ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่2.วันฝนตกพรำ

ชื่อตอน : ตอนที่2.วันฝนตกพรำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 592

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2563 14:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่2.วันฝนตกพรำ
แบบอักษร

วาโย...

 

เมื่อคืนผมไม่ได้ฝันอะไรที่มันเเปลกๆถึงผู้หญิงคนนั้นเลยบางทีผมอาจจะคิดมากไปเองก็ได้ ผมตื่นขึ้นมาเเต่เช้าเพื่ออาบน้ำเตรียมตัวจะไปมหาลัย

 

"อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณหนูวา"ป้าดาที่อยู่ในครัวยิ้มก่อนจะพูดบอกกับผมด้วยความเป็นมิตร

 

"อรุณสวัสดิ์ครับป้าดา วันนี้มีอะไรทานบ้างครับ"ผมยิ้มก่อนจะถามป้าดาป้าเเม่บ้านของผมไป

 

"ของคุณหนูวาเป็นข้าวต้มค่ะ..."ป้าดาบอกกับผมออกมา ก่อนผมจะไปนั่งที่โต๊ะทานข้าวที่พ่อผมนั่งอยู่ก่อนเเล้ว

 

"โยรีบไปมหาลัยรึเปล่าถ้าไม่รีบพ่อมีเรื่องจะคุยด้วย"พ่อของผมพูดบอกกับผมออกมา

 

"ผมคุยกับพ่อก่อนก็ได้ครับ.."ผมบอกเเบบยิ้มๆให้พ่อของผม

 

"อรุณสวัสดิ์จ้ะพ่อกับลูกคู่นี้กำลังคุยอะไรกันอยู่เอ่ย"เเม่ของผมเดืนเข้ามาในห้องครัวก่อนจะถามขึ้น

 

"งั้นเดี๋ยวผมไปทำงานก่อนนะครับคุณ..ส่วนวาโย..วันนี้เดี๋ยวเลิกเเล้วโทรหาพ่อนะเดี๋ยวพ่อไปรับ"พ่อของผมที่นั่งจิบกาเเฟอยู่พูดก่อนจะเดินไป

 

"เเม่เห็นเจ้าลักกี้ไหมครับ..?"ผมถามเเม่ของผมก่อนจะมองไปรอบไปหาสุนัขพันธ์ไซบีเรียนฮัสกี้ ของผม

 

"วิ่งเล่นอยู่ที่สนามหญ้าหน้าบ้าหน่ะ.."เเม่ของผมยิ้มก่อนจะบอกกับผมออกมา

 

"ข้าวต้มกุ้งได้เเล้วค่ะคุณหนูวา คุณผู้หญิง.."ป่าดาพูดก่อนจะยกถ้วยข้าวต้มมาให้ผมเเล้วก็เเม่ของผม

 

"เเล้ววันนี้โยจะไปมหาลัยยังไงเหรอลูก.."เเม่ของผมถามผมออกมา

 

"ผมจะขี่มอเตอร์ไซด์ปะ.."

 

"เดี๋ยวผมไปส่งเองครับคุณผู้หญิง.."พี่บูมบอกกับผมออกมาผมไม่ทันพูดจบ

 

"บูมเเม่บอกเเล้วไงว่าให้เรียกเเม่.."เเม่ของผมยิ้มให้กับพี่บูม

 

"ครับ.."พี่บูมยิ้มกลับมา ก่อนจะเดินออกไปจากห้องครัว

 

"พี่บูมกับพี่คินโกรธอะไรกันเหรอครับ"ผมถามพี่บูมไปทันที

 

"ก็เรื่องนิดหน่อยหน่ะครับ..คุณโยอย่าสนใจเลย คุณคินงอนไร้สาระหน่ะครับ"พี่บูมบอกกับผมออกมา

 

"งั้นพร้อมเเล้วใช่ไหมครับ..เราไปมหาลัยกันเลยดีกว่า"พี่บูมบอกกับผมก่อนผมจะเปิดประตูเเล้วขึ้นมานั่งบนรถ

 

หลังจากนั้นพี่บูมก็ขับรถมาส่งผมที่มหาวิทยาลัย ก่อนผมจะเดินชงจากรถมา

 

"โชคดีนะครับคุณโย.."พี่บูมบอกกับผมออกมา

 

"เรียกน้องก็ได้ครับพี่บูม"ผมบอกกับพี่บูมด้วยสีหน้ายิ้มเเย้ม

 

"ผมไม่ชินจริงๆครับคุณโย.."พี่บูมบอกกับผมออกมา

 

"งั้นขับรถกลับดีๆนะพี่"ผมพูดก่อนจะโบกมือให้กับพี่บูม

 

"ไอเพื่อนรัก.."ผมหันไปมองตามเสียงเรียกของเพื่อนของผมที่เรียกผมทันที

 

"อ้าวเมฆ.."ผมหันไปยิ้มทักทายให้กับเมฆ ตั้งเเต่เข้ามหาลัยมาต่างคนก็ต่างเเยกย้ายกัยไป เเต่ถึงจะอยู่มหาลัยเดียวกันต่างคนก็ต่างคณะก็มีเมฆเนี่ยเเหละครับที่อยากเรียนหมอเหมือนกับผม

 

"เเล้วเปรมกับวินหล่ะครับ.."ผมถามเมฆไปทันที ก็ช่วงเวลาเช้าๆเเบบนี้เนี่ยเเหละครับก่อนจะเเยกย้ายไปคณะใครคณะมันก็ต้องมารวมตัวกันก่อน

 

"ไอเปรมก็ไปส่งฟ้าใส่ที่ตึกคณะวารสารไง ส่วนไอวินไปเข้าห้องน้ำ ก็เหลือเเต่กูกับมึงนี่เเหละ.."เมฆบอกกับผมออกมาก่อนจะหันมามองผม

 

"ว่าเเต่มึงเถอะเมื่อคืนไปไหนวะหายไปเลย"เมฆถามผมออกมา

 

"เราก็ไปกับวินเเล้วก็เปรมนั้นเเหละครับบังเอิญเจอกัน"ผมบอกกับเมฆไปทันที ก่อนพวกเราจะเดินมาที่ตึกคณะเเพทย์เพื่อนั่ง คุยกันไปเรื่อย

 

"เเล้วสรุปว่าตั้งเเต่จบมอหกมามึงไม่ค่อยได้เจอเลยใช่ปะ"เมฆถามผมออกมา ผมก็พยักหน้ารับ

 

"ก็อิฐเค้าบอกจะให้เวลาผมจนกว่าผมจะสอบติดเเพทย์..เเต่ก็หาบไปเลย"ผมบอกกับเมฆไปทันที

 

"ไม่เหมือนไอพี่กันต์เลย..ขนาดอยู่ปีหนึ่งนะตอนนั้นยังไม่ไปมหาลัยเพื่อมาหากู อยากถามมากว่ามาทำไม.."พี่กันต์คือเเฟนของเมฆ พี่กันต์มีน้องชื่อกานต์ พี่กันเรียนอยู่คณะวิศวะเเต่คนละมหาลัยกัยบพวกผม ผมเคยถามนะว่าทำไมไม่ไปอยู่มหาลัยเดียวกัน เหตุผลง่ายๆคือไม่อยากไปตามหึงมันไร้สาระ

 

"เเต่กูว่านะอยากน้อยโทรมาหาหน่อยส่งข้อความมาบ้างก็ยังดี"เมฆบอกกับผมออกมาต่อ

 

"ช่างมันเถอะครับเมฆ..ไม่มีใครว่างตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงหรอกครับ..เราเข้าใจ"ผมบอกกับเมฆไปเเบบยิ้มๆ

 

"มาเเล้วๆ..คุยอะไรกันไปถึงไหนเเล้ววะ.."วินที่เดินมาถามผมกับเมฆออกมา

 

"พ่อมึงไม่ค่อยกลับบ้านจริงดิ.."เมฆถามวินที่กำลังจะนั่งลง

 

"ที่เเท้ก็คุยเรื่องพ่อกูอยู่นี่เอง"วินยิ้มก่อนจะพูดออกมา

 

"ใช่..ก็ปกตินะบริษัทก็เหมือนบ้านนั่นเเหละนอนที่ไหนก็ได้"วินตอบออกมาผมก็เห็นด้วยนะ

 

"ไม่คิดจะกลับมาพูดคุยกับลูกเลยรึไง..งั้นเอางี้มึงคุยกับพ่อมึงล่าสุดวันไหน.."เมฆถามออกมาต่อ

 

"ก็ตอนที่กูบอกว่ากูสอบติดวิศวะของมหาลัยนี้ไง"นั่นก็นานเเล้วนะหลายเดือนด้วย

 

"บ้านมึงนี่ห่างเหินกันจังเลยหว่ะ.."เมฆพูดบอกออกมา

 

"เเล้วพี่ภูมิเเฟนมึงหล่ะ.."เมฆถามวินออกมาต่อ พี่ภูมิก็คือเเฟนของวินนั่นเเหละครับ เพื่อนขอบผมทุกคนมีเเฟนเป็นผู้ชาย ยกเว้นเปรมที่มีเเฟนเป็นฟ้าใสนั่นเเหละครับ

 

"ก็มาหาบ่อยนะ..ทำไมเหรอ.."วินพูดก่อนจะถามกลับมา

 

"ก็ปล่าวพ่อมึงหายไปเเบบนี้ไม่ได้จะกำลังไปหาเเม่เลี้ยงให้มึงอยู่ใช่ไหมวะ.."เมฆถามออกมาเเบบขำๆ

 

"ไม่หรอก.."วินยิ้มก่อนจะหัวเราะออกมา น่าขำตรงไหนกันครับ

 

"งั้นกูไปคณะก่อนนะเย็นนี้เตอกัน"วินพูดก่อนจะลุกขึ้นเเล้วเดินไป

 

"อย่าคิดมากยังไงมึงก็ยังมีกู มีไอวิน มีไอเปรม เเล้วก็มีฟ้าใสนะเว้ย"เมฆบอกกับผมด้วยสีหน้ายิ้มเเย้ม

 

หลังจากนั้นผมกับวินเราก็ไปเข้าเรียนกันตามปกติ พอเลิกคบลาสพวกเราก็มานั่งกินข้าวกันที่โรงอาหารของคณะ

 

"อ้าวไงน้องโย.."พี่ซันพี่คนที่ช่วยผมเอาไว้เมื่อวานพูดทักผมออกมา

 

"พี่ขอนั่งด้วยคนนะครับพอดีพี่มาทำธุรพเเถวนี้..ถ้าต้องกลับไปคณะเเล้วกืนข้างอีกคงจะเข้าเรียนไม่ทันเเน่"พี่เค้าบอกกับผมออกมา

 

"ครับตามสบายเลยครับพี่ซัน.."ผมยิ้มก่อนจะบอกกับพี่ซัน

 

"พี่..พี่หน้าตาคุ้นๆนะ..ผมนึกออกเเล้วพี่ใช่เดือนมหาลัยปีที่เเล้วรึเปล่า"เมฆทำหน้าตาครุ่นคิดก่อนจะถามออกมา

 

"ใช่พี่เอง..น้องมีอะไรรึเปล่าครับ...พี่ชื่อซันนะคณะวิศวะมีอะไรปรึกษาพี่ได้ทุกเรื่อง"พี่ซันพูดบอกกับผมออกมา

 

"ว่าเเต่พี่ไปรู้จักเพื่อนผมได้ยังไงเหรอครับ"เมฆถามพี่ซันที่กำลังกินข้าวอยู่..

 

"กินข้าวดีกว่าครับเมฆอย่าไปกวนพี่เค้าเลย"ผมบอกกับเมฆไปทันที ผมพูดออกมาก่อนที่พี่ซันจะพูดอะไรต่อ ทำให้พี่ซันมองหน้าผม ผมเลยยิ้มให้

 

"เออเดี๋ยวมานะเว้ยไปซื้อน้ำก่อน"เมฆพูดก่อนจะเดินไป

 

"ขอโทษนะครับพี่ที่ผมพูดขัดพี่ ผมเสียมารยาทมากเลยใช่ไหมครับ"ผมพูดบอกกับพี่ซันไปทันที

 

"ไม่นะครับโย..พี่เข้าใจ..ไม่ต้องขอโทษหรอก.."พี่ซันยิ้มก่อนจะบอกกับผมออกมา

 

"พี่ช่วยผมไว้อีกเเล้ว..ผมยังไม่ได้ตอบเเทนพี่เลย"ผมบอกกับพี่ซันไปทันที

 

"ไม่เป็นไร..ไม่ต้องตอบเเทนพี่หรอก.."พี่ซันยิ้มบอกกับผมออกมา

 

"มาเเล้วๆ.."เมฆพูดก่อนจะเดินมานั่งที่เดิมของตัวเอง

 

"พี่ขอตัวก่อนนะ.."พี่ซันพูดก่อนจะรีบวิ่งไปสงสัยจะรับจริงๆ

 

"กูดูออกนะสีหน้าเเบบนี้..ชอบพี่เค้าอะดิ.."เมฆถามผมออกมา

 

"ปล่าวนะครับ.."ผมบอกกับเมฆไปทันทีผมไม่ได้คิดอะไรเลย

 

"กูล้อเล่น..อย่างมึงเหรอจะนอกใจใครเป็นไม่มีทาง"เมฆยิ้มก่อนจะบอกกับผมออกมา นี่เมฆเค้ายิ้มอะไรตอนเวลางั้นเหรอเนี่ย

 

"ท้องฟ้าวันนี้มืดเนอะ..ดูเหมือนฝนกำลังจะตกเลย.."เมฆบอกกับผมออกมา จริงด้วยผมไม่ทันได้สังเกตุเมฆฝนเริ่มก่อตัวเเล้วดูท่าฝนจะตกจริงๆ

 

ไม่นานฝนก็ตกจริงๆด้วย พวกผมเรียนกันไปเรื่อยไปพอเลิกคลาส ก็เเยกย้ายกันกลับบ้านเพาะวันนี้ไม่มีเรียกเเล้ว ผมกับเมฆลงวิชาที่เหมือนกันหมดเลยหน่ะครับ เมฆเค้ากลัวผมจะเหงาโชคดีที่ลงทัน ฝนตกตั้งเเต่เที่ยงตอนนี้บ่ายสามยังไม่หยุดเลย

 

"งั้นวันนี้กูกลับบ้านก่อนนะไอโย.."เมฆบอกกับผมออกมา

 

"กลับบ้านดีๆครับเมฆ.."ผมพูดก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเพื่อจะโทรหาพ่อของผม

 

กลิ่นดินกลิ่นโคลนลอยมาเตะจมูกของผมมันก็ธรรมดาของวันที่ฝนตก เเต่กลิ่นเลือดที่ลอยมาเตะจมูกผมด้วยนี่สิไม่ปกติ..

 

"ครับพ่อ..โยเลิกเรียนเเล้วนะครับ"ผมบอกกับพ่อของผมทันทีที่พ่อของผมรับสาย

 

"อยู่ที่ตึกคณะครับ"ผมบอกก่อนจะวางสายไป ผมมองไปข้างนอกบรรยากาศฝนที่ตกพรำ มีใครบางคนกำลังยืนอยู่ท่ามกลางสายฝนนั้น ด้วยตัวที่เปียกชุ่ม

 

ไม่นานจำนวนคนก็ค่อยๆเพิ่มมากขึ้นจากหนึ่งคนเป็นสองคน สามคน สี่ตน ผมต้องใช้คำว่าตนเพราะที่ผมเห็นไม่ใช่คนเเน่ๆ รถที่ขับฝ่าสายฝนไปเมื่อกี้ขับทะลุผ่านหนึ่งในพวกนั้น

 

"ระวังนะโย.."เสียงหญิงสาวที่ผมคุ้นเคยพูดบอกกับผม เสียงมันเเว่วอยู่ในหูของผเสียงดังก้อง น้ำเสียงที่ดูใจดีไม่มีพิษภัย มาพร้อมกับกลิ่นน้ำอบไทย

 

พี่ดาวเรื่อง...ผมหันไปมองรอบๆเเต่ผมไม่เจออะไรเลย

 

"อย่าไปกลัวพวกมัน.."เสียงของพี่ดาวเรืองดังก้องอยู่ในหัวของผมอีกครั้ง

 

ผมมองไปทางผู้หญิงคนนึงที่เดินกางร่มอยู่ท่ามกลางฝน เมื่อเธอเดินผานผีพวกนั้นเกาะขาตามเธอไปด้วย ผีที่เกาะขาเธออยู่ค่อยๆหันหน้ามามองผมอย่างช้าๆก่อนจะเเสยะยิ้มที่น่าขนลุกให้กับผม

 

เมื่อพ่อของผมมาถึงผมรีบขึ้นรถไปทันทีเเละเเน่นอนพ่อของผมขับรถทะลุผ่านผีพวกนั้นไป ผมหันหลังกลับไปมองด้วยกระจกมองข้างผีพวกนั้นหายไปไหนเเล้ว..

 

ตุบ ตุบ ตุบ..

 

เสียงเคาะหลังคารถของผมดังขึ้น ทำไมรถดูขับช้าๆอย่าบอกนะว่า..

 

"ออกไป..!!"เสียงของใครบางคนพูดขึ้นก่อนจะเกิดเเสงสว่างวาบขึ้น เเล้วรถก็กลับมาขับได้ปกติเหมือนเดิม เสียงใครกันนะจะว่าเสียงพี่ดาวเรืองก็ไม่ใช่

 

"พ่อมีอะไรจะคุยกับโยเหรอครับ.."ผมถามพ่อของผมไปทันทีด้วยความสงสัย

 

"เรื่องของไออิฐ.."พ่อของผมพูดเปิดประเด็นขึ้นมาผมคิดเอาไว้เเล้วเชียวว่าต้องเรื่องนี้

 

"เค้าทำไมเหรอครับพ่อ.."ผมถามพ่อของผมไปทันที พ่อของผมทำให้ผมสงสัยมากขึ้น

 

"มันมีเเฟนเเล้ว.."พ่อของผมกล้้นใจก่อนจะบอกกับผมออกมา

 

"ครับ..งั้นเหรอครับพ่อ.."ผมไม่เข้าใจเลยจริงๆว่าที่ผ่านมามันคืออะไรกัน

 

"เเฟนมันเค้าท้องด้วย.."พ่อของผมบอกกับผมออกมาต่อ

 

"อย่างนี่นี่เอง.."ผมพยักหน้าเหมือนจะเข้าใจเเล้วได่เเต่เงียบไป

 

"พ่อจะไปต่อยหน้ามันที่บริษัทเเต่มันให้ยามมาไล่พ่อ.."พ่อของผมกำพวงมาลัยรถยนต์เอาไว้เเน่นด้วยความโมโห

 

ที่ผ่านมามันคงไม่มีความหมายอะไรเลยจริงไปนั่นเเหละครับทั้งๆที่ผ่านอะไรมาด้วยกันเยอะเเยะมากมาย อยู่ด้วยกันทุกช่วงเวลาทั้งสุขเเละทุกข์

 

น้ำตาของผมไหลออกมา โดยที่ผมไม่อยากให้มันไหลผมโกหกตัวเองไม่ได้หรอกว่าผมไม่เคยเสียใจกับเรื่องนี้เลย ถ้าผมเป็นเค้าผมคงทำตามที่พ่อผมสั่งนั่นเเหละ..

 

"ไออิฐมันทำให้ลูกำ่อร้องไห้..ไออิฐ..."พ่อของผมพูดด้วยสีหน้าโมโห

 

"พ่ออย่าไปโกรธเค้าเลยครับ..ถ้าเป็นพ่อพ่อก็คงทำตามที่ปู่บอก.."ผมบอกกับพ่อของผมออกมา

 

"ก็ใช่โย..เเต่พ่อจะทำตามหัวใจตัวเองก่อน..พ่อเลือกเองมันจะออกมายังไงพ่อก็รับได้เพราะพ่อเป็นคนทำมันเอง"พ่อของผมบอกกับผมออกมา

 

"ขอบคุณนะครับพ่อที่บอกให้ผมฟัง.."ผมบอกกับพ่อของผมด้วยสีหน้าที่ฝืนยิ้มทั้งน้ำตา ก่อนพวกเราจะเงียบไม่ได้พูดอะไรต่อจนถึงบ้าน ผมก็รีบขึ้นห้องตัวเองไปทันที..ทำตามใจตัวเองก่อนงั้นเหรอ..

 

•••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

ฝากติดตามฝากคอมเม้นท์ด้วนะครับไรท์จะนำไปปรับปรุงในตอนต่อๆไป ไรท์อยากรู้ว่าในมุมมองคนอ่านเป็นยังไงสยองไหม หรือถ้าจะติอะไรก็คอมเม้นท์บอกได้นะครับ คอมเมนท์ คือ กำลังใจ สำหรับไรท์

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น