ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ep.5-ปะป๊ากับความจริง

ชื่อตอน : ep.5-ปะป๊ากับความจริง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 23 เม.ย. 2563 15:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ep.5-ปะป๊ากับความจริง
แบบอักษร

.

 

.

**อ่านช้าๆนะคะ

 

 

"อื้อ.."ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมา รู้สึกถึงไออุ่นจากข้างกาย ค่อยๆลืมตาขึ้นก็เห็นว่านอนอยู่บนอกใครอีกคน

เดจาวู..เดจาวูชัวเลย

นี่ตายแล้วเกิดใหม่อีกรอบหรอเนี่ย

เพ่งมองกล้ามเนื้อแน่นที่อยู่ข้างมือ

เห็นแล้วก็ขอลูบหน่อยนะปะป๊า อิอิ

เอื้อมมือลูบไล้สัมผัสกายอีกคนเบาๆกลัวอีกคนจะตื่น ลอบมองไปหน้าคมที่หลับตาพักผ่อน

เขาน่ะชอบกล้ามและซิกแพ็คปะป๊าที่สุด

อะไรจะดีขนาดนี้!!ฮาร์ทล่ะชอบจริงๆ

ไม่รู้ว่าเผลอทำหน้ายังไงไปตอนที่สัมผัสอีกคน หัวเล็กถูไถบนอก ออดอ้อนเบาๆบนอกกว้างที่ไร้เสื้อสวมใส่

ปะป๊าชอบถอดเสื้อนอน และใส่เพียงกางเกงสบายๆหนึ่งตัวเท่านั้น ลูบไปลูบมารู้สึกถึงความผิดปกติ

ทำไมนิ้วมันเรียวๆ

ใหญ่ขึ้นด้วย?

เมื่อรู้สึกตะหงิดใจผุดลุกนั่งด้วยความรวดเร็ว ก้มมองมือทั้งสองข้างจับไปตามลำตัวดูความเปลี่ยนแปลง

อะไรเนี่ย?!

โตขึ้นหรอ????

ยิ่งจับต้องสิ่งแปลกปลอมเท่าไหร่ดวงตากลมยิ่งเบิกกว้าง สัดส่วนตามร่างกายเริ่มเข้าที่ ก้มมองด้วยความสงสัย

"ทำหน้าอะไรแบบนั้น"คนตัวหนาลืมตาขึ้น ท้าวแขนจ้องมองอีกคนที่จับต้องตามลำตัวและทำหน้าตาด้วยความสงสัย

ไม่ได้หลับแค่พักสายตา แล้วก็แอบลอบมองอีกคนที่นัวเนียอยู่บนอก

"ปะป๊า..ทำไม"จะพูดก็พูดไม่ออก เสื้อที่ใส่อยู่ก็ของปะป๊านี่นา แล้ว...แล้วกางเกง.. ไม่มี!!!!

ดีนะมีผ้าห่มคลุมไว้

คิดว่าหน้าตัวเองตอนนี้ต้องตลกแน่ๆคนตรงหน้าถึงได้ขำออกมาเบาๆ มือใหญ่ดึงอีกคนให้มานอนบนอก

"เธอโตแล้ว"อีกคนพูดออกมาดื้อๆเด็กตรงหน้าทำหน้าแมวงงใส่

"อาการบีบรัดที่เกิดก่อนหน้านี้ทำให้เธอมีการเปลี่ยนแปลงทางร่างกายและอายุ"อีกคนอธิบาย ผมได้แต่คิดตาม อาการแปลกๆนั้นทำให้ผมกลายเป็นเด็กโตหรอเนี่ย

"ตอนนี้..เธออายุ14แล้ว"อีกคนช้อนตามองผม มันมีเลศนัยบางอย่าง ผมหลบตาแล้วก้มมองมือตัวเอง

อายุ14

ทำไมตอนนี้รูปร่างมันหล่อเท่กว่าตอนอยู่โลกนู้นอีกวะ

นี่ถ้าอยู่โลกนู่นอายุเท่านี้รูปร่างแบบนี้นะ ลูกสองไปแล้ว!!!

ไหนความยุติธรรม!!!!

"ปะป๊า"ผมเอ่ยเรียกอีกคนแล้วเงยหน้าขึ้นมองก็ต้องต้องตกใจเพราะสายตาของคนตรงหน้าร้อนแรงจนใจเขากระตุก

ทำไมชอบทำสายตาแบบนี้อ่ะ

ไม่ชอบอ่ะ..แต่ทำอีกนะ

มือเล็กวางที่อกอีกคน ส่งสายตาออดอ้อนอย่างที่เคยทำตอน4ขวบให้อีกคน เอาหัวถูไถที่คาง ไล้มือบนอกกว้างไปมาเบาๆ ทิ้งน้ำหนักตัวลงบนร่างกายอีกคน มือใหญ่โอบกระชับที่เอวบางไว้

4ขวบอาจจะทำแล้วน่ารัก

แต่ตอนนี้14ขวบแล้วมันน่ากินแทนน่ะสิ

"ทำไมปะป๊าไม่ใส่กางเกงให้หนูอ่ะมันหนาวนะ"พูดแล้วก็ขยับๆเอาเอาผ้าห่มมาปิดไว้ ดวงตาคมยังคงจ้องมองใบหน้าได้รูปของอีกคน

นี่ถ้าโตเต็มวัยเมื่อไหร่นี่เขาไม่กินแหลกเลยหรอ

"ไม่ต้องใส่หรอก"อีกคนว่าพลางเอื้อมมือสัมผัสเส้นผมสีดำสนิทตรงหน้า

"แค่เสื้อตัวเดียวก็พอแล้ว"พูดแล้วก็ก้มลงจูบที่ปลายผมเล็ก ช้อนตามองเชื่องช้าพาใจสั่น ใบหน้าเล็กเห่อแดงตั้งแต่หูยันคอ

สาบานเลยว่าไม่เคยอยากตกนรกได้เท่านี้มาก่อน

"ปะป๊า หนูหิวววว"ไม่อยากจ้องมองสายตาแปลกๆข้างหน้านานพาคุยเรื่องอื่นสะเลย

เอาตริงๆคือเขินปะป๊าอ่ะ แงง

"หรอ"อีกคนว่าพลางก้มลงมองไหปลาร้าสวยที่โผล่พ้นเสื้อตัวใหญ่ออกมา

"อื้อ"อีกคนยิ้มกว้าง ดวงตาโค้งเป็นตัวสระอิ ฟันขาวเรียงสวย ริมฝีปากอมชมพู

"เดี๋ยวจะพาไปกิน แล้วมีเรื่องจะคุยด้วย"อยู่ๆก็ทำหน้าเครียดสะงั้น ยังอยากมองหน้าตาแบบนั้นอยู่เลยนะ!

"รับทราบ"โผเข้ากอดคออีกคนดีดดิ้นไปมา มือใหญ่ประคองที่เอวบางไว้หลวมๆ ก้มลมทั้งจูบทั้งหอมที่หน้าเขา เราฟัดกันอยู่บนเตียงพักนึงจึงลุกมาทานข้าวอาบน้ำ

พอโตแล้วก็ทำอะไรคล่องขึ้นเยอะเลยแหะ

แต่เมื่อกี้เกือบแย่อ่ะ ปะป๊าจะมาอาบน้ำให้ หนูโตแล้วเหอะ!!!

.

 

.

"มานี่มา"คนตัวโตตบลงที่ตัก ผมเดินไปนั่งแล้วเอามือวางบนอกและลูบอกอีกคนเบาๆด้วยความเผลอ ปากหยักยิ้มกริ่ม เขารู้ว่าอีกคนชอบอกเขามาก จะไม่พูดอะไรก็แล้วกัน

"ปะป๊ามีอะไรหรอ"ผมถามแต่สายตายังคงจ้องมองที่อกแน่น มือไล้ไปตามรูปร่างอีกคน ไม่ได้รู้ตัวสักนิดว่ามีมืออีกคู่ที่ไล้ที่อยู่ตามร่างกายเขาเช่นกัน

คนตัวโตคิดว่าเขาควรพูดอะไรสักอย่าง

เขาไม่อยากอดทนอีกแล้วเขาอยากทำตามใจตัวเอง

อยากรังแกอีกคนจะแย่

"ถ้าป๊าบอกว่าเราไม่ใช่พ่อลูกกันจริงเธอจะทำอย่างไร"อีกคนพูดขึ้นมาไม่มีปี่มีขลุ่ย มือเล็กที่ไล้อยู่บนอกชะงัก เงยหน้าขึ้นจ้องมองที่ตาอีกคน

งี้ก็ดีสิ

เอ้ยไม่ใช่แล้ว!?!?!

ต้องคิดว่า'ทำไมถึงพูดงั้นล่ะ'

"ทำไม.."ผมเอ่ยถามอีกคน จ้องมองลึกไปในดวงตาคม แต่ไม่ได้อะไรกลับมาเลย

"เธอเกิดมาจากความผิดพลาด"

เดี๋ยวน้า ใช่ความผิดพลาดที่อ่านในหนังสือนั่นรึเปล่า(หนังสือในตอนที่1นะคะ)

"ฉันรู้ว่าเธอไปอ่านหนังสือมาแล้ว"

อ่าว เฉยเลย

"เธอเกิดมาจากความผิดพลาดของฉันเอง"ผมฟังคนตรงหน้าอธิบาย

"เมื่อหลายสิบปีก่อนฉันหนีบาดเจ็บจนเกือบตาย และได้รับความช่วยเหลือจากเฮล"คุณน้าหน้าสวย!!

"จริงๆแล้วเฮลเป็นสัตว์เดรัจฉานที่คุมประตูนรกน่ะ"

what?!!?

จะตกใจสัตว์เดรัจฉานหรือคุมประตูนรกดี

"ก็ตามชื่อเจ้านั่นล่ะ"ผมตกใจแบบสุดขีด

Hell=นรก

คุณน้าหน้าสวยคนนั้น เป็นสัตว์ที่น่ากลัวที่สุดในนรกหรือ....

โอมายก้อด

"เฮลค่อนข้างมีอำนาจน่ะเพราะไม่ใช่แค่คุมประตู แต่ยังเป็นผู้ดูแล3ใน4ของนรกด้วย วันนั้นเจ้านั่นออกลาดตระเวนจนเจอฉันที่บาดเจ็บพอดี"

"แล้วปะป๊าไปทำอะไรที่นรกอ่ะ"ผมเอ่ยถาม

"ฉันบาดเจ็บและตกลงไปที่นรก"

"แล้วปะป๊ารู้มั้ยใครทำปะป๊า"

"รู้ แต่ตอนนี้มันไม่มีชีวิตอยู่อีกแล้วล่ะ"พลันดวงตาสีน้ำตาลแปรเปลี่ยนเป็นสีทอง ผมจ้องมองในตาอีกคน

สีทองเป็นสีที่มองกี่ครั้งก็รู้สึกปลอดภัย

"หลังจากนั้นฉันก็อยู่ที่นั่นพักรักษาตัวอยู่ประมาณสี่เดือน จนหายดี...ในวันนั้น.."

 

'นี่ คริส ฉันอยากรู้ว่านายไปทำอะไรมาถึงปางตายขนาดนี้'คนหน้าสวยยืนกอดอกจ้องมองอีกคนที่นั่งอยู่บนเตียง

'...ไปลักพาตัวเด็กมา'

'ห้ะ!!!เป็นบ้าหรอ ทำไปทำไม??'

'เขาจ้างฉันฉันก็ต้องทำ'ตัวของคริสในตอนนั้นแค่คนธรรมดาคนหนึ่งที่ไม่มีอะไรเลย

'เงินไม่เท่าไหร่กับชีวิตอีกหนึ่งชีวิตมันคุ้มหรอ'

'..'

'ลักพาตัวมาแล้วยังไง'อีกคนถอนหายใจแต่ยังคงถามต่อ

'พวกของพ่อแม่เด็กตามทัน ฉันไม่รู้จะทำยังไง..."

"ก็เลยโยนเด็กคนนั้นทิ้งที่หน้าผา"

'คริส!!!! นายจะคืนให้เขาก็ได้นี่!!!'

'แต่ฉันก็กระโดดลงไปด้วย'

'...'

'เฮลนายรู้ไหม พ่อแม่เด็กนั่นน่ะไม่ได้ต้องการลูกตัวเองสักนิด ที่ตามมายิงทำร้ายกันนั่นก็เพราะจะฆ่าเด็กนั่นทิ้ง'

'..'

'ฉันน่ะถูกว่าจ้างให้ช่วยเหลือเด็กนั่นออกมาจากพ่อแม่วิปริตที่จะฆ่าลูกตัวเองเอาเนื้อมากิน'

'..'

'พวกนั้นไล่ตามมายิงธนูปาดาบ เฉือนเนื้อกันหลายครั้งแต่ฉันต้องวิ่ง ฉันคิดว่าอย่างน้อยโยนเด็กนั่น ฉันตามลงไปก็ยังคงรองรับเด็กนั่นได้บ้าง แต่นายรู้มั้ยมันเกิดอะไรขึ้น..'

'ตอนที่ฉันกระโดดลงไปและคว้าเด็กนั่นมาไว้แนบอก ธนูสีแดงก็ปักเข้าที่กลางอกเด็กคนนั้น เสียงรอบตัวฉันหยุดชะงัก ตัวของฉันร่วงหล่นตามแรงโน้มถ่วง มัวแต่ตกใจโดยไม่ทันมองเลยว่าข้างล่างเป็นเหวของยมโลก'

'พอฉันตกลงมา ร่างกายฉันก็แทบไม่ไหวแล้ว ก้มมองเด็กที่อยู่แนบอก นายรู้ไหมเฮล..'

'เด็กคนนั้นจ้องมองฉันอยู่'คริสก้มลงกุมหัว

'เขาไม่ได้ตายเลยทันทีแต่ยังคงจ้องมองฉันด้วยสายตาที่ขอบคุณ'

'ในตอนนั้นฉันไม่เข้าใจว่ามันหมายความว่าอะไรจน เด็กคนนั้นค่อยๆหลับและร่างของเขาก็เปลี่ยนเป็นไข่มุกสีทองต่อหน้าต่อตา และสลายเป็นผุยผงไป'

'ฉันได้แต่โทษตัวเองว่าทำไมถึงตัดสินใจโดดลงที่หน้าผา ทำไมฉันถึงไม่วิ่งต่อไป'

'ฉันได้แต่สงสัยว่าฉันพาเขาออกมาตายทำไมถึงต้องขอบคุณ'

'ตอนนั้นมันคือความผิดพลาดประการใหญ่ของฉันที่ไม่สามารถทำงานให้จบและยังมีคนตายอีก'

'ตลอดที่รักษาตัวทีนี่ฉันก็ได้รู้ว่าสายตาที่ขอบคุณฉันนั่นหมายถึงการขอบคุณที่พาเขาออกมาจากพ่อแม่ที่จะฆ่าเขาอย่างทรมาน อย่างน้อยเขาก็ตายด้วยวิธีอื่นที่ไม่ใช่มาจากการที่พ่อแม่ถลกหนังตนเอง'

'ทุกคืนที่ฉันนอนมักมีเสียงเล็กคอยกล่อมบอกฉันว่าขอบคุณที่พาเขาออกมาเจอกับอิสระสุดท้ายก่อนจะสิ้นใจ'

'เด็กคนนั้นอายุเท่าไหร่'เฮลเอ่ยถามหลังจากที่ฟังอีกคนเล่ามานาน

'สี่ขวบ'

'...'

'คืนนั้นเป็นคืนที่เขาบอกว่าเขาจะไปเกิดแล้ว และร่างของเขาก็กลายเป็นไข่มุกสีทองอีกรอบ ไข่มุกลูกขนาดกลางนั่นลอยมาที่ฉันช้าๆแล้วเข้าสู่ร่างกายฉัน ความรู้สึกอุ่นวาบยังคงอยู่ที่ตรงนี้'คริสยกมือมากุมที่กลางอก

'เด็กนั่นบอกฉันว่าไม่ใช่ความผิดของฉัน แต่เขาจะไปเกิดอีกครั้งในฐานะผู้เกิดจากความผิดพลาด'

'ความรู้สึกในร่างกายอุ่นขึ้นเมื่อเขาบอกฉันว่านั่นไม่ใช่ความผิดของฉัน แต่ฉันก็ยังคงทำใจไม่ได้อยู่ดี'

'คริส...'

ในวันนั้นร่างหนาที่อายุเพียง18ปีร่ำไห้ออกมาเบาๆ เพื่อนอีกคนได้แต่ก้มลงและปลอบอีกคนไว้

ความผิดพลาดที่ไม่อาจทำใจยอมรับได้

ถึงแม้เด็กคนนั้นจะไม่เคยโทษเขาเลยก็ตาม

 

"หลังจากที่ฉันออกมาจากนรกก็เป็นเวลาสี่ปี ฉันจึงออกทำงานหาเงินจนร่ำรวยเป็นนักธุรกิจอย่างที่เธอเห็นทุกวันนี้ล่ะ"คริสเล่าเรื่องราวในอดีตให้อีกคนฟัง มือหนาลูบวนที่สะโพกบางไปมา อีกคนก็ยังคงฟังด้วยความตั้งใจ

"จนวันหนึ่งร่างกายของฉันร้อนรุ่มอย่างที่ไม่เคยเป็น คืนนั้นมีไข่มุกสีทองออกมาจากร่างกายฉัน และแปรเปลี่ยนเป็นเด็กน้อยอายุสี่ขวบ.."

"นั่นก็คือเธอ ฮาร์ท"

ดวงตาเล็กเบิกกว้าง ในใจสั่นเร็วร่างกายร้อนขึ้นมา

"เธอคือเด็กในความผิดพลาดที่ฉันไม่อาจทำใจได้ในอดีต และเธอได้จุติใหม่อีกครั้งในร่างกายฉัน ฉันจึงเป็นพ่อของเธอ"อีกคนยังคงเล่าตา ดวงตาสีทองจ้องมองใบหน้าหวาน

"เเต่เราไม่ใช่พ่อลูกกันจริงเพราะเธอไม่ได้เกิดจากเลือดเนื้อเชื้อไขของฉันโดยตรง"มาถึงตรงนี้ดวงตาก็ประกายแพรวพราว หน้าคมก้มลงซุกไซร้ที่คอ

ปะป๊า....

ไม่ใช่พ่อเราจริง...

ในที่สุด!!!!!!

ไม่ต้องรู้สึกบาปแล้ว ยะฮู้ววว

"ชื่อของเธอมาจากไข่มุกที่อยู่ในกลางใจ"

"นั่นหมายถึงเธอที่มาจากในใจฉัน"มือหนาเอื้อมจับมือเล็กแล้วกุมไว้ที่อกแน่น

"เคยสงสัยไหมทำไมดวงตาฉันถึงมีสีทอง"มาถึงคำถามนี้เด็กตรงหน้าพยักหน้ารัว

ถึงแม้มันจะดูน่ากลัว แต่เขากลับรู้สึกอบอุ่นและรุ่มร้อน

"เพราะไข่มุกนั่นเป็นสีทอง และช่วงเวลาสี่ปีนั้นทำให้มันเสริมสร้างพลังและแทรกในร่างกายของฉันเต็มเปี่ยม ร่างกายของฉันซึมซับพลังที่ล้นเหลือนั้นไว้ และมันปรากฏสีที่ดวงตา"เด็กน้อยจ้องมองที่ตาสีทองอีกคน จ้องลึกลงไปก็มีความวูบไหวเบาบางภายใน

"เธอรู้ไหมว่าฉันเป็นสัตว์อะไร"

"เอ่อออ"ที่เห็นตอนนั้นก็มองไม่ชัดเลยแหะ

"งูหรอ"ผมถามไปอีกคนจ้องตาผมแพรวพราว

"สิงโต"

"ฉันคือสิงโต"

โอมายก้อดดด สิงโต มีน่าล่ะมักจะรู้สึกถึงความเป็นผู้นำอยู่บางครั้ง

"แล้วปะป๊าแปรงร่างได้มั้ย"อยากจับขนนุ่มนิ่มจัง

"ได้สิ เธอได้เห็นมันแน่:)"อีกคนยิ้มกรุ่มกริ่ม ผมรูเสึกตื่นเต้นมากๆ

"เธอมีอิทธิพลกับฉันมากรู้ไหมเด็กน้อย"มือหนาที่กุมมืออีกคนอยู่ที่อกยกขึ้นมาจูบเบาๆ

"และหลังจากนั้นฉันจึงดูแลเธอมาตลอดจนวันหนึ่งเธอโดนผลักตกบันไดและอยู่ที่โรงพยาบาลนั่นแหละ"

อ๋ออ นั่นแสดงว่าเด็กก่อนหน้านี้ตายแล้วสินะ

"เธอรู้ไหมเด็กน้อย ทั้งตัวเธอและฉันเกี่ยวข้องกับเลขสี่มาก"อีกคนช้อนตาขึ้นมองก่อนจะเอ่ยต่อ

"หลังจากที่เธอออกมาจากตัวฉันก็มีอายุสี่ขวบเลย และอยู่มาอีกสี่ปีเธอก็ตกบันได..จนตอนนี้ เธออายุสิบสี่ปีแล้ว"

นี่ถ้าอยู่โลกนู้นแทงหวยถูกสามงวดติดละนะ

"และฉันก็รู้ด้วยว่าเธอไม่ใช่เด็กที่เกิดมาจากร่างกายฉัน"

"!!!!!"

ปะป๊ารู้หรอเนี่ย!!!

"เพราะเมื่อก่อนที่เด็กคนนั้นจะกลายเป็นไข่มุก ก็มีอายุสี่ขวบ และมันเป็นสิ่งที่ธรรมชาติกำหนดมาแล้วว่าผู้ที่เกิดจากความผิดพลาดจะมีอายุอยู่เท่ากับอายุที่ตายนั่นหมายถึงว่าเมื่อเด็กคนนั้นอายุสี่ปีก็จะตายทันที"

"แต่ในกรณีของฉันเด็กคนนั้นอยู่ในร่างกายฉันถึงสี่ปีจึงทำให้ต่ออายุอยู่ได้อีกสี่ปี พอเกิดขึ้นมาจึงมีอายุได้แปดปี ตกบันไดและตายอีกครั้งในที่สุด"

ผมได้แต่ทำหน้าตกใจ ทำตัวไม่ถูก อีกคนยังคงจ้องมองผมขำๆ

"อย่างน้อยๆที่เด็กนั่นเกิดมาก็ทำให้ฉันได้ชดใช้ความผิดพลาดบ้าง"

"และการที่เด็กคนนั้นตายไปมันทำให้ฉันได้พบกับเธอ"

"...."

"จิว"

"!!!!"

"เธอหมดอายุขัยในโลกนั้นแล้ว แต่ในโลกนี้เธอจะมีชีวิตอยู่.."

"นะ..นั่น"

"ยืนยาวและเคียงคู่ฉันตลอดไป"

.

 

.

 

.

//ปมเฉลยและนะ แต่มันไม่ได้มีแค่นี้แน่นอน อิอิ

ปะป๊ากับน้องมีชีวิตอยู่ร่วมกันมาหลายปีแล้วเนอะ ถึงแม้ตัวน้องเองจะเพิ่งมาก็เถอะ จิวที่ป๊าเรียกคือชื่อของฮาร์ทก่อนตายนะคะ ส่วนเรื่องอายุคือตอนนี้แบบ...30กับ14คือมันก็ เอิ่บ ไม่พูดดีกว่ารอลุ้นกันเนอะ55555 ติชมกันได้เด้อ

 

#ปะป๊าขอลูบหน่อย

 

Phatcher..

 

 

 

 

ความคิดเห็น