ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ep.3-ปะป๊าหนูกลัว

ชื่อตอน : ep.3-ปะป๊าหนูกลัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.1k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 21 เม.ย. 2563 12:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ep.3-ปะป๊าหนูกลัว
แบบอักษร

.

 

.

หลังจากที่ผมเห็นว่าปะป๊ามีธุระจะคุยกับคุณน้าหน้าสวย ผมก็เลยออกมาเล่นกับไทน์

ผมเห็นไทน์ยืนอยู่ด้านหน้าห้องผมวิ่งไปและกระโดดเกาะอีกคนอย่างรวดเร็ว

ด้วยสัญชาตญาณของไทน์ทำให้เขารับตัวผมได้อย่างพอดิบพอดี

"อย่างวิ่งสิครับเดี๋ยวก็ล้มหรอกคุณหนู"ไทน์เอ็ดเบาๆก่อนจะอุ้มอีกคนแนบอก

"แหะๆ หนูอยากเล่นกับไทน์ไง"ผมเอ่ยอ้อมแอ้มเอาหัวถูไหล่อีกคน

"เล่นอะไรดีครับคุณหนู ผมไม่ได้เอาของเล่นมานะ"ไทน์เอ่ยบอกเด็กตัวเล็ก

"เล่นซ่อนแอบดีมั้ย"เสียงปริศนาดังขึ้นด้านหลังไทน์ ด้วยความตกใจและไม่ทันตั้งตัว คมดาบใหญ่เฉือนที่ไหล่ข้างขวาของไทน์

ดีที่ไทน์มีสติพอที่จะอุ้มเด็กตัวน้อยไปอีกทาง

ดูเหมือนจะต้องการตัวคุณหนู

จากแรงส่งของดาบที่ผ่ามาเมื่อกี้มันตรงมาที่คุณหนู

"อึ้ก!!"

"ไทน์!!"ด้วยความตกใจฮาร์ทเหวลั่นเมื่อเห็นเลือดสีแดงพุ่งออกมาจากแขนอีกคน

นัยตาเล็กสั่นเครือน้ำตาสีใสเอ่อที่ขอบดวงตา

"ส่งเด็กคนนั้นมา"ว่าจบก็มีสายฟ้าจากที่ไหนไม่รู้ผ่าลงที่ไทน์ยืน ร่างสูงกระโดดหลบทันพร้อมกับเด็กในอ้อมกอด

เสียงของสายฟ้าที่กระทบพื้นดังเปรี้ยงระเบิดออกเป็นวงกว้าง มือปริศนาตวัดที่ไหล่ขวาของไทน์ซ้ำรอยเก่า เท้าใหญ่ถีบไทน์แล้วอุ้มเด็กน้อยหายไป

"อึก แค่ก!"ไทน์ล้มลงเลือดไหลอาบทั่วทั้งตัว แผลที่ไหล่เปรอะเลือดเนื้อเหวอะหวะ ล้มไปได้ไม่นานเจ้านายของเขาก็วิ่งมา

"คุณหนู..โดนลักพาตัว"กล่าวจบไอมืดก็แผ่ออกเป็นวงกว้าง ดวงตาสีทองปรากฏพร้อมกับความโกรธ

เขารู้ดี ไอมืดของบอสจะไม่เป็นอันตรายกับพวกเดียวกัน อีกทั้งยังสร้างเป็นอาณาเขตเพื่อปกป้องได้อีกด้วย แต่ถ้ากับศัตรูที่อยู่ใกล้ไอนี้ มันจะถูกปลิดชีพไปอย่างช้าๆ ยิ่งสูดดมไปเท่าไหร่ ก็จะยิ่งบีบรัดและทรมานมากเช่นกัน สายตาที่ใกล้ปิดเต็มที่ของไทน์มองตามบอสไปคนตรงหน้าหายไปในความมืด

ระวังนะครับบอส

ช่วยคุณหนูด้วย

ได้แต่พูดในใจเพราะแรงจะลืมตายังไม่มี สักพักก็ได้ความรู้สึกร้อนที่ข้างกาย

"คุณ-"กำลังจะเอ่ยถึงคนตรงหน้า

"ไม่ต้องพูดแล้ว พักสะเด็กดี"ใบหน้าสวยผมสลวยสีขาวตรงหน้าเอ่ยบอกเขา ดวงตาเริ่มพร่าเลือนไปช้าๆ

"ฉันแบ่งพลังให้ จะได้ช่วยยืดพลังของนายก่อนมันจะหมด"อีกคนพูด มือเรียววางบนหน้าผากของผม ก่อนจะรู้สึกร้อนและอบอุ่นไปพร้อมกัน

ฮีล..สินะ

"ฉันพอจะเรียนเวทย์รักษามาบ้าง ที่ฉันทำได้แค่ปฐมพยาบาลเบื้องต้นเท่านั้น อดทนหน่อยนะ"

ใจดีจังเลยนะครับคุณเฮล

แค่ได้รับไออุ่นเช่นนี้ผมก็รู้สึกว่ารอดพ้นจากความตายแล้วครับ

ถึงแม้ตัวไทน์เองจะเป็นถึงบอร์ดี้การ์ดและเลขาส่วนตัวมีตำแหน่งที่ดูยิ่งใหญ่

แต่การที่โดนทำร้ายและได้รับบาดแผลหนักหนาสาหัดเช่นนี้ก็ทำเอาเขาฟื้นฟูตัวเองไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

ดวงตาพร่าเลือนค่อยๆหลับไป ใบหน้าสวยจ้องมองอีกคนที่หลับไปแล้ว ถอนมือออกแล้วนั่งรอให้ฝ่ายพยาบาลมา

คนที่ทำเช่นนี้ได้..ใครกันนะ

.

 

.

"ลุง!!ปล่อย!!!!"ผมร้องลั่นเมื่ออีกคนอุ้มผมออกมาจากไทน์

เขาทำร้ายไทน์!!!

แถมลักตัวผมมาด้วย!!!

"ผมไปทำไรให้ทำไมต้องทำร้ายไทน์!!!"ผมทั้งทุบตีอีกคนเต็มแรง แต่ก็ไม่มีปฎิกิริยาจากคนตรงหน้าสักนิดเดียว

"ลุง!!ลุงเป็นตัวไรเนี่ย!!!"มัวแต่ทุบตีอีกฝ่ายจนลืมสังเกตว่าอีกคนมีช่วงบนเป็นคนช่วงล่างเป็นงู!!!

กี้ดดดดดดดด!!!

"หุบปาก"เสียงแหบน่ากลัวเอ่ยบอกผม ดวงตาสีเหลืองที่มีขีดสีดำเรียวๆจ้องมองปานจะกลืนกิน

ผมตัวสั่น

เมื่อกี้เขาใช้สายฟ้าทำร้ายไทน์

งูมีสายฟ้าด้วยหรอเนี่ย!!

นี่มันอะไรกันเนี่ย!!!!

ผมได้แต่จิกเล็กบนมือเเน่น ดวงตาเอ่อคลอด้วยน้ำตา

"ปะป๊า.."มาช่วยผมทีผมกลัว

.

 

.

ไอเจ้าสัตว์ครึ่งคนครึ่งงูโยนผมลงบนเตียงนุ่มเมื่อมาถึง

ที่ไหนอีกละเนี่ย

แต่ดูแล้วเหมือนจะเป็นรังมันนะ

"อยู่เงียบๆสะถ้าไม่อยากตาย"มันหันมาชี้หน้าผมแล้วเลื้อยออกไป

ผมลุกขึ้นนั่งแล้วสำรวจรอบๆด้วยความสงสัย

มันเป็นเหมือนถ้ำ ไม่ค่อยมีของอะไรนอกจากเตียงที่ผมนั่งอยู่ แถมมีกลิ่นเหม็นแปลกๆด้วย ผมกอดตัวเองด้วยความหนาว

ลมเบาๆพัดผ่านร่างผมไป

มันจับตัวผมมาทำไมกันนะ

ปะป๊า..

ไม่นานไอตัวนั้นมันก็เลื้อยมา พร้อมกับมีดเล็กสีดำสนิท

"จะ จะทำอะไรน่ะ!!"มันเข้าหาผมแล้วกระชากแขนผมไปหามัน ง้างมีดเตรียมกรีดลงที่แขนผม

"เลือด.."

"ห้ะ!!"

"เลือดของพวกมนุษย์จะทำให้ข้าเป็นอมตะ"มันค่อยๆกรีดมีดลงบนแขนผม

"อมตะบ้าบอไร!!ไม่มีจริงหรอก!!"ผมตะโกนใส่หน้ามันด้วยความตกใจ

"มีแน่ๆถ้าฉันได้ดื่มเลือด"ว่าจบมันก็กรีดแขนผมทันที

"แงงงง้!!!!"ผมร้องลั่น ความเจ็บที่เพิ่มมาขึ้นเมื่อมันกดมีดส่งผลให้น้ำตาผมไหลราวเขื่อนแตก ผมทุรนทุรายอยู่ตรงหน้ามัน มีดเล็กนั่นยังคงบาดลึกที่ผิวหนัง ผมหวีดร้องออกมาเสียงดัง

ปะป๊า!!!

ไอตัวตรงหน้าก้มลงเลียแผลผมที่มีเลือดไหลทะลักออกมาในปริมาณมาก ตัวผมเริ่มหมดเรี่ยวแรงเพราะเสียเลือดมากเกินไป ปากของมันเริ่มดูดที่แผลผม แต่มันก็ชะงักไป

"นะ..นี่มัน"มันทำหน้าตกใจ ผมมองมันด้วยความสงสัย พอมองตามสายตามันก็พบว่าแผลของตัวเองนั้นมีไอสีดำออกมา

อะไรเนี่ย!!!!

แงงงงง

"ไม่จริง!!"มันปล่อยมีดหล่นกระทบพื้นกุมหัวด้วยความหวาดกลัว ผมที่สติเริ่มขาดหายมองมันด้วยความไม่เข้าใจ ทำไมถึงต้องหวาดกลัวขนาดนั้น แล้วทำไมแผลของผมถึงมีสีดำฟุ้งกระจายออกมาด้วยเล่า

ตูม!!!!

"อ้ากกกกกกกกกกก!!!!!"เสียงหวีดร้องของมันดังขึ้น ผมพยายามลืมตากับความยากลำบาก แต่มีไอสีดำบังตาผมไว้ราวกับไม่ต้องการให้เห็นภาพหน้ากลัวตรงหน้า

เสียงเชือดเฉือนดังผสมกับเสียงกรีดร้อง กลิ่นเลือดฟุ้งกระจายแรง และหายไปพร้อมไอหมอกสีดำตรงหน้าผม

ผมตัวสั่นกอดตัวเองด้วยความหวาดกลัว ก้มมองแผลที่ดูเหมือนว่าเลือดจะหยุดไหลแถมแผลปิดเองได้อัตโนมัติด้วย

กลิ่นหอมบางอย่างทำให้ผมรู้สึกสบายใจและอบอุ่น

"ปะป๊า"ผมเอ่ยเรียกคนตรงหน้า แม้ดวงตาจะเริ่มพร่าเลือนแต่คิดว่าคนตรงหน้าต้องใช่ปะป๊าของเขาแน่ๆ

"ฮาร์ท"เสียงทุ้มลึกที่เอ่ยเข้ามาใกล้ผม มือใหญ่ที่คุ้นเคยลูบใบหน้าผมเบาๆ ผมเงยหน้าขึ้นพยายามเพ่งมองแต่เห็นเพียงแต่ดวงตาสีทองที่เด่นชัดในความทรงจำ

สีทอง...

"ปะป๊า ฮึก"ผมร้องไห้เสียงดังยื่นสองแขนโอบรอบคออีกคน มือใหญ่กอดรัดผมเข้าหาตัว กอดแน่นเสียจนจะรวมร่างกัน ผมสะอึกสะอื้นตัวโยนเอ่ยเรียกอีกคนซ้ำไปซ้ำมา

"หนูกลัว หนูกลัว"ร้องเรียกอีกคนซ้ำๆสองแขนโอบรอบคอแน่น ใบหน้าซุกคอปล่อยให้น้ำตาไหลอย่างห้ามไม่ได้ ความกลัวที่ครอบงำจิตใจทำให้หยุดเสียใจไม่ได้

ราวกับอีกคนได้รับความรู้สึกหวาดหลัวด้วย มือใหญ่โอบกอดไว้แน่นขึ้นริมฝีปากพรมจูบตามใบหน้าผม ปลอบปะโลมให้ความกลัวในใจหายไป

"ปะป๊า ปะป๊า แงงงง"ผมยังคงร้องไห้ ร่างหนาอุ้มผมขึ้นแนบอก มือใหญ่ยังคงกอดผมเอาไว้แน่น ไอมืดสีดำพวยพุ่งออกมาจากร่างโดยที่ผมไม่ได้สังเกต โอบล้อมรอบตัวผมและพ่อไว้

"ป๊าอยู่นี่ ไม่ต้องกลัว"คำที่เอื้อนเอ่ยออกมาไม่กี่คำทำให้ผมรู้สึกเหมือนปลดล็อค ความกลัวที่มีอยู่พลันหายวับไป ริมฝีปากยังคงกดจูบบนใบหน้าผม

ราวกับจะบอกว่าคนตรงหน้าจะไม่ไปไหน

ฝ่ามือที่โอบกอดให้ความรู้สึกปลอดภัย

เมื่อเด็กตัวเล็กเริ่มรู้สึกดี จึงเผลอหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย

ไอมืดสีดำที่โอบล้อมรอบซึมซับเข้าสู่ผิวของเด็กตัวน้อยเพื่อไปเสริมสร้างเลือดที่เสียไปและเพิ่มกลิ่นของเขาเข้าไปอีก

ไม่ว่าใครน่าไหนนอกจากนี้

จะไม่มีวันแตะเด็กตรงหน้าได้อีก

.

 

.

"ยังไม่ฟื้นหรอ"เฮลเอ่ยถามคริสที่นั่งอยู่โซฟาข้างเตียงในโรงพยาบาล

หลังจากที่เขาจัดการงูที่ลักพาตัวเด็กน้อยของเขา เขาก็พาอีกคนมารักษาตัวที่นี่ทันที

"ยัง"ร่างหนาเอ่ยตอบเพื่อนตัวขาวตรงหน้า

นี่ก็ผ่านมาสองวันแล้วที่เด็กตรงหน้ายังไม่ฟื้น

ทุกกลางดึกเขามักจะใช้ไอมืดของเขาเขาแทรกในกายเด็กตรงหน้าเพื่อสร้างภูมิคุ้มกันให้ และเสริมสร้างพลังจากตัวเขาให้อีกคน

พลังที่เขาเคยแอบซ่อนไว้อย่างเบาบางในร่างกายเด็กน้อย บัดนี้ร่างกายกลับเต็มไปด้วยไอมืดแล้ว

เพื่อเป็นสิ่งที่ยืนยันว่าคนนอกห้ามยุ่งเกี่ยวกับคนของเขา

เขาจึงต้องเเสดงความเป็นเจ้าของ

"ไทน์เป็นอย่างไร"เอ่ยถามถึงลูกน้องคนสนิทที่ใช้ร่างกายเข้าแลกเพื่อปกป้องเด็กน้อยจนเกือบตาย

"ปลอดภัยแล้วพรุ่งนี้ก็ออกจากโรงพยาบาลได้"เฮลเอ่ยตอบ เพราะเขาคอยดูแลไทน์ตลอดสองวันที่ผ่านมา

"เด็กคนนั้นมีไอของนายเต็มไปหมด"เฮลเอ่ยขึ้น เขารู้สึกได้ถึงสิ่งที่ไหลเวียนในตัวเด็ก

ยังแค่สี่ขวบอยู่เลย

คริสมันรีบไปไหน

"อืม"อีกคนตอบไม่สะทกสะท้าน เขารู้ว่าอาจจะยังเร็วไปที่ต้องแสดงความเป็นเจ้าของเร็วถึงเพียงนี้

แต่เพราะอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นทำให้เขารอไปช้ากว่านี้ไม่ได้อีก

"หลังจากนี้ก็ระวัง อย่าลืมควบคุมพลังไว้ด้วยล่ะ"เฮลเอ่ยเตือน

ผลค้างเคียงจากการแทรกซึมพลังย่อมต้องมีอยู่แล้ว

"ไม่ล่ะ"

"ทำไม?"

"ฉันอยากให้มันส่งผลโดยเร็ว"

ผลของการแทรกซึมพลังก็คือการที่ผู้ได้รับพลังนั้น

จะโตเร็วขึ้นยังไงล่ะ

.

 

.

 

.

//พ่อเขาหวังนะรู้ยัง555555 อยากให้น้องโตจะแย่เเร้วแหละดูออก เพื่อนก็อุตส่าเตือนที่ไหนได้คิดไว้อยู่เเล้วเหอะ พ่อร้าย!! ฝากติดตามพ่อด้วยนะคะ saveฮาร์ทกันเถอะพวกเรา

 

#ปะป๊าขอลูบหน่อย

 

Phatcher..

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น