Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจนะคะ~ เรื่องที่3 เฮียน่านน้ำกับน้องข้าวสวย

น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.32 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

ชื่อตอน : น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.32 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 580

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มิ.ย. 2563 22:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.32 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว
แบบอักษร

 

 

น่านน้ำ talk's

@คณะบริหาร ห้องเรียน เวลา12:00น.

 

"พบกันใหม่คาบบ่าย" เสียงของอาจารย์ที่มาสอนพวกผมตอนนี้และต้องได้เจอกันคาบบ่ายอีกรอบนึงพูดขึ้นมา

"ไปแดกข้าวกันดีกว่า~ พวกมึง~" เสียงกระล่อนของไอ้ล่ามโซ่พูดขึ้นมา

"อื้ม..." ผมตอบรับพร้อมพยักหน้าส่งไปให้มัน

"ป่ะ" และตามด้วยไอ้ทิศเหนือเอ่ยชวนขึ้นมา พวกผมจึงเดินลงไปด้านล่าง

 

@อาคารอาหารคณะบริหาร

 

กึ่ก! ผมหยุดชะงักในทันทีที่เดินเข้ามาในอาคารอาหารแห่งนี้ อ่า...วันนี้ทางร้านขายอาหารทำอาหารอะไรว๊ะ!? จู่ๆกูก็รู้สึกเหม็น

 

"พวกมึง...กูไม่เข้าไปนะ" ผมบอกพวกเพื่อนๆไปครับ

"หืม? เป็นห่าไร?" ไอ้ทิศเหนือถามผมขึ้นมา

"กูเหม็นว่ะ" ทันทีที่ผมตอบไอ้ทิศเหนือจบพวกมันสองตัวก็มองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจในทันที ก่อนที่พวกมันจะหันหน้ามาพยักหน้าให้ผม

"ว่าแต่...มึงอยากจะแดกไรครับเพื่อนรัก? กูจะได้ซื้อออกมาให้!" และไอ้ล่ามโซ่ก็ถามผมมา

"อะไรน่าแดกก็ซื้อมาให้กูเถอะ กูไปนั่งรอใต้ตึกนะ" ผมตอบปัดไอ้ล่ามโซ่ไปครับ

 

อยากแดกอะไร? เป็นคำถามโลกแตกจริงๆว่ะครับ ยกเว้นกับเมียที่ถ้าถามเมื่อไหร่กูต้องตอบครับไม่งั้นวันนั้นกูจะไม่ได้แดกข้าว

.

.

.

ข้าวสวย talk's

@อาคารอาหารคณะวิศวะฯ เวลา12:30น.

 

"ง่อววว! วันนี้ข้าวกินข้าวหมดด้วย! เป็นอะไรไปครับ!?" เสียงกัสโซ่พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงดีใจ ก่อนที่จะถามฉันออกมาด้วยน้ำเสียงแบบเดียวกัน

"เปล่าหนิ...ข้าวแค่หิว..." ฉันตอบกัสโซ่ไปด้วยน้ำเสียงเนือยๆไม่ได้เหนื่อยแต่...มันเป็นเอง

"อื้ม! ก็ดีครับ...!" กัสโซ่พูด

 

เอาจริง! ก็คือ...ไม่รู้เหมือนกันนะคะว่าวันนี้ฉันเป็นอะไรอ่ะ?

แต่...ที่รู้ๆคือวันนี้ฉันหิวมากเป็นพิเศษนี่สิ เป็นอะไรไปนะ...ข้าวสวย?

แต่...ไม่น่าจะเป็นโรคอะไรร้ายแรงหรอกค่ะก็ฉันยังหิวข้าวอยู่นี่หน่า

.

.

.

น่านน้ำ talk's

@ลานจอดรถVip เวลา15:45น.

 

เพิ่งเลิกเรียนหน่ะครับตอนนี้กำลังรอข้าวสวยมาที่ลานจอดรถVipอยู่ครับ

 

"มาแล้วหรอคะ?" ผมเอ่ยถามคนร่างบางที่เดินมาถึงรถของผมแล้วและใช่ครับเธอไม่ตอบและเปิดประตูขึ้นไปบนรถของผมในทันที

"เห้อ~" ลอบถอนหายใจออกมาเฮือกหนี่ง

 

เอาจริงก็คืองงมากนะเว้ย...! เมื่อเช้าคืออะไรว๊ะ!? แล้ว...ตอนนี้คืออะไรว๊ะครับ...!?

ปั้ง~ ผมปิดประตูเมื่อตัวเองขึ้นมานั่งบนรถแล้ว

 

@บนรถของผม เวลา16:00น.

 

"....." เงียบ...บนรถตอนนี้คือโครตเงียบเลยครับ

"ข้าวสวย" ผมเรียกข้าวสวยไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เธออ่ะได้ยินแต่...ไม่ขานรับผม

"ไปซื้อของเข้าห้องกันไหม?" ผมถามไป ข้าวสวยก็ยังเงียบอยู่ครับ จะเงียบอย่างงี้ใช่ป้ะครับ?

"ถ้าข้าวไม่ปฏิเสษเฮียจะถือว่า...ข้าวตกลงนะคะ" ทันทีที่ผมพูดจบ ข้าวสวยก็หันควับมามองหน้าผมทันทีแต่...ทันทีที่เธอเห็นว่าผมเองก็มองเธออยู่เธอก็หันหน้ากลับไป

"ตกลงสินะคะ?" ถามไปงั้นๆแหละครับเอาจริงก็คือรู้คำตอบของเธอแล้วต่างหาก

 

@ห้างCt. ชั้น1 เวลา16:15น.

 

อ่า...ตอนนี้มาถึงห้างที่เป็นที่หมายแล้วครับ

 

"อะไรหมดบ้าง...?" เอ๊!?

"ถ่ะ..ถามเฮียหรอคะ!?" ผมถามข้าวสวยไปด้วยน้ำเสียงตื่นตกใจนิดหน่อย เธอหันหน้ามามองผมด้วยสายตาหงุดหงิด

"ถามหมามั้งก็เดินมากับเหี้ยอ่ะให้ถามใคร?" อ่า...ถามให้โดนด่าทำไมว๊ะเนี้ย?

"ก็...สบู่ ยาสีฟัน ยาสระผม โฟมล้างหน้า ครีมทาหน้า และก็ พวกของครัวค่ะ" ผมตอบข้าวสวยไป เธอพยักหน้ารับมาเหมือนเข้าใจ

"งั้น...ไปซื้อของใช้ก่อน" ประโยคบอกเล่าผสมคำสั่งไม่มีแม้แต่จะถามผัวเลยเนอะ

 

@ชั้น2 โซนของใช้

 

"เอายี่ห้อไรอ่ะ?" ข้าวสวยถามผมมาน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"แล้วแต่ข้าวเลยค่ะ" ผมตอบข้าวสวยไปเสียงเรียบ อ่า...พอเข้ามาโซนสบู่ปุ๊บก็รู้สึกเหม็นขึ้นมาเลยว่ะ

"ยี่ห้อนี้หอมดีนะ ลองดมป้ะ?" เมียครับ...ถ้าเมียจะถามเมียไม่ควรยื่นมันเข้ามาเลยไหม?

 

แต่...พอผมได้กลิ่นสบู่นั้น เท่านั้นแหละครับ ไหนบอกหอมไงโครตเหม็น

 

"อึ่ก!" ผมจึงต้องปล่อยรถเข็นและวิ่งปิดปากไปที่โซนห้องน้ำทันที

.

.

.

ข้าวสวย talk's

 

ทันทีที่ฉันยื่นสบู่ไปให้เขาดม เขาก็ทำหน้าเหยเกออกมาทันที

ทำไมอ่ะ? ไม่หอมหรอ?

 

"อึ่ก" เขาจึงเอามือขึ้นมาปิดปากและวิ่งไปในทัน

"เฮีย...!" เป็นห่าไรว๊ะ?

 

@หน้าห้องน้ำชาย

 

ยืนรอเขาออกมาจากห้องน้ำนานแล้วนะ เป็นอะไรว๊ะ!?

 

"อ่า..." เขาค่อยๆเดินพิงกำแพงออกมา ฉันจึงเดินไปพยุงเขา ลำบากฉันตลอด...!!

"เป็นห่าไรว๊ะ!? ทำไมไม่ไปหาหมอ?" และไม่ลืมที่จะถามเขาออกไปด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดในประโยคแรกและค่อยๆเบาลงในประโยคหลัง

 

ตุ่บ~ และพาเขาออกมานั่งที่โต๊ะนั่งพักด้านนอก

 

"เฮีย...คิดว่า...ไม่น่าเป็นอะไรมากนี่คะ" เขาตอบมา

"เฮียเป็นหมอหรอว๊ะ!?" เออ ทำไมชอบทำให้หงุดหงิดจังว๊ะ!?

"ก็...เปล่าค่ะแต่...เฮียไม่อยากไปหาหมอ" เหอะ! ที่แท้ก็...

"กลัว? ว่างั้นเถอะ" พูดพร้อมเลิกคิ้วขึ้นสูงเป็นคำถามส่งไปให้เขา

"เปล่า...!" เถียงเก่ง

"???" มองหน้าเขาพร้อมเลิกคิ้วขึ้นสูงเพื่อกดดันเขาและเอาคำตอบจากปากเขามา

"เฮีย...แค่กลัวว่าหมอจะให้แอดมิดและเฮียก็จะไม่มีเวลามาง้อข้าวแค่นั้นเองค่ะ" ห่ะ..ห๋า...!?

"แน่ใจว่าไม่ได้ตอแหล?" เลิกคิ้วมองหน้าเขาไปอย่างกดดัน

"ค่ะ! เฮียไม่ได้โกหก!" เขาพูดมาพร้อมกับมองเข้ามาในตาของฉันด้วยสายตาจริงจัง

 

อ่า...อีกแล้ว...ไม่ๆ อย่ามองสิข้าวสวย

 

"....." ฉันจึงเสตาไปมองทางอื่นเพื่อที่จะหลบสายตาจริงจังนั่นเพราะไม่อยากโดนสะกดจิตอีก

 

ถึงแม้ว่าฉันจะโกรธและอาจจะลามไปถึงเกลียดเขาบ้างนิดหน่อยหรือจะมากเท่าไหร่ก็ตามแต่ฉันก็...ยังคงแพ้ทุกอย่างที่เป็นตัวเขาอยู่นะคะ

ถึงแม้ว่าร่างกายและความรู้สึกของฉันจะเหนื่อยและอยากหยุดมากเท่าไหร่ก็ตามแต่...ข้างในหัวใจของฉันลึกๆแล้วมันก็ยังคงเป็นของเขาอยู่ความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของหัวใจเพราะงั้นก็แค่บางส่วนของหัวใจที่อยากหยุดความสัมพันธ์กับเขา

เห้อ~ ถามจริงแค่นี้แกยังเจ็บไม่พอใช่ป้ะต้องเจ็บถึงขนาดไหนว๊ะ!? แกถึงจะยอมหยุด

 

"เห้อ~ แล้วของจะเอาไงต่อจะซื้อต่อหรือจะกลับห้องเลย!?" ถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจกับตัวเองออกมา ก่อนที่จะเงยหน้าขี้นไปถามเขา

"กลับห้อง...ได้ใช่ไหมคะ?" ท่ะ..ทำไมต้องทำน้ำเสียงแบบนั้นด้วยอ่ะ?

"อยากกลับก็กลับเหอะ! กระเป๋าตังค์อยู่ที่เฮียนี่...!" ฉันจึงพูดตัดบทไปแบบแถๆและก็เดินเข้าไปพยุงตัวเขาค่ะ

"เมื่อไหร่ข้าวจะหายโกรธเฮียคะ...?" เขาถามฉันมาน้ำเสียงแผ่วเบา

"....." ได้ยินทุกคำนั่นแหละแต่...ฉันเลือกที่จะเงียบไม่ตอบเขาไป

 

ลังเลจนอาจจะโลเลกลัวคำตอบจะไปตรงกับสิ่งที่ใจของตัวเองคิดและทำให้เขาได้ใจจนกลายเป็นเหลิงและก็ทำผิดกับฉันอยู่ซ้ำซากถึงแม้ว่าจะหายโกรธแล้วแต่...ก็กลัวการผิดหวังซ้ำสองอยู่นะคะไม่ใช่ว่าจะ...ไม่กลัว

.

.

.

น่านน้ำ talk's

 

อ่า...ยังไม่หายโกรธหายเกลียดผมจริงๆด้วยสินะ? เอาเถอะครับก็จะง้อต่อไปนั่นแหละ...!

 

@บนรถของผม เวลา17:45น.

 

เพราะกลัวว่า...เมียสุดที่รักเพียงคนเดียวของผมจะหิวข้าว ผมจึงให้ซื้อของสดมาทำกับข้าวก่อนก็เลยกินเวลาในการเลือกซื้อไปตั้งเยอะ

 

"ข้าวคะ วันนี้จะทำอะไรกินหรอ?" หาเรื่องคุยกับยัยเมียเด็กไปครับแน่นอนเธอไม่ตอบ

 

เหอะ! กูว่ารถคันนี้มีอาถรรพ์ว่ะ เมียกูขึ้นมาทีไรเงียบใส่กูทุกที

 

"....." ผมจึงเลือกที่จะเงียบไปครับ ชวนคุยตอนนี้ก็ไม่ได้ประโยชน์อะไรหรอกว่ะ

 

@Basic R condo สาขา1 ห้องของผม

 

ติ๊ด! กริ๊ก! แอ๊ดดดดด~ ผมใช้คีย์การ์ดรูดเข้ากับช่องรูดคีย์การ์ด ทันทีที่ช่องรูดคีย์การ์ดเป็นสีเขียวปุ๊บผมก็เปิดประตูเข้ามาในห้องทันที

 

"อ้าว!? ข้าวไม่กินข้าวหรอคะ!?" ผมตะโกนถามข้าวสวยไปเมื่อเห็นคนร่างบางเดินตัวปลิวเข้าไปในห้อง

 

พอดีว่า...ผมเป็นคนที่ถือถุงของสดมาหน่ะครับและตอนนี้ผมก็หิวมากๆด้วยดิ่

แน่อยู่แล้วป้ะว๊ะ!? ก็เมื่อกลางวันอ่ะเหี้ยล่ามโซ่มันซื้อผัดกระเพราแถมกระเพราเยอะมากด้วยดิ่ เพราะปกติผมชอบกินแบบนั้นไง แต่...พอมาวันนี้ผมกับรู้สึกเหม็นจนแดกไม่ได้อ่ะและอ้วกออกมาถึงอ้วกออกมาแล้วมันจะมีแต่ลมก็เถอะ

 

"???" และแน่นอนว่าคนร่างบางไม่ตอบอะไรมาผมจึงยืนงงในดงความมึนอยู่นั่นแหละครับ

 

สรุปวันนี้กูก็ไม่ได้แดกข้าวงั้นสินะ!? เออดิ่! เมียไม่ทำแล้วกูจะแดกไรอ่ะ?!

ถามเองตอบเองยิ่งกว่าคนบ้าอีกควาย

 

@เวลาต่อมา

@ห้องนอนของผม

 

หลังจากจัดของสดเข้าตู้เย็นเสร็จผมก็เดินเข้ามาในห้องนอนของผมครับและก็...เห็นคนร่างบางนอนหันหน้ามาหลับตาพริ้มในเสื้อนักศึกษากระโปรงทรงเอที่แม่งโครตล่อตาล่อใจผม

แต่ว่า...ก็ทำได้แค่มอง เชี้ยเอ๊ย!! น่านน้ำคนเดิมหายไปไหนว๊ะ? คนที่กล้าจับเมียกดทั้งๆที่เมียโกรธ คนที่กล้าเอาเมียทั้งๆที่รู้ว่าหลังจากที่เสร็จเมียต้องงอน คนนั้นไปไหนว๊ะ!?

 

"เห้อ~" และผมก็ต้องถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยใจเฮือกหนึ่ง ก่อนที่ผมจะเดินเข้าไปหายัยเมียที่นอนอยู่บนเตียง

 

ตุ่บ~ และนั่งลงอย่างแผ่วเบาลงบนเตียงนอนฝั่งที่ยัยเมียเด็กหันหน้ามา

 

"ข้าว...เฮียขอโทษ...ขอโทษจริงๆค่ะ..." ผมพูดประโยคเดิมๆกับข้าวสวยไปทั้งๆที่ก็รู้อยู่ว่าเธอคงจะไม่ได้ยินหรอกครับ

 

@เวลา21:30น.

 

กริ๊ก! แอ๊ดดดดด~ ผมเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนของตัวเองหลังจากที่อาบน้ำและช่วยตัวเองเพื่อดับไฟราคะในร่างกายเสร็จแล้วหน่ะครับ

 

"ตื่นแล้วหรอคะ?" พอเดินเข้ามาปุ๊บก็เห็นข้าวสวยนั่งทำหน้าบูดอยู่บนเตียงจึงอดไม่ได้ที่จะถามออกไป เธอไม่ตอบแต่ลุกขึ้นไปหยิบเสื้อผ้าออกมาจากตู้หนึ่งชุดและเดินออกไปจากห้องในทันที

 

ปั้ง!! พร้อมปิดประตูเสียงดังลั่น

 

"???" งงอีกแล้วไหมกู เฮ้ย! ผมทำอะไรผิดอีกว๊ะ? ด้วยความสงสัยผมจึงเดินตามข้าวสวยออกไป

 

@โซนห้องนั่งเล่น เวลา21:45น.

 

อ่า...ก็นั่งดูหนังไปและก็รอยัยเมียไปด้วยจนเห็นคนร่างบางเดินออกมาและเธอก็ตรงไปทึ่โซนครัวทันที คงหิวเหมือนผมนั่นแหละ ผมจึงลุกขึ้นไปดูข้าวสวยที่โซนครัว

 

"ข้าวคะ?" และเรียกเธอไปด้วยน้ำเสียงสงสัย

"มีไร?" ห๊ะ!? ต่ะ..ตอบหรอ อื้อๆ สติคืนมาเว้ย!

"จ่ะ..จะทำอะไรกินหรอคะ?" แต่ถึงจะเรียกสติคืนมาแล้วแต่...น้ำเสียงที่เอ่ยถามออกไปก็ยังคงสั่นตื่นเต้นตกใจอยู่ดี

"อยากกินอะไรหล่ะ!?" ข้าวสวยถามผมออกมา

 

ถ่ะ..ถามด้วย? มีถามด้วยหรอ? ถามเลยนะเว้ย!!! กูว่าและว่า...บนรถกูต้องมีอาถรรพ์ห่าไรแน่นอนว่ะ

 

"จ่ะ..โจ๊กค่ะ อยากกินโจ๊ก...ได้ไหมคะ?" ผมตอบคำถามของเธอไปน้ำเสียงสั่นๆและถามความเต็มใจของเธอไป

"หุงข้าว เป็นไหม?" ห๊ะ!?

"ม่ะ..ไม่เป็นค่ะแต่...ก่ะ..ก็อยากลองทำดูนะคะ" เอ้า? ทำไม่เป็นใช่ว่าจะไม่อยากทำนะเว้ย...!

 

เอาจริง! เรื่องทำกับข้าวเนี้ยก็แค่ข้ออ้างเพราะอยากอยู่ใกล้เมียเท่านั้นแหละ

 

"มาดิ่ เดี๋ยวสอน!" ข้าวสวยพูดมา

"ค่ะ!" ผมตอบรับข้าวสวยไปน้ำเสียงดีใจในทันที

 

และข้าวสวยก็สอนผมทุกขั้นตอนครับ แบบว่าตั้งแต่ตักข้าวใส่หม้อและก็กวนน้ำออกเอ่อ...ซาวน้ำออก ใช่ป้ะว๊ะ? นั่นแหละ และก็ใส่น้ำพร้อมตั้งข้าวครับ อ่า...ว่าแต่ว่า

 

"จะทำโจ๊กต้องหุงข้าวด้วยหรอคะ?" เนี้ยแหละที่ผมสงสัย

"อื้ม" เธอตอบมาเพียงแค่นั้น เอ้า!? ทำไมต้องหุงอ่ะ?

"ทำไมถึงต้องหุงด้วยหล่ะคะ?"

"ไม่ต้องเสือกอยากรู้มากได้ป้ะ!? ทำให้กินก็ไปนั่งรอแดกป่ะ!" อ่ะ..อะไรว๊ะ!? อารมณ์โครตแปรปวนเลยเมียกู

"ค่ะ...งั้นเฮียไปนั่งรอที่โซฟานะ" ผมพูดไปแต่คนร่างบางไม่ตอบเพราะสับเนื้อไก่อยู่ผมจึงเดินออกไปนั่งดูหนังเหมือนเดิมแต่ก็ชะเง้อคอมองข้าวสวยเป็นระยะๆครับ

.

.

.

ใครบางคน talk's

@R condo สาขา4 เวลา22:00น.

 

ภายในห้องนอนที่เงียบสงัดมืดสนิทไร้แม้กระทั่งแสงจากพระจันทร์ที่ด้านนอกมีร่างกายบางของหญิงสาวที่ท้องนูนขึ้นมานิดหน่อยเพราะเธอกำลังจะมีเจ้าตัวเล็กออกมา

กำลังนอนหลับฝันหวานอยู่แต่...ก็ไม่ได้นานนักเมื่อเธอจำต้องลืมตาตื่นขึ้นมา

.

.

.

ชะเอม talk's

 

พรึ่บ! ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาในทันทีเพราะจู่ๆก็รู้สึกเจ็บจี๊ดที่ขาเหมือนกับว่าตัวเองกำลังเป็นตะคริว

 

"อ๊ะ!! เจ็บ!!!" มือบางเริ่มคลำหาโทรศัพท์ที่อยู่บนโต๊ะข้างเตียงไปค่ะ เมื่อหยิบได้ด้วยความเจ็บที่มีมากขึ้นฉันจึงกดโทรไปที่เบอร์ที่มีการสนทนาล่าสุดโดยที่ฉันยังไม่ได้ดูชื่อ

 

Trrrr Trrrr Trrrr ติ๊ด!

 

(ฮัลโหลครับ พี่มีไร?)

"ช่วยด้วย!! เจ็บ!! เจ็บขาไปหมด! โอ๊ยยย!!" ฉันร้องบอกปลายสายไป

.

.

.

เตโช talk's

@Tts. Club ห้องพักพนักงาน เวลา22:05น.

 

กำลังจะออกไปทำงานต่อหลังจากที่ผมเข้ามาตรวจบัญชีล่วงหน้าก่อนที่วันพรุ่งนี้จะต้องเอาไปให้เฮียใหญ่ตรวจอ่ะนะ

 

Rrrrr Rrrrr (พี่ชะเอม) แต่แล้วโทรศัพท์ของผมก็ดังขึ้นมาพอหยิบขึ้นมาดูก็เป็นชื่อของพี่ชะเอม

 

"ฮัลโหลครับ พี่มีไร?" ผมเอ่ยถามปลายสายไป

(ช่วยด้วย!! เจ็บ!! เจ็บขาไปหมด! โอ๊ยยย!!) เธอร้องบอกผมมา

"เฮ้! พี่! รอผมแป๊บนะ!?" ผมบอกปลายสายไปเพียงแค่นั้นและผมก็วิ่งออกไปในทันที

.

.

.

ชะเอม talk's

@ห้องของฉัน โซนห้องนั่งเล่น เวลา22:45น.

 

"อ่า..." ฉันเดินออกมาจากโซนครัวเพราะเพิ่งชงน้ำขิงเสร็จค่ะ

 

ป่ะกี๊นี้น้ำตาฉันเล็ดเลยนะคะแต่...พอมีสติและก็คิดขึ้นได้ว่าควรกระดกขาขึ้นฉันจึงทำและก็บีบๆขาตัวเองไปด้วยพอค่อยยังชั่วลงหน่อยฉันก็ทำต่อไปจนหายเป็นตะคริวนั่นแหละค่ะ

 

อ๊อดดดดด~ อ๊อดดด~ อ๊อดดด~ อ๊อดดด~ เอ๊!? ใครมาตอนดึกๆดื่นๆแบบนี้เนี้ย...!? ฉันจึงเดินไปส่องตาแมวดูค่ะ หืม? ไอ้เด็กบ้านั่นมันมาทำอะไรที่นี่ตอนดึกๆดื่นๆแบบนี้เนี้ย ฉันควรเปิดไหมเนี้ย?

อ๊อดดด~ อ๊อดดด~ อ๊อดดด~ อ๊อดดด~  อ่า...เปิดนั่นแหละก็เคยโดนมันทำอะไรต่อมิอะไรมาแล้วหนิมันคงจะไม่ทำผู้หญิงของคนอื่นซ้ำสองหรอกแถมกดกริ่งดังถี่ขนาดนี้มีใครตายหรอไงกัน?

กริ๊ก! แอ๊ดดดด~ เมื่อคิดได้ดังนั้นฉันจึงเปิดประตูออกให้มัน

 

"มีอะไร....อ๊ะ!?" ยังไม่ทันที่จะได้ถามจบประโยคที่ว่า มีอะไรมาทำไมดึกๆแบบนี้ เลยค่ะ ไอ้เด็กบ้านั่นก็เข้ามาจับตัวฉันและมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าเลยค่ะ

"พี่เป็นอะไร? ไหนบอกเจ็บขา?" ห๊ะ!?

"???" มองหน้าของไอ้เด็กบ้านี่อย่างไม่เข้าใจ ฉัน....

"!!!" เป็นคนโทรไปบอกมันเองหนิว่า...ฉันเจ็บขา!!! บ่ะ..บ้าจริงลืมไปได้ยังไงเนี้ย...!?

"ฉ่ะ..ฉันหายแล้ว นายกลับไปได้แล้วไป๊!" ฉันพูดไปพร้อมกับเอามือปัดมือของเตโชออกจากแขนของฉัน

"ห๋า...!? พี่บ้านผมไม่ได้ใกล้ๆนะ!"

"แล้วไง!?" ใช่! แล้วมันจะเอายังไง?

"ก็ไม่แล้วไงแต่...ผมจะนอนที่นี่และต้องเป็นห้องเดียวกับพี่ด้วย!!" อ่ะ..อะไรนะ!?

"ไม่!!!" ฉันจึงปฏิเสษไปเสียงแข็ง

"ไม่ปฏิเสษ! เดี๋ยวกลางคืนก็ร้องเจ็บขาอีกอ่ะ!! ผมจะได้ตื่นมานวดแถมนาบให้ด้วย!!" ไอ้...เด็กหื่น!

"ม่ะ!....อ๊ะ!" อุทานออกมาด้วยความตกใจในทันทีที่...

 

ฟุ๊บ~ ไอ้เด็กหื่นนี้อุ้มฉันขึ้นแนบอกแกร่ง

 

"น่ะ..นี่จะทำอะไร?!" ฉันถามออกไป

"ไปนอนไงครับ!" และดูไอ้เด็กบ้านั่นตอบฉันมาสิ

"นี่...!! ไม่ไงเล่า!!"

 

และคืนนี้ฉันก็คงจะนอนกับมันแบบไม่เป็นสุขแน่นอนเพราะ...ต้องคอยระแวงว่ามันจะหื่นใส่ฉันตอนไหน

.

.

.

ข้าวสวย talk's

@Basic R condo สาขา1 เวลา23:50น.

 

เพราะเขานั่นแหละชวนดูหนังผีจนฉันนอนไม่หลับเลย พยายามจะข่มตานอนให้หลับ

 

"ข้าว" เขาเรียกฉันมา

"???" ด้วยความสงสัยแต่ไม่กล้าหันหน้าไปมองอ่ะนะฉันจึงเงียบๆไปก่อน

 

เพราะว่าฉันกลัวอ่ะดิ่กลัวว่าผีจะมาโผล่ด้านหลังตัวเองไงคะและตัวฉันเองก็นอนอยู่ฝั่งประตูด้วยนี่สิ

 

"หันหน้ามาหาเฮียสิคะ" มีอะไรนักหนา!?

 

พรึ่บ! ด้วยความรำคาณฉันจึงหันไปแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ป่ะกี๊นี้เห็นอะไรแว๊บๆนะ

 

"ข่ะ..ข้าว ย่ะ..ยังไม่นอนอีกหรอคะ?" ทำไมถามฉันเสียงต้องสั่นด้วยหล่ะ?

"ป่ะกี๊นี้คุยกับใครหล่ะ!?" ชอบทำให้มีน้ำโหทุกทีเลยสิ

"เฮียคิดว่า...ข้าวหลับไปแล้วหน่ะค่ะ"

"ยัง! นอนไม่หลับ!" ฉันจึงตอบเขาไปพร้อมเหตุผล

"กลัวผีหรอคะ?" จี๊ดดด...! จี้กูตรงจุดชิบหาย

"อะไร!? ใครกลัว!? นี่ข้าวไม่ใช่ขิงผีแค่นี้ไม่กลัวหรอก!!" แต่ด้วยความเก๊กสูงไงคะฉันจึงตอบเขาไปแบบนั้นแหละ

"หรอคะ? อืมมม งั้นเฮียนอนแล้วนะคะ" พูดจบเขาก็นอนหันหลังไปทิ้งฉันให้อยู่ตัวคนเดียว

 

พรึ่บ! ในเมื่อมันหันหลังไปแล้วฉันก็หันหลังกลับมาโดยที่หลับตาอยู่เหมือนเดิม อย่าลืมตาถ้าไม่ลืมก็จะไม่เห็น...

 

"อย่าลืม...อย่าลืม...อ๊ะ!" และฉันก็ต้องอุทานออกมาด้วยความตกใจทันทีที่...

 

สวบ~ มือหนาของเขากอดมาที่เอวของฉันและก็ดึงฉันเข้าไปจนแผ่นหลังบางของฉันชนเข้ากับอกแกร่งของเขา

 

"ท่ะ..ทำบ้าอะไร!?" ฉันถามออกไปน้ำเสียงสั่นตกใจ

"กลัวก็บอกเฮียจะได้กอดให้ข้าวอุ่นใจไงคะ" เขาพูดมา

 

คำพูดเข้าข้างตัวเองนั่นมันอะไรกันว๊ะ!? แต่...เอาตามความจริงก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นเป็นกองเลยหล่ะนะ

 

"....." ฉันจึงเงียบไป

"เฮียขอกอดได้ใช่ไหมคะ?" ย่ะ..ยังจะถาม

"ก็กอดอยู่ไหมจะถามเพื่อ?" ฉันจึงพูดไป

"อนุญาตหรอคะ?" เอ๊!? กลายเป็นพวกเข้าใจยากไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ทีเมื่อก่อนนะ...

"เห้อ~ อื้ม!" ฉันจึงต้องถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่งและก็ตอบตกลงไป

 

ไม่ชอบเลยตัวเองที่อ่อนแอขนาดนี้ทั้งๆที่เขาก็ทำกับเราไว้เจ็บขนาดนั่นก็ยังจะให้โอกาสเขาอยู่ได้นะ

แต่...จะไม่ชอบตัวเองมากกว่าถ้าทรมารตัวเองอยู่แบบนี้ก็ฉันยังรักเขาอยู่นี่หน่า...!

 

"เฮีย...ขอโทษจริงๆค่ะ" อีกแล้ว...พูดเป็นคำเดียวไงว๊ะ

 

คงเป็นเพราะ...สิ่งที่ฉันอยากได้ยินตอนนี้ไม่ใช่คำว่า ขอโทษ แต่สิ่งที่ฉันอยากรู้ตอนนี้คือ...

 

"เฮียน่านน้ำยังรักข้าวอยู่ไหมและตอนนี้รักเท่าไหนมากขึ้นหรือลดลง" คำตอบจากคำถามนี้ต่างหากที่ฉันอยากได้ยิน

.

.

.

น่านน้ำ talk's

@1 เดือนต่อมา

@คฤหาสน์สงค์ไพศาลโรจน์ บ้านใหญ่ ห้องทำงานของคุณแม่ เวลา18:45น.

 

"เมื่อไหร่กันน่านน้ำ!? เมื่อไหร่ลูกถึงจะมาตรงกับวันที่แม่ส่งข้อความไปหาให้มาหาแม่!!?" น้ำเสียงหงุดหงิดของคุณแม่ถามผมมา

"แล้วคุณแม่...มีอะไรกับผม...นักหนาหล่ะครับ...?" ผมจึงถามท่านไปด้วยน้ำเสียงเนือยๆเหมือนกับทุกครั้งที่ผ่านมา

"นักหนาหรอน่านน้ำ!? แม่แค่อยากเจอหน้าลูกแม่ผิดมากนักใช่มั้ย!?" ความจริงดิ่? ถ้าผมไม่เชื่อนรกจะแดกกะบาลผมป้ะว๊ะ!?

"ก็...ไม่ผิดหรอกครับ...ถ้าคุณแม่อยากจะ...เจอหน้าผมจริงๆ เห้อ~ ผมว่า...คุณแม่พูดสิ่งที่...ตัวเองต้องการมาเถอะครับ..." ผมบอกท่านไป

"เห้อ~ ก็ได้งั้นแม่ขอเข้าเรื่องเลยแล้วกัน หนูชะเอม...อยู่กับลูกแน่หรอ?" ท่านถามผมมา

"เธอก็...ต้องอยู่กับผมอยู่แล้วสิครับ..." ผมตอบท่านไปถึงจะโกหกก็ตาม

"ฮึ! น่านน้ำลูกรัก..." น้ำเสียงนั่น...?

"....?" ผมจึงเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าท่านด้วยสายตาสงสัยปนหงุดหงิด

"ลูกก็รู้ไม่ใช่หรอคะ...? ว่าแม่...ไม่ได้โง่!" ว่าแล้วเชียวว่าท่านรู้แล้ว

"....." ผมจึงเงียบไปก่อนครับ

"มีเรื่องอะไรของเราบ้าง...ที่แม่ไม่รู้!?"

"....." หมายความว่าท่านไม่ได้รู้แค่เรื่องของชะเอมงั้นสินะ?

"หนูชะเอมเธอกำลังท้อง!!" แม่ผมพูดออกมา

"....." ผมก็ยังคงเงียบและมองท่านไปด้วยสายตานิ่งๆเหมือนเดิม

"และลูกก็มีเมียอีกคนนึง!! ทั้งๆที่ลูกมีหนูชะเอมอยู่แล้วเนี้ยนะ!? น่านน้ำ!?"

"เหอะ...เอาจริงคุณแม่ก็น่าจะ...ชินไม่ใช่หรอครับ...? เพราะว่า...คุณแม่ก็มีผ่ะ....ไม่สิ สามีหลายคนเหมือนกัน..." ผมพูดไป อ่า...เกือบหลุดพูดคำว่า ผัว ไปแล้วไหมหล่ะ

"น่านน้ำ!!! แต่แม่กับลูกมันคนละอย่างกัน!!! ไปเลิกกับเมียอีกคนนึงของลูกซ๊ะ!!!" คำสั่งหรือบังคับ? จะแบบไหนผมก็ไม่ทำตามทั้งนั้นนั่นแหละ!!

"อย่ามาเรียกร้องอะไรจากผม...อย่ามากดดันผมให้มันมากไปเลยนะครับ...คุณแม่" ผมบอกท่านไป

"และคุณแม่ก็ไม่ควรเรียกเมียผมว่า...เมียอีกคนนึงนะครับเพราะ...เมียผมมาก่อนชะเอมและผมก็มีเมียคนเดียว..." ใช่ ข้าวสวยมาก่อนและก็เป็นเมียเพียงคนเดียวของผมมาโดยตลอดด้วย

"ทำไม!!? ทำไมต้องเป็นเด็กคนนั้น!!? ทำไมต้องเป็นอิเด็กกำพร้าไม่มีหัวนอนปลายตีนนั่น!!? ทำไมน่านน้ำ!!? ทำไม!!?" ท่านตะโกนถามผมมาหน้าดำหน้าแดง ใครกันแน่ว๊ะ!? ไม่มีหัวนอนปลายเท้า? จนท่านเงียบไปผมถึง...

"เพราะผมรักเธอ..." ตอบท่านไปตามความจริง

"ไม่!! แม่ไม่ยอม!!!" เหอะ! แล้วท่านจะทำอะไรผมได้ว๊ะ!?

"???" ผมจึงมองหน้าท่านไปนิ่งๆพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นสูงเหมือนถามท่านไปเป็นนัยๆว่า แล้วแม่จะทำอะไรผม

"ฮึ! แม่เคยกำจัดมันออกไปจากชีวิตของลูกได้ครั้งนึงแล้ว!! ทำไมครั้งนี้แม่จะกำจัดมันไปไม่ได้!!" ทันทีที่ท่านพูดจบ

"!!!" ดวงตาผมก็เบิกกว้างด้วยความตกใจในทันที ที่ท่านพูดมามันหมายความว่ายังไง!?

 

"มึงก็ยังโง่อยู่เหมือนเดิมนั่นแหละ!! ไม่เคยรู้เรื่องชั่วๆที่คนในครอบครัวของมึงทำไว้กับพวกกูหรอก!!" อยู่ดีๆคำพูดที่ไอ้ล่ามโซ่มันเคยพูดไว้กับผมมันก็เข้ามาในหัวของผม

 

"คุณแม่!!? ทำอะไรเธอ!!? คุณแม่เคยทำอะไรไว้กับข้าวสวย!!?" ผมจึงตะโกนถามท่านไปด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดไม่แพ้กัน

"เมื่อห้าปีก่อน...มันไม่ใช่อุบัติเหตุหรอกนะลูกรัก...แต่มันเป็นการจงใจฆ่าต่างหาก!!" ม่ะ..หมายความว่า?

"แม่...? เป็นคนของคุณแม่งั้นสินะ...?" ผมถามท่านไปน้ำเสียงเรียบนิ่งปนเนือยเพราะท่านคือแม่และผมก็เป็นลูกควรที่จะทำใจเย็นๆ

"หึๆ ฉลาดมากเลยลูกรักแต่ว่า..." ท่านพูดทิ้งท้ายไว้เพียงแค่นั้น

"แต่ว่าอะไร!?" แต่ว่า...ก็เพียงแค่แป๊บเดียวแล้วผมก็หงุดหงิดอีกครั้ง

"ฮึ! ก็...ต้องขอบใจลูกนะเพราะถ้าลูกไม่เป็นคนทำให้เธอออกมา...เรื่องทั้งหมดก็คงจะไม่จบสวยแบบนั้น" นี่หรอว๊ะผู้ดี!? นิสัยเมียผมที่เป็นเด็กไม่รู้จักหัวนอนปลายตีนแบบที่ท่านว่า...ยังเลวไม่เท่า

"จิตใจของคุณ...ทำด้วยอะไร?"

"หึ! แม่เลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับลูกนะทำไมลูกถึงไม่มองแม่ดีๆบ้างหล่ะ?" เหอะ!

"ก็เพราะว่า...มันไม่มีอะไรให้ผมมองคุณในด้านดีไดัเลย...เมื่อก่อนผมก็มองคุณแบบนี้มาโดยตลอดแต่...ตอนนี้ผมยิ่งมองคุณต่ำลงไปอีก..."

"น่านน้ำ!! นี่เราด่าว่าแม่ต่ำงั้นหรอ!?"

"....." ผมเลือกที่จะเงียบมีสมองก็ลองคิดดูเอา ก่อนที่ผมจะค่อยๆเดินออกมา

"ฟังแม่ให้ดีนะน่านน้ำ!!! ถ้าลูกไม่เลิกกับอินังเด็กเหลือขอนั่นนะ!! แม่จะฆ่ามัน!! และครั้งนี้แม่รับประกันได้เลยว่าอินังนั่นต้องตายแน่นอน!!!" ท่านพูดมาเสียงดังลั่นห้องที่ผมกำลังจะเดินออกไปนี่

 

แอ๊ดดดดด~ ปั้ง!! ผมเปิดและปิดประตูห้องทำงานของท่านลงเสียงดังและผมก็เดินออกไปจากบ้านหลังนี้

 

@บนรถของผม เวลา19:30น.

 

"เหี้ยเอ๊ย!!!" สบถด่าออกมาเสียงดังลั่นรถตามด้วย...

 

ตุ่บ!!! ใช้กำปั้นทุบพวงมาลัยรถไปด้วยความโมโหและโกรธตัวเอง

ผมเป็นคนช่วยคุณแม่ฆ่าเธอมาแล้วครั้งนึงหรอ? หรือว่า...ที่ไอ้ล่ามโซ่กับไอ้ข้าวปั้นมันไม่อยากให้ผมเจอกับข้าวสวยอีกเพราะแบบนี้หรอ!?

 

"เฮียเป็นคนฆ่าข้าวหรอคะ? เฮียเป็นคนทำให้ข้าวเจ็บเองหรอกหรอคะ?"

 

End ep.32

.

.

.

.

.

{Spoil next episode}

 

"เฮีย...ขอออกไปข้างนอกแป๊บนึงได้ไหมคะ?"

"ถ้าไม่ให้ไปมึงจะไม่ไปใช่ป้ะ!?"

 

{To be continue...}

 

บอกเลยว่ามีNcอีกทีน่าจะตอนจบค่ะ

แม่อิเฮียนี่มันโรคจิตชิบหายเลยเนอะ

ไม่อยากเกลียดชะเอมเลยนะเอาจริงเพราะตอนหลังๆนางจะน่าสงสารมาก ทันไหม!? (บอกช้าไปอิไรท์!!!!)

ตอนหน้าย้อนความหลังนะคะ โดย อิเฮียน่านน้ำ

มันทำอะไรน้องอันนี้ต้องติดตามอ่านตอนต่อไปนะคะ

.....

 

เอ๋...? อาการของอิเฮียน่านมันคุ้นๆนะคะว่าไหม? รวมถึงของน้องด้วย เอ๋...? อาการมันส่อแววใช่ใช่ไหม?

.....

 

รถของแกมันมีอาถรรพ์!!! ตอนนี้เขามีหวานกันด้วยนะเออ...!!!

.....

 

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจค่ะ~

ผิดพลาดตรงไหนขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ~~

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว