์พูดขึ้น ฉันนี่บวกแล้วบวกอีก มันชักจะแปลก ๆ อยู่นะ ที่เขาลงทุนมาเยี่ยมฉันด้วยตัวเอง....

แต่เอาเถอะ มันอาจจะไม่มีอะไรก็ได้ ฉันอาจจะคิดมากไปเอง มั้งนะ...

 

.......................................

ถึงเวลาที่คุณหมอต้องแสดงตัวแล้วล่ะ คู่แข่งมาแรงแซงทางโค้ง 555555555555

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น