ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ep.2-ปะป๊าพาเที่ยว

ชื่อตอน : ep.2-ปะป๊าพาเที่ยว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 20 เม.ย. 2563 10:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ep.2-ปะป๊าพาเที่ยว
แบบอักษร

.

 

.

"เด็กน้อย"เสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังอยู่ข้างหู ผมขยับตัวยุกยิกอย่างรำคาญ

คนมันง่วงนี่นา!

"ปะ..ป๊าาาา"พออีกคนเห็นผมทำหน้ารำคาญใส่ก็ก้มลงเป่าลมใส่หู

แกล้งผมแบบนี้ทุกเช้าที่ปลุกผม

"อืม ตื่นได้แล้ว"อีกคนเอื้อมมือมาบิดจมูกผมเบาๆ ผมซุกอกอีกคนก่อนจะเริ่มนอนต่ออีกครั้ง

ผมนอนกับปะป๊าทุกคืน ก่อนนอนก็เจอ ตื่นมาก็เจอใบหน้าหล่อในระยะประชิด ทำเอาใจสั่นตลอด

ใจเย็นไอฮาร์ท

เอ็งแค่เด็กสี่ขวบอย่าเพิ่งใจเเตก!

"หึ"อีกคนลูบหัวผมเบาๆ ก้มลงมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่ซุกอยู่ที่อกเขา

ความเปลี่ยนไปเล็กน้อยจากเด็กบนอกทำไมเขาจะไม่รู้

"ให้อีกสิบนาที"ก้มบอกไอก้อนอ้วนแล้วกดจูบเบาๆที่ขมับปล่อยให้อีกคนซุกหลับอย่างสบายใจ

ดวงตาคมเหม่อลอยไปนอกหน้าต่าง ครุ่นคิดบางอย่างก่อนจะสลัดมันเป็นก้มลงคลอเคลียอีกคนอีกครั้ง

ทั้งหอมทั้งนุ่ม

เห็นเป็นไม่ได้ต้องก้มลงไปซุกทุกที

มือหนากระชับกอดอีกคนแน่นขึ้น

"ฉันจะไม่ยอมให้เธอเป็นอะไรอีก"แววตาวาวโรจน์ขึ้นมายามจ้องมองใบหน้าที่หลับสนิท พลันภาพที่อีกคนนอนเตียงโรงพยาบาลทำใจเขาเจ็บไปหมด

คนที่ผลักเด็กคนนี้น่ะหรอ..

ลาโลกนี้ไปเรียบร้อยแล้วล่ะ

ดวงตาคมสีน้ำตาลแปรเปลี่ยนเป็นสีทองระยับ

"งื้อ ปะป๊าหนูหนาว"เสียงอ้อนเล็กๆทำให้อีกคนหยุดความคิดในหัวทุกอย่างทันที

แววตาดุจสัตว์ร้ายได้หายไปในพริบตาเมื่อเสียงเล็กออดอ้อน

มือหนาจัดแจงผ้าห่มมาคลุมตัวอีกคนไว้ กระชับกอดให้ชิดตนราวกับแสดงความเป็นเจ้าของ

วี้วววว~

เสียงลมด้านนอกดัง ธรรมดาที่ได้ยินคงไม่คิดอะไร

แต่สำหรับสัตว์ป่าอย่างพวกเขาแล้วนั้น

ต่างก็รู้ว่ามันหมายความว่าอะไร

.

 

.

"ตื่น เด็กขี้เซา"ร่างหนาปล่อยให้อีกคนหลับเกินสิบนาทีเข้าไปแล้ว เขาก้มลงกดจูบใบหน้าเล็กก้มลงหอมไปตามตัวของอีกคน

"ปะป๊า.."เสียงเล็กดังขึ้น ดวงตาเรียวเล็กเอ่อคลอด้วยน้ำใสเมื่อหาวเสร็จ มือเล็กคว้าหาอีกคนกลางอากาศโดยที่ตายังไม่ลืม

"ว่าไง"คนโตกว่าเห็นจึงก้มลงสอดแขนที่ใต้ร่างอีกคนเข้ากอดไว้

"ปะป๊า"เสียงเล็กๆยังคงร้องเรียก สองแขนป้อมโอบรอบคอหนา ซุกใบหน้ากับคอ

"อ้อนเอาอะไร หื้ม?"เสียงทุ้มเอ่ยถาม มือหนาลูบหลังช้าๆ

"อือออ"เด็กตัวเล็กยังคงงอแง ร่างหนาจึงพาอีกคนลุกไปทำธุระในห้องน้ำ

"รีบอาบน้ำ วันนี้จะพาไปเที่ยว"พอได้ยินแบบนั้น

!!!

เที่ยว!!

ในโลกใหม่!!

"ปะป๊าทำไมไม่รีบบอก!!!"คนตัวเล็กเหวใส่คนเป็นพ่อลั่น ยู่ปากคิ้มขมวด อีกคนอดไม่ได้จะก้มลงจุ้บเหม่ง

"ก็เห็นอยากนอน ก็เลยปล่อยนอน"พูดขำๆเมื่อเห็นอีกคนถูสบู่เสียจนตัวแดง และรีบล้างน้ำออกทันที

"แงงง นี่กี่โมงแล้ว หนูพลาดได้ไง!!"บ่นกะปอดกะแปดพลางอาบน้ำถูตัวไปด้วย

"หึ"อีกคนได้แต่ลอบยิ้มกับท่าทางไร้เดียงสา ก้มมองผิวขาวอมแดงระเรื่อเมื่อโดนน้ำอุ่น

พลันความคิดไม่ดีเข้ามาในหัว

"ปะป๊า?"เด็กสี่ขวบหันหน้ามาเมื่อเห็นอีกคนหูแดงๆ

ปะป๊าเป็นไรหว่า

"รีบอาบก็แล้วกัน"พูดจบร่างหนาก็เดินออกมากจากห้องน้ำทันที

"???"เด็กยังคงงงต่อไป

.

 

.

"ปะป๊าจะพาไปไหน"เด็กตัวเล็กถาม ตอนนี้ทั้งคู่อยู่บนรถคันหรูของปะป๊า

"ไปถึงเดี๋ยวก็รู้"มือใหญ่ดึงอีกมานั่งบนตัก

ผมตื่นเต้นมาก!

ปะป๊าจะพาไปไหน?!

ระหว่างทางขอนอนเอาแรงหน่อยละกัน

เด็กบนตักค่อยๆเอนตัวพิงร่างหนา มือเล็กปัดป่ายอยู่บนอกอีกคน

ปะป๊าเนี่ยแน่นจังเลยนะ

เขาชอบมากๆเลย

"..."อีกคนที่เห็นมือเล็กลูบไม่หยุดได้แต่ยิ้มขำในใจ

ดูท่าจะชอบมาก เห็นทีไรก็จ้องมองตาไม่กระพริบได้โอกาสก็ลูบไม่หยุด

"งื้อปะป๊าา"หัวเล็กๆสั่นไหวอยู่บนอกอีกคนสองมือโอบกอดผู้เป็นพ่อแล้วเข้าสู่นิทราในที่สุด

.

 

.

K.s studio

"ที่นี่คือที่ไหนอ่ะปะป๊า"ผมถามอีกคนระหว่างเดินเข้าสถานที่แห่งหนึ่ง

สตูดิโอหรอ? เกี่ยวกับอะไรอ่ะ

"บริษัทย่อยของป๊า"อีกคนอุ้มผมขึ้นแนบอกพลางก้าวขายาวขึ้น

ผมหันมองด้วยความสงสัย มีผู้คนมองมาที่เราเยอะมาก สายตาจับจ้องที่ตัวผมแล้วหันไปซุบซิบกัน แต่พอปะป๊าหันไปพวกเขาสะดุ้งหลบตากันทั้งนั้น

ปะป๊าเนี่ยเท่จังเลยน้า

"เป็นสตูสำหรับถ่ายโฆษณา"ปะป๊าบอกเล่าระหว่างทาง ผมมองด้วยความตื่นเต้น

ตอนอยู่ที่โลกนู้นเคยมีความฝันอยากเป็นผู้กำกับอะไรพวกนี้อยู่ พอเห็นแล้วก็อดดีใจไม่ได้

"ปะป๊า มันสนุกไหม หนูอยากทำ"ผมพูดแล้วชี้ๆไปทางบรรดาผู้กำกับที่อยู่หลังกล้องตัวใหญ่

"? ชอบหรือ"อีกคนหันมาถามผมหน้างงๆ

"อื้อ"ผมยิ้มกว้างตอบพลางมองรอบๆด้วยสายตาลุกวาว

ร่างหนาเห็นสายตาเด็กน้อยได้แต่ยิ้มในใจ

"ไว้โต แล้วค่อยว่ากัน"พูดจบก็พาผมไปเดินรอบๆ

ตอนแรกคิดว่าปะป๊าจะพาไปสวนสนุกหรืออะไรแบบนั้น พอปะป๊าพามาที่ทำงานรู้สึกว่ามันน่าสนใจกว่าอะไรพวกนั้นอีก

ผมชอบดูการทำงานมากๆ!

และเหมือนปะป๊าจะรู้ เลยพาผมไปดูงาน

มีแต่คนสวยๆหล่อทั้งนั้นเลย!

"ปะป๊าทำไมคนนั้น.."ผมหันไปเจอผู้ชายคนหนึ่ง ผมยาวถึงกลางหลังผมสีขาวสว่างกำลังถ่ายโฆษณาตัวหนึ่งอยู่ เหมือนมีแรงดึงดูดผมไว้ เขาดูมีเสน่ห์มากๆตาคมจมูกโด่งปากเรียวผิวขาวแบบนั้น

ผู้ชายจริงหรอ?

"ทำไมหรือ?"ปะป๊ามองตามสายตาผมและหันมาถาม

"เขาสวยมาก"

"สวย?"

"อื้อ"ผมพยักหน้ารัวๆ ปะป๊าเห็นแล้วก็ขำออกมาเบาๆ

"เพื่อนป๊า ชื่อเฮล"ร่างหนาหันมาตอบลูกชาย ยื่นหน้าไปจุ้บ

"จริงหรอ! เขาสวยมากเลยปะป๊า"ผมพูดแล้วทำหน้าตื่นเต้นใส่พ่อ

"ขนาดนั้นเลย?"อีกคนกระตุกยิ้มถามผม

"ใช่!!"ผมคุยกับป๊าอีกสักพักเเล้วผู้ชายหน้าสวยคนนั้นก็เดินเข้ามา

"คริส"เสียงทุ้มหวานๆเอ่ยเรียกชื่อปะป๊า

"อืม"

"ใครเนี่ย น่ารักจัง"อีกคนเดินเข้ามาบีบแก้มผมเบาๆอย่างหมั่นเขี้ยว

"ลูก"

"..??? ตอนไหนเนี่ย"อีกคนผงะใบหน้าหวานตื่นตกใจ จ้องหน้าผมกับปะป๊าสลับไปมา

"ไว้ค่อยเล่า มาด้วยกันหน่อย"

ทั้งสามคนเข้ามาในห้องของปะป๊าที่เป็นห้องทำงานส่วนตัว

"ปะป๊าจะคุยธุระหรอ หนูไปเล่นกับพี่ไทน์ก่อนนะ"ไม่ทันอีกคนจะตอบตัวเล็กก็วิ่งออกไปเสียแล้ว

"น่ารักจัง เข้าใจพูดด้วย"คนหน้าสวยนั่งไขว้ห้างกอดอกจ้องมองแผ่นหลังวิ่งออกไปจนลับสายตา

"แล้วทำไมอยู่ๆถึงมาหาฉันล่ะ"คนหน้าสวยหันไปถามร่างหนาต่อ

"เมื่อเช้า..ได้ยินอะไรไหม"ร่างหนาจ้องมองหน้าอีกคน

เสียงที่มากับสายลมเมื่อเช้า

"อืม.."อีกคนหน้าเครียดเมื่อนึกถึงเมื่อเช้า

สัญชาตญาณบางอย่างบอกว่ามันไม่ได้มาดี

"ช่วงนี้ก็ระวังตัว"คริสเอ่ยบอกเพื่อนหน้าสวยตรงหน้า

"ไม่ต้องห่วงน่า ฉันไมได้อ่อนแอ"อีกคนพูดพลางหันไปทางอื่น

มันก็แอบหวิวๆในใจไม่ได้แหะ

"แล้วเด็กคนนั้นล่ะ มายังไง"เอ่ยถามสิ่งที่สงสัย คนตรงหน้านิ่งงันไปพักใหญ่

เปรี้ยง!!

"??อะไรน่ะ"คนหน้าสวยผุดลุกเมื่อได้ยินเสียงปะหลาด

"ฮาร์ท"ร่างหนาวิ่งออกมาทันทีเมื่อรู้สึกถึงบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากล

เขาวิ่งออกมาจนเจอไทน์ที่นอนอยู่บนพื้นเลือดออกจากช่วงไหล่มาก ราวกับโดนอะไรเฉือน

"ไทน์ เกิดอะไรขึ้น ลูกฉันล่ะ?!"อีกคนถามเสียงร้อนรนประคองร่างลูกน้องคนสนิทขึ้นตรวจสอบบาดแผลที่ดูไม่ธรรมดา

"ขอโทษครับบอส..มีผู้ แค่ก!บุกรุกครับ"ไทน์สำลักเลือดออกมาครั้งนึงแล้วเอ่ยต่อ

"คุณหนู..ถูกลักพาตัว"

"!!!"ผู้เป็นนายชะงัก รังสีทะมึนแผ่ซ่านทั่วบริเวณ ดวงตาสีน้ำตาลแปลเปลี่ยนเป็นสีทอง

"เฮล..ฝากไทน์ด้วย"เอ่ยโดยไม่หันไปหาอีกคน มือใหญ่ค่อยๆวางร่างไทน์ให้นอนลงกับพื้น แล้วลุกเดินออกไป

"คริส ระวังตัว.."เฮลเอ่ยบอกอีกคน

"พาน้องกลับมาอย่างปลอดภัยนะ"เอ่ยจบประโยคร่างหนาที่เดินอยู่ตรงหน้าหายไปในพริบตา บรรยากาศขุ่นมัวเมื่อกี้พลันหายไปด้วย เฮลก้มลงประคองไทน์ขึ้นแล้วติดต่อให้คนของตนมาช่วยเรื่องสถานที่ที่ถูกระเบิดและหน่วยพยาบาลมารักษาไทน์

.

 

.

ร่างหนามาโผล่ในที่แห่งหนึ่งที่มืดครึ้มและวังเวง

ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่น่ะหรือ?

เพราะลูกเขาถูกลักพาตัวมาที่นี่ยังไงล่ะ

ร่างหนาก้าวเดินตรงไปข้างหน้า ไอมืดแผ่ออกจากร่างสร้างอาณาเขตทั่วบริเวณ ผู้ใดฝ่าฝืนเข้ามา

ตายสถานเดียว

ดวงตาสีทองเป็นประกายเด่นในความมืด เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นเป็นจังหวะ ก้าวเดินที่ดูไม่รีบร้อน แต่ในใจนั้นราวกับเปลวเพลิงที่ลุกโชน

กลิ่นหอมแบบเด็กยังคงเลือนลางอยู่ปลายจมูก

ทุกครั้งที่เขาคลอเคลียตัวเล็ก เขามักจะปล่อยไอบางอย่างจากตัวเขาเข้าสู่ร่างกายอีกคน

เพื่อให้รู้ว่าเด็กคนนั้นคือคนของเขา

"แงงงงงงง้!!!!!"เสียงร้องไห้ดังกึกก้องมาจากด้านหน้า ร่างหนาชะงักค้างพลางไอมืดแผ่ออกอย่างรุนแรง ดวงตาสีทองเด่นชัดวาวโรจน์

ดูเหมือนว่าคนที่ทำลูกเขานั้นไม่อยากตายดี

.

 

.

 

.

//ปะป๊าเป็นคนใจดีนะ แต่ไม่ใช่กะทุกคน น้องโดนอะไรใครทำไทน์ ต้องติดตามเน้ออ

 

#ปะป๊าขอลูบหน่อย

 

Phatcher..

 

 

ความคิดเห็น