ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่1.กลางดึกสงัด

ชื่อตอน : ตอนที่1.กลางดึกสงัด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 579

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2563 14:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่1.กลางดึกสงัด
แบบอักษร

ณ. มหาวิทยาลัยเเห่งหนึ่งในตัวเมือง ในตอนกลางคืน เเสงไฟจากเเต่ละตึกเเละเเสงไฟตามทางเดินส่องสว่างให้เห็นอะไรต่างๆในตอนกลางคืนได้ดี

 

"ถามหน่อยดิทำไมเรายังไม่กลับบ้านวะ.."ชายคนหนึ่งถามเพื่อนของเข่ที่เดินมาด้วยกัน

 

"ก็กูลืมของไว้ที่คณะไงวะไอเปรม.."เพื่อนอีกคนบอกออกมาก่อนจะเดินกันไปต่อ

 

"ค่อยมาเอาตอนเช้าไม่ได้เหรอวะไอวิน"เปรมถามวินที่กำลังเดินอยู่ข้างๆเขา

 

"ไม่ได้เว้ย..มันสำคัญมากๆ.."วินบอกกับเปรมก่อนจะเดินไปเรื่อยๆ

 

"มึงไม่กลัวผีเหรอวะไอวิน.."เปรมที่มีสีหน้านิ่งๆถามวินที่เดินอยู่

 

"กลัวดิ..เเต่มึงนี่หน้าตาไม่น่ากลัวผีเลยนะ.."วินพูดบอกกับเปรม

 

"ยังไม่กลับบ้านกันอีกเหรอครับ เปรม วิน "วินมีสีหน้าตกใจเมื่อจู่ๆตรงหน้าของเขามีใครคนนึงโผล่พรวดออกมา ชายหนุ่มมีใบหน้าที่มีรอยยิ้ม ดูซื่อๆ เป็นมิตร ไม่มีพิษมีภัยอะไร

 

"ไอโยมึงยังไม่กลับบ้านอีกเหรอวะ.."วินถามเพื่อนของเค้าไปทันที วาโยยิ้มก่อนจะเดินเข้ามาหาวิน

 

"วันนี้คณะเรามีรับน้องหน่ะครับวิน..เเล้ววินกับเปรมหล่ะครับมาทำอะไรค่ำๆเเบบนี้"วาโยตอบออกมาด้วยสีหน้ายิ้มๆ ก่อนจะถามวินเเละเปรมออกมา

 

"ไอวินมันลืมของหน่ะ..เลยต้องมาเอาของเป็นเพื่อนมัน"เปรมตอบออกมา ถึงเปรมจะดูมีความเป็นนักเลงทั้งหน้าตาท่าทางเเละการกระทำ เเต่เค้าเป็นมิตรกับทุกคนมากๆ

 

"งั้นเหรอครับงั้นเราขอตัวก่อนนะครับ..."วาโยยิ้มก่อนจะเดินสวนทางกับทั้งคู่มา

 

หมับ!!

 

"เดี๋ยวดิ.."วินรีบคว้ามือของโยเอาไว้ก่อนที่เค้าจะเดินไป

 

"ครับ..มีอะไรรึเปล่า.."วาโยหันกลีบมาถามวินเเละเปรมที่ยืนอยู่

 

"ไปเป็นเพื่อนพวกกูหน่อยดิ.."วินบอกออกมา ก่อนจะมองไปที่หน้าของวาโย

 

"ไอปอดเเหก..กูก็นึกว่ามึงไม่กลัว"เปรมพูดออกมาเเบบตลก

 

"ได้ครับ.."วาโยพูดก่อนจะเดินมากับวินเเล้วก็เปรมเพื่อไปตึกคณะวิศวะกรรมศาสตร์

 

ทั้งหมดหยุดยืนอยู่ที่ตรงหน้าตึกคณะวิศวะ โดยไม่พูดอะไรกันต่อเเม้เเต่นิดเดียว ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุม ลมเย็นในตอนกลางคืนพัดมาปะทะร่างกายทำให้รู้สึกหนาว เเละวังเวง

 

•••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

 

วาโย..

 

ผมชื่อ..วาโยครับ อายุ19ปี นักศึกษาเทพย์ปีหนึ่งของมหาวิทยาลัยเเห่งหนึ่ง ผมรู้สึกว่าเเปปเดียวเวลามันก็ผ่านมาเร็วมากๆ เวลาของคนเรามันผ่านไปเร็วจริงๆ จากชีวิตมัธยมต้องก้าวเข้าสู่ชีวิตมหาลัย

 

ผมไม่เหมือนคนอื่นทั่วไปไปตรงที่ผมสามารถมองเห็นสิ่งที่เรียกว่าวิญญาณ หรือผี ได้นั่นเเหละครับ

 

"เอาไงหล่ะ..จะเข้าไปไหม.."เปรมถามกับวินที่กำลังยืนคิดอะไรบางอย่างอยู่

 

ผมเจอเปรมกับวิน ที่ทางเดินเเถวๆคณะของผม วินกับเปรมเป็นเพื่อนสนิทของตั้งเเต่ตอนมัธยมนั่นเเหละครับเราผ่านอะไรกันมามาก มากกว่าที่คิด

 

เพล้ง!!

 

เสียงของบางอย่างในตึกตกเเตกทำให้ผม วิน เเละเปรม หน้าถอดสีกันเลยทีเดียว

 

ตึก ตึก ตึก

 

เสียงเหมือนใครบางคนใส่รองเท้าส้นสูงกำลังเดินลงบันไดมา เสียงมันใกล้มากๆเเต่กลับไม่มีใครเลย ทำไม หรือว่า..

 

"ออกไป..!!"เสียงของใครบางคนดูโมโหตะโกนออกมาจากในตึก

 

"จะเข้าไปจริงๆเหรอวะไอวิน"เปรมถามวินออกมามือนึงก็ดึงเเขนของวินเอาไว้

 

"มันเป็นของสำคัญมากนะเว้ย"วินบอกออกมาด้วยสีหน้าจริงจัง

 

"เอาก็เอาวะ.."เปรมพูดก่อนจะเดินตามไป ส่วนผมก็เดินตามหลังไปติดๆ

 

"ไอโยยืนมองอะไรอยู่วะ..เดี๋ยวพวกกูไม่รอนะเว้ย"วินบอกกับผมออกมา ก่อนจะเดินไป

 

ผมรู้สึกเหมือนมีอะไรเลอะที่รองเท้าของผม เเล้วทำไม กลิ่นคาวเลือดมันถึงได้คลุ้งเเบบนี้

 

กรี๊ด!!

 

เสียงกรี๊ด ดังออกมาพร้อมกับลมพัดวูบนึงมันเสียงกรี๊ดที่เเสบเเก้วหูมากๆ เเละน่ากลัวด้วยในเวลาเดียวกัน

 

พรึบ!!

 

จู่ๆไฟทั้งอาคารก็ดับเเบบไม่รู้สาเหตุทำให้ผมต้องใช้มือคลำหาทางไปรอบๆเพื่อหาทางเดินเเต่มันมืดไปหมด ผมใช้ไฟฉายในมือถือส่องมองทางไปรอบๆ

 

ตึก ตึก ตึก

 

เสียงคนใส่รองเท้าส้นสูงเเล้วเดินขึ้นมาตรงบันไดที่ผมกำลังยืนอยู่ ผมรีบหันไปมองในทันที

ผมต้องตกใจผงะนิ่งกับภาพตรงหน้า มีร่างของผู้หญิงคนนึงกำลังยืนอยู่ที่ด่านล้างของบันได ผมยาวปิดหน้า ทำให้ผมไม่เห็นใบหน้าของเธอ

 

ไฟฉายในมือถือส่องทางทำให้เห็นเลือดที่เอ่อนองเต็มพื้นราวกับน้ำ

 

ผมรู้สึกเจ็บตาของผมมากๆในตอนนี้ทำไมมันกละบมาเป็นเเบบนี้ได้หล่ะ สองปีมานี้ถึงมันจะปวดเเต่มันไม่ขนาดนี้

 

ฮึ ฮึ ฮึ ฮึ...

 

เสียงหัวเราะที่ชวนขนหัวลุกดังขึ้นผมค่อนข้างมั่นใจ เสียงหัวเราะที่น่าขนลุกเเละสะอิดสะเอียนนี้ต้องมาจากหญิงสาวตรงหน้าของผมเเน่ๆ เธอค่อยๆเงยหน้าขึ้น ผมได้ยินเสียงกระดูก ร่างกายของเธอค่อยๆขยับอย่างชัดเจน

 

ผมรีบก้าวขาเดินถอยหลังอย่างช้าไปด้วยความกลัวผมเผลอทำโทรศัพท์มือถือของผมตกลงบนพื้น

 

เเต่ดูเหมือนจะไม่ทันเธอมาโผล่ตรงหน้าของผม ทำให้ผมตกใจจนเสียหลักล้มลงกับพื้น

 

ทะ..ทำไม..ทำไมผมขยับร่างกายไปไหนไม่ได่เลยหล่ะ ผมเหมือนตกอยู่ในภวังค์ทำอะไรไม่ได้

 

"เตือนเเล้ว..ทำไมไม่ฟัง" เธอจ้องมาที่ผมคราวนี้ผมเห็นใบหน้าของเธอชัดเจนมากๆ ดวงตาสีดำสนิทจ้องมาที่ผม ก่อนจะตะคอกด้วยท่าทางโกรธออกมา

 

"ผะ..ผม..ขะ...ขอโทษ"ผมพยายามพูดออกมาเเต่มันไม่มีเสียงออกมาเลยด้วยซ้ำ

 

"ไอโยมึงอยู่ไหนวะ.."ผมได่ยินเสียงของวินเเละเเสงไฟเดินมาทางผม

 

"วะ...วินครับ.."ผมพยายามจะเรียกวินที่เดินมาเเต่ดูเหมือนว่าวินจะไม่ได้ยินผม

 

"สงสัยมันจะกลับไปเเล้วหว่ะ.."เปรมพูดบอกกับวินก่อนทั้งสองคนจะเดินลงบันไดไป ทำไมส่องไฟมาที่ผมเเต่ไม่เห็นผมหล่ะ..

 

"ผะ..ผมอยู่ตรงนี้..วินครับ..เปรม..ได้ยินผมไหม.."ผมพยายามพูดเเต่ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาเเม้เเต่นิดเดียวเหมือนเดิม

 

ผมได้เเต่หลับตาพนมมือสวดมนต์ทุกคาถาที่ผมพอจะจำได้เเละนึกออก

 

"สวดไปก็ไม่ได้ช่วยอะไรหรอก.."ผู้หญิงตรงหน้าพูดบอกกับผมออกมา ก่อนจะเอามือทั้งสองข้างที่มันมีเเผลที่เน่ามีหนอนชอนไช เลือดเเละน้ำหนองมาบีบคอผม

 

"ชะ..ช่วยด้วย.."หลังจากนั้นผมก็รู้สึกหายใจไม่ออก มัน มันเหมือนตอนนั้นอีกเเล้ว ตอนที่ผมกำลังจะ..

 

พรึบ!!

 

ไฟในตึกกลับมาสว่างเหมือนเดิมก่อนเธอจะหายไปจากตรงหน้าของผม ผมหายใจมะ.ไม่ออก

 

เเค่ก เเค่ก..

 

ผมไอออกมาเพราะมันเจ็บคอมากๆ ผมรีบคว้าโทรศัพท์ของผมเองก่อนจะวิ่งออกจากตึกไป เเต่ทำไมขา มันอ่อนเเรกเเบบนี้..

 

ผมเดินออกมาจากตึกได้ไม่กี่ก้าวก็ทรุดตัวลงกับพื้น ผมไม่มีเเรงจะเดินด้วยซ้ำ

 

"น้อง...น้องครับ.."เสียงของใครบางคนพูดขึ้นผมมองไปตามทางที่ผมได้ยินเสียงผมเห็นเงาลางๆเหมือนมีคนกำลังเดินมาก่อนผมจะสลบไป..

 

ผมตื่นขึ้นมาอีกทีผมกำลังนอนอยู่บนตักของใครบางคน ผมรีบพยุงตัวเองลึกขึ้นในทันที

 

"ฟื้นเเล้วเหรอครับ"ชายคนที่ช่วยเอาไว้ถามผมออกมา ผมมองไปรอบๆตอนนี้ผมอยู่ที่โต๊ะม้านั่ง มันมีกองทิชชู่ที่เปื้อนคราบเลือดอยู่

 

"ทำไมเราไปสลบอยู่ที่ตึกคณะวิศวะได้หล่ะ..ว่าเเต่เราเรียนคณะอะไรเหรอทำไมพี่ไม่เคยเห็นหน้าเลย"รุ่นพี่คนนี้ถามผมออกมา ใส่เสื้อช็อป เรียนคณะวิศวะสินะ

 

"ผมไปกับเพื่อนหน่ะครับเค้าลืมของเอาไว้.."ผมตอบออกมา

 

"ผมเรียนคณะเเพทย์ครับ"ผมบอกกับรุ่นพี่คนนี้ไปต่อ

 

"อ่อเเล้วทำไมถึงได้..มีเเผลที่เเขนเเบบนี้หล่ะครับ..เลือดกำเดาไหลด้วย"รุ่นพี่คนนี้ถามผมออกมาต่อ

 

"เอิ่มคือว่า.."ผมไม่รู้จะตอบไงดีเรื่องราวของผมเล่าให้ใครฟังเค้าก็จะหาว่าบ้าเอาได้นั่นเเหละครับ

 

"ไม่ต้องตอบก็ได้ครับ..พี่ชื่อพี่ซันนะครับ..เเล้วน้องหล่ะ.."พี่เค้าเเนะนำตัวเองก่อนจะถามผม

 

"ผมชื่อวาโยครับ.."ผมบอกก่อนผมจะรีบมองไปที่นาฬิกาข้อมือของผม นี่ก็ดึกมากเเล้วด้วย

 

"ผมขอบคุณพี่มากๆนะครับผมต้องรีบกลับบ้านเเล้ว.."ผมพูดก่อนผมจะรีบออกมาจากตรงนั้นในทันที

 

กริ๊งงง~กริ๊งงง~

 

เสียงโทรศัพท์มือถือของผมดังขึ้นก่อนผมจะรับสายโทรศัพท์มือถือ

 

"ครับพ่อ.."ผมรับสายเเล้วพูดทักทายพ่อของผมไปทันที

 

"บอกพ่อว่ารับน้องเสร็จสามทุ่มไม่ใช่เหรอครับโยนี่จะห้าทุ่มเเล้วนะทำไมยังไม่กลับบ้าน.."พ่อของผมถามผมออกมา

 

"มีเรื่องนิดหน่อยหน่ะครับพ่อ.."ผมบอกกับพ่อของผมไปทันที จำใจต้องโกหกนั่นเเหละครับ

 

"เดี๋ยวพ่อให้พี่วาคินกับพี่บูมไปรับนะ.."พ่อของผมบอกกับผมออกมา

 

"ครับ.."ผมตอบก่อนพ่อของผมจะวางสายไป ผมมองไปที่สายสิญจน์ที่มืออย่างน้อยก็จบงายรับน้องเเล้ว

 

ผมนั่งรอซักพักไม่นานพี่บูมก็ขับรถมารับผมโดยมีพี่วาคินนั่งอยู่ที่เบาะหลัง ปกติพี่วาคินต้องนั่งหน้าหนิ

 

"ไงไอตัวเเสบขึ้นรถได้เเล้ว.."พี่วาคินบอกกับผมออกมาก่อนผมจะเดินขึ้นรถมา

 

"คอเป็นอะไรทำไมดูเเดงๆ.."พี่วาคินถามผมออกมา

 

"ยุงมันกัดหน่ะครับ"ผมบอกกับพี่วาคินไป ถึงมันจะดูเป็นคำโกหกที่ฟังไม่ขึ้นก็เถอะ

 

"ยุงกัดเหรอวะ..งั้นก็เเล้วไป.."ทำไมเชื่อง่ายจัง หรือรู้อยู่เเล้วว่าไม่จริงเลยไม่ถามต่อเพราะรู้ว่ายังไงผมก็ไม่มีทางบอก เลยไม่เซ้าซี้ถาม

 

"พี่าตินทำไมไม่ไปนั่งหน้าข้างๆพี่บูมหล่ะครับ"ผมถามพี่วาคินไปด้วยความสงสัย

 

"ไม่ใช่เรื่องของเด็กโว้ย.."พี่วาคินบอกกับผมออกมาก่อนผมจะหันหน้ามองออกไปนอกรถไม่ได้พูดอะไรต่อจนถึงบ้าน

 

กริ๊งง~กริ๊งง~

 

"ไอคุณวาโยมึงกลับก่อนทำไมไม่บอกเพื่อนวะ."วินถามผมออกมาด้วยน้ำเสียงโมโห

 

"ผมไม่ได้กลับก่อนนะครับวิน"ผมบอกกับวินไปทันที

 

"เเล้วมึงหายไปไหนพวกกูเรียกทำไมหาไม่เจอวะ.."วินถามผมออกมาต่อด้วยความสงสัย

 

"เรื่องมันยาวหน่ะครับวิน.."ผมบอกกับวินไปทันที วินก็ไม่ได้ถามอะไรต่อก็เพราะคงจะรู้หล่ะมั้งครับว่าที่บอกเรื่องมันยาวคืออะไร

 

"เออพรุ่งนี้พ่อกูจะกลับมาจากต่างประเทศเเล้วนะเว้ย"วินบอกกับผมออกมา จริงสิตั้งเเต่ผมจบมอหกมาผมก็ได้เจออิฐน้อยมากๆจนถึงขั้นเเทบจะไม่ได้เจอเลยด้วยซ้ำ

 

"มึงไม่ค่อยได้เจอกับพ่อกูเลยหนิใช่ไหมวะ.."วินถามผมออกมา มันก็ใช่ อิฐคือพ่อบุญธรรมของวิน เเล้วก็เป็นเเฟนผมด้วยครับ มันมีเรื่องอะไรที่เกี่ยวพันกันเยอะเเยะวุ่นวายไปหมด

 

"เค้าไม่ค่อยได้กลับบ้านด้วย..กูกลัวว่าจะเหมือนตอนนั้นหว่ะ.."วินบอกกับผมออกมา

 

"มึงก็รู้หนิว่าปู่กูไม่ค่อยชอบเรื่องรักร่วมเพศเท่าไหร่..กูว่านะคงจะสรรหาผู้หญิงมาให้เเต่งงานกับพ่อกูอีกเเน่ๆ.."วินบอกกับผมออกมา มันก็จริงนะเหตุการณ์เเบบนี้เคยเกืดขึ้นมาเเล้วจะเกิดขึ้นอีกก็ไม่ใช่เรื่องเเปลกอะไร

 

"มึงเงียบไปเลยมึงโอเคใช่ไหมวะ.."วินถามผมออกมา

 

"โอเคครับวิน.."ผมบอกกับวินก่อนผมจะวางสายไปเเล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียงของผม ทุกครั้งที่หลับตาภาพของผู้หญิงคนนั้นที่ตึกคณะวิศวะยังผุดขึ้นมาในหัวของผมทุกครั้ง ใบหน้าที่ดูน่ากลัว ผมยาวปิดหน้า ตามตัวมีเเผลเน่ามีหนอนชอนไช มีเลือดมีน้ำหนองไหล คำพูดที่น่ากลัวชวนให้ผมขนลุก เธอต่างจากสิ่งที่ผมเคยเห็นมาก่อนหน้านี้มากๆ...

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

ฝากติดตามฝากคอมเม้นท์ด้วนะครับไรท์จะนำไปปรับปรุงในตอนต่อๆไป ไรท์อยากรู้ว่าในมุมมองคนอ่านเป็นยังไงสยองไหม หรือถ้าจะติอะไรก็คอมเม้นท์บอกได้นะครับ คอมเมนท์ คือ กำลังใจ สำหรับไรท์

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น