ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ep.1-ปะป๊าบอกให้เรียก

ชื่อตอน : ep.1-ปะป๊าบอกให้เรียก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.8k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 19 เม.ย. 2563 10:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ep.1-ปะป๊าบอกให้เรียก
แบบอักษร

.

 

.

หลังจากที่วันนั้นผมตื่นมา คุณพ่อตัวโตก็พาผมไปเที่ยวในบ้านที่เหมือนคฤหาสถ์หลังใหญ่ มีพี่ๆที่เป็นแม่บ้านแล้วก็บอร์ดี้การ์ดมากมาย

ผมรู้มาจากพวกป้าแม่บ้านมาว่าพ่อผมเป็นถึงนักธุรกิจที่มีทรัพย์สินอันดับต้นๆเลย โชคดีจริงๆ ชีวิตนี้คือกินหรูอยู่สบายแล้ว

ผมเดินอยู่บนชั้นสองของบ้านกำลังจะไปหาคุณพ่อที่อยู่ห้องทำงาน จากหลายวันที่อยู่มานี้เหมือนที่นี่จะเป็นโลกคู่ขนานกับที่ผมเคยอยู่ ดูเหมือนว่าจะมีอีกหลายอย่างที่ผมต้องรู้เหมือนกันนะ แต่สมองอันน้อยนิดของผมนี่สิ เห้อ เป็นเบื่อ

"สวัสดีครับคุณหนู"คนตัวสูงที่อยู่หน้าห้องเอ่ยบอกผม

"สวัสดีครับไทน์"รู้มาว่าไทน์เป็นคนสนิทของคุณพ่อน่ะ เป็นทั้งบอร์ดี้การ์ดและเลขาส่วนตัว เท่ชะมัดเลย!

"บอสทำงานอยู่ข้างในจะเข้าไปเลยมั้ยครับ"อีกคนย่อตัวลงมาถามผม ใบหน้าคมอมหวานนิดๆยิ้มตาปิดถาม

นี่ก็เหมือนนางฟ้าในร่างผู้ชายเลย ไทน์สวยมาก!

"ไปๆๆๆๆ"ผมกระโดดอ้าแขนให้อีกคนอุ้ม

"ครับๆ"ไทน์พูดยิ้มๆก่อนจะอุ้มผมขึ้นมาแนบอกแล้วพาเข้าห้องที่คุณพ่อทำงานอยู่

ระหว่างทางที่เดินเข้าห้องผมลอบมองห้องกว้างข้างใน มันถูกตกแต่งสีด้วยสีดำเป็นส่วนใหญ่ ให้ความรู้สึกขนหัวลุก ถึงห้องจะตกแต่งออกมาดูอบอุ่นแต่สีมันอึมครึมไปมั้ย

ตั้งแต่ที่ผมมาอยู่ที่นี่ บ้านหลังนี้ให้ความอบอุ่นกับผมมาก ไม่รู้ว่าเพราะผมไม่เคยได้รับมันมาก่อนหรือเป็นเพราะคนที่อยู่ในบ้านนี้กันแน่

ไม่ว่าจะเพราะใครแต่มันก็ทำให้ผมรู้สึกแปลก

ที่บอกว่าเป็นโลกคู่ขนานแต่ที่โลกนี้ก็ยังมีความคล้ายคลึงกับโลกที่ผมจากมาแต่ก็ไม่ทั้งหมด

บรรยากาศบางครั้งมันก็ดูกดดันจนผมใจสั่น

ประตูอีกบานถูกเปิดออก ผมหันไปเจอคุณพ่อที่นั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะ ห้องข้างในตกแต่งต่างจากข้างนอกโดยสิ้นเชิง มีสีสันมากขึ้นตามสไตล์ผู้ดี หรูๆแพงๆ ไทน์ปล่อยผมลงก้มหัวให้พ่อแล้วออกจากห้องไป

ผมวิ่งไปหาคุณพ่อตัวโตที่นั่งทำงานคิ้วยุ่ง พอพ่อเห็นผมเขาคลายคิ้วลงและหันมาอุ้มผมนั่งบนตัก

"คุณพ่ออออออ"ผมเรียกอีกคนเสียงยานพลางเอาหน้าซุกคออีกคนแล้วสั่นหัวไปมา

"ว่าไงเด็กน้อย"มือใหญ่ลูบอยู่กลางหลังผม คอยประคองไม่ให้ตก ใบหน้าคมหันมาจุ้บแก้มผมเสียงดัง

เห็นพ่อหล่อๆอย่างงี้อายุ30แล้วนะจะบอกให้

ผมห่างกับพ่อตั้งหลายปีเลยแหนะ เศร้าาา

"เมื่อกี้ฮาร์ทกินหนมๆมา อร่อยมากเลยอยากให้พ่อลองชิมบ้าง"ผมเอ่ยบอกอีกคน จุดประสงค์ที่มาห้องนี้ก็คทอวดเรื่องของกินแหละไม่ใช่ไร

"หืม จริงหรอ"อีกคนเท้าคางมองผมพูดจ้อ ใบหน้าคมดูอ่อนล้าจากการทำงานแต่ก็ยังคงความหล่อและดุดันตามสไตล์อีกคนได้อยู่ดี

ผมเล่าเรื่องให้พ่อฟังหลายเรื่องมาก อีกคนก็ฟังผมทุกประโยคมองตาไม่กระพริบ แอบยุบยิบในใจเวลาที่พ่อมองมา

มันรู้สึกแปลกๆแบบไม่มีสาเหตุ

มันอ่อนโยนจนผมใจกระตุก

"ผมรู้สึกหิวอีกแล้ว"

คิดเรื่องอื่นดีกว่า เช่นของกินงี้ฮ่าฮ่า

"ตัวก็แค่นี้ กินจุจัง"อีกคนว่าพลางบีบพุงน้อยๆของผม

"ก็มันหิว วัยกำลังโตไงคุณพ่อ"ผมพูดแล้วขยิบตาให้อีกคนทีนึง คนตรงหน้าคิ้วกระตุกก่อนจะอุ้มผมวางบนโต๊ะ ตอนนี้หน้าผมกับพ่ออยู่เสมอกัน ผมเอียงคอมองเขางงๆ

"งั้นก็โตเร็วๆสะล่ะ"

".."

"คุณพ่อรออยู่"กระตุกยิ้มเท่ๆไปอีกที

พ่อครับ.. ผมใจเหลวไปกองที่ตาตุ่มหมดเลย

.

.

หลังจากนั้นสักพักผมขอให้พ่ออุ้มมาที่ห้องหนังสือ ผมชอบอ่านหนังสือมาก นึกดูสิขนาดก่อนตายยังอ่านหนังสือเลย เล่มนั้นเพิ่งซื้อแถมยังอ่านไม่จบด้วย!!

พอคุณพ่อพามาก็ออกไปทำงานที่ค้างไว้ต่อ ก่อนไปจุ้บเหม่งผมแล้วก็ยังบอกอีกว่า'จะรีบกลับมาฟัด'ซึ่งผมได้แต่ยิ่มแห้งไป

หนวดพ่อทิ่มผม!!!

ผมเดินหาหนังสือที่น่าอ่านจนไปเจอกับเล่มนึงที่ดูแปลกปะหลาด

'Earth'

โลกหรอ? มันจะเกี่ยวกับโลกคู่ขนานรึเปล่านะ

ผมหยิบออกมาแล้วไปหาที่นั่งอ่าน

'ในโลกของเหล่ามนุษย์นั้น ถึงจะมีโลกเพียงโลกเดียวแต่ตามจริงแล้วนั้นยังมีอีกโลกซ่อนอยู่'

เอาล่ะ น่าจะใช่แล้วนะ

'คนกลุ่มหนึ่งที่ค้นพบเรียกมันว่าโลกคู่ขนานซึ่งเป็นอีกโลกนึงที่เกิดขึ้นมาจากความบิดเบี้ยวของช่วงเวลาหนึ่ง คนในโลกมนุษย์นั้นน้อยคนจะรู้ว่ามีอีกโลกคู่กัน'

คนในโลกมนุษย์? หมายถึงโลกที่ผมจากมารึเปล่า

'และโลกคู่ขนานที่กล่าวมานั้น หาใช่ที่อยู่มนุษย์ไม่'

'โลกคู่ขนานแห่งนี้คือที่อยู่ของสัตว์ต่างหาก'

สัตว์....หรอ

'จะว่าสัตว์ก็พูดได้ไม่เต็มปาก ถ้าในภาษามนุษย์จะเรียกว่าอมนุษย์'

เชี่ย.. นิยายบ่หนิ

'เรื่องนี้อย่างสืบทราบแหล่งที่มาอย่างแน่ชัดไม่ได้ แต่ในปัจจุบันนี้ก็เป็นที่อยู่ของเหล่าอมนุษย์ไปเสียแล้ว ราวกับว่าโลกอีกโลกที่เกิดมาและเหล่าอมนุษย์นั้นมีมาพร้อมกัน ในบรรดาบรรพบุรุษอมุษย์ต่างบอกกันว่า พวกเขาเกิดมาจากความต้องการของอีกโลกหนึ่งคือโลกมนุษย์ ส่วนใหญ่จะเกิดมาจากความรักและครอบครัวของเหล่ามนุษย์ที่มีมากขึ้น เหล่าอมนุษย์ที่เกิดจากความรักในโลกนี้ก็จะมีมากขึ้นเช่นกัน'

'มีเหล่าอมนุษย์ที่เกิดมาจากความรักแล้วก็ย่อมมีเหล่าอมนุษย์ที่เกิดจากความเกลียดชังเช่นกัน'

'บรรพบุรุษในรุ่นแรกในกล่าวมาเช่นนั้น และในรุ่นต่อๆมาก็มีเหล่าลูกหลานออกมาตามวงจรสืบพันธ์ที่คล้ายสัตว์ ผสมพันธ์ และมีลูก เป็นเช่นนั้นเรื่อยมา'

จริงหรอเนี่ย..

งั้นคุณพ่อ..คนที่นี่

ก็ไม่ใช่มนุษย์จริงๆน่ะสิ!!!

'เผ่าพันธ์ของอมนุษย์ก็จะมีแบ่งแยกแตกต่างกันไป แต่เรื่องที่กล่าวว่าเหล่าอมนุษย์เกิดจากความต้องการของอีกโลกก็ยังเป็นเรื่องที่ยังมีอยู่'

'ส่วนที่เกิดจากความรักมีมากกว่าความเกลียดชังถึง80% และความเกลียดชังอีก10%ส่วนอีก10%นั้น..'

'คือความไม่สมหวังและความผิดพลาด'

"ความผิดพลาด..."

ในตอนนั้นใจผมสั่น ราวกับข้อความที่ได้อ่านนั้นจี้บางอย่างในใจผม ร่างกายผมเย็นชืด อ่านข้อความนั้นซ้ำๆ

หรือตัวผมในโลกนี้เกิดจากความผิดพลาดกัน

"ซี้ด.."ยิ่งคิดยิ่งเจ็บในหัว เหมือนเข็มเล็กๆแทงมาไม่หยุด

เหมือนตัวผมจะนึกอะไรบางอย่างออก

แต่ก็นึกไม่ออกสักที

จริงๆแล้วทุกคนที่นี่และตัวผมเอง

เป็นใครกันแน่

.

 

.

ผมเดินออกมาจากห้องหนังสือ เจอคุณพ่อที่ยังคงนั่งทำงานเหมือนเดิม เขาปรายตามาเห็นผมที่ยืนอยู่ กวักมือเรียกให้ผมไปหา

ผมเดินไปหาเขาแล้วโผเข้ากอดซุกคอแน่น

"ง่วงหรือ"อีกคนถามพลางลูบหัวผมเบาๆ

"อืออ คุณพ่อ"ผมซุกคอหนักกว่าเดิม ไออุ่นจากตัวอีกคนชโลมลงบนใจผม พลันทำให้ความรู้สึกสั่นเมื่อกี้หายเป็นปลิดทิ้ง

"ไหนเรียกใหม่สิ"อีกคนบอกผมปากหยักพรมจูบที่พวงแก้มอีกคนเบาๆ

"คุณพ่อ.."

"ปะป๊า"

"หื้อ"

"เรียกปะป๊าสิ"ดวงตาคมมองจ้องลึกในตาผม ผมกระพริบตาปริบๆ

เขาอยากให้ผมเรียกแบบนั้นหรอ?

มือหนากอดผมแน่นขึ้น จมูกโด่งกดลงบนแก้มผมซ้ำๆ

"ช้ำหมดแล้วเนี่ย"ผมบ่นอีกคน กอดทีไรไม่เคยได้เห็นหน้าชัดๆหรอกซุกแก้มผมบ้างซุกพุงบ้าง

"เรียกสิ.."อีกคนยังคงตอแยไม่เลิก ฟันคมขบกัดที่ไหล่เบาๆจมูกซุกวนอยู่ที่ตรงคอ

คุณพ่อขี้อ้อนจัง

"อื้อ...ปะป๊า"พลันผมเอ่ยเสร็จอีกคนก็ชะงักค้างจมูกที่คอยซุกหยุดไปเสียดื้อๆ

"ปะป๊า"ผมเรียกเขาอีกรอบเมื่อเห็นว่าเขาไม่ยอมพูดอะไรออกมาสักที

อีกคนตัวสั่นนิดหน่อย

ใครจะไปคิดว่าเสียงที่เรียกเขาอออกมาแบบนี้มัน..

คนถูกเรียกได้แต่ยับยั้งชั่งใจ

4ขวบ..

อีก14ปี..

โลกนี้แค่แปปเดียวล่ะน่า

.

 

.

 

.

//ปะป๊าจะทำไรคะ ยับยั้งชั่งใจอะไรเอ่ย555555ถึงมันจะเร็วแต่พ่อก็กลัวคุกนะ55555 น้องก็ไม่ได้รู้เรื่องเล้ย ฝากติดตามด้วยนะคะ

 

#ปะป๊าขอลูบหน่อย

 

Phatcher..

 

ความคิดเห็น