facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

1. เจ้าแม่จำเป็น -2

ชื่อตอน : 1. เจ้าแม่จำเป็น -2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 130

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 เม.ย. 2563 20:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
1. เจ้าแม่จำเป็น -2
แบบอักษร

. 

นั่นคือเหตุผลที่เธอต้องมาเป็นเจ้าแม่ ณ ตำหนักนี้แทนมารดาไปพลาง ๆ ก่อน 

หญิงสาวค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน บิดกายไปมาสองสามทีพอให้คลายเมื่อยขบและขับไล่ความเหนื่อยล้าตามร่างกายออกไป หลังจากนั่งอยู่ตรงนี้เป็นเวลานานถึงสี่ชั่วโมงเต็ม ไม่มีอะไรที่ดูสุขสบายเลย มีแต่ความทุกข์ทางกายและทางใจเท่านั้น 

ความทุกข์ทางกาย ก็เพราะของการเข้าทรงแต่ในแต่ละครั้ง ราวกับจะสูบเลือดสูบพลังงานของเธอไปจนหมด ทำให้รู้สึกเหนื่อย และล้า ไม่ต่างจากคนวิ่งมาราธอนมาเลย นั่นคือเหตุผลที่ว่า ตำหนักนี้จะจำกัดจำนวนคนที่เข้ามาในแต่ละวันไม่เคยเกินห้าราย เพราะถ้ามากไปกว่านี้มันจะมีผลเสียกับสุขภาพของเธอโดยตรง 

ส่วนความทุกข์ทางใจ...การรับรู้ความทุกข์ ความเศร้า หรือความสูญเสียของผู้คนที่มาหาไม่ใช่เรื่องที่ดีนัก เพราะหากเธอวางใจไม่เป็นกลาง ก็จะส่งผลเสียกับสุขภาพจิตของเธอด้วยเช่นกัน 

พู่กลิ่นหันกลับไปมองด้านหลังของเธอ จะเป็นที่ตั้งแท่นบูชา มีพระพุทธรูป มีเครื่องเซ่นไหว้ มีสายสิญจน์โยงระยาง ตามด้วยมีกลิ่นเทียนและธูปหอมตลบอบอวลไปหมด 

หึ! ใครบอกว่าการทรงเจ้าเข้าผีเป็นเรื่องหลอกลวง และเป็นการทำมาหากินอย่างสุขสบายบนความทุกข์ของคนอื่น เธอขอเถียงคอเป็นเอ็นเลยทีเดียว กับที่อื่นเธอไม่รู้ อาจจะมีของจริงบ้าง หรือหลอกลวงบ้างตรงนี้เธอไม่ปฏิเสธ แต่คงไม่ใช่กับตำหนักเบิกฟ้านี้แน่ ขอบอก ... 

"เพราะกลิ่นเป็นคนที่ถูกเลือก เหมือนแม่ เหมือนยาย" 

ถ้อยคำที่มารดาคอยตอกย้ำเธอมาตลอดตั้งแต่เด็กจนถึงป่านนี้ มันคอยเตือนให้เธอรู้ตัวถึงสิ่ง 'พิเศษ' ที่เธอมีไม่เหมือนคนอื่น 

"แล้วใคร...ใครกันที่เป็นผู้เลือก กลิ่นได้ไม่อยากจะถูกเลือกสักหน่อย ถามกลิ่นรึยังว่ากลิ่นชอบมั้ยที่ตัวเองต้องเป็นแบบนี้" เด็กหญิงผมเปียทั้งสองข้างเถียงกลับมารดาแบบทันที ใบหน้าเด็กยังเนืองนองไปด้วยน้ำตา เพราะคำว่า 'เด็กผี' หรือ 'นังเด็กผี' ที่เพื่อนบ้านพากันขนานนามให้มันยังตามมาหลอกหลอน ตอกย้ำว่าเธอนั้นช่างประหลาดและดูแตกต่างไปจากคนปกติสิ้นดี! 

"...แม่บอกกลิ่นมาสิ! ว่าใคร ใครที่มาเลือกให้กลิ่นเป็นแบบนี้!" 

ผู้เป็นมารดาถอนหายใจ พลางหันกลับไปสบตากับผู้เป็นยายของเด็กหญิงที่ยืนด้านหลังตนอีกที ตอนนี้ท่านก็อยู่ในชุดขาวทั้งตัวเหมือนกับเธอในตอนนี้ จากนั้นคนเป็นแม่ก็เดินเข้ามาคุกเข่าลงตรงหน้าเด็กหญิงที่ยังเก็บเอาความโกรธกรุ่นจากข้างนอกมาติดตัวอยู่ ก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองด้านบนศีรษะ แล้วตอบลูกสาวตัวน้อยว่า "ข้างบนนั่น คือผู้ที่เลือกให้พวกเราเป็นแบบนี้...ลูก" 

เด็กหญิงเงยหน้าขึ้นไปมองตาม แล้วเอ่ยบ้าง " จิ้งจกเหรอแม่ แม่จะบอกว่าจิ้งจกมันเลือกให้พวกเราเป็นแบบนี้สินะ" 

มารดาส่ายหน้าไปมาทันที นี่ถ้าไม่ติดว่าลูกสาวกำลังโมโหฉุนเฉียวมาจากข้างนอกเพราะถูกเพื่อนบ้านพาประนามว่าเป็น 'เด็กผี' ตนจะดีดหน้าผากมนตรงหน้าสักทีเชียว "ไม่ใช่ จิ้งจก...เบื้องบน...ที่แม่หมายถึงบรรพบุรุษของเรา บรรพบุรุษที่อยู่บนฟ้านั่นต่างหาก ท่านเลือกของท่านเอง" 

พู่กลิ่นใช้หลังแขนปาดน้ำตา ความจริงเธอก็รู้เรื่องเชื้อสายของพวกเธอที่สืบทอดมาจาก 'ท่าน' ที่เป็นบรรพบุรุษ และเธอก็รู้ดีว่าตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน สายเลือดนี้แตกสาแหรกออกไปมากแล้ว แต่ไม่ใช่ทุกคนที่เป็นลูกหลาน 'ท่าน' จะเป็นอย่างพวกเธอได้ เพราะคนพวกนั้นไม่ใช่คนที่ถูกเลือกเหมือนอย่างเธอ คุณแม่ และคุณยาย... 

"วันหนึ่งกลิ่นจะได้พบกับ 'บรรพบุรุษคนนั้น' ของเราเอง เมื่อถึงเวลา...ท่านจะมาหาลูก" ผู้เป็นแม่เอ่ยต่อ พร้อมกับใช้ฝ่ามืออบอุ่นลูบศีรษะเด็กหญิงตามเบา ๆ 

"งั้น...แม่กับยายเคยพบ'ท่าน'กันแล้วเหรอคะ" พู่กลิ่นถามต่อด้วยความสงสัย 

ผู้เป็นแม่รีบพยักหน้าด้วยรอยยิ้มน้อย ๆ "เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมลูกก็จะได้พบ 'ท่าน' เอง...จำไว้นะ" 

"ไม่ได้นะ ตา! ยาย! ตำหนักปิดแล้ว ถ้าจะมาก็ให้มาวันมะรืนล่ะกัน!!" 

"ขอตาและยายพบเจ้าแม่เถอะ...นะ" 

"ไม่ได้! เจ้าแม่ท่านไม่ลงอีกแล้ววันนี้ มาวันมะรืนนะ!" 

เสียงเอะอะที่ดังอยู่ด้านนอกตำหนัก ได้ดึงภวังค์ในอดีตของหญิงสาวให้หลุดลอยไปทันที พู่กลิ่นนิ่วหน้าอย่างแปลกใจกับเสียงพวกนั้น ก่อนจะเดินเร็ว ๆ ตามทิศทางเสียงเอะอะนั้นไป! 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว