email-icon facebook-icon Instagram-icon Line-icon

ทุกคอมเม้นคือกำลังใจที่ทำให้ผมสามารถแต่งนิยายได้ถึงทุกวันนี้ ช่วยติดตามผมหน่อยนะครับ

ผมท้องกับ"ซอมบี้"Ep.9

ชื่อตอน : ผมท้องกับ"ซอมบี้"Ep.9

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 13 มิ.ย. 2563 14:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ผมท้องกับ"ซอมบี้"Ep.9
แบบอักษร

 

[ชูใจพาร์ท] 

 

"ตอนมึงอยู่โน้นมึงได้เอากับใครไหม!?" 

 

"ถามเหี้ยไรมึงเนี่ย!" 

 

"ตอบกูมา!!มึงได้เอากับใครไหม!!" 

 

"มึงจะตระคอกทำไมว่ะ!ก..กูก็..แต่แล้วไงอ่ะสรุปกูเป็นอะไร!?" 

 

"มึงท้อง.." 

 

ผมช็อคไปชั่วขณะเมื่อไรยินสิ่งที่ออกจากปากของคนตรงหน้า 

ท้องหรอ...ไม่จริง..ก็เราเป็นผู้ชายนิ.. 

 

"ฮ่ะ..555!มึงล้อกูเล่นใช่ป่ะ...ก..กูจะท้องได้ไงในเมื่อ.." 

 

"ก็มันเป็นไปแล้วมึงท้องได้สัปดาร์กว่าๆแล้ว!" 

 

"ไม่จริง..กูจะท้องได้ไง..กู..กูเป็นผู้ชายและ.." 

 

"ตั้งสติหน่อยนะไอ้ชู! มึงท้องจริงๆ!กูไม่รู้ว่าเป็นไปได้ไงแต่มึงท้องนะ!" 

 

ผมทำอะไรไม่ถูกมือไม้สั่นไปหมดจะให้ผมเชื่อได้ไงละว่าผมท้องก็ผมเป็นผู้ายผมไม่ได้มีมดลูกเหมือนผู้หญิงนิ 

แต่พอผมย้อนกลับไป ผมก็เริ่มมีอากาศเหมือนจะแพ้ท้องอยู่นิ...แต่จะให้ผมเชื่ออะไรแบบนี้มันคงเป็นไปไม่ได้แน่นอน 

 

"ไอ้ตะวัน!ล..แล้วเด็ก! เด็กในท้องกูใช้มนุษย์รึเปล่า!!? ตอบกูมาเขาใช่คนไหม!!" 

 

"เป็นอะไรของมึง!รอสัก3-4เดือนก่อนดิกูถึงจะตรวจได้! ตอนนี้ลูกมึงก็เป็นแค่ไอ้ก้อนวุ้นเท่านั้นแหละ!!" 

 

"....จ..จริงหรอ.." 

 

"เออ!" 

 

หลังจากที่ตกใจอยู่นานผมก็เริ่มปรับความเข้าใจ 

ถ้าผมท้องแสดงว่าผมท้องกับสัตว์ประหลาดนั้น... 

ผมคิดว่าผมจะเอามันออกสะ..ผมไม่ต้องการให้มันเกิดมา... 

ถ้ามันเกิดมามันก็จะเป็นสัตว์ประหบาดเหมือนคนที่ทำให้มันเกิดมา 

 

"ฮึก..อย่าเกิดมาเลยนะ.." 

 

ผมหยิบยาขับเลือดที่เจออยู่ในห้องทดลองกำลังจะยกมันขึ้นดื่มแต่ทันใดนั้นมือปริศนาก็โพล่มาแย่งขวดยานั้นไปจากผม 

 

"มึงจะมำอะไรไอ้ชู!! มึงบ้าหรอจะฆ่าลูกตัวเองนะ!!" 

 

"มันไม่สมควรเกิดมา!!มึงไม่รู้หรอก!นี้นะมันคือลูกของปีศาจลูกของสัตว์เดรฉาน!!" 

 

"แต่มันก็คือลูกของมึง!ทำไมมึงถึงเกียดเขา!ตอบกูมาสิ!" 

 

"เพราะมันคือลูกของพวกนั้น!!พวกผู้ติดเชื้อ!" 

 

"ม..หมายความว่าไง ผู้ติดเชื้อ...ถ้าเป็นผู้ติดเชื้อมันแดกมึงไปนานแล้วอย่ามาโกหกกู!" 

 

ไอ้ตะวันทำสีหน้าตกใจเมื่อได้ยินคำตอบจากผมก่อนที่มันจะเขย่าตัวผม 

 

"ม..มันจำตัวกูไปฮึกไอ้มูฮยอนมันเอากูไปข่มขืน!..ฮึกมันขังกูไว้เป็นเดือนเอากูทุกวันวัน" 

 

ผมปล่อยโฮ่ออกมาอย่าสุดกลั้นผมทนไม่ไว้จนต้องระบายความเจ็บปวดออกมาทางน้ำตา 

ถึงจะมีความสุขเวลาได้อยู่กับมันแต่มันก็แค่เศษเสี้ยวความเจ็บปวดทรมานมันมากกว่าความสุขนั้น 

ผมร้องไร้สุดเสียงจนไอ้ตะวันที่นิ่งเงียบไปจะเอ่ยถามผมเสียตื่นๆ 

 

"มูฮยอน?...มึงหมายถึงคิม มูฮยอนใช่ไหม.." 

 

"เออ!!!...เดียวนะ..มึงรู้ได้ไง?" 

 

"มึงรู้ไหมทีมวิจัยถามหาตัวไอ้เด็กนั้นมาเป็นปีๆแล้ว ไอ้เด็กนั้นมันมีเซรุ่มด้านไวรัสอยู่!ถ้ามึงท้องกับมันก็แสดงว่าลูกมึงก็คือยารักษา!!" 

 

"จ..จริงหรอ.." 

 

"เออสิ!" 

 

ผมอึเงมากไม่คิดว่า ไอ้สิ่งที่อยู่ในท้องผมมันจะเป็นสิ่งที่ทำให้พวกเรารอดพ้นจากไวรัส 

 

"มึงบอกกูทีสิว่าเด็กนั้นอยู่ใหน" 

 

"มันอยู่ที่โซล ร้านสะดวกซื้อใต้สะพานใหญ่ตรงที่พวกไอ้ชาติเจอกู" 

 

"ดี กูจะทำเรื่องขอส่งคนไปรับตัวมัน" 

. 

. 

. 

. 

. 

. 

. 

. 

. 

. 

 

*สามเดือนต่อมา* 

 

นับตั้งแต่วันที่ผมตรวจผมว่าตัวเองท้องก็ผ่านมาได้สามเดือนแล้วน้องของผมก็เริ่มใหญ่ขึ้นเกินกว่าท้องปกติไอ้ตะวันบอกว่าอาจจะเป็นแฝดไม่ก็เด็กตัวใหญ่มากๆ  

ทั้งๆที่พึ่งจะได้สามเดือนกว่าๆท้องผมกับใหญ่เหมือนท้องได้ห้าเดือน 

ในช่วงแรกๆผมคิดที่จะกำจัดเด็กในท้องแต่พอเวลาเริ่มผ่านไปผมกลับรู้สึกอยากจะเห็นหน้าพวกเขา 

มีบางครั้งที่ผมคิดว่าลูกจะเหมือนผมหรือพ่อของพวกเขาแต่พอนึกถึบมันผมกับรู้สึกผิดลึกๆที่หนีมันมา 

ผมได้ยินเสียงพวกทีมสำรวจคุยกับพวกนักวิจัยดังแววๆแต่ไม่ค่อยชัดมากจนผมสงสัย 

จู่ๆไอ้ตะวันก็เดินเข้ามาผมจึงเอ่ยถามมันถึงสิ่งที่ผมสงสัย 

 

"พวกนั้นคุยไรกับมึงว่ะ?" 

 

"เรื่องคิม มูฮยอน ตามหาสามเดือนแล้วแต่หาไม่เจอไม่รู้หายไปใหนแต่มีอีกเรื่องที่น่าแปลกคือ..." 

 

"คืออะไร??" 

 

ผมเงยหน้ามองไอ้ตะวันที่มันทำหน้าเคร้งเครียดอย่างเห็นได้ชัด 

 

"พวกผู้ติดเชื้อที่กรุงโซลไม่เหลือเลย...ไม่ใช่ไม่เหลือแต่หายไปจนหมดในละแวกข้างๆก็หายไปมันเหมือน..." 

 

"เหมือนอะไรละ?" 

 

"เหมือนพวกมันจะรวมตัวกันไปที่ใหนสักแห่ง" 

หลังไอ้ตะวันกล่าวจบผมก็ขมวดคิ้วเป็นปมทันที 

"มึงดูหนังมากไปป่าวไอ้วันหลอนแล้วมึงอ่ะ!!" 

"ปากดีไอ้เตี้ยเดียวตบลูกหลุด ฟังกูอธิบายก่อน" 

"ก็รีบๆพูดมาดิ!" 

ผมชักจะหงุดหงิดแล้วครับก็ไอ้ตะวันมาเอาแต่อธิบายยาวๆๆๆๆๆจนน่าเบื่อ 

ผมจึงทำหน้าเบื่อหน่ายตายซากทันทีที่มีคำว่า'อธิบาย'ออกจากปากมัน 

"อย่าทำหน้างั้นดิเตี้ย ครั้งนี้อธิบายสั้นๆคล้าวๆเครม่ะ" 

"เออๆว่ามาดิ" 

ผมตอบมันอย่างเบื่อหน่ายทันที 

"จากผลวิจัยและการทดลองของกูผู้ติดเชื้อจะอยู่เป็นกลุ่มก้อนและทำงานกันเมื่อผึ้งโดยพวกมันจะทำตามคนสั่งการและเชื่อฟังเป็นอย่างมากทั้งนี้ทั้งนั้นกูเลยคิดว่าถ้าเป็นแบบนั้นจามผลวิจัยของกูกูคิดว่าพวกมันอาจจะรวมตัวกันอยู่ที่ใดสักที่ในทวีปเอเชียเนี่ยแหละกูเลยคิดว่าจะยืนคำร้องให้ออกตรวจเข้มขึ้นและระมัดระวังให้มากกว่าเดิมเพราะรั้วมันเริ่มจะรับไม่ไว้แล้ว. แต่อีกนึกความคิดกูก็คิดว่าผัวมึงอาจจะเป็นคนสั่งการ เพราะผัวมึงเป็นซอมบี้มีสติปัญญา ที่สำคัญหื่นอย่างกับหมาติดสัส ดูดิไปอยู่แค่เดือนกว่าๆกลับมาท้องหลานให้กูเลี้ยงอีก" 

ดูครับดูมันอธิบายนี้ขนาดคล้าวๆนะเว้ย!!อีกอย่างมึงพากพิงถูกลูกกูหรอให้ชั่วตะวัน!!!! 

"กูบอกตแนให้จะให้มึงเลี้ยงห๊ะ!!!อย่ามาแตะลูกกู!!ไม่งั้นมึงตาย!ถ้าคลอดเมื่อไรกูจะให้ลูกเตะมากมึง!!!" 

ผมโวยวายตามประสาคน(ท้อง)ขี้โมโหครับ แต่ก็ปกติแบบนี้แหละครับ 

"คอยดูถ้ากูคลอด มีซูฮวา เมื่อไร มึงตาย!ก็จะกระโดดถีบตีนคู่ให้ดู!" 

"กลัวแล้วค้าบบบคุณแม่5555" 

. 

. 

. 

. 

. 

. 

__________________________________________________ 

อัพแล้วนะตัวเธออออออ 

อย่าลืมไปกดติดตามเพจ: ปวดตัวกับสาวต๊อง 

นะคะ!!~^^~ 

รักคนอ่านทุกคนน๊าาาาาาา^∆^)~💕💞. 

ความคิดเห็น