email-icon

สวัสดีค่ะนักอ่านทุกคน ไรท์ชื่อบ๋อมแบ๋มนะคะ ขอบคุณที่ชอบนิยายที่ไรท์เขียนนะคะ และก็ขอบคุณทุกเม้นและแรงสนับสนุนจากทุกคนด้วยนะคะ ช่วงนี้โรคระบาด ดูแลรักษาสุขภาพด้วยนะคะ ❤️ นามปากกา 👉 BombyZhan  👉BomH.Won 

ตอนที่7 สมัครเรียน

ชื่อตอน : ตอนที่7 สมัครเรียน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 299

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 18 เม.ย. 2563 06:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่7 สมัครเรียน
แบบอักษร

 

 

เมื่อทั้งสองร่างออกมายังห้องแต่งตัว ร่างของมาวินก็รู้สึกอ่อนเพลียนิดหน่อย เมื่อถูกชายหนุ่มตรงหน้านี้รังแก ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินออกจากห้างสรรพสินค้าแล้วขึ้นรถยนต์สุดหรูขับออกไปยังจุดหมายปลายทาง

 

เสียงเครื่องยนต์ขับเคลื่อนมาจอดเทียบหน้าโรงเรียนแห่งหนึ่ง ร่างของจักรภัทรจึงหันมามองคนตัวเล็กที่นั่งข้างตัวเอง แล้วยื่นตัวเข้าไปใกล้อีกฝ่าย ทำให้ใบหน้าของทั้งคู่ใกล้กันมากขึ้น คนตัวเล็กรีบหลับตาลงทันทีเมื่อคนตัวโตทำท่าทางเหมือนกำลังจะจูบตัวเอง ก่อนจะรู้สึกตัวว่าเข็มขัดที่รัดตึงอยู่ที่หน้าท้องปลดออก ดวงตากลมโตจึงค่อยๆลืมขึ้นอย่างกล้าๆกลัวๆ 

 

"เป็นอะไร หืม.." 

 

เอ่อ.. ปะ.. เปล่าครับ ผมแค่รู้สึกเหมือนอะไรเข้าตา.. "

 

มาวินพูดก่อนจะหันไปทางอื่นอย่างรู้สึกเขินอาย ใบหน้าเนียนหวานกลับขึ้นสีอย่างน่ามอง ทำให้ริมฝีปากหนายกยิ้มขึ้นอย่างพอใจ ที่ตัวเองได้แกล้งคนตัวเล็ก ก่อนที่ชายหนุ่มจะพูดขึ้น

 

"ถึงโรงเรียนแล้ว ลงเถอะ เดี๋ยวฉันพาไปสมัครเรียน" 

 

"ครับ.." 

 

ร่างของจักรภัทรและมาวินก็เดินลงมาจากรถ ก่อนที่ทั้งสองจะเดินเข้าไปยังข้างในโรงเรียนที่ตอนนี้เต็มไปด้วยเสียงผู้คนมากมายที่มาสมัครเรียนด้วยเช่นกัน

 

ตอนนี้ภายในโรงเรียนมัธยมปลายเต็มไปด้วยคนมากมายมาออกันที่หอประชุมโรงเรียน และก็มีพวกผู้หญิงกลุ่มหนึ่งที่กำลังนั่งอยู่ใต้ตึกเรียน กำลังมองมายังทั้งสอง ทำให้มีแต่คนมองตามแล้วกระซิบกระซาบกันทั้งหญิงและชายที่พากันนั่งอยู่แถวนั้น

 

"ใครวะหล่อจังเลยแก ดูดิมากับเด็กที่อายุเท่าเราเลยอ่ะ" 

 

"เออ ใช่ๆ หล่อมากเลยอ่ะแก หรือเขาจะเป็นพี่ชายเด็กคนนั้นกัน" 

 

"พี่ชายก็ดีอ่ะดิ ช่วงนี้ยิ่งมีแต่เพศเดียวกันที่ไปรักกันชอบกันหมดแล้ว" 

 

"หูย.. ถ้าเป็ยอย่างนั้นก็เสียดายแย่เลยล่ะสิ" 

 

"อื้ม แต่ฉันว่านะ ถ้าสองคนนั้นไม่ใช่พี่ชายน้องชายกันนะ ฉันว่าเขาสองคนก็เหมาะกันดีออก" 

 

"ฮ่าๆ แกนี่สาววายของจริงสินะ" 

 

"แน่นอน~ คิกคิก" 

 

เสียงพูดคุยของเหล่าสาวๆดังมาจากกลุ่มที่มองมายังทั้งสอง และก็ทำให้ทั้งสองได้ยินประโยคต่างๆอย่างชัดเจน ทำให้คนตัวเล็กรู้สึกขัดเขินยังไงไม่รู้ เพราะเขาก็ไม่รู้ว่าตัวเองมาในฐานะอะไรกับชายหนุ่ม

 

"เป็นอะไรไป หืม.." 

 

ชายหนุ่มเอ่ยถามคนตัวเล็กเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเงียบไป จึงได้เห็นกับใบหน้าที่ขึ้นสีอีกครั้ง เมื่อรู้ว่าคนตัวเล็กก็ได้ยินเช่นเขาเหมือนกัน ทำให้ชายหนุ่มยกยิ้มขึ้นอย่างพอใจ

 

 "ปะ.. เปล่าครับ.." 

 

คนตัวเล็กตอบอีกฝ่ายแก้เขิน ก่อนที่จะมองไปเห็นอีกกลุ่มที่เป็นผู้ชายกำลังมองมาและบางคนก็ขยิบตาให้อย่างหยอกเย้า ชายหนุ่มหันมาก็เจอเข้ากับพวกเหล่าเด็กผู้ชายกำลังจะจีบคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างๆ ร่างสูงจึงตัดสินใจเดินเข้าไปหาทิ้งให้คนตัวเล็กยืนงงกับการกระทำของชายหนุ่มที่เดินจากไป

 

"มองอะไร! " 

 

เมื่อจักรภัทรเดินเข้ามาใกล้พวกเด็กหนุ่มก็เอ่ยถามเสียงเข้มทันที ทุกคนที่นั่งอยู่ตรงนั้นรู้สึกขนลุกขึ้นมาทันที ก่อนที่จะมีคนหนึ่งเอ่ยขึ้นมาอย่างกล้าๆกลัวๆ

 

"เอ่อ.. พวกผมมองนกที่อยู่บนต้นไม้ตรงนั้นน่ะครับ" 

 

"งั้นหรอ?" 

 

เสียงเข้มของชายหนุ่มยังเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง เมื่อเด็กผู้ชายคนนั้นตอบข้อมูลที่เป็นเท็จ ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้เด็กผู้ชายที่พูดขึ้นคนแรกอีกครั้ง

 

"เอ่อ... จะ..จะทำอะไรครับ.." 

 

"หึ! อย่ามายุ่งกับคนของฉัน ฝากบอกเพื่อนพวกเธอด้วย!" 

 

ชายหนุ่มก้มลงไปเอ่ยกระซิบใกล้หน้าเด็กคนนั้นเบาๆ ทำให้เด็กผู้ชายคนนั้นตัวเริ่มสั่นอย่างรู้สึกกลัว เพราะเสียงของอีกฝ่ายเหมือนคนที่หวงของมากๆ เด็กคนนั้นจึงพยักหน้าหงึกหงักอย่างรวดเร็ว ทำให้พวกเด็กผู้ชายรอบข้างหยุดนิ่งกันเป็นแถบ ก่อนที่ร่างบางของมาวินจะรีบวิ่งมาหาชายหนุ่มทันทีและเอ่ยถามขึ้น

 

"มีอะไรกันหรือเปล่าครับ?" 

 

คนตัวเล็กพูดเสร็จก็รู้สึกว่าบรรยากาศรอบข้างนั้นเงียบสงัด เหมือนกับไม่มีใครอยู่ตรงนี้ ก่อนที่ชายหนุ่มจะหันมามองคนตัวเล็กด้วยรอยยิ้ม ทุกคนในที่นั้นก็ต่างยิ้มหัวเราะออกมาแห้งๆพร้อมกกับมีคนพูดบอกกับคนตัวเล็กขึ้น

 

"ปะ.. เปล่าๆแฮะๆๆ" 

 

"อ่าา.. ครับ.. นึกว่ามีอะไรกันซะอีก.." 

 

"เราไปยื่นใบสมัครกันเถอะ กินเวลามามากแล้ว" 

 

เสียงเข้มเอ่ยออกมาบอกกับคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างๆ ก่อนที่มือหนาจะยื่นไปจับมือเรียวเล็กนั้นพร้อมกับจูงเดินออกไปจากตรงนั้นทันทีโดยไม่สนใจสายตาหลายคู่ที่มองมาหลากหลายอารมณ์ มีทั้งแปลกใจ มีทั้งความรู้สึกที่ฟินเมื่อทั้งสองคนอยู่ด้วยกัน

 

ร่างของทั้งสองเดินออกมาจากตรงนั้นเสร็จ ก่อนจะเดินเข้าไปยังหอประชุมที่มีเหล่านักเรียนใหม่เต็มไปหมด ทั้งคู่เดินเข้าไปยังโต๊ะที่เขียนว่ารับสมัครนักเรียนที่ไม่เคยเรียนที่นี่มาก่อน ร่างสูงจึงพาคนตัวเล็กเข้าไปสมัครแล้วให้คนตัวเล็กกรอกข้อมูลส่วนตัวลงไปในใบสมัคร ก่อนจะยื่นส่งให้กับคุณครูผู้ดูแล พร้อมกับชายหนุ่มหันมาบอกให้กับคนตัวเล็กไปรอเขาที่อีกมุมหนึ่งก่อน เขามีธุระจะคุยกับคุณครูคนนี้

 

"เธอไปรอฉันตรงนั้นก่อน ฉันมีอะไรจะคุยกับครูคนนี้หน่อย

 

คนตัวเล็กพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะเดินไปยืนอีกมุมหนึ่ง ชายหนุ่มหันมาหาคุณครูผู้หญิงคนสวยนี้ ก่อนจะเห็นอีกฝ่ายยิ้มให้อย่างเขินอาย เมื่อคิดว่าชายหนุ่มสุดหล่อตรงหน้านี้จะมาจีบเธอ

 

"สมัครแล้วเข้าเรียนได้เลยมั้ยครับ" 

 

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอีกฝ่ายขึ้นโดยไม่รีรอ ก่อนที่หญิงสาวจะขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ พร้อมกับอุทานเสียงหลงขึ้นต่อหน้าชายหนุ่ม

 

"คะ? "

 

"ผมถามว่าสมัครเรียนแล้วเข้าเรียนได้เลยมั้ยครับ" 

 

"เอ่อ.. ยังไม่ได้ค่ะ คือตอนนี้พึ่งยื่นแค่ใบสมัคร เด็กใหม่ยังไม่ได้สอบวัดระดับ ก็เลยเข้าเรียนยังไม่ได้ค่ะ" 

 

"ต้องการเท่าไหร่?" 

 

"คะ?" 

 

หญิงสาวญตอบกลับอย่างไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายจะสื่อความหมายแบบไหนกันแน่ เธอเริ่มที่จะตามอีกฝ่ายไม่ทันแล้วสิ

 

"ต้องจ่ายเท่าไหร่ถึงจะเข้าได้เลย" 

 

"เอ่อ.. เรื่องนี้.. "

 

"ล้านนึงพอมั้ย" 

 

"!!!" 

 

ชายหนุ่มเอ่ยถามอีกฝ่ายขึ้น ก่อนที่หญิงสาวที่นั่งอยู่ต่อหน้าเขาจะอึ้งไปในทันที เมื่อชายหนุ่มเสนอราคาที่ไม่มีใครกล้าที่ปฏิเสธแม้แต่เธอเอง 

 

"ว่าไงครับ" 

 

ชายหนุ่มเอ่ยถามอีกฝ่ายขึ้นอีกครั้ง เมื่อไม่มีเสียงตอบรับมาจากหญิงสาว ก่อนที่เธอจะยกยิ้มขึ้นอย่างหวานหยดก่อนจะพูดขึ้น

 

"พะ.. พอค่ะ เดือนหน้าเปิดเทอม ให้ลูกของคุณมาเรียนได้เลยค่ะ" 

 

หญิงสาวพูดขึ้น แต่กลับมีประโยคหนึ่งที่ทำให้คิ้วหนาของชายหนุ่มกระตุก ขากลับไม่พอใจผู้หญิงตรงหน้าคนนี้ ก่อนที่เสียงเข้มจะเอ่ยบอกกับอีกฝ่ายขึ้นทันที

 

"เด็กคนนั้นไม่ใช่ลูกของฉัน และฉันก็ไม่อยากได้เธอมาเป็นลูกด้วย จำเอาไว้ซะ!" 

 

"เอ่อ.. คะ.. ค่ะๆ ฉะ.. ฉัน.." 

 

"มีอะไรกันอีกหรือเปล่าครับ?" 

 

หญิงสาวรู้สึกเริ่มที่จะกลัวชายหนุ่มแล้ว ก่อนที่จะมีเสียงเล็กหวานดังขึ้น ทำให้เธอถอนหายใจอย่างโล่งอก พร้อมกับสายตามองไปยังคนตัวเล็กที่ชายหนุ่มไม่อยากได้เป็นลูก ก็รู้เลยว่าอีกฝ่ายน่ารักแค่ไหน ถ้าไม่บอกว่าเป็นผู้ชายเธอก็นึกว่าเป็นผู้หญิงอย่างที่ทุกๆคนคิดเหมือนกัน

 

"ไม่มีอะไร กลับกันเถอะ แล้วฉันจะมาหาใหม่พร้อมกับของที่ฉันบอก" 

 

ชายหนุ่มหันมาบอกคนตัวเล็ก ก่อนที่ประโยคหลังจะหันไปบอกกับหญิงสาว พร้อมกับมือหนายื่นไปจับมือเรียวเล็กแล้วดึงให้เดินตามร่างสูงออกไปจากตรงนั้นโดยไม่หันมามองสายตาคู่อื่นที่มองมา

 

ร่างของทั้งสองเดินออกมาจากโรงเรียน ก่อนจะเดินมาขึ้นรถ ชายหนุ่มรีบสตาร์ทเครื่องยนต์แล้วขับออกไปทันที ทำให้คนตัวเล็กไม่เข้าใจกับการกระทำของคนตัวโต

 

ใช้เวลาไม่นาน รถยนต์สุดหรูก็ขับเคลื่อนมาจอดยังหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ ร่างสูงจึงเดินลงมาจากรถและเดินเข้าไปด้านในทันที ทิ้งให้คนตัวเล็กนั่งงงงวยอยู่ในรถคนเดียว 

 

เมื่อคนตัวเล็กเดินเข้ามายังภายในคฤหาสน์ก็ไม่เห็นคนตัวโตแล้ว ร่างบางจึงเดินเลี้ยวไปถามป้าแม่บ้านในห้องครัว

 

"เอ่อ.. เห็นคุณเชษฐ์มั้ยครับ" 

 

"คุณเชษฐ์ขึ้นไปชั้นบนแล้วค่ะ น่าจะอยู่ที่ห้องทำงาน" 

 

"ขอบคุณมากครับป้า" 

 

"เดี๋ยวค่ะคุณวิน" 

 

"ครับ? "

 

"ระวังตัวด้วยนะคะ ตอนคุณเชษฐ์โกรธ

 

"น่ากลัวมากเลยค่ะ" 

 

"อ่าา.. ขนาดนั้นเลยหรอครับ" 

 

"ใช่ค่ะ ถ้าคุณวินไม่มีธุระอะไรด่วน ป้าว่าให้คุณเขาใจเย็นๆก่อนคุณวินค่อยไปหาดีกว่ามั้ยคะ" 

 

"ขอบคุณป้าณีมากครับ" 

 

คนตัวเล็กเอ่ยขอบคุณหญิงวัยกลางคนที่มีนามว่าณี หรือ พรรณี เเป็นแม่บ้านที่เก่าแก่ที่สุดรุ่นพ่อแม่ของชายหนุ่ม เธอรู้นิสัยเจ้านายของตนดีว่าเป็นแบบไหน

 

"มีอะไรถามป้าได้ตลอดนะคะ" 

 

หญิงวัยกลางคนเอ่ยบอกกับคนตัวเล็ก เธอรู้สึกเอ็นดูร่างบางตรงหน้าเหลือเกิน อาจจะเป็นเพราะเธอไม่มีลูกก็เลยมักที่จะเอ็นดูเด็กน้อยที่มีหน้าตาน่ารัก 

 

ทั้งสองคนยิ้มให้กันก่อนที่คนตัวเล็กจะขอตัวขึ้นไปชั้นบน เพื่อที่จะอาบน้ำชำระร่างกายไม่ให้ตัวเองต้องเหนียวตัวตอนที่เขาทั้งสองมีอะไรที่ห้องแต่งตัว.... 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Talk 

 

มาอัพแล้วนะคะ แงงง หายไปนานเพราะไปแต่งเรื่องอื่นมาจนจบ555555 เดี๋ยวจะอัพให้เรื่อยๆนะคะ อาจจะอาทิตย์ละตอน เพราะช่วงนี้คิดอะไรไม่ออกเลย ไม่ออกเลยเจ้าค่ะ😂😂 

 

แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้าค่าาา❤️😘🙏

ความคิดเห็น