facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 9 โลกแห่งความเป็นจริง 100%

ชื่อตอน : ตอนที่ 9 โลกแห่งความเป็นจริง 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.3k

ความคิดเห็น : 43

ปรับปรุงล่าสุด : 01 เม.ย. 2564 04:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 9 โลกแห่งความเป็นจริง 100%
แบบอักษร

9 

โลกแห่งความเป็นจริง 

 

ตาหงส์แดงก่ำด้วยความสับสนเสียใจ ความกระวนกระวายอัดแน่นอยู่ในอก แต่ถึงอย่างนั้นก็พยายามกลั้นไม่ให้ความร้อนกลั่นตัวเป็นหยดน้ำใสไหลลงมา เจ้าความรักบนโซฟาในห้องโถงถูกคว้าขึ้นมาแนบอก ตากวาดมองหาพื้นที่ที่พอให้เขาสงบจิตสงบใจได้เพียงลำพัง 

ต้นน้ำยังไม่อยากเจอป๋า 

ป๋าที่ตวาดเขาดังลั่นอย่างที่ไม่เคยทำ 

แต่ห้องนี้คือห้องของเขา ต้นน้ำจะไปซ่อนอยู่ตรงไหนได้อีกเล่า 

คนตัวเล็กได้แต่ยืนเคว้งคว้างเก้ๆ กังๆ อยู่กลางห้องอย่างทำอะไรไม่ถูก เพราะความเสียใจทำลายสมองให้ความคิดไม่เป็นระบบระเบียบเหมือนทุกที น้ำตาก็พานจะไหลให้ต้องสูดลมหายใจลึกตลอดเวลา คนที่มักทำเป็นเก่งอยู่เสมอเวลานี้กลับแพ้อีกครั้ง 

....พ่ายแพ้ให้กับคนคนเดิม 

จริงสิ! ครรชิตก็อยู่ที่นี่ด้วย เหมือนเขาเคยบอกว่ามีห้องแยกเป็นของตัวเอง เพราะห้องนี้เป็นห้องชุดขนาดใหญ่ มีไว้ให้บริการนักลงทุนที่ต้องเดินทางเข้าพักในระยะเวลานาน จึงมีห้องสำหรับผู้ติดตามหรือแม่บ้านส่วนตัวแยกส่วนไว้ให้ แล้วต้นน้ำก็เจอเข้าจริงๆ ว่ามีห้องขนาดเล็กห้องหนึ่งอยู่ใกล้กับประตูหน้า ลองบิดดูแล้วพบว่าไม่ได้ล็อก คนตัวเล็กจึงถือวิสาสะเข้ามาหลบซ่อนภายใน 

ต้นน้ำเพียงต้องการพื้นที่คิดทบทวนเรื่องราวต่างๆ ด้วยตัวเองคนเดียว 

เขาไม่กล้านั่งลงบนเตียงเพราะเกรงใจเจ้าของห้อง จะให้เดินเพ่นพ่านไปมาก็คงไม่เหมาะ จึงเพียงยืนพิงบานประตูอยู่อย่างนั้น ริมฝีปากล่างถูกฟันคมขบกัด สมองคิดถึงเรื่องที่พีระเล่าให้ฟังวันนี้ บวกกับคำเรียกที่ผู้ชายคนนั้นใช้เรียกคุณป๋า 

พี่ผา 

ต้องใกล้ชิดสนิทสนมกันขนาดไหนถึงขั้นเรียกสั้นๆ แบบนั้นได้ ขนาดครรชิตที่ทำงานกับคุณป๋ามาตั้งนานยังเรียกแบ่งแยกเจ้านายลูกน้องชัดเจน อีกอย่างคุณป๋าไม่มีพี่น้อง เกล้าคนนั้นย่อมไม่ใช้น้องชายแน่ๆ ต้นน้ำคิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้เลยจริงๆ เพียงเท่านี้หัวใจดวงน้อยก็สั่นไหวอย่างรุนแรงด้วยความกลัว 

หากคุณป๋ามีตัวจริงอยู่แล้วเล่า แล้วเขาเป็นตัวอะไร 

เป็นเพียงเด็กป๋าคั่นเวลาคนหนึ่งหรือ? 

ยิ่งคิดหัวใจยิ่งบาดเจ็บ ต่อให้พยายามมองในแง่ดีอย่างไรต้นน้ำก็นึกออกได้แค่เพียงด้านร้ายเท่านั้น ความใกล้ชิดสนิทสนมของทั้งสองคนในเวลางานย่อมมากกว่าเวลาอันน้อยนิดที่คุณป๋ามีให้เขาอยู่แล้ว 

ต้นน้ำกำลังกลัว 

กลัวที่จะได้รับรู้สถานะจริงๆ ของตัวเอง นี่อาจเป็นเหตุผลหลักที่เขาซ่อนตัวอยู่ในนี้ เพราะไม่อยากฟัง ไม่อยากรับรู้ว่าใครคนนั้นสำคัญสำหรับคุณป๋ามากกว่าเขาแค่ไหน คนที่ทั้งเก่งทั้งเพียบพร้อม ยืนอยู่เคียงข้างป๋าได้โดยไม่อายใคร โฮสอย่างเขามีสิทธิ์อะไรไปเทียบเท่า 

ย่อมไม่มี 

ไม่มีอะไรที่ต้นน้ำสู้ผู้ชายคนนั้นได้เลย 

แรงกอดรัดเจ้าความรักยิ่งแน่นขึ้น ราวกับจะช่วยประคับประคองหัวใจเขาไม่ให้แตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ได้อย่างนั้น 

เพราะห้องนี้อยู่ใกล้ประตูหน้า เมื่อมีคนเปิดประตูเข้ามาต้นน้ำจึงได้ยินชัดเจน คนซ่อนตัวกลั้นลมหายใจ รู้ทั้งรู้ว่าป๋าไม่มีทางเห็นว่าเขาซ่อนอยู่ในนี้ แต่คงอีกไม่นานหรอก เมื่อไหร่ที่ครรชิตกลับขึ้นมาหลังจากเอารถไปเก็บแล้วเขาก็คงถูกหาพบ 

ต้นน้ำฝังใบหน้าลงกับเจ้าความรัก ฟังเสียงฝีเท้าหนักๆ เดินผ่านประตูห้องไป รู้ว่ากำลังทำตัวไม่เอาไหน เขาไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะหึงได้ด้วยซ้ำ 

แต่เขามีสิทธิ์เจ็บใช่ไหม? 

คำสัญญาของต้นน้ำที่ป๋าเคยให้มีผลเพียงที่เดอะคลับ แล้วนอกจากนั้นล่ะ เกล้าคนนั้น....มีความสัมพันธ์อย่างไรกับป๋ากันแน่ 

....?!! 

ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงขยับลูกบิดประตูดังขึ้น ทำให้รู้ว่ามีคนพยายามจะเข้ามา แต่เพราะต้นน้ำล็อกไว้แล้วเขาจึงเปิดประตูไม่ได้ ร่างเล็กหมุนตัวมองไปยังตัวล็อกที่กั้นเขาไว้กับคนภายนอกด้วยหัวใจเต้นรัว 

นี่นับเป็นครั้งแรกที่ต้นน้ำหนีหน้าคุณป๋า ที่ผ่านมาไม่เคยมีเลยสักครั้งที่ไม่อยากเจอ ต่อให้ผิดหวังครั้งแล้วครั้งเล่าก็ยังโหยหา ทุกความเสียใจต้นน้ำเก็บได้มิดชิดมาโดยตลอด เพียงแต่ครั้งนี้เป็นเพราะลูกกวาดเม็ดนั้น ลูกกวาดที่ทำให้เขาสร้างความหวังหนักแน่นมากกว่าครั้งไหนๆ และมันพรากเอาความเข้มแข็งทั้งหมดของเขาไป 

 

ครรชิตหลังจากนำรถจอดเข้าที่เรียบร้อยก็กลับขึ้นห้อง แต่เมื่อเปิดประตูเข้าไปกลับต้องตกใจเมื่อพบว่าผู้เป็นนายยืนกอดอกพิงผนังอยู่หน้าบานประตูห้องนอนเขา บรรยากาศที่ร่างสูงใหญ่แผ่ออกมาทำเอาผิวกายร้อนๆ หนาวๆ ไม่กล้าเอ่ยปากถาม 

อาจเพราะการเผชิญหน้าตอนลงจากรถ เขาเองก็เห็นเหมือนกันว่าต้นน้ำยืนอยู่ข้างใคร 

"เปิดประตู" 

"คะ ครับ? " 

"เปิดประตูห้องนอนของนาย" เสียงเย็นเยียบทำเอามือไม้สั่น เขาจำได้ว่าตอนออกไปไม่ได้ล็อก แล้วทำไมตอนนี้มันล็อกเสียได้ล่ะ แถมเจ้านายยังอยากเข้าห้องนอนเขาอีกด้วย ไม่ใช่ว่าตอนนี้ต้องกำลังเคลียร์ปัญหากับต้นน้ำอยู่ไม่ใช่หรือไง คนตัวเล็กนั่นหายไปไหน 

แปลกเกินไปแล้ว! 

จนกระทั่งเปิดประตูเข้าไปได้นั่นแหละถึงได้รู้ คนที่เขาสงสัยว่าหายไปไหนยืนอยู่ในห้องเขานี่เอง ครรชิตถึงกับใจหายวาบ คุณภูผาจะไม่เข้าใจเขาผิดใช่ไหม 

"คุณต้นน้ำ" 

"ขอโทษที คือผม...." 

"ออกมา" เสียงเข้มเอ่ยเรียกโดยไม่รอฟังคำแก้ตัวใดๆ 

หลังจากที่ต้นน้ำวิ่งหายเข้าไปในลิฟต์ภูผาก็รีบเดินตามไป ตัวเลขบนลิฟต์แสดงว่าขึ้นไปถึงชั้นที่พักของเขาโดยไม่แวะชั้นไหน แปลว่ากระต่ายของเขากลับเข้าห้องแล้ว แต่หาที่ไหนก็ไม่เจอมีเพียงห้องนี้ที่ล็อกประตู 

ต้นน้ำเม้มริมฝีปากแน่น คาราคาซังว่าจะก้าวออกมาดีไหม เป็นครรชิตที่รู้สถานการณ์ดี 

"ออกมาเถอะครับ คุณเข้าไปอยู่ในห้องผมคงไม่เหมาะสมเท่าไหร่" 

ต้นน้ำรู้ว่าไม่เหมาะสม แต่เขาไม่อยากเจอป๋าในอารมณ์นี้ ป๋าที่พร้อมจะทำลายเขาโดยไม่สนใจความรู้สึก 

ป๋ากำลังโกรธที่เห็นเขากับคุณพีทอยู่ด้วยกัน 

"มองฉันแบบนี้หมายความว่ายังไง หรืออึดอัดใจที่จะอยู่กับฉันแล้ว อยากไปหามัน? " คนฟังเม้มริมฝีปากแน่น ตาหงส์เปล่งประกายตัดพ้อ 

ป๋าใจร้าย! พูดเหมือนไม่รู้ใจต้นน้ำ 

ป๋าโกรธที่ต้นน้ำอยู่กับคนอื่น แล้วต้นน้ำโกรธป๋าบ้างได้หรือเปล่า? 

"แล้วป๋าอยากให้ผมอยู่ด้วยหรือเปล่าล่ะครับ" คราวนี้กระต่ายน้อยเถียงกลับอย่างไม่คิดเกรงกลัว เสียใจก็ส่วนหนึ่ง แต่ป๋าไม่ควรยัดเยียดความรู้สึกเขาให้คนอื่นแบบนี้ 

"อย่ามายอกย้อนกับฉัน คนที่ทำความผิดคือเธอ" 

"ป๋าไม่เคยตอบคำถามของผมเลย" ทุกครั้งที่เขาอยากรู้ว่าใจป๋าคิดอย่างไรป๋าไม่เคยตอบ และตอนนี้ป๋าก็กำลังใช้ความโมโหกลบเกลื่อนอีกแล้ว คนที่ต้องใช้ชีวิตอยู่กับความไม่รู้มันทรมานขนาดไหนป๋าไม่เคยเข้าใจ! 

"ฉันบอกเธอแล้วว่ากลับดึก นี่ก็พยายามกลับมาเร็วที่สุดแล้ว แล้วดูสิว่าฉันเห็นอะไร สนิทกันแค่ไหนถึงได้เรียกมันว่าพี่! " 

ป๋าได้ยิน ทั้งที่ต้นน้ำเอ่ยเบาๆ กับพีระแค่ครั้งเดียว 

"แล้วป๋าเป็นพี่ผาของผู้ชายคนนั้นมานานหรือยัง?! " 

คราวนี้มีเพียงความเงียบเป็นคำตอบ คนรอฟังยิ่งร้าวรานใจ 

พูดสิ อธิบายเหมือนที่เคยทำ ป๋าให้ความใกล้ชิดกับต้นน้ำแล้วป๋าก็ต้องอธิบาย! 

ภูผาบดฟันแน่นพยายามสงบสติอารมณ์อย่างถึงที่สุด วันนี้กระต่ายของเขาดื้ออย่างที่ไม่เคยเป็น ถึงขนาดหนีหายล็อกประตูขังตัวเองไว้จากเขา สิ่งนี้ทำให้ภูผาโมโหหนักข้อยิ่งกว่าเดิม 

ต้นน้ำไม่เคยทำเหมือนไม่ต้องการเขาอย่างที่แสดงออกตอนนี้ 

ในอกที่เคยเยือกเย็นกลับร้อนรุ่ม ทั้งที่คิดว่ากำจัดหมาขี้ขโมยตัวนั้นได้แล้ว มันกลับส่งเพื่อนมาเป็นตัวตายตัวแทน 

เขารู้ว่าพีระมาร่วมประชุมใหญ่ รู้ว่าฝ่ายนั้นพักอยู่โรงแรมเดียวกับเขา นิสัยใจคอคบพอหาได้ไม่เจ้าเล่ห์แสนกล แต่ดูท่าวันนี้เขาต้องมองหมอนั่นใหม่เสียแล้ว 

"ออกมาจากห้องของครรชิต เธอกำลังสร้างความลำบากใจให้เขา" 

ตอนนั้นเองที่ร่างเล็กยอมก้าวออกมา 

ฝ่ามือใหญ่คว้าแขนกระต่ายด้วยความรวดเร็ว ลากกลับไปยังห้องนอนโดยแรง คนถูกบีบแขนแน่นเบ้หน้าด้วยความเจ็บ วันนี้ป๋าไม่เบาแรงกับเขาเลย 

เจ้าความรักถูกกระชากไปจากอกโยนลงบนเตียงอย่างไม่ไยดี ต้นน้ำผวาจะคว้าไว้ก็ถูกคุณป๋าใจร้ายขวางไว้ก่อน 

"ป๋าจะทำมันขาดนะ! " คนซื้อให้ไม่ถนอมทั้งที่ต้นน้ำรักแสนรัก อีกคนกลับคิดว่าของแค่นี้เขาจะซื้อให้อีกสักกี่สิบตัวก็ได้ มันสำคัญมากกว่าตัวเขาที่เป็นคนซื้อให้หรือไง 

"ออกไปเจอพีระได้ยังไง มีเบอร์ติดต่อกัน? " 

"ไม่มี" ต้นน้ำตอบเสียงห้วนเพราะป๋าจงใจเมินคำพูดเขา เริ่มมีอารมณ์หงุดหงิดขึ้นมาบ้างแล้วเหมือนกัน 

"แล้วเจอกันได้ยังไง พูดมาให้หมดอย่าให้ต้องถามทุกเรื่อง" 

"ผมลงไปเดินเล่นแล้วบังเอิญเจอเขา" 

"แค่นั้น? " 

"แค่นั้น" 

นับเป็นครั้งแรกที่ต้นน้ำเถียงคุณป๋ากลับไปในระดับเสียงเดียวกัน ป๋าแข็งมาต้นน้ำก็แข็งกลับ ให้รู้ว่าไม่ใช่แค่ป๋าที่ไม่พอใจ 

"จะออกไปไหนทำไมไม่บอกฉันก่อน" 

"ผมหิว แค่จะออกไปหาอะไรกินเดี๋ยวเดียวก็กลับ" 

"สั่งรูมเซอร์วิสก็ได้นี่" 

"แล้วป๋าคิดจะขังผมไว้ในห้องนี้ตลอดเลยหรือไง?! ผมอึดอัดอุดอู้ อยากออกไปสูดอากาศข้างนอกบ้าง ผมรู้ ผมพยายามเข้าใจว่าป๋ากลับมาทำงาน แต่ป๋าจะขังผมไว้ในห้องสี่เหลี่ยมนี้ตลอดเวลาไม่ได้! " 

"ฉันไม่ได้คิดที่จะขังเธอ! " 

"ถ้าอย่างนั้นผมทำผิดอะไร ก็แค่ออกไปกินข้าวแล้วบังเอิญเจอคนรู้จักก็เท่านั้น ผมเห็นว่าเขาทำงานกับป๋าก็น่าจะไว้ใจได้ เขาไม่ได้รุ่มร่ามทำตัวเจ้าชู้อะไรเลย แถมเลี้ยงข้าวเลี้ยงขนมผมด้วยซ้ำ" 

"แค่นั้นก็เรียกมันว่าพี่ได้แล้ว? " 

"แล้วป๋าคิดว่าต้องแค่ไหนล่ะครับ ต้องขนาดป๋ากับเกล้านั่นหรือเปล่า" 

คิ้วหนากระตุกถี่เมื่อต้นน้ำเถียงคำไม่ยอมแพ้ วกกลับมาที่เรื่องนี้อีกแล้ว 

"เกล้าเป็นพนักงานของฉัน" 

"พนักงานแบบไหนสนิทกับท่านประธานถึงขั้นเรียกชื่อเล่นสั้นๆ แบบนั้นได้ แถมยังกลับมาด้วยรถคันเดียวกันอีก พนักงานบนเตียงหรือเปล่าครับ? " 

"ต้นน้ำ!! " 

เสียงตวาดลั่นครั้งนี้ทำเอาเจ้าของชื่อสะดุ้ง เผลอก้าวถอยหลังก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว คุณป๋าน่ากลัวในระดับที่ต้นน้ำไม่กล้าเถียงด้วยอารมณ์อีกแล้ว มานึกเสียใจเพราะคำพูดของตัวเองก็ไม่ทัน เพราะคุณป๋ากำลังหันหลังให้เขา 

ปากเล็กที่อวดเก่งอยู่เมื่อครู่เม้มแน่น มือยกขึ้นหวังรั้งแผ่นหลังนั้นไว้ เป็นฝ่ายก้าวเข้าหาคุณป๋าเพื่อร่นระยะห่างระหว่างกันลง 

ป๋า....อย่าหันหลังให้ต้นน้ำ 

ภูผาเหมือนรู้ว่าคนด้านหลังขยับตัว จึงก้าวตรงดิ่งไปยังประตูห้อง ทิ้งคำพูดสุดท้ายไว้ก่อนปิดลงเสียงดัง 

"สงบสติอารมณ์และทบทวนคำพูดของตัวเองซะ คิดได้เมื่อไหร่ค่อยออกมาคุยกับฉัน" 

ตาหงส์ร้อนผ่าวแดงก่ำด้วยเจ้าของร่างกำลังกลั้นเสียงสะอื้นและหยาดน้ำตา 

ป๋าอย่าทิ้งต้นน้ำ.... อย่าทิ้ง 

ทั้งชีวิตต้นน้ำมีแค่ป๋า ....ต้นน้ำขอโทษ 

ถ้อยคำข้างในไม่สามารถถ่ายทอดออกมาได้เพราะจุกแน่นในอก ร่างเล็กทรุดลงกับพื้นด้วยความอ่อนแรง 

ลูกกวาดเม็ดนั้นทำพิษกับต้นน้ำแล้ว เมื่อวันนี้ป๋าหยิบยื่นยาขมมาให้ เขากำลังทุรนทุรายเพราะคิดถึงมัน 

นับเป็นการทะเลาะกันครั้งยิ่งใหญ่ตั้งแต่ต้นน้ำมีป๋าเข้ามาในชีวิต คนตัวเล็กนั่งขดตัวกอดเข่าพิงด้านข้างเตียง มีเจ้าความรักวางอยู่ใกล้ๆ แผ่นหลัง 

ป๋าบอกให้เขาคิด แต่ต้นน้ำไม่รู้จะคิดอะไร หัวสมองอื้ออึงไม่สดใส มีแต่ความเสียใจอยู่เต็มอก ทั้งดวงตาและปลายจมูกแดงก่ำเพราะกลั้นหยดน้ำ เขาไม่อยากร้องไห้ให้ป๋าสงสาร เขาอยากเป็นต้นน้ำที่แข็งแกร่งและทนทาน แต่ห้ามความเสียใจไม่ได้อยู่ดี 

ป๋าจะโกรธต้นน้ำก็ได้ แต่ไม่เกลียดได้ไหม 

อย่าเกลียดกันเลย เพราะต้นน้ำคงทนไม่ได้ ให้ต้นน้ำเป็นสิ่งเล็กๆ ที่อยู่ในชีวิตป๋าต่อไปเถอะนะ ถึงแม้ว่าการมีอยู่ของกระต่ายตัวนี้จะไม่ได้ส่งผลอะไรต่อชีวิตป๋าเลย 

คนตัวเล็กนั่งจมจ่อมอยู่อย่างนั้นพักใหญ่ ก่อนตัดสินใจลุกขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ดีที่พีระซับชานมออกให้เขาแล้ว เจ้าความรักที่ถูกกอดก่อนหน้านี้จึงปลอดภัย มีเพียงร่องรอยบนเสื้อที่เหลือทิ้งไว้ แช่น้ำสักพักคงซักออก 

ต้นน้ำสูดน้ำมูกเสียงดัง ลูบหน้าลูบตา เลือกลืมความเสียใจชั่วขณะ จัดการกับเสื้อผ้าและร่างกายตัวเองอย่างตั้งใจทุกขั้นตอน คิดเพียงวินาทีต่อไปต้องทำอะไรเท่านั้น ผ่านไปครึ่งชั่วโมงทุกอย่างจึงเรียบร้อย กลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริงตามเดิม 

จนแล้วจนรอดต้นน้ำก็ยังไม่รู้ความสัมพันธ์ของคุณป๋ากับเกล้าอยู่ดี แต่แทนที่จะออกไปหาป๋าเพื่อทะเลาะกันอีก ต้นน้ำกลับเลือกสอดตัวลงใต้ผ้าห่มผืนนุ่ม ปิดไฟหัวเตียงและหลับตาลงหนีปัญหาทั้งที่รู้ว่าคงนอนไม่หลับก็ตาม 

แต่ป๋าไม่รู้นี่ 

เขาเหนื่อยแล้ว 

เหนื่อยกับการเฝ้าคิดเพ้อฝันไปเองคนเดียว 

 

 

 

100% 

>>>> 

หวังว่านิลจะถ่ายทอดความรู้สึกของต้นน้ำได้อย่างครบถ้วนนะคะ 

เพราะเขามีป๋าเป็นทั้งชีวิตแค่คนเดียว 

แต่ตัวเองกลับเป็นได้แค่ส่วนหนึ่งเล็กๆ ในชีวิตป๋าเท่านั้น 

กระต่ายน้อยน่าสงสาร ป๋าอย่าหันหลังให้กระต่ายน้อยเลย 

T^T 

ปล.ขอบคุณสำหรับคอมเม้นและกำลังใจจากทุกคนนะคะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว