ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 19 #E-eye

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 739

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 21 เม.ย. 2563 09:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
19 #E-eye
แบบอักษร

‘บ้านเซฟ’

“แม่กับพ่อนี่รักไอ้จีจังเลยนะครับ” เซฟพูดขึ้นหลังจากเห็นพ่อและแม่ของตัวเองชมจีตั้งแต่จีเดินเข้ามาในบ้าน

“โถ่เซฟ แสดงว่าลูกไม่ได้ชมแฟนตัวเองเลยหรือไงน้องจีเขาเป็นเด็กดีขนาดนี้มันต้องชมอยู่แล้วสิลูก” แม่ของเซฟพูด

“ใช่ครับแม่ เซฟมันไม่เคยชมผมเลยครับ” จีเดินมาหาเซฟที่โซฟาโซนห้องนั่งเล่น เซฟกำลังดูหนังบางเรื่องบนทีวีจอแบนราคาหกหลักที่จีซื้อให้เป็นของขวัญครบรอบหกเดือนที่คบกันมา

“เซฟก็เป็นแบบนี้แหละจี ปากแข็งแถมดื้ออีกนะ ทนๆไปหน่อยละกัน” พ่อของเซฟกลับไปนั่งอ่านข่าวเหมือนเดิม

“พ่อ~” เซฟงอแงใส่พ่อของตัวเองพลางหันไปทางแม่เพื่อจะเข้าข้างแต่ก็ไม่มีแม้แต่เสี้ยวเดียวที่จะเข้าข้าง

“เซฟ~ กูเหนื่อยจังเลย” จีนอนลงบนโซฟาขายาวเยียดตรงตัวด้านบนกอดเซฟพร้อมออดอ้อนหน้าซุกอก

“บอกกูแล้วหายเหนื่อยหรอวะ ไปอาบน้ำนอนไป”

“ไม่เอา จะนอนพร้อมมึง” เสียงจีงอแง

“เอาที่มึงสบายใจแล้วกัน”

ทั้งสองคนนั่งอยู่บนโซฟาเซฟมองดูหนังบนทีวีส่วนจีนอนบนตักพร้อมกอดเอวเซฟไว้ มีสายตาที่อบอุ่นมองสองคนพร้อมยิ้มด้วยความสุขใจคุณพ่อและคุณแม่เซฟต่างเอ็นดูในตัวทั้งสอง แม่เล่าเรื่องของทั้งสองให้คุณยายเซฟฟังซึ่งคุณยายก็ยอมรับพลางพูดออกมาว่าโลกเราไปไกลขนาดนี้เลยหรอ อยากเห็นหลานมีความสุขด้วยตาตัวเองอยากเห็นหน้าจีว่าโตขึ้นมาแล้วจะหล่อขนาดไหน พ่อของเซฟก็บอกว่าหล่อเหมือนเขาตอนเด็กๆเลยคุณยายก็หัวเราะชอบใจ

“จีไปนอนได้แล้วดึกละนะ” เซฟสั่นขาให้จีตื่น ร่างสูงพลิกตัวงัวเงียใช้มือยีตาเบาๆแล้วหันมามองเซฟ

“หนังจบแล้วหรอวะ?”

“เออ ไปกูจะนอนละ มึงไปอาบน้ำได้แล้ว”

‘ห้องเซฟ’

“เซฟงานที่มึงส่งไปให้บริษัทSTTอะ มันไม่ผ่านนะ” จีเช็ดผมเดินออกมาจากห้องน้ำในชุดนอน

“หรอ ไม่เป็นไรคนเก่งกว่ากูก็มีตั้งเยอะ”

“ขอโทษนะที่ใช้เส้นกูช่วยมึงไม่ได้อะ บริษัทนี้มันเคร่งเรื่องเส้นสาย” จีนั่งลงบนเตียงข้างๆเซฟ

“ถ้ามึงช่วยกูจะโกรธไปทั้งชีวิตเลย”

“ฮ่าฮ่า ไม่เป็นไรนะมึงมันต้องมีสักวันที่เป็นวันของมึง” จีลูบผมเซฟหน้าค่อยๆเข้าใกล้ขึ้น

“กูเป่าผมให้นะ” เซฟลุกไปหยิบไดร์

ฟูล ฟูล~

เสียงไดร์เป่าผมดังทั่วทั้งห้องเซฟตั้งใจเป่าผมให้จีโดยไม่สังเกตว่ามีสายตาแมวป่า(จี)ร้ายจ้องจะกินตัวเองอยู่ จีเข้าจูบเซฟระหว่างที่เซฟเป่าผมให้ มือข้างหนึ่งของจีจับมือเซฟข้างที่เป่าไดร์ให้ปิดตัวลง ปากหนาค่อยๆงับปากแฟนที่น่ารักของตัวเองเบาๆ ทั้งสองหลับตาพลางลืมตามามองอีกฝ่ายบ้างบางครั้ง ลมหายใจค่อยๆดังขึ้นทั้งสองต่างรับรู้สึกลมหายใจอีกฝ่าย มือเจ้าอ้วนลูบลูกกระเดือกร่างสูงทำให้จีต้องพักกลืนน้ำลาย

แฮ่ก แฮ่ก

สองต่างมองหน้าและพักหายใจ เซฟตีอกจีเบาๆก่อนจะรีบมุดเข้าผ้าห่มคุมโป่งนอน จียิ้มเสียอาการก่อนจะถอดปลั๊กจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยแล้วนอนตามคนตัวเล็ก มือจีลูบนิ้วมือเซฟที่วางอยู่ข้างหมอนเบาๆเซฟดึกมืออกแล้วจับมือจีแทน

“ลูบอะไรนักหนา” เซฟพูดเสียงงัวเงีย

“ทำไมวะเซฟ”

“...”

“ทำไมมองมึงทีไรมีแต่คำว่ากูรักมึงขึ้นมาในหัวกูตลอดเลย”

“มึงบ้าไง”

“บ้าที่คิดถึงแต่มึงอะนะ”

“ไม่ต้องมาแอ้วกู”

“กูรักมึงนะเซฟ”

“นอนไป~”

“เซฟ~”

“จีมึงหยุดพูดเดี๋ยวนี้”

“ทำไมมึงใช้คำว่าน่ารักได้เปลืองจังวะ มีงน่ารักเผื่อคนทั้งโลกหรอ”

“ไอ้จี~”

“มึงทำอะไรทำไมกูถึงรักมึงได้ขนาดนี้”

“...”

“เซฟ~”

“กูไม่ฟังมึง“

“กูรักมึงนะ”

“ไอ้จีนอน~”

“กูรักมึงแบบสามารถทิ้งเงินร้อยล้านเพื่อมาอยู่กับมึงได้เลยนะ”

“ไอ้จี~” เซฟขยับตัวมาจูบจีที่เอาแต่พูดไม่ยอมหลับสักที จียิ้มเล็กน้อยก่อนจะกอดเจ้าความรักของเขาไว้ในอ้อมอก ไม่นานเซฟก็หลับลงบนหมอนใบเดียวกันกับจี

“กูรักมึงนะเซฟ” จีพูดเบาๆพร้อมหอมผมของเซฟ

7:33 น.

‘แจ้งเตือนเงินเข้า: คุณได้รับเงินจากบัญชี xxxxxxxxxx จำนวน 1,200,000,000 บาท ยอดคงเหลือ 3,046,700,000 บาท วันที่ xx เดือน xxx ปี xx’

“...”

“...” เซฟมองจีที่มองมือถือตัวเองแล้วนิ่งไปสักพัก ใจอยากถามว่ามีอะไรหรือเปล่าแต่ก็คิดว่ายังไม่ควรถามตอนนี้

“เซฟวันนี้ไปมหา’ลัยคนเดียวได้ใช่ไหม”

“ได้ดิ กูเป็นคนขับตลอดนะ”

“งั้นวันนี้ไปคนเดียวก่อนนะ เหมือนจะมีงานเข้ามาให้ต้องจัดการนิดหน่อยที่บริษัทแม่เย็นๆคงกลับแต่ไม่ต้องรอกินข้าวนะ”

“มึงพูดลัดไว้แบบนี้ตั้งแต่ตอนเช้าๆเลยอะนะ”

กิ่งก่องงง

“ค่ะ กำลังไป” แม่ของเซฟเดินออกไปหาคนที่กดกิ่งประตู

“...”

“จี”

“...”

“มึงโอเคปะเนี่ย” เซฟมองจีที่จู่ๆก็ก้มคิดอะไรคนเดียว

แก๊ะ!

“ปลายฟ้า...” เสียงพ่อของเซฟพูดขึ้น จีและเซฟหันไปมองปลายฟ้าที่เดินเข้ามาในบ้านในชุดเลขาประธานบริษัทSTT หลังจากปลายฟ้าเข้ามาทั้งบ้านก็เงียบลงแม้จะมีเสียงจากโทรทัศน์เปิดอยู่แต่ก็ยังทำให้อึกอัด

“หนูมาเยี่ยมแม่ค่ะ” ปลายฟ้าพูดขึ้นก่อนจะเดินไปหายายของเซฟ

“งานเป็นไงบ้างลูก แม่บอกว่าไม่ต้องส่งเงินมายังจะส่งมาอีก”

“แม่คะหนูก็ลดลงจากเดิมไปครึ่งหนึ่งแล้วนะ”

“ครึ่งเดียวก็ไม่ได้ หนูต้องเก็บเอาไว้สร้างเนื้อสร้างตัวสร้างอนาคตที่ดีนะแม่อยากไปงานแต่งของหนูนะลูก การงานเขาดีไม่ใช่หรอ อนาคตพาหนูไปได้ไกลมากแน่ๆ”

“แม่คะ...”

“...” แม่และพ่อของเซฟหันมามองจีสักพัก

“ไงจี จะเข้าบริษัทใช่ไหมยังไงก็ติดรถพี่ไปด้วยเลยก็ได้นะไปพร้อมกันประหยัดน้ำมันประหยัดเวลาด้วย” ปลายฟ้าหันมาถามจี

“...อืม” จีตอบเบาๆ

“เย้ ดีเลยเดี่ยวพี่ไปรออยู่บนรถนะ” ปลายฟ้าพูดจบหันไปบอกลาแม่และพี่เขยกับพี่สาวก่อนจะเดินออกไป

“จี” เซฟจับชายเสื้อจี เขารู้ว่าจีไม่โอเคที่จะไปด้วยและอีกอย่างปลายฟ้าก็เป็นคนในครอบครัวนี้การจะได้เจอกันนั้นไม่แปลก

กอด

จีหันมากอดเซฟซึ่งเซฟก็กอดกลับกอดของจีคนที่อบอุ่นแต่ก็ร้อนดั่งไฟแถมติดไฟง่าย จีเงียบมาสักพักก่อนจะคลายกอดออก

“ตั้งใจทำงานนะ” เซฟบอกจี

‘บริษัท STT’

ยื่นรูป

“บอกแม่มาสิว่านี่ใคร” หลินวางโทรศัพท์ลงให้จีมองรูปเซฟที่จีอัพลงสื่อต่างๆ

“เซฟครับ”

“...เป็นอะไรกันกับลูกละหื้ม” หลินจ้องลูกชายของเขา

“แฟนครับ”

“...”

“...”

“โอ้ะ! หรอ” หลินกลับมายืนสง่าเดินวนรอบโต๊ะที่จีนั่งอยู่

“แล้วเขาธุรกิจอะไร?”

“ยังเรียนอยู่ครับ”

“...พ่อแม่เขาเป็นใคร?”

“พ่อเป็นพนักงานในบริษัทนี้ครับส่วนแม่ก็ค้าขาย”

“...เขามีชื่อเสียงหรืออะไรที่โดดเด่นไหม?”

“...”

“หื้ม” หลินนั่งลงบนเก้าอี้ฝ่ายตรงข้าวกับจี

“ไม่มี”

“...”

“เป็นแค่เด็กธรรมดาคนหนึ่งครับ”

“...”

เงียบ

“ไหนลูกลองบอกแม่หน่อยสิว่าที่แม่เห็นตามที่ต่างๆบนร่างกายแฟนลูกคนนี้นั้นไม่ใช่รอยสัก” หลิยเลื่อนรูปพร้อมซูมให้จีเห็น

“แม่รู้จักเซฟนะครับ”

“ก็ใช่ไงจี แม่เห็นเซฟมาตั้งแต่เด็กเท่าๆกับจีเลยและสิ่งที่แม่ยังจำได้ถึงเรื่องที่คนบางคนในบ้านหลังนี้ทำแม่นั้นก็ไม่เคยลืมเลือนหรือจางหายไปเลยแม้แต่น้อย ความไว้ใจและความเชื่อใจที่แม่มีต่อพวกเขามันถูกทำลายกลายเป็นผงปลอวตามลม”

“...”

“ไหนลูกลองบอกแม่สิว่าแฟนของลูกมีค่ามากพอที่จะมาลบเลือนความช้ำใจของแม่ต่อครอบครัวนี้ได้ไหม”

“...”

“ไม่ตอบ?”

“...”

“การถูกหักหลังจากคนที่ไว้ใจมันเจ็บมากลูกรู้ใช่ไหมจี คิดถึงตอนที่แม่เลี้ยงลูกมาด้วยตัวคนเดียวกับธุรกิจที่ยังทำกำไรไม่ได้เท่าที่หวังสิ ลูกจะเป็นแบบแม่ไม่ได้ ลูก จะต้องมีชีวิตที่ดีกว่าแม่ให้สมกับที่แม่ทำเพื่อลูกมาตลอด”

“ครับ”

“เฮ้อออ~”

“ลูกจะเลือกคู่ที่ดีได้ แม่เชื่อแบบนั้น”

“ต่อให้เขาคนนั้นจะเป็นอย่างไรแม่ไม่สนใจ เพศไม่ใช่ตัววัดความรักเพราะความรักมันคือเรื่องของคนสองคน ถ้าเขาบอกว่าเพศชายสองคนอยู่กันไม่รอดแล้วทำไมแม่ที่เป็นคู่ชายกับหญิงไม่ใช่คู่สองชายทำไมแม่ถึงไปไม่รอดล่ะ” หลินลูบหัวจีเบาๆก่อนน้ำตาจะไหลลงมากระทบกับโต๊ะทำงานกระจกใส

“เลือกให้ดีนะลูก แม่เชื่อนะว่าลูกชายของแม่ไม่เคยทำให้แม่ผิดหวัง”

จีเอื้อมมือเช็ดน้ำตาให้แม่ขอเขา เขาเชื่อว่าตัวเขาเองเลือกคนไม่ผิด

“รักแม่นะครับ”

‘ห้องประธาน’

ตบโต๊ะ

“อะไรนะ!แกจะมาถอนตัวออกจากบริษัทนี้” เจสันมองจีตาสั่นริกๆ

“ผมต้องการสร้างบริษัทด้วยตัวเองไม่ผูกกับใคร...”

“คิดว่าตัวเองเก่งนักหรือไงหะ! แกอยู่มาได้ทุกวันนี้ก็เพราะมีฉันคอยส่งเงินให้แกใช้แล้วเงินที่ได้มาก็มาจากธุรกิจนี้”

“เงินของคุณผมบริจาคไปหมดแล้วล่ะครับ ผมไม่ได้ใช้ซื้อของตัวเองสักบาท”

“แกอย่ามานู้นนี้ แกต้องอยู่ที่นี่!”

“ผมไม่อยู่”

“ทำไมแกจะไม่อยู่หะ! พี่ชายแกเขายังทนได้แล้วทำไมแกถึงจะทนไม่ได้! ฉันเลี้ยงแกมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอยพอหมาเลียก้นไม่ถึงแกก็มาทิ้งแบบนี้ได้ยังไง!”

“เลี้ยงผมมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอยเรื่องนี้ขอบคุณนะครับ แต่ตลอดเวลาที่ผมกับแม่เจอเรื่องแย่ๆเพราะคุณคุณไม่เห็นมาแลพวกเราเลย ผมโตมาใช้เวลากับแม่มากกว่าอยู่กับคุณ”

“ฉันไม่เช็นให้แกออก”

“แต่คุณเซ็นไปแล้ว” จียกใบพร้อมรายเซ็นของเจสันเรียบร้อย

“ฉันไปเซ็นตอนไหน”

“เวลาคุณเซ็นงานอะไรคุณก็ไม่เช็คให้มันดีเอง นี่แหละการทำงานของคุณที่ทำให้บริษัทไม่นำแม่ขึ้นอันดับหนึ่งสักที”

“หยุด!! แกไม่มีสิทธิ์พูด!! ฉันไม่ให้แกพูด”

“ตลอดเวลาที่ผมกับแม่ลำบากคุณไม่เห็นเอื้อมมือมากอดหรือสำนึกผิดเลยสักนิด เรื่องทั้งหมดมันแย่เพราะตัวของคุณเองเรื่องทั้งหมดมันเริ่มมาจากคุณเองทั้งหมด”

“อย่ามาบอกเลยว่ามันคือความรักเลยไปรักคนอื่น มันแค่ข้ออ้างเพราะคุณชอบของใหม่มากกว่าของเก่าต่างหาก!!”

เพี้ยะ!

“หยุดเดี๋ยวนี้นะจี พี่รักคุณเจสันและพี่เสนอตัวให้คุณเจสันเองหยุดว่าให้พ่อตัวเองสักที!” ปลายฟ้าเดินมาตบอกจี

“เสนอตัวให้คนที่เขามีเจ้าของแล้ว แบบนี้เรียกคนดีหรอ มันควรแล้วหรอที่คนแบบนี้ต้องได้รับความเห็นใจ ไปแย่งของคนอื่นมาแล้วทำตัวขึ้นเด่นกลายเป็นเจ้าของสะเอง ไม่สันดานต่ำเกินไปหน่อยหรือไง”

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”

“แย่งของคนอื่นมากลับเรียกว่าความรัก ความรักบัวใต้โคลนตมแบบนี้ก็สมควรอยู่กับคนไม่รู้จักพออยู่แล้ว”

“คิดหรอครับว่าเขาจะรักคุณคนเดียวได้ตลอด เขายังไม่รักคนเก่าของเขาตามคุณมาเพราะคุณเป็นคนใหม่ถ้ามีคนใหม่เข้ามาบางทีเขาก็จะทิ้งคุณไปเหมือนกัน”

“จี พี่เป็นน้าของเซฟนะ พี่เป็นน้าของเพื่อนจีนะพูดอะไรให้เกียรติพี่บ้าง อย่างน้อยพี่ก็เคยเลี้ยงจีมา อึก” ปลายฟ้าพูดทั้งน้ำตา

“ให้เกียรติสุดได้แค่นี้แหละ”

จีเดินออกมาจากห้องของประธานเดินตรงไปยังห้องอาหารของที่บริษัทนี้ หลิน แม่ของเขายืนรอเขาอยู่สักพักรอเขาคุยงานจบซึ่งหลินยิ้มให้กับลูกชายของตัวเองที่เขากล้าทำและกล้าที่จะปล่อยมือออกมา

“ไงคนเก่ง ตอนนี้ก็มีแค่เราสองแม่ลูกแล้วนะ” หลินเดินไปซกแขนจีเบาๆ

“ครับ ขอบคุณนะครับสำหรับพันสองร้อยล้านเมื่อเช้า”

“เล็กน้อยนะ เป็นเงินส่วนแบ่งที่แม่ทำกับบริษัทนี้แล้วแม่ไม่ได้ใช้แม่ว่ามันน่าจะต่อชีวิตลูกแล้วก็ธุรกิจได้เยอะเลยล่ะ”

“ผมต้องพึ่งแม่อีกแล้วสินะ”

“อาาา ใครว่าแม่ทำให้ฟรีๆเอาเป็นว่าเรียกแม่ไปหาลูกเขยหน่อยนะคิดถึงจังเลยป่านนี้คงโตเป็นหนุ่มแล้วมั้ง”

“ลูกเขยอะไรกันแม่ นั้นลูกสะใภ้ต่างหาก”

“อุ้ยตายแล้ว ตัวสูงๆผอมๆแบบลูกได้เป็นรุกหรอเนี้ย!?”

“แม่ครับ~”

“เอานา แม่ก็แซวๆสิโตเป็นหนุ่มแล้วนะให้แม่แซวแบบเด็กๆได้ยังไง แล้วนี่คบกันมานานยัง”

“หกเดือนแล้วครับ”

“อุ้ย เรียนจบแล้วไปต่อที่ต่างประเทศกันไหมลูกหรือสร้างบ้านซื้อบ้านกันก่อนดี”

“แม่จะตื่นเต้นเกินไปแล้ว~”

ทั้งสองคุยกันถูกปากถูกคอเดินคุยกันไป หลินได้มีเวลามากขึ้นคุยกับลูกชายของเขาที่ไม่ใช่ในฐานะประธาน คนรวย คุณนาย แต่ในฐานะ ‘แม่คนหนึ่ง’

ความคิดเห็น