ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่15(ปัน ต้อง) เมื่อได้พบเจอ 100% (แก้ไข)

ชื่อตอน : ตอนที่15(ปัน ต้อง) เมื่อได้พบเจอ 100% (แก้ไข)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.1k

ความคิดเห็น : 37

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มี.ค. 2559 12:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่15(ปัน ต้อง) เมื่อได้พบเจอ 100% (แก้ไข)
แบบอักษร

 

ทำไมนะผมต้องมาเจอกับผู้ชายคนนี้อีกทำไมเขาถึงเป็นพ่อของอาร์ตหึ ลูกไม่หล่นไม่ไกลต้นจริงๆพ่อเป็นยังไงลูกอย่างนั้น
"หรือมันไม่จริงลากูกับมึงเอากันแล้วคนเอากันเขาเรียกว่าผัวเมียนิ"


"แต่กูไม่เต็มใจ"
ผมไม่เต็มใจสะหน่อย
"หึ"


"มึงมันเลวเลวทั้งมึงและลูกมึงทำกับกูไม่พอใช้มั้ยถึงได้ให้ลูกมึงทำกับลูกกู ทำไมกูทำอะไรให้มึงวะถึงได้ทำร้ายคนที่กูรัก มึงทำกับกูความแค้นเหี้ยไรของมึงนะอย่ามาลงที่ลูกกูกูขอร้องเขายังเด็ก ฮึก"


ทำไมนะน้ำตาของผมถึงต้องเสียให้กับคนคนนี้ทั้งทั้งที่เขาไม่ได้สำคัญอะไรกับผมเลย(รึเปล่า)
ร่างสูงไมพูดอะไรเพียงแต่มองหน้าของร่างบางแล้ว   แล้วกระชากร่างบางไปกับเขา


"นี้มึงจะพากูไปใหน ปล่อยนะ!"


"มึงบอกเองไม่ใช้เหรอว่าจะทำอะไรให้ลงที่มึงกูก็กำลังจะทำ"


จิตใจเขาทำด้วยอะไรถึงได้ทำกับผมแบบนี้ผมก็คนนะเจ็บเป็น
เขาลากผมขึ้นรถแล้วพามาที่คอนโดหนึ่งเขาพาผมเข้ามาในห้องแล้วลากผมเข้ามาในห้องนอน


"มึงจะทำอะไร อย่านะ"


ผมกระเถิบหนีผู้ชายคนนี้แต่ยิ่งหนีก็เหมือนยิ่งเข้าไกล้
"กูว่าเรื่องของเรามันก็นานแล้วมึงจบๆไปไม่ได้เหรอวะต่างคนต่างอยู่ แค่นั้นมึงยังไม่พอหรือไง กูเจ็บ"
ประโยคสุดสุดท้ายผมพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา


"ก่อนจบกูว่าเรามาทำอะไรสนุกๆก่อนดีกว่า"

ต่อ
"มึงจะไม่ยุ่งกับกูและลูกอีกใช้มัย"
เราจะไม่ต้องเจอ ไม่คุย เจอกันก็ทำเป็นไม่รู้จักใช้มั้ย


"แค่เรื่องของเราส่วนลูก เขาเป็นคนตัดสินใจเองไม่ใช้กู"
แล้วร่างสูงกับร่างบางก็เริ่มบรรเลงบทรักกันโดยร่างสูงหารู้มั้ยว่าร่างบางนั้นขมขื่นแค่ไหน


"ยะ ทำแรงๆอ๊า อ๊ะ"


"มึงนี้ยังฟิตเหมือนเดิมจริงๆ อืม อ่าาา"


"อย่าอ๊ะแตกใน"


"ได้ครับกูจะแตกในให้ดู"


นินี้ทำไมถึงเป็นคนแบบนี้นะนี้ไม่คิดถึงใจคนอื่นบ้างหรือไงว่ายอมให้ข่มเหงร่างกายแล้วยังจะเอาอะไรกับเขาอีก แค่นี้ยังไม่พอหรือไงหรือต้องให้เหมือนกับเรื่องเมื่อหลายปีก่อนถึงจะสะใจต้องทำให้เขาป่นปี้ก่อนใช้มั้ย ต้องทำให้อีกชีวิตเกิดมาก่อนเหมือนครั้งที่แล้วหรือไงถึงจะหยุดต้องให้เหมือนตอนเกิดตั้มใช้มั้ยถึงจะพอใจ ผมไปทำกำอะไรกับเขาไว้นะ


บทเพลงรักบรรเลงไปอย่างเชื่องช้าบรรเลงจบแล้วก็เริ่มบรรเลงใหม่จนในที่สุดร่างบ่างก็ต้องยอมแพ้ไป
หลังจากที่ร่างบางสลบไปแล้วสั้นร่างสูงก็เข้าไปอาบน้ำและไม่ลืมที่จะเช็ดตัวให้คนที่นอนอยู่บนเตียงแล้วใส่เสื่อผ้าให้


"ฉันไม่อยากทำอย่างนี้หรอกนะแต่มันจำเป็น ฉันรักนายมากแต่นายกลับหนีฉันไปพร้อมลูกรู้มั้ยว่านายทำให้ฉันโกรธ แต่ก็รักนายอยู่ดี เมียของฉัน"


ร่างสูงพูดกับร่างที่กำลังนอนหลับอยูถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะพูดต่อหน้าแต่ก็ . . ไม่มีความกล้าพอ
ร่างบางรู้สึกถึงบรรยากาสที่เปลี่ยนไปของรอบห้องแสงแดดที่เคยทะแยงตากลับเริ่มมืดลงและในที่สุดก็ไม่มีแสงของตะวันแต่กลับแทนทีด้วนแสงจันทรา


ร่างบางมองที่รอบห้องรวมถึงที่นอนก็ไม่มีห้องน้ำก็ไม่ได้ยินเสียงอาบน้ำ (เขาคงไปแล้ว)นี้คือสิ่งที่ร่างบางคิดเขาลุกออกจากเตียงร่างบางสำรวจรางกายตัวเองกลับพบว่าเขาได้ใส้เสื้อผ้าของตัวเองแถวคราบน้ำคาวที่หว่างขาเขาก็ไม่รู้สึงถึงสัมผัสนั้นหรื่ว่าเขาจะเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้แล้วจะทำไปเพื่ออะไร?


"เป็นอะไรทำหน้าเครียดเชียว"
ร่างบางหันไปมองร่างสูงเท่านั้นไม่พูดอะไรเก็บความสงใสไว้ในใจแต่แล้วก็เป็นร่างบางที่เป็นคนทำลายความเงียบ


"ที่นี้ก็ปล่อยกูได้แล้วสิ กูยอมให้มึงเอากูแล้วนิแล้วอย่างมายุ่งกับกูอีก"


ขอให้เรื่องของเรามันจบกันที่ตรงนี้ตรงที่เขาจะไม่รู้เรื่องของผมและลูก


"ทำไม?"
"เพราะกูเกลียดมึงไง"
"ถ้าเกลียดนักแล้วจะเก็บเด็กนั้นไว้ทำไม"


นี้เขาหมายถึงเรื่องอะไรกันหรือหมายถึงตั้มนี้เขารู้ได้ไงแต่เขาไม่รู้ว่าผมท้องได้นิแล้ว โอ๊ยยยคิดแล้วปวดหัว


ร่างบางแสร่งทำเป็นไม่รู้อะไรทั้งที่ในใจมันร้อนเป็นไฟแต่ก็ต้องแสร่งตอบออกไป


"นิหมายถึงเรื่องอะไรอย่ามาพูดพล่อยๆนะแล้วที่พูดนี่หมายความว่าไงกัน"
ร่างบางแสร่งถามไปทั้งที่ในใจก็รู้ว่าเรื่องอะไร
"ฉันคิดว่านายรู้นะ"
"นิถ้าไม่บอกจะรู้มั้ยละ กูไม่ได้ฉลาดเหมือนไอสไตล"
"จิ๊ ก็เรื่องลูกของเราไง ตั้มเป็นลูกของกูกับมึงใช้มั้ย"
นี่เขารู้ได้ยังไงกัน ไม่! ผมไม่มีวันยกตั้มให้กับเขาเด็จขาด!


"มึงจะบ้าหรือไงกูเป็นผู้ชาย"
"ตั้มก็เป็นผู้ชาย"
นั้นสินะตั้มเป็นผู้ชายยังท้องได้เลยแล้วผมละ


"เขาไม่ใช้ลูกมึง"


จู่ๆน้ำตามันก็ใหลมาเองโดยอัตโนมัตินี่ผมเป็นอะไร


"ถ้าไม่ใช้กูแล้วจะเป็นใคร"


"ใครก็ได้ มึงเคยบอกไม่ใช้เหรอว่ากูร่าน"


"นิ อย่ามาประชดฉันนะ"


ผมไม่ได้ประชดสะหน่อยมันคือเรื่องจริงเขาเคยพูดกับผมแบบนี้


"กูไม่ได้ประชด"


"แค่บอกว่าลูกกูเนี้ยมันยากนักหรือไง!"

เมื่อร่างบางไม่ยอมพูดจึงทำให้เขาโมโหเลยพูกออกไปแบบไม่ยั้งคิด
"ใช้!มันยากเพราะกูเกลียดมึงเกลียดจนไม่อยากให้มึงมาเป็นพ่อของตั้ม"


"เกลียกกูมากขนาดนี้เลยเหรอ"


"ใช้ เขาไม่ควรรู้ว่าเขาเกิดมาจากการข่มขืนและคนนั้นคือมึง"


"นั้นสินะ"
นั้นสินะ ลูกเขาไม่ควรรู้จริงๆว่าพ่อของเขาเลวกับแม่ของเขาแค่ไหน

$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$

มาแล้วนะคะนักอ่านทุกคน

มาให้แล้วอีกครึ่งนะ555

 

มาแก้ไขส่วนท้ายนะนักอ่านแล้วตอนต่อไปไม่พรุ่งนี้ก็วันนี้ตอนค่ำ

ความคิดเห็น