ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

So Cute (หลงรักนายตัวป่วน) : เริ่มรู้สึก (ราเมศxศรัณย์)

ชื่อตอน : So Cute (หลงรักนายตัวป่วน) : เริ่มรู้สึก (ราเมศxศรัณย์)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.2k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 04 มี.ค. 2559 10:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
So Cute (หลงรักนายตัวป่วน) : เริ่มรู้สึก (ราเมศxศรัณย์)
แบบอักษร

#

 

ราเมศ พาร์ท

 

        ผมนายราเมศ พ่อหม้ายเมียตายมีลูกชายหัวแก้วหัวแหวนหนึ่งคนตอนนี้สิบขวบแล้วผมก็คงเลี้ยงลูกไปเรื่อยๆโดยไม่คิดจะมีใครเข้ามาในชีวิตอีกถึงแม้ว่าจะมีหญิงสาวหลายคนวนเวียนเข้ามาในชีวิต ผมว่าอยู่กับลูกสองคนผมก็โอเคแล้ว

 

“บอสค่ะ...กาแฟค่ะ”ผมหันมองเลขาหน้าห้องของผมเธอชื่อนุดาเธอเป็นคนดีมากเรียบร้อยขยันเธอมีแม่ที่ป่วยอยู่และเธอก็คอยดูแลแม่ไม่มีขาดตกบกพร่องผมชื่นชมเธอนะและคอยช่วยเหลือเธอเสมอ

 

        “ขอบใจมาก...แล้วคุณแม่เป็นงัยมั้ง”ผมเอ่ยถาม

 

     “ก็เรื่อยๆค่ะอาการทรงตัวแต่เดือนหน้าก็ย้ายไปพักที่บ้านได้แล้วค่ะ”ผมพยักหน้าก่อนที่เธอจะเดินออกไปผมยกกาแฟขึ้นจิบอยู่ๆผมก็คิดถึงร่างบางในชุดนักเรียนคนที่หอบหิ้วของกินมากมายทั้งที่ตัวเองตัวเล็กนิดเดียวหากวันนั้นผมไม่ไปรับลูกช้าไม่อยากกินกาแฟผมคงไม่รู้จักเด็กน่ารักคนนั้น

 

ผมยกยิ้มขึ้นอย่างมีความสุขแต่แค่ชื่นชมกับความน่ารักนะหากจะให้รักแบบคนรักคงจะเป็นไปไม่ได้เพราะผมลูกชายและหน้าที่การงาน แต่อนาคตผมไม่รู้ว่าผมจะแพ้ความน่ารักของเขาตอนไหนกัน

 

        “ไม่เคยเห็นเด็กผู้ชายที่ไหนน่ารักแบบรันเลยแถมยิ้มน่ารักอีกด้วยสิ”ผมพูดออกมาเบาๆทั้งที่สายตามองออกไปยังบรรยากาศเมืองกรุงเทพก่อนที่เสียงมือถือผมจะดังขึ้นผมกดรับอย่างไม่ลังเล

 

Rrrrrrrrrrrr

 

        (“คุณพ่อฮะวันนี้มารับน้องเฟิร์สมั้ยหรือให้ลุงมีมารับฮะ”)

 

        “เดี๋ยวคุณพ่อไปรับนะครับ...ว่าแต่พวกพี่ๆน้องวินอยู่เป็นเพื่อนด้วยมั้ยครับ”

 

      (“น้องวินไปเรียนเทควันโด้ฮะออกไปเมื่อกี้นี่เอง...แล้วคุณพ่อจะมาถึงกี่โมงฮะ”)

 

        “แล้ววววว...พี่รันหล่ะลูก”

 

        (“งื้อออพี่รันหรอฮะ เอ...อ่าเดินมาแล้วฮะ(ไอ้พี่หน้าป่วยมาด้วย)”)

 

        “อะไรนะลูก...”

 

        (“ปะ...เปล่าฮะงั้นคุณพ่อรีบๆมานะฮะเดี๋ยวน้องเฟิร์สให้พี่รันรอเป็นเพื่อน”)

 

ผมวางสายจากลูกชายก่อนจะยกยิ้มกว้างออกมารีบคว้าสูทและเดินออกไปทันทีก่อนจะหันมาบอกคุณดาว่าผมกลับแล้ว ไม่รู้ว่าจะดีใจอะไรนักหนาแค่ไปรับลูกป่ะราเมศผมใช้เวลาไม่นานก็มาถึงโรงเรียนเรียบร้อยโดยไม่ลืมถือถุงขนมมาด้วย

 

 

 

 

        ผมเดิมมาที่ประจำคือข้างสนามบอลตอนนี้ผมเห็นร่างบางตัวเล็กนั่งหัวเราะกับลูกชายผมกับเพื่อนของที่ชื่อคิมหยอกกันอยู่ผมคิดว่าหยอกนะผมยืนยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัวเมื่อเห็นรอยยิ้มของเด็กรันคนนี้

 

 

        “มาแล้วครับ...”ผมพูดพร้อมเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มก่อนที่จะรับไหว้รันกับคิม

 

     “คุณพ่อมาช่วยเฟิร์สหน่อยดิไอ่พี่หน้าป่วยว่าเฟิร์สไม่หล่ออ่ะ”ผมแอบขำออกมาทันทีเมื่อคิมทำหน้าเหมือนจะโดนดุผมจึงวางถุงขนมที่โต๊ะ

 

        “น้องเฟิร์สอย่าเรียกพี่คิมว่าไอ่นะลูกมันไม่ดีคุณพ่อไม่เคยสอนเลยนะครับแบบนี้ไม่น่ารักเลยขอโทษพี่คิมด้วย”ผมหันไปสอนลูกชายแต่ท่าทางลูกผมจะดื้อจริงๆหันไปจ้องตาไอ้พี่คิมไม่ละสายตา

 

        “ไม่เป็นรัยหรอกครับคุณราเมศคิมไม่ถือครับน้องเฟิร์สยังเด็กอยู่”

 

       “เค้าไม่เด็กแล้วนะไอ้...พี่คิม”เอาสิลูกชายผมน่าจะเจอคู่ปรับซะแล้วน้องเฟิร์สผมก็ใช่ย่อยก่อนที่จะพากันหัวเราะออกมาสายตาผมกลับจ้องไปยังใบหน้าน่ารักที่กำลังจ้องมาทางผมเช่นกันผมจึงยกยิ้มให้

 

        “คุณราเมศมาแล้วงั้นเรากลับกันเลยมั้ยไอ้รัน”เสียงคิมหันต์เอ่ยขึ้นก่อนที่ทั้งสองจะคว้ากระเป๋าสะพายขึ้นหลัง

 

    “น้องเฟิร์สเอาไว้พี่รันกับพี่คิมจะมารอเป็นเพื่อนใหม่นะ”ร่างบางหันไปคุยกับลูกชายผมก่อนจะใช้มือยีหัวเบาๆ

 

      “ถ้าพี่รันคนเดียวโอเคเลยหากมีคนหน้าป่วยมาด้วยไม่เอานะฮะ”เสียงอ้อนลูกชายผมนี่สุดๆจริงๆผมยกยิ้มขึ้นก่อนจะหันไปบอกทั้งสอง

 

        “แล้วจะกลับกันยังงัยหล่ะที่บ้านมารับหรอ”ผมตั้งใจถามคนที่หันมายิ้มหวานให้ผม

 

        “ครับเดี๋ยวคิมกับรันนั่งแท๊กซี่กลับครับ”คิมหันต์เอ่ยขึ้น

 

 

    “เอางี้เพื่อเป็นการขอบคุณที่อยู่เป็นเพื่อนน้องเฟิร์สเดี๋ยวฉันเลี้ยงมื้อเย็นโอเคมั้ยไปได้กันหรือเปล่า”ผมเอ่ยขึ้นก่อนจะเงียบอย่างเอาคำตอบ

 

 

    “ได้สิครับ”เสียงหวานเอ่ยขึ้นอย่างไม่ต้องคิดก่อนที่ลากมือเพื่อนเดินเข้ามาท่าทางน่ารักแบบนี้คงจะมีแต่รันเท่านั้นที่ทำแล้วมันน่ารักนะ

 

 

        สรุปตอนนี้เราสี่คนก็มาที่ร้านอาหารในห้างแห่งหนึ่งวันนี้วันศุกร์คนเยอะจริงๆเรายืนรอคิวกันสักพัก ผมยืนมองไปยังร่างบางตัวผอมในชุดนักเรียนน่ารักกำลังยืนคุยโทรศัพท์อยู่อยากรู้ปลายสายจังว่าเป็นใครทำให้เขายิ้มออกมาได้ตลอดการสนทนา

 

        “เราไปกินร้านอื่นกันมั้ยครับคุณราเมศ”คิมหันต์ท่าทางจะหิวมากจริงๆไม่อยากจะรอคิวแล้ว

 

“แต่น้องเฟิร์สอยากกินอาหารญี่ปุ่นนี่ฮะใครไม่อยากกินก็ไปร้านอื่นเลย”ใบหน้าเล็กของลูกชายผมหันไปกระแทกเสียงใส่หน้าคนตัวสูงข้างๆท่าทางจะวางมวยกันอีกแล้วสิ

 

        “เด็กเอาแต่ใจเห็นมั้ยว่าคิวมันยาวเนี้ยๆ”ผมหันหัวเราะเบาๆกับรันที่ส่ายหัวอย่างหน่ายก่อนที่รันจะเดินเข้ามาสมทบ

 

       “พอทั้งคู่เลยไอ้คิมมึงนี่ก็ชอบแหย่น้องเฟิร์ส...น้องเฟิร์สครับเราไปกินบาบีคิวกันมั้ยเดี๋ยวพี่รันสัญญาว่าจะย่างให้น้องเฟิร์สไม่ขาดตอนเลย โอเคป่ะ”ผมมองไปยังคนทั้งสองพร้อมอมยิ้ม

 

        “ฮะ...”

 

        “เอ้าท์!!...ทีงี้ง่ายจังว่ะ”เสียงคิมหันต์เอ่ยอย่างตลก

 

       “งั้นเราย้ายทัพไปที่บาบีคิวกันเลยนะ”ผมพูดก่อนจะพากันเดินไปที่ร้านบาบีคิวซึ่งคิวไม่แน่นมาก ลูกชายผมท่าทางจะชอบรันมากๆพอรันพูดอะไรก็เชื่อฟังไปหมด

 

        “อย่าเอาใจน้องเฟิร์สมากนักรันทานบ้างสิ”ผมเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นรันเอาแต่คีบนั้นนี่ให้น้องเฟิร์สก่อนจะคีบอาหารใส่จานให้

 

     “ขอบคุณครับ...”ใบหน้าน่ารักหันมาพูดก่อนจะคีบอาหารที่ผมให้มาจ่อที่ปากพร้อมเผยอริมฝีปากขึ้นเพื่อเป่าให้มันหายร้อนลิ้นเล็กถูกเผย ออกมาจากริมฝีปากบางก่อนยกเลียริมฝีปากอย่างแสนยั่ว

 

        “อื่ม...”ผมครางในลำคอเบาๆแต่มันคงไม่มีใครได้ยินหรอกครับ

 

        “อร่อยมั้ย”ผมถามขึ้น

 

      “อร่อยครับหวานมากเลย...”ใบหน้าน่ารักหันมาบอกผมก่อนจะใช้มือปิดที่ปากแล้วเอ่ยขึ้น

 

        “งั้นฉันลองดูนะ...”ผมยกยิ้มที่จริงอยากจะชิมในปากนั้นเสียด้วยซ้ำว่าหวานจริงๆหรอผมคิดแบบนั้นก่อจะยกตะเกียบไปที่เนื้อย่างแต่...

 

กึก!!!

 

            “ลองดูครับ...”ตะเกียบของคนข้างๆที่คีบเนื้อไว้ถูกส่งมาจ่อที่ปากผมเรียบร้อยผมผงะออกเล็กน้อยไม่คิดว่ารันจะกล้าป้อนผมทั้งที่คิมหันต์และน้องเฟิร์สก็นั่งอยู่ถึงแม้จะไม่สนใจผมสองคนก็ตาม ผมมองหน้าหวานก่อนจะมองชิ้นเนื้อ

 

        “ร้อนหรอครับแปบนะ...ฟู่วววว อ่ะ”ความน่ารักของเขาการเอาใจของเด็กคนนี้ทำผมมีความสุขจริงๆไม่ค่อยจะมีเด็กวัยรุ่นที่ไหนทำแบบนี้นักและยิ่งกับผู้ชายด้วยกันแล้วเนี้ยน้อยมากถ้าไม่ใช่คนรักกัน ปากเล็กกำลังบรรจงเป่าเนื้อย่างให้ผมก่อนจะยกมาจ่อที่ปากผมอีกครั้ง

 

        ผมค่อยๆยกมือหนาจับที่มือขาวไว้ก่อนจะอ้าปากงับเนื้อย่างเข้าปาก ใบหน้าน่ารักเห่อแดงอย่างเห็นได้ชัดยิ่งเพิ่มความน่ารักเข้าไปอีก

 

        “อี๊ๆๆๆๆๆ”ระหว่างที่ผมกับรันยังคงจ้องหน้ากันอยู่เสียงลูกชายผมก็ร้องขึ้นผมรีบหันมองทันทีก็ตอนนี้มวยคู่เอกตรงข้ามผมกำลังเริ่มก็คิมหันต์ที่คืบอาหารในจานน้องเฟิร์สเข้าปากจนเต็มและท้าให้น้องเฟิร์สตามไปเอาที่ปากผมก็อดหัวเราะไม่ได้ที่จริงผมน่าจะให้คิมหันต์มาติวหนังสือให้น้องเฟิร์สดีกว่าเห็นบอกว่าเรียนเก่งมาก

 

        “คุณพ่อดูพี่คิมดิ...ไม่หล่อแล้วยังจะสกปรกซกมกอีก เอาหน้าไปไกลๆเค้าเลยนะ”มือเล้กดันที่หน้าใหญ่ของคิมหันต์ผมได้แต่หัวเราะออกมา

 

        “ไอ้คิมมึงอย่าไปแกล้งน้องเขาสิ รีบๆกินเลย...มาเดี๋ยวพี่รันตักให้ใหม่นะ”ผมหันไปยิ้มให้คนข้างๆ

 

เราทั้งสี่นั่งทานอาหารไปเรื่อยๆอย่างไม่รีบร้อนอะไรนักก่อนจะเช็คบิลและเดินออกจากร้านกัน

 

 

 

        “คุณพ่อน้องเฟิร์สขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ”น้องเฟิร์สทำท่าจะเดินออกไปแต่คิมหันต์ก็ตามไปยั่วจนได้

 

        “อะไรมอมกินเสร็จจะขี้เลยหรอร่างกายยังไม่ได้สารอาหารเลยนะ...ลำไส้ตรงไปมั้ย”

 

        “อย่ามายุ่งกับเค้านะ...”ลูกชายจอมแก่นของผมหันมาแยกเขี้ยวใส่ก่อนจะเดินจ้ำไป

 

        “รันเดี๋ยวกูไปเข้าห้องน้ำนะรอแปบ”คิมหันต์หันมาบอกก่อนจะเดินเข้าตามน้องเฟิร์สไปห้องน้ำ

 

เดินตามกันไปเรียบร้อยคู่กัดกันจริงๆเลยผมส่ายหัวไปมาด้วยร้อยยิ้มก่อนจะหันไปมองคนข้างๆที่ยังคงยืนอมยิ้มหน้าแดงก่ำอยู่

 

        “รันกับคิมสนิทกันมากเลยหรอ”

 

        “ครับเราสองคนเป็นเพื่อนกันตั้งแต่ประถมครับ”

 

        “แล้วมีแฟนหรือยังหล่ะ”

 

        “ไอ้คิมมันก็เรื่อยเปื่อยอ่ะครับไม่รู้ว่ามันมีหรือเปล่า”

 

        “เปล่าฉันหมายถึงรันอ่ะมีแฟนหรือยัง”

 

                “รันไม่มีหรอกครับใครจะมาชอบคนอย่างรันหล่ะครับ”

 

        “แปลกเนอะรัยออกจะน่ารักแบบน้ทั้งเอาใจเก่งสาวๆทำไมมองข้ามนะ”

 

        “ก็ว่าไปครับรันแค่ไม่อยากมองใครเท่านั้นเองยังเรียนอยู่เลยครับ”

 

    “อื้ม...ไม่มองนี่หมายถึงไม่มองสาวๆหรือว่ารันชอบ....??”ยังไม่ทันจะเอ่ยถามว่าชอบผู้ชายหรือเปล่าเสียงน้องเฟิร์สกับคิมหันต์ก็มาจนได้ เราสองคนจึงหันมองตามเสียงที่ตอนนี้คิมหันต์ล๊อคคอลูกชายผมไว้สองมือเล็กก็จับแขนคิมหัตน์ก่อนจะใช้ฟันกัดลงไป

 

        “โอ๊ยยยยย...เจ็บนะมอมจะกัดทำไมเนี้ยเป็นหมาหรืองัย”

 

    “แล้วมากอดทำไมเล่า...”ท่าทางสงครามนี้จะอีกยาวนานผมจึงบอกให้พักก่อนเดี๋ยวไปรบกันต่อในรถบ้านคิมหันต์ถึงก่อนแล้วค่อยไปส่งรัน วันศุกร์รถติดคือเรื่องปกติของกรุงเทพแต่ผมชอบที่สุดเพราะจะได้นั่งมองหน้าแสนน่ารักคนข้างๆนานๆ

 

 

Rrrrrrrrr

 

เสียงมือถือของรันดังต่อเนื่องขึ้นผมทำเป็นไม่สนใจนักแต่ถามว่าฟังที่เขาสนทนากันมั้ยบอกเลยครับว่าฟัง

 

“ครับพี่ต้อม...รันกำลังจะถึงบ้านครับ”เขารับโทรศัพท์คุยนิดหน่อยก่อนจะวางลงผมอยากถามเขาว่าพี่ต้อมคือใครจะเป็นพี่ชายหรือใครกันนะ

 

        “อื้ม!!พี่ชายโทรตามหรอ”ผมแกล้งเอ่ยถาม

 

        “เปล่าครับรันเป็นลูกคนเดียว”

 

        “แล้ว...”

 

        “อ๋อ...พี่ต้อมเป็นพี่ทหารที่อยู่ในบ้านครับพอดีพ่อของรันเป็นทหารเขาให้พี่ต้อมขับรถรับส่งรันครับเห็นรันกลับดึกเลยโทรมาถาม”

 

        “อื้ม...ทำหน้าที่ได้ดีเนอะ...ดีมากๆ”ผมพูดแต่ดูเหมือนประชดยังงัยไม่รู้สินะแต่มันก็จริงแค่คนขับรถจะห่วงลูกเจ้านายอะไรดีขนาดนี้

 

        “น้ำเสียงชมคุณราเมศแปลกๆอ่ะ ฮ่าๆๆ”ใบหน้าน่ารักหันมาเอ่นก่อนจะหัวเราะออกมา

 

 

ผมขับรถมาถึงหน้าบ้านหลังใหญ่ก่อนจะจอดช้าๆผมหันมองไปยังน้องเฟิร์สที่หลับไปแล้วหลังรถก่อนจะหันมองคนข้างๆที่ยกยิ้มหวานให้

 

        “ขอบคุณมากนะครับสำหรับอาหารและยังมาส่งที่บ้านอีก”ผมอยากเปลี่ยนคำขอบคุณเป็นหอมแก้มจริงๆเลย

 

 

        “ไม่เป็นไรครับฉันเต็มใจและยินดีจะพาไปเลี้ยงทุกวันนะ”ผมพูดขึ้นทำให้ใบหน้าขาวมันเห่อแดงขึ้น

 

        “หากผมให้เลี้ยงทุกวันอย่ามาบ่นก็แล้วกันครับ”

 

        “ทั้งชีวิตก็ไม่บ่น”ผมพูดอะไรออกไปเนี้ยเหมือนกำลังจีบเขาอยู่เลยเดี๋ยวๆนะคำเสี่ยวๆนี้มันมาจากปากผมจริงๆหรอคุณผู้อ่านช่วยตบผมทีสิว่าผมพูดมันออกมาจริงๆ

 

        “คุณราเมศพูดอะไรเนี้ย...เหมือนกำลังจะจีบรันนะครับ”ยังไม่ทันที่ผมจะพูดอะไรต่อเสียงงัวเงียจากน้องเฟิร์สก็ดังขึ้น

 

        “งื้อออคุณพ่อถึงไหนแล้วฮะ”

 

        “ถึงบ้านพี่รันแล้วครับ...เอาไว้เจอกันวันจันทร์นะน้องเฟิร์ส”

 

        “ฮะพี่รัน...ฝันดีนะฮะ”

 

 

       “ครับฝันดีเช่นกันครับ...ขับรถดีๆนะครับฝันดีครับคุณราเมศ”ร่างบางเดินลงรถไปพร้อมรอยยิ้มผมว่าหัวใจผมมันมีแรงขึ้นมาเยอะเลย ผมมองร่างบางเดินเข้าบ้านโดยมีผู้ชายร่างสูงคนหนึ่งมารอที่ประตูน่าจะใช่พี่ต้อมคนนั้นหล่ะมั้ง มันน่าหงุดหงิดที่ไอ้พี่ชายคนนั้นเดินโอบเอวเล็กของรันเข้าบ้านไป

 

        “คุณพ่อกลับบ้านเหอะฮะน้องเฟิร์สง่วงแล้ว”

 

        “ครับๆคุณลูกชายที่รัก....ฟอดดดด”ผมพูดก่อนจะกดหอมแก้มขาวลูกชายแล้วขับรถออกไปต้องหาโอกาสมาบ้านนี้บ่อยๆเสียแล้วหรือจะพาคนบ้านนี้ไปบ้านโน้นดีนะ

 

....................................

  

ใครเครียดๆจากงานและเรียนมาอ่านอะไรหวานๆเบาสมองกันนะค่ะเรื่องนี้ไม่ดราม่าจ้า

 

\\คนแก่เริ่มหลงเด็กแล้วสินะ อิอิ\\

\\ขอขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านนะค่ะ\\

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/yv01..gif

ความคิดเห็น