email-icon

ฝากนิยายด้วยน้า

ตอนที่ 90 ภารกิจที่แท้จริง

ชื่อตอน : ตอนที่ 90 ภารกิจที่แท้จริง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.9k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 02 เม.ย. 2564 21:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 90 ภารกิจที่แท้จริง
แบบอักษร

คาซึยะได้พาร่างของฮินาโมริที่หมดสติไปยังห้องของตนเอง ยามถึงข้างเตียงโดยวางร่างของแฟนสาวลงบนเตียง เจ้าตัวที่ถูกความเหนื่อยล้าเข้าครอบงำก็ล้มฟุบหลับคาเตียงนอนไปทันที

 

 

 

ซึ่งในขณะที่เจ้าตัวกำลังหลับนิทราจากควาทเหนื่อยล้า คล้ายมีบางสิ่งแทรกแทรงเข้ามาสู่สมองทำให้เจ้าตัวเข้ามาสู่ความฝันที่เต็มไปด้วยความว่างเปล่าสีขาว

 

 

 

คาซึยะกวาดตามองไปยังสภาพโดยรอบอย่างสงสัยว่าทำไมตนเองถึงโผล่มาที่นี่ เขาก้าวเดินอยู่ในพื้นที่ที่ไร้จุดสิ้นสุด  เขาลองสงบสติอารมณ์แต่ไม่ว่าจะพยายามทำตัวให้หลุดออกจากห้วงนี้เช่นไรแต่กลับไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง

 

 

 

"ขอโทษที่มาช้านะพ่อหนุ่ม"

 

 

 

"..."

 

 

 

คาซึยะมองไปทางต้นเสียงและเขาก็พบกับชายชราผู้หนึ่งที่กำลังยกยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน ชายชราในชุดกิโมโนสีขาวสะบัดมือพื้นที่ว่างเปล่าตรงหน้าก็แปรสภาพเป็นห้องธรรมดาสไตล์ญี่ปุ่น สิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าแม้จะโครตน่าสงสัยแต่เขาก็ยังทำตัวสงบเสงี่ยม

 

 

 

"คุณคือ ?"

 

 

 

"เราคือคนที่ส่งเธอไปที่โลกนินจานั่นแหละ... เอาละมาเข้าเรื่อง ที่เราเรียกเธอมาที่นี่ก็เพราะจะมาบอกว่าชะตากรรมของโลกนินจากำลังจะเริ่มดำเนินอย่างแท้จริง"

 

 

 

"ชะตากรรม ?"

 

 

 

"ถูกต้อง เจ้าอาจจะจำไม่ได้ เพราะตอนนั้นเจ้าที่อยากใช้ชีวิตปกติช่วงหนึ่ง ได้ขอให้เราลบความทรงจำในเรื่องที่เราส่งเจ้ามา ซึ่งนั่นก็รวมถึงภารกิจที่เจ้าและคู่หมั้นต้องทำอีกด้วย"

 

 

 

เปราะ!

 

 

 

เสียงดีดนิ้วของชายชราดังขึ้นไม่นานเท่าไหร่ก็มีข้อมูลแปลกใหม่แทรกเข้ามาในห้วงความจำของเขา สิ่งแรกก็คือหลังจากที่เขาเสียชีวิตด้วยสภาวะหัวใจวายเฉียบพลันและเคว้งคว้างในโลกแห่งความว่างเปล่าใบนี้เกือบร้อยปี

 

 

 

สิ่งที่สองก็คือการพบเจอกันครั้งแรกของเขาและชายชราตรงหน้าที่เป็นคนส่งเขาไปยังโลกนินจา อย่างที่สามนั่นก็คือเรื่องภารกิจที่ชายชราได้ไหว้วานเขาไว้ นั่นก็คือให้ตามหาเมล็ดพันธุ์ที่เจ้าตัวได้โปรยเล่นเพื่อจะสร้างสวนสวรรค์ ทว่าเจ้าตัวกับออกแรงมากเกินไปจนทำให้เมล็ดพันธุ์เม็ดหนึ่งทะลุมิติล่วงหล่นไปที่มิติจักรวาลในโลกนินจา

 

 

 

เมล็ดพันธุ์ที่ว่ามานัันไม่ใช่พืชหรือต้นไม้ธรรมดา มันคือเมล็ดต้นไม้ระดับพระเจ้าที่จะวิวัฒนาการทุกห้าปีและสร้างบางสิ่งที่น่าสนใจออกมา ถ้าผู้ครอบครองต้นไม้ หรือต้นไม้อยู่ในที่ที่เต็มไปด้วยความบริสุทธิ์จะทำให้ต้นไม้ต้นนั้นกลายเป็นเทพพิทักษ์หรือต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ที่คอยปกปักคุ้มครองสรรพสิ่งทั้งมวล

 

 

 

แต่ถ้าตกมันตกไปอยู่ในมือคนชั่วหรือสถานที่ที่มันเติบโตเต็มไปด้วยไอสังหารหรือกลิ่นอายแห่งความตายมันจะกลายเป็นปีศาจร้ายที่มีพลังทำลายล้างสรรพสิ่งได้ ซึ่งเจ้าเมล็ดพันธุ์นี่ได้ตกไปอยู่ในมือของคนกลุ่มหนึ่งที่แสนร้ายกาจเข้า แถมเจ้าพวกนั้นยังปลูกต้นไม้พระเจ้าให้กลายเป็นต้นไม้ปีศาจไปแล้วด้วย

 

 

 

"องค์กรคาระ..."

 

 

 

เขาจำชื่อองค์กรนี้ไว้อยู่ในสมอง เพราะจากที่เขาเคยได้เห็นภาพด้วยพลังจากชายชราในอนาคตขององค์กรคาระคือองค์กรที่จะครอบครองสิบหางในภายภาคหน้าหลังจบตำนานโลกนินจา แต่ไอ้สิบหางสำหรับคาซึยะในปัจจุบันไม่กลัวมันหรอก 

 

 

 

เพราะสิ่งสิ่งที่น่าปวดหัวที่สุดก็คือองค์กรคาระที่ว่าในอนาคตมันจะแปรสภาพปีศาจตนใหม่ที่มีพลังมากว่าสิบหางออกมาและกลายเป็นร่างสถิตที่ทรงพลังยิ่งกว่าสิบหางนี่สิ แค่เป็นภาชนะแห่งโอซึซึกิพวกมันก็ทรงพลังอยู่แล้ว ถ้าได้ครอบครองปีศาจที่แข็งแกร่งกว่าสิบหางนี่จะน่ากลัวขนาดไหน

 

 

 

"จำได้หมดแล้วใช่ไหม ?"

 

 

 

"ใช่ จะให้ผมไป..."

 

 

 

"น่าเสียดายที่จริงตัวเราก็อยากแทรกแซงและบอกที่อยู่ในปัจจุบันขององค์กรคาระให้กับเธออยู่หรอกนะ ทว่าถ้าทำแบบนั้นความสนุกของเจ้าและคู่หมั้นของเจ้าคงหมดความน่าสนใจ"

 

 

 

 

เขายักไหล่ ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงตื่นตูมร้อนรนจนขอให้ชายชราช่วยเหลือ หลังจากรับรู้เรื่องราวในปัจจุบัน ทว่าตัวเขาที่มาได้ถึงขนาดนี้แล้วแม้จะไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับองค์กรคาระอยู่เลยก็ตาม แต่จะให้ยอมแพ้ก่อนเวลาคงไม่ใช่ที่

 

 

 

จะบอกว่ามันคือทิฐิก็ได้ แต่ตัวเขาที่จะเป็นผู้แข็งแกร่งที่สุดจะมายอมให้คนอื่นตัดหน้าไปได้ยังไง อีกอย่างต่อให้เขาแพ้ก็ใช่ว่าโลกนินจาจะพินาศนี่นา ยังไงเขาก็มีแผนการสำรองไว้อยู่ในหัวมากมายนับไม่ถ้วน ใครจะยอมให้สิ่งที่เขารักสิ่งที่เขาต้องการปกป้องต้องพังทลายด้วยน้ำมือพวกมัน

 

 

 

"แค่นี้ใช่ไหม ?"

 

 

 

"ใช่ เอาละเราไม่รบกวนเธอแล้วพ่อหนุ่ม ยังไงก็ระวังตัวด้วย โดยเฉพาะแผนการที่เธอกำลังจะทำนั่นมันอันตรายมาก"

 

 

 

คาซึยะพยักหน้าตอบรับ ไม่นานนิมิตแห่งฝันก็แตกสลาย ร่างของคาซึยะที่นอนหมอบอยู่บนเตียงก็ค่อยๆลุกขึ้น เขามองไปที่ข้างกายแต่ไม่พบแฟนสาวอยู่ พอมองไปที่สภาพของตัวเองที่กลับมาสมบูรณ์ก็แปลกใจ

 

 

 

"แขนงอก..."

 

 

 

ดูท่าเขาจะใช้เวลาในห้วงแห่งฝันนานพอสมควร เขาลุกจากเตียงยืดเส้นยืดสาย พอส่องไปที่กระจกก็ต้องแปลกใจเมื่อพบว่าใบหน้าของเขาเริ่มมีหนวดเคลาขึ้นมาให้เห็นบางๆ แถมส่วนสูงก็ดูเพิ่มขึ้นเล็กน้อย ดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น

 

 

 

เขาออกจากห้องและหาคนในบ้านไม่นานเขาก็พบหญิงสาววัยสิบสามสิบสี่ปีผมสีขาวร่างกายซูบผอมเล็กน้อยใบหน้าดูหม่นหมองทว่ามันกลับไม่สามารถปกปิดความงดงามของเธอได้ เธอกำลังทำอาหารอยู่ในครัว พอเธอสัมผัสได้ว่ามีคนเดินมาก็หันไปมองชายหนุ่ม ซึ่งไม่นานเธอก็ยิ้มออกมาทั้งน้ำตาและวิ่งเข้ามาสวมกอดเขาไว้

 

 

 

"ฮึก~เป็นห่วงมากเลย"

 

 

 

"ผมหลับมานานแล้วสินะ"

 

 

 

"หนึ่งปีเลยละ"

 

 

 

"หาาาาาา!!!"

 

 

 

ก็ว่าอยู่ทำไมเธอถึงทำท่าทางดีใจขนาดนี้ ดังนั้นเขาจึงถามเธอกับหนึ่งปีที่ผ่านมาทันที พอเขารู้ว่าตอนนี้หมู่บ้านกำลังอยู่ในช่วงสงบสุขเขาก็โล่งใจ จะมีปัญหาก็ตรงกลุ่มนักเรียนที่เขาดูแลนี่แหละ แต่ยังดีที่มีฮินะเข้าไปดูแลแทนเขาที่นิทรามาหนึ่งปีเต็ม

 

 

 

แต่ว่าเขาไปที่ห้วงแห่งความฝันแค่ไม่กี่ชั่วโมงเองนี่ แถมการพูดคุยของเขากับชายชราก็ไม่ได้ยาวนานขนาดนั้นเลยด้วย มันเป็นเพราะอะไรกันนะ เขาลองสำรวจร่างกายของคนเองก็พบว่าดวงตาจุลทัศน์ของเขาหายไป

 

 

 

ดวงตาของคาซึยะเริ่มหมุนวนไปมาก่อนจะเปลี่ยนเป็นเนตรสังสาระ ก่อนที่เขาจะมองไปที่กระจกและก็เริ่มแปลกใจเมื่อพบว่าเนตรสังสารของเขามีสีฟ้าครามเรืองแสงเข้ามาแทนที่ แถมยังได้ความสามารถแปลกๆมาด้วย

 

 

 

พอเขาลองใช้ก็พบว่าตนเองเห็นภาพแปลกๆหลายสิบภาพ ซึ่งน่าจะเป็นภาพในอนาคตที่จะเกิดภาพทั้งสิบก็คือภาพที่น้องชายของเขาหรือชิซุยกำลังวิ่งมาบอกกับเขาเรื่องภารกิจของวันพรุ่งนี้

 

 

 

"มีอะไรหรือเปล่าคาซึคุง ?"

 

 

 

"เปล่าไม่มีอะไร ผมหิวแล้วละหาอะไรให้กินหน่อยสิ"

 

 

 

"อื้มไปอาบน้ำล้างเนื้อล้างตัวรอได้เลย!"

 

 

 

คาซึยะปิดการใช้เนตรและก้มลงไปหอมแก้มแฟนสาวก่อนจะไปอาบน้ำทำความสะอาดร่างกายตนเอง เมื่อถอดเสื้อผ้ามองดูสภาพตนเองที่ยังปกติสมบูรณ์ดีก็เริ่มแปลกใจ

 

 

 

แต่คิดไปก็ปวดหัวและรีบอาบน้ำอาบท่าไปทานอาหารคุยกับเธอถามเรื่องคนอื่นๆเมื่อพบว่าทุกคนออกไปทำภารกิจ ลูกสาวไปเรียน เขาจึงชวนฮินะออกไปเดทที่ย่านการค้าในหมู่บ้านเพื่อให้เวลาแก่แฟนสาวผู้น่ารักคนนี้บ้าง

 

 

 

ดังนั้นเมื่อฮินะตรวจสอบแล้วว่าแฟนหนุ่มของเธอไม่ได้มีปัญหาด้านสภาพร่างกายจึงอนุญาติ ทั้งคู่จึงออกไปเดท ซื้อนู่นซื้อนี่และแวะไปเยี่ยมพ่อตาและคนในตระกูลฮิวงะด้วย ทั้งคู่ได้พูดคุยกันเรื่องอนาคตเช่นการแต่งงานของพวกเขาที่จะจัดขึ้นหลังทั้งคู่อายุสิบหก

 

 

 

ถ้าเป็นคนอื่นอาจจะถูกมองว่าเร็วเกินไป ทว่าทางบ้านอุจิวะและฮิวงะนั้นต้องการควาทกลมเกลียวขจัดความขัดแย้งของทั้งสองตระกูลและเริ่มกลับมาเป็นตระกูลพี่ตระกูลน้องเฉกเช่นในอดีต

 

 

 

เรื่องนี้อาจจะต้องใช้เวลาปรับตัวกันอยู่บ้าง แต่ถ้าคาซึยะและฮินาโมริแต่งงานกันก็ถือว่าการสานสัมพันธ์ของทั้งสองตระกูลเป็นการเริ่มต้นใหม่อย่างแท้จริง ทีนี้ต่อให้กลุ่มหัวรุนแรงในตระกูลทั้งสองจะไม่เห็นด้วยยังไง ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าอาชูร่าแห่งอุจิวะและกับองค์หญิงแห่งฮิวะนั้นคู่ควรกันราวกับกิ่งทองใบหยก

 

 

 

หลังจากพูดคุยและทานอาหารเที่ยงเสร็จเขาและฮินะก็ออกจากตระกูลฮิวงะและเดินไปที่สำนักงานใหญ่ของหมู่บ้าน เพื่อรายงานตัวแก่โฮคาเงะ หลังจากนั้นทั้งคู่ก็ยังไปหาคนอื่นๆ เช่นกลุ่มเพื่อน คนรู้จักเพื่อให้พวกเขาหายเป็นห่วง

 

 

 

"เอาละคืนนี้เราจะไปดินเนอร์ที่ไหนกันดี ?"

 

 

 

"แล้วแต่คาซึคุงเลยแล้วกัน"

 

 

 

หลังจากพาแฟนสาวไปออกเดทอย่างสนุกนานจนมืดค่ำ เขาก็เริ่มกลับไปควบคุมโทบิเพื่อไปหาคนรักอีกคน ไม่รู้ว่าหลังจากผ่านไปหนึ่งปีทางนัันเป็นยังไงบ้าง ตอนนี้เขาค่อนข้างร้อนรนไม่น้อยเลยละ

 

 

 

'ขอให้เธอปลอดภัยนะโคนัน'

 

 

เข้าสู่จุดเริ่มต้น!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว