บทสรุปของรักสี่เส้าเราสี่คนจะเป็นอย่างไร (อัพทุกวันไม่เว้นวันหยุดจ้า)

ตอนที่ 1-5 รักหารสาม

ชื่อตอน : ตอนที่ 1-5 รักหารสาม

คำค้น : นิยายญี่ปุ่นถูกลิขสิทธิ์ นิยายญี่ปุ่น นิยายแปล รักสามเส้า ดราม่า โรแมนติก

หมวดหมู่ : นิยาย ญี่ปุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 264

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 18 เม.ย. 2563 17:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1-5 รักหารสาม
แบบอักษร

ชีวิตวัยมัธยมปลายของไทกิ ไม่มีความทรงจำแสนสดใสเลยแม้แต่นิดเดียว เขาเอาแต่เรียนพิเศษเพื่อคว้าเกรดสวยงาม ทำให้ทั้งความรักความสัมพันธ์กับคนอื่นค่อนข้างมีปัญหา แม้จะมีเพื่อนร่วมชั้นที่พูดคุยกันตอนพักเที่ยงบ้าง แต่ไม่มีเพื่อนไว้ใจได้เลย วันที่ไม่ได้คุยกับเด็กผู้หญิงแม้แต่คำเดียวก็มีมากพอสมควร ไทกิคิดว่าหากเข้าชมรมอาจจะดีกว่านี้ แต่หากทำแบบนั้นก็ต้องจดจ่อกับการคบค้าสมาคมและต้องปล่อยการเรียนให้ครึ่งๆ กลางๆ จึงถอยหลังออกมายังพื้นที่แห่งการไม่รู้จักใครก้าวหนึ่ง 

 ถึงจะมีคนชวนคุย แต่ก็ทำได้เพียงตอบกลับคำสองคำจนหัวข้อที่คุยไม่ไปไหน พอใจร้อนพยายามตอบแบบมีไหวพริบหลายครั้งก็พูดจาตะกุกตะกัก ไม่มีคนชอบคู่สนทนาแบบนั้นสักเท่าไหร่นัก เพื่อนร่วมชั้นเองจึงเริ่มไม่ค่อยสุงสิงกับไทกิ 

ถ้ามีคำว่าหากไม่ใช้งานกล้ามเนื้อจะฝ่อ ‘การสนทนา’ ก็เป็นแบบนั้นเช่นกัน เพราะว่าชวนคุยไม่ได้ เลยพูดโต้ตอบไม่ได้ เมื่อเป็นแบบนั้นเรื่อยๆ ไทกิก็เริ่มลืมวิธีการพูดคุยกับคนอื่น เขากลายเป็นคนพูดไม่เก่งและเงียบขรึมในที่สุด ช่วงเวลาพักกลางวันเขามักแกล้งทำเป็นอ่านหนังสือเรียนรู้ด้วยตัวเอง หรือไม่ก็แกล้งหมอบฟุบหลับกับโต๊ะ ชีวิตประจำวันแบบนั้นของไทกิ ทำให้วันที่มีกิจกรรมพิเศษบางอย่าง กลายเป็นวันน่าหดหู่สำหรับเขา 

อย่างเช่นงานวัฒนธรรม ที่มักมีคู่รักแสดงออกถึงความรักที่มีให้กันเต็มไปหมด ภายในโรงเรียนมีการจัดการแสดงหลากหลาย แน่นอนว่าไม่เหมาะกับคนแบบไทกิเลย 

ตอนปีสองคลาสของไทกิขายช็อกโกบานาน่า ไทกิรับหน้าที่เป็นพนักงานคิดเงิน และทำหน้าที่ด้วยความเยือกเย็น ช่วงเวลาพักก็อยู่คนเดียว เดินไปเดินมาในมหาวิทยาลัย ระเหเร่ร่อนไปตามอาคารซึ่งประดับด้วยลูกโป่งและดอกไม้อย่างไร้จุดหมาย 

เสียงจอแจของเหล่าผู้คน เสียงหัวเราะ เสียงเรียกลูกค้าของร้านรวงริมทาง และวงดนตรีซึ่งเล่นไม่ได้เรื่องก็ดังขึ้น เสียงดนตรี เสียงร้องเฮฮา และเสียงหวีดสูงของผู้หญิง อารมณ์อันพุ่งพล่านของคนเหล่านั้น ทำให้ไทกิเปียกปอนไปด้วยความโดดเดี่ยว 

 

เขานั่งลงบนม้านั่งในสวนสาธารณะแล้วถอนหายใจ ไม่ได้คิดถึงเรื่องเก่าๆ แบบนี้นานมากแล้ว หลังจากนั้นพอขึ้นปีสามก็ได้อยู่คลาสเดียวกับฮามาโนะ ฮามาโนะที่ดูเหมือนจะชอบทำให้คนอื่นงงกับกระทำบ่อยๆ กลับเป็นคนคุยง่ายอย่างน่าประหลาด พวกเขาเริ่มสานมนุษยสัมพันธ์กันทีละน้อย ต้องขอบคุณฮามาโนะจริงๆ ฮามาโนะใฝ่ฝันอยากเข้ามหาวิทยาลัยแห่งนี้เป็นอันดับหนึ่ง ในขณะที่ไทกิได้เรียนต่อที่นี่เพราะเป็นมหาวิทยาลัยที่หว่านใบสมัครทิ้งไว้กันพลาดเฉยๆ แล้วสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนของพวกเขาดำเนินต่อไป ถ้าไม่มีฮามาโนะ ไม่แน่ว่าแม้แต่ในมหาวิทยาลัยไทกิก็อาจจะยัง ‘เดียวดาย’ อยู่ก็ได้ 

ไทกิถอนหายใจอีกครั้ง “นายชอบจริงๆ เหรอ” คำพูดของโอยามาดะยังดังก้องอยู่ในหัวของเขา ก็ต้องชอบจริงๆ น่ะสิ แต่กลับยากที่จะพูดออกไป ทำไมถึงไม่ตอบกลับไปกันนะ ไม่รู้ว่าโอยามาดะกับซากุระชอบคุณคาชิอิแค่ไหน แต่การยอมรับเรื่องแชร์อะไรนั่นได้ ก็ไม่น่าจะเป็นความรักที่ยอดเยี่ยมสักเท่าไหร่ 

ไทกิให้ความสำคัญกับคุณคาชิอิยิ่งกว่าใครแน่นอน 

เขาหยิบกระดาษออกมาจากกระเป๋า อันแรกเป็นสำเนาหนังสือสัญญา โดยให้เซ็นยอมรับว่าเห็นพ้องต้องกันในการแชร์ อันถัดมาคือ ‘ตารางนัดเดต’ ซึ่งซากุระถ่ายเอกสารมาให้ รูปแบบของตารางเหมือนตารางบอกกะการทำงานพิเศษ แบ่งสัดส่วนวันที่ทั้งสามคนจะผลัดกันไปเจอคุณคาชิอิ เมื่อเห็นแบบนั้นเขาก็รู้สึกโมโหขึ้นมา แต่ต้องอดกลั้นไว้ 

เขานัดอีกสองคนมาเพื่อเปรียบเทียบตารางที่คาเฟ่แบบฉุกละหุก โอยามาดะบ่นใส่ว่า “เพิ่งเข้ามาใหม่ก็เกรงใจกันบ้างสิ” ส่วนซากุระกล่าวว่า “เพิ่งเจอกันครั้งแรก เพราะงั้นควรทำความรู้จักกันเยอะๆ น่ะถูกแล้ว” เพื่อให้บรรยากาศดีขึ้น แล้วยกวันศุกร์กับวันอาทิตย์ของตนเองที่มีธุระแล้วให้ไทกิ ทำให้วันพรุ่งนี้ซึ่งเป็นวันศุกร์จะ ‘อยู่ด้วยกัน’ กับคุณคาชิอิได้ตั้งแต่ตอนเที่ยงกว่าๆ จำนวนวันที่แฟนแต่ละคนจะอยู่กับคุณคาชิอิได้แตกต่างกันไปตามแต่ละสัปดาห์ ส่วนวันที่คุณคาชิอิ ‘ต้องการพักผ่อน’ นั้น แม้จะเจอกันที่มหาวิทยาลัยก็ห้ามเดตด้วย 

มีกระดาษอีกแผ่น เป็น ‘กฎในการแชร์’ ที่ซากุระเตรียมไว้ให้  

            

- การเปลี่ยนกะเวลาออกเดตต้องติดต่อภายในวันก่อนหน้าวันเดต 

- หากมีการเปลี่ยนกะเวลาออกเดตโดยเป็นความตั้งใจของซานะแล้วต้องทำตาม  

- ต้องแจ้งสถานที่เดต หรือร้านที่ไปกินข้าวข้างนอกให้แฟนคนอื่นทราบภายในสองอาทิตย์หลังจากนั้น 

- เวลาที่มีเพศสัมพันธ์ต้องเตรียมอุปกรณ์คุมกำเนิดเสมอ... 

 

พออ่านจนถึงกลางกระดาษเขาก็ขยำกระดาษเป็นลูกกลมๆ แล้วยัดมันลงในกระเป๋า 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว