Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจนะคะ~ เรื่องที่3 เฮียน่านน้ำกับน้องข้าวสวย

น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.31 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

ชื่อตอน : น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.31 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 617

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มิ.ย. 2563 22:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.31 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว
แบบอักษร

 

 

ข้าวสวย talk's

@ห้องนอนของเขา เวลา19:00น.

 

อ่า...สวยแล้วหล่ะ ฉันหมุนตัวรอบกระจกโดยที่มีผู้ชายอีกคนนึงนั่งพิงหมอนมองฉันอยู่บนเตียง ก่อนที่ฉันจะเดินไปหยิบโทรศัพท์ของตัวเองที่อยู่ข้างเตียงและนั่งลงบนเตียงนอนนั่นแหละ

 

[Friends ship] (12)

 

ฉันกดเข้ากรุ๊ปไลน์กลุ่มของพวกเพื่อนๆค่ะและดูว่าพวกนั้นมันคุยอะไรกันบ้าง

 

Nabdaw.aw : สรุปพวกมึงคิดได้ยังเนี้ยว่าจะไปที่ไหน!?

Payu.yu : ยังว่ะ แล้วมึงอ่ะไอ้ดาวมีที่ดีๆป้ะ?

Nabdaw.aw : ฮึ! ถ้ากูรู้แล้วกูจะถามพวกมึงทำเหี้ยไรหล่ะ!?

Sun.un : มาแถวคอนโดกูก็ได้ ผับเปิดใหม่เพียบ

Awut.ut : เอาดิ่

China.na : เจอกัน

Sun.un : มารวมตัวกันที่ห้องกูก่อนนะ

Payu.yu : รุ้งไม่มาหรอ?

Nabdaw.aw : พูดห่าไรของมึง!?

Punin.in : ปัญญาอ่อน ควาย สัส

Payu.yu : เฮ้ย! ด่าแรงไปป้ะ? ไอ้ณิณ!

Sun.un : น้อยไปป้ะ?

Punin.in : กูไม่ไป รุ้งก็ไม่ไป แค่นี้แหละ!

Awut.ut : ไอ้ณิณแล้วเอยอ่ะ @Punin.in

Punin.in : พูดเรื่องห่าไรของมึง?

 

และการสนทนาก็จบเพียงแค่นั้นดูจากลักษณะแล้วพวกมันน่าจะไปคุยกันต่อที่แชทส่วนตัวนะ อ่า...หมายความว่าต้องไปหาซันก่อนสินะ?

 

"....." ฉันหันหน้าไปมองผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างหลังตัวเองด้วยสายตานิ่งๆ

"ครับ?" เขาขานรับมาในทันที

"ไปส่งน่ะ...." ยังพูดไม่ทันที่จะจบประโยคที่ว่า ไปส่งหน่อยดิ๊ เลยค่ะ เขาก็...

 

พรึ่บ! เด้งตัวขึ้นอย่างกับมีสปริงติดหลังและลุกขึ้นไปแต่งตัวในทันที

 

@บนรถของเขา เวลา19:20น.

 

ตอนนี้ขึ้นมานั่งบนรถของเขาเป็นที่เรียบร้อยรถค่อยๆเคลื่อนตัวออกจากลานจอดรถของคอนโดค่ะ

 

"ว่าแต่ว่า...จะให้เฮียไปส่งที่ไหนหรอคะ?" เขาถามมา

"R condo สาขาสี่" ฉันตอบไปให้ตรงประเด็น

"ค่ะ..คะ?" ทำไมต้องถึงต้องเสียงสั่นด้วย?

"R condo สาขาสี่!!" ฉันจึงตอบไปอีกครั้งนึงน้ำเสียงดังหงุดหงิด

"ไปทำอะไรที่นั่นหรอคะ? เฮียก็นึกว่าข้าวจะไปผับเลยซ๊ะอีก?" ถามมากจริง

"ยุ่งไรด้วย!" ไม่ใช่ลืมว่าต้องด่าคำว่า เสือก นะคะแต่...ก็คิดว่าคำนี้มันแรงไปอ่ะเพิ่งคิดได้ตอนที่ได้สติคุยกับเขาดีๆอ่ะค่ะแต่...ก็ไม่รู้ว่าจะคุยดีๆกับเขาแบบนี้ได้อีกนานเท่าไหร่นะคะ

"เฮียแค่...อยากรู้เองค่ะ ไม่ต้องตอบก็ได้ค่ะ" ทำไมชอบพูดกดดันฉันจังว๊ะ!?

"ไปรวมตัวที่ห้องไอ้ซันก่อนไปผับ! พอใจยัง!?" ฉันตอบเขาไปในประโยคแรกและถามเขาไปในประโยคหลัง

"อ่า...ค่ะ พอใจมากเลยค่ะ" มันตอบคำถามของฉันมา

 

@R condo สาขา4 เวลา20:00น.

 

"ข้าวคะ...เสร็จตอนไหน โทรหาเฮียได้ไหมคะ?" จะเอาห่าไรอีกว๊ะเนี้ย!?

"ไม่รู้บอกแล้วไงว่าถ้าดึกก็ไม่กลับ! กูไปและ!" ฉันพูดไปเพียงแค่นั้นก็ลงจากรถมาในทันที

 

ฉันรักเขาอยู่บอกไปแล้วหนิคะและยิ่งเขาทำแบบนี้ ทำดีแบบนี้กับฉันมากเท่าไหร่กำแพงที่ฉันสร้างไว้ตั้งแต่แรกที่รู้ว่า...เขาแต่งงานกับเธอคนนั้นก็ยิ่งค่อยๆพังไปมากเท่านั้น

บางทีอาจจะเป็นใจฉันที่โลเลเหลาะแหละเองด้วยหล่ะถึงทำให้ฉันให้โอกาสเขาหาหลักฐานมาพิสูจน์ความจริงเรื่องที่เขาพูด

ฉันไม่ได้เป็นคนเลวขนาดที่ว่าจะแย่งพ่อเขาผัวใครได้ถ้าผลออกมาว่าเขาเป็นพ่อเด็กจริงๆฉันก็จะเดินออกไปจากชีวิตของเขาเองและครั้งนี้ถึงเขาจะรั้งฉันไว้ยังไงฉันก็จะไม่มีทางอยู่เด็ดขาดแต่...ฉันก็ไม่ได้เป็นคนดีถึงขนาดที่ว่าจะยอมยกคนของฉันให้ใครง่ายๆเหมือนกันถ้าผลออกมาว่าเขาไม่ได้เป็นพ่อเด็กจริงๆฉันก็จะเอาคนของฉันคืนมาถึงใครจะว่าว่าฉันเป็นเมียน้อยหรืออะไรก็ชั่งเพราะเขาขึ้นชื่อว่าเป็นผัวของฉันแถมถูกกฏหมายอีกด้วยและที่สำคัญเขาเป็นของฉันก่อนที่เธอคนนั้นจะได้เขาด้วยซ้ำ! ก็แค่นี้แหละ

.

.

.

น่านน้ำ talk's

@ห้องของชะเอม เวลา20:10น.

 

"อ่ะนี่ค่ะ น้ำ" เธอพูดขึ้นมาพร้อมกับเอาน้ำมาให้ผม

"....." ผมเงียบไม่ตอบมองแต่โทรศัพท์ครับ

 

Nannam_m : นับดาวครับ น้องรักของเฮีย

Nabdaw.aw : อะไรคะ?

Nannam_m : นับดาวน้องรักของเฮียได้ไปเที่ยวกับข้าวหรือเปล่าครับ?

Nabdaw.aw : เหอะ! ก็ว่าอยู่ร้อยวันหมื่นปีไม่เคยไลน์มาหาน้องที่ไลน์มาหานับดาวเพราะว่าอิข้าวสินะ?

Nannam_m : รักจังเลยครับน้องสาวคนเดียวคนนี้

Nabdaw.aw : ไปค่ะ เฮียน่านน้ำมีไรอ่ะ?

Nannam_m : เฮียแค่อยากรู้ว่าไปที่ไหนครับ

Nabdaw.aw : หืม? ว่าจะไปที่ F club หน่ะค่ะ

Nannam_m : F club ครับๅ

Nabdaw.aw : หมดเรื่องแล้วใช่ไหมคะ?

Nannam_m : ครับ

 

"เห้อ~" ผมถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกในทันทีที่คุยกับน้องสาวของตัวเองเสร็จ

"น่านน้ำคะ?" เสียงชะเอมเรียกผมขึ้นมา

"....?" หันหน้าไปมองหน้าเธอด้วยสายตาสงสัยปนหงุดหงิดทันที เรียกทำห่าไร?

"น่านน้ำ...เอ่อ...ชะเอมคิดถึงน่านน้ำจังเลยค่ะ!" เธอพูดมา ตอแหลชิบหายเลยว่ะน้ำเสียงอ่ะ

"แต่...ฉันไม่คิดถึงเธอเลยสักนิด! กี่เดือนแล้ว?" ผมบอกเธอไปและตามด้วยถามเธอต่อ

"หืม? ลูกหรอ? ห่ะ...." ทำไมว๊ะ!?

"กี่เดือนแล้วว๊ะ!?" ผมถามเธอไปอีกครั้งเสียงดังหงุดหงิด

"ส่ะ..สี่ค่ะ สี่เดือนแล้วค่ะ" เธอตอบผมมา

"ก็แค่นี้...! ดูแลลูกเธอให้ดีๆอย่าให้เป็นอะไรก่อนเกิดเด็ดขาด...!" ผมบอกเธอไปน้ำเสียงเด็ดขาด

"น่านน้ำ ไม่ได้อยากให้ลูกฉันตายหรอกหรอ?" ห๊า...!?

"ถึงแม้ฉันจะไม่ยอมรับไอ้อิเด็กผีที่มาเกิดในท้องของเธอแต่ฉันก็...ไม่ได้เลวถึงขนาดที่จะอยากให้เด็กผีคนนี้ตายหรอกนะ...!!" เออ เห็นผมเป็นคนแบบไหนว๊ะ!?

"งั้นใครหล่ะ?" เธอถามออกมา

"อะไรใคร...?" ผมจึงถามเธอกลับ

"ฉันโดนขู่ฆ่า! รวมถึงลูกฉันด้วย!" ทันทีที่เธอพูดจบประโยค

"!!!" ดวงตาของผมก็เบิกโพลงกว้างด้วยความตกใจในทันที

 

ขู่ฆ่า? ไม่ได้นะเว้ย...! จะให้ลูกของเธอเป็นห่าอะไรตอนนี้ไม่ได้! ถัาลูกเธอตายหลักฐานของผมก็หายหมดดิ่ว๊ะ!?

 

"เธอดรอปเรียนซ๊ะและอยู่แต่ที่นี่เพราะถ้าเธอออกไปข้างนอกทั้งเธอทั้งเด็กผีจะเป็นอันตรายเอา เข้าใจใช่ป้ะ?" ผมบอกเธอไปน้ำเสียงจริงจัง

"แล้วถ้าฉันจะคลอดหล่ะ?" คิดไม่ได้จริงดิ่?

"ก็โทรมาบอกฉันดิ่!" ทำไมชอบทำให้หงุดหงิดนักว๊ะ!? เธอพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

"เออ งั้นฉันกลับแล้ว..." ผมบอกเธอไปน้ำเสียงเนือยๆเหมือนเดิม

"ไม่นอนค้างที่นี่บ้างหรอ?"

"ไม่หล่ะ..." ผมบอกเธอไปเพียงแค่นั้นก็เดินออกไปในทันที

"อย่าลืมล็อกประตูห้องนี้...และก็ห้องนอนด้วย..." ผมบอกเธอไปเมื่อเธอเดินมาส่งผมที่หน้าประตู

"อื้ม" เธอพยักหน้าขึ้นลงสองสามทีและผมก็ถอยหลังออกมา

 

ยังไงๆเด็กคนนั้นก็ต้องเกิดมาไม่ว่าจะยังไงผมก็มั่นใจว่าผมไม่ใช่พ่อ แล้ว...ถ้ามันใช่ขึ้นมาหล่ะว๊ะ!? เหี้ยเอ๊ย! แต่...ชั่งเถอะยังไงๆก็ไม่ใช่อยู่ดี...

และผมก็ขับรถไปF clubครับไปดักรอข้าวสวยออกจากผับอ่ะดิ่! เผื่อเมาไรงี้จะได้พากลับห้องครับ

.

.

.

ชะเอม talk's

@ห้องของฉัน โซนห้องนั่งเล่น เวลา20:20น.

 

"ไม่ใช่...น่านน้ำหรอกหรอ?" และถ้าไม่ใช่เขาจะมีใครอีกหล่ะ?

"เห้อ~" ปวดหัวจังเลย...

.

.

.

ข้าวสวย talk's

@F club ชั้น2 โซนVip โต๊ะ4 เวลา20:45น.

 

อ่า อยู่ดีๆซันกับอาวุธและจีนก็ไม่มาอ่ะ เป็นอะไรกันหรือเปล่าก็ไม่รู้พอฉันเข้าไปถึงในห้องซันก็รู้สึกถึงบรรยากาศมาคุแปลกๆเลยค่ะ เอ๋...? หรือฉันจะคิดไปเองนะ อืม...สงสัยฉันจะคิดไปเองหล่ะมั้ง?

 

"อึ่กๆๆๆ...! อ่า...!" ฉันกระดกเหล้าเข้าปากอย่างกระหาย

"อิข้าว...! แดกช้าๆหน่อย!" นับดาวบอกฉันมา

"ไอ้ดาวไปเต้นกันเปล่า?" เสียงของพายุเอ่ยชวนนับดาวขึ้น

"ป่ะดิ่!" นับดาวพูดขึ้นมาและพวกมันทั้งสองคนก็เดินลงไปข้างล่างทำให้บนโต๊ะนี้เหลือฉันกับกัสโซ่แค่สองคน

"โซ่ขา~" ฉันเรียกกัสโซ่ออกไปพร้อมกับซบไหล่เจ้าตัวไปด้วย

"หืม? เมาแล้วหรอครับ?" ถามอะไรออกมาถ้าฉันเมาฉันก็ต้องไม่รู้ตัวสิว่าตัวเองพูดอะไรออกไป

"ขอ...เมาได้ไหมหล่ะ? หืม? นะคะ~ วันนึง" ฉันขอร้องพร้อมกับชูนิ้วชี้หนึ่งนิ้วออกไปเป็นการบอกว่า...ฉันขอเมาวันนึงนะ

"อืมมม...เมาได้แต่ต้องอยู่ในโหมดที่ข้าวไหวนะครับ" กัสโซ่พูดมา

"เมา...ข้าวขอเมาแบบหัวราน้ำเมาแบบหลับไปเลยไม่ได้หรอ?" ฉันถามไป

"อื้อๆ" กัสโซ่ส่ายหัวส่งมาให้ฉัน ฉันจึงเอาหน้าที่ซบไหล่กัสโซ่อยู่ออก

"อะไรกัน...?" และทำหน้านิ่วคิ้วขมวดถามเจ้าตัวไป แค่จะขอลืมเขาและปล่อยใจปล่อยกายไปกับน้ำสีอำพันตรงหน้าก็...ไม่ได้เลยหรอ?

"ข้าวควรกินเหล้านะ..." ก็กินอยู่นี่ไงไม่เห็นหรอ? กินไปก็เมาไม่ได้จะกินเพื่อ?

"....?" ฉันไม่เอยถามและเลือกที่จะมองหน้ากัสโซ่อย่างสงสัยและหงุดหงิดแทน

"ไม่ใช่ให้เหล้ากินข้าว..." กัสโซ่พูดมาพร้อมมองหน้าของฉันด้วยสายตาห่วงใย

"แต่...ข้าวอยากเมาไม่ได้หรอ? ข้าวแค่อยากกินเพื่อลืมเขาเองนะไม่ได้หรอ?" ฉันพูดถามกัสโซ่ออกไป

"ลืมไม่ได้หรอกตื่นมาสร่างเมาข้าวก็ต้องคิดถึงมันอยู่ดี...ถ้ามันอยู่ที่หัวของข้าวก็อาจจะมีวันที่ข้าวจะลืมมันไปได้แต่...มันอยู่ที่หัวใจของข้าวทำยังไงข้าวก็ลืมมันไม่ได้" กัสโซ่พูดมาในประโยคที่กัสโซ่พูดว่า มันอยู่ที่หัวของข้าว กัสโซ่ใช้มือจับที่หัวของฉัน ส่วนประโยคที่กัสโซ่พูดว่า มันอยู่ที่หัวใจของข้าว กัสโซ่ใช้มือจับกลางหน้าอกของฉันซึ่งมันเป็นที่ที่มีเขาอยู่จริงๆ

"....อ๊ะ!? เอ๋...? อ่ะ..อะไรกัน?" และน้ำตาของฉันก็ไหลลงมาอีกจนได้

"ข้าว...โซ่ขอโทษนะ" กัสโซ่เอ่ยขอโทษฉันออกมา

"ฮึ่ก อื้อๆ ฮึ่ก! โซ่ไม่ผิดร่ะ..อึ่ก หรอกนะ ฮึ่กๆ ข้าวผิดเองที่ปล่อยให้เขาเข้ามาในหัวใจของข้าวด่ะ....อ๊ะ!" อุทานเสียงหลงออกมาด้วยความตกใจในทันทีที่กัสโซ่นั้น...

 

สวบ~ ดึงฉันเข้าไปสวมกอด

 

"ฮึ่ก! ฮืออออ~" ฉันจึงปล่อยโฮออกมา

"ข้าวไม่ผิดครับ...ข้าวไม่ผิดเลย...ข้าวไม่ได้ปล่อยให้มันเข้าไปแต่...เพราะว่ามันอยู่ในนั้นมาตั้งนานแล้วต่างหาก...!" อ่ะ..อะไรนะ? ม่ะ..หมายความว่ายังไง!?

"อ่า...เจอฉากเลิฟซีนเฉยเลยว่ะ!" เอ๊!? เสียงนี้มัน?

 

พรึ่บ! เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยฉันจึงผละตัวออกมาจากกัสโซ่เพื่อดูหน้าของผู้มาใหม่ในทันที

 

"เอ๊!? ข้าว...เราร้องไห้ทำไม!?" พี่ล่ามโซ่ถามฉันมาน้ำเสียงตกใจ

 

ตุ่บ~ และเดินมานั่งที่โซฟาที่ของนับดาวทันที

สวบ~ ฉันจึงสวบกอดพี่ล่ามโซ่ไปค่ะ

 

"ฮึ่กๆ ฮือออ~" และฉันก็ร้องไห้ออกมา

"ไอ้กัส...!" พี่ล่ามโซ่ใช้น้ำเสียงดุๆเรียกกัสโซ่ไป

"กูเปล่าเฮีย..." กัสโซ่ตอบปฏิเสษไปในทันที

"แล้ว...ข้าวเป็นอะไรครับ?" พี่ล่ามโซ่ถามฉันมา

"ฮึ่กๆ อื้อๆ ป่ะ..เปล่า...ค่ะ ฮึ่บ!" ฉันตอบพี่ล่ามโซ่และพยายามจะเช็ดน้ำตาไปด้วย

"อ่ะๆ ไม่เป็นอะไรครับถ้าอยากร้องก็ร้องออกมาเลยครับ" พี่ล่ามโซ่บอกฉันมา

"อื้อๆ ไม่เป็นอะไรค่ะข้าว...ไม่อยากร้องแล้ว" ฉันบอกพี่ล่ามโซ่ไป

"เอ่อ...พี่ล่ามโซ่ดื่มไหมคะ?" ฉันถามพี่ล่ามโซ่ไปหลังจากที่คิดว่าตัวเองสงบลงแล้ว

"อื้ม นิดหน่อยก็ได้ครับ" พี่ล่ามโซ่ตอบฉันมา

"กัสโซ่ชงให้พี่ล่ามโซ่สิ ให้ข้าวด้วยนะ" ฉันจึงหันไปพูดกับกัสโซ่

"ครับๆ แดกแล้วจ่ายด้วยนะ!" เอ๊!?

"บอกข้าวหรอ?" ฉันถามกัสโซ่ไปค่ะ

"เปล่าครับ ไม่ได้บอกข้าว..." กัสโซ่ตอบฉันมา

"อ๋อ...แล้วบอกใครหล่ะ?"

"หืม? ชั่งมันเถอะครับข้าวสวยมันดีด!" ดีด? คือไรอ่ะ?

"ดีดพ่อ...." กัสโซ่จะพูดอะไรฉันยังไม่รู้เลยค่ะ

"หืม?" แต่พอฉันหันหน้าไปมองหน้ากัสโซ่ด้วยความสงสัยเจ้าตัวก็หยุดชะงักไปทันที

"อะไรหรอ?" ฉันมองหน้ากัสโซ่และเอียงคอถามไปด้วยน้ำเสียงและหน้าตาสงสัย

"เปล่าครับ" เจ้าตัวตอบปฏิเสษมา

"อ้าว!? เฮียโซ่หวัดดีครับ!" เสียงพายุดังขึ้นมา

"อื้ม!" พี่ล่ามโซ่พยักหน้าขึ้นหนึ่งทีเป็นการรับไหว้และพายุก็นั่งลง

"กูกลับแล้วนะพวกมึง!" นับดาวพูดขึ้นมาน้ำเสียงหงุดหงิด

"เป็นเหี้ยไรของมึงไอ้ดาว!? ป่ะกี๊ยังดีๆอยู่เลย เต้นยั่วซ๊ะถ้ากูไม่ใช่เพื่อนมึงกูจับมึงกระแทรกแล้วนะ" พายุบอกนับดาว

"อ่ะแฮ่ม! แอมๆ" พี่ล่ามโซ่กระแอมออกมา

"เปล่า! กูกลับแล้ว!" นับดาวพูดเพียงแค่นั้นและก็เดินมาหยิบกระเป๋าของตัวเองและเดินออกไปในทันที

 

ฉันกับกัสโซ่กับพายุและพี่ล่ามโซ่ก็ดื่มเหล้ากันต่ออีกหน่อยจนฉันรู้สึกมึนๆหัวขึ้นมานิดหน่อย

 

"มึง...ไปส่งกูหน่อย..."

"อื้ออ~"

.

.

.

น่านน้ำ talk's

@บนรถของผม เวลา23:30น.

 

"....." ผมนั่งเงียบอยู่ในรถของตัวเองครับ เฮ้อ~

 

ตุ่บ! เอามือไปวางไว้บนพวงมาลัยและก็เอาคางเกยมือตัวเองไว้สายตามองหาคนร่างบาง

 

"!!!" ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจในทันทีก็ผมเห็นไอ้เหี้ยที่ไหนก็ไม่รู้มันหิ้วเมียผมออกมาจากผับนั่น รู้สึกคุ้นๆด้านหลังของมันยังไงก็ไม่รู้ว่ะ

 

ปั้ง!! ผมจึงเปิดประตูรถลงไปด้วยความหงุดหงิดในทันที

 

"มึง!!?" ผมเรียกมันไปน้ำเสียงหงุดหงิด ทันทีที่มันหันหน้ามามองหน้าผมปุ๊บ...

 

ผลั่ววว!!! ตุ่บ! ผมก็ต่อยหน้ามันไปในทันทีมันเลยล้มลงไปและผมก็ไปอุ้มคนร่างบางขึ้นมาจากเบาะรถของมัน

 

"อ่า..." มันอุทานออกมาด้วยความเจ็บปวด

"...!!" ผมจึงหันไปมองหน้ามันอีกครั้งหวังจะเตะปากมันไปอีกสักทีแต่ทันทีที่ผมเห็นหน้ามันดวงตาของผมก็ต้องเบิกกว้างด้วยความตกใจในทันที ไอ้ล่ามโซ่?

 

แต่...ผมก็ไม่ได้สนใจมันครับผมจึงเดินไปที่รถของตัวเองและอุ้มคนร่างบางมานั่งบนรถของผมพร้อมกับเดินไปนั่งที่นั่งคนขับและขับรถออกไปในทันที

 

@Basic R condo สาขา1 ห้องนอนของผม เวลา23:45น.

 

ฟุ๊บ~ ผมค่อยๆวางคนร่างบางนอนลงบนเตียงนอนของผม

 

"อื้อออ~" ข้าวสวยครางออกมาและเธอก็นอนตะแคงข้างทันที

 

ตุ๊บ~ ผมจึงนั่งลงบนเตียงนอนของตัวเองฝั่งที่ยัยเมียเด็กนอนตะแคงข้างมา

มือหนาสากข้างหนึ่งของตัวผมเองเอาขึ้นมาจับผมคนร่างบางไปทัดที่หลังใบหูของตัวเธอเองไว้และก็...ใช้หลังมือลูบตามกรอบใบหน้างามของข้าวสวย

 

"อื้อออ~" ข้าวสวยครางออกมา

"เฮีย...ขอโทษ..." ผมกระซิบข้างใบหูขาวอย่างแผ่วเบา

 

พรึ่บ! และข้าวสวยก็เปลี่ยนเป็นนอนหงายแทน ดวงตากลมโตปิดลง สองข้างแก้มแดงก่ำเพราะพิษน้ำเมาที่เธอกินเข้าไป ริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงเผยอขึ้นอย่างคนไม่มีสติ

 

"เฮ้อ~" และผมก็ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่งด้วยความท้อแท้หมดกำลังใจ

"อื้อออ! ร้อน!" ข้าวสวยพูดออกมาพร้อมกับพยายามถดเดรสของตัวเองออกไป

"ครับ..." ผมตอบรับไปเสียงแผ่ว ก่อนที่จะลุกขึ้นไปเปิดแอร์ให้ข้าวสวย

 

ตุ๊บ~ หลังจากเปิดแอร์ให้คนร่างบางแล้วผมก็เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอตามด้วยค่อยๆคลานขึ้นมานอนบนเตียงนอนของตัวเองไปครับ

สวบ~ ขอนอนกอดคนไม่ได้สติสักหน่อยนึงไม่ได้กอดมานานแล้ว...

 

"....คิดถึงจังครับ" ผมพูดออกไปและผมก็ซุกหน้าเข้ากับซอกคอที่มีกลิ่นสุรานิดหน่อยนั่นไปครับ

 

@เช้าวันต่อมา เวลา07:00น.

 

เพราะไม่ค่อยที่จะได้คุยกันสักเท่าไหร่ผมเลยไม่รู้ว่า...ข้าวสวยเข้าเรียนกี่โมงหน่ะครับแล้ว...สรุปผมต้องปลุกป้ะว๊ะ!?

แล้วถ้าเกิดว่าปลุกไปแล้วข้าวเกิดตื่นขึ้นมาและโวยวายบอกว่ามีเรียนบ่ายขึ้นมาหล่ะว๊ะ!? หรือไม่ถ้าเกิดว่าไม่ปลุกและไปมอสายโวยวายผมอีกหล่ะว๊ะ!?

โธ่เว้ย!!! มึงจะลังเลโลเลเหลาะแหละไปถึงไหนว๊ะ!? เหี้ยน่านน้ำ!? เอาว๊ะ! ปลุกก็ปลุก!

.

.

.

ข้าวสวย talk's

 

"ข้าวสวยคะ!!!" เสียงของเขาดังเข้ามาในโสตประสาทแห่งการหลับไหลของฉัน

"อื้อออ~" ครางออกมาอย่างงัวเงียตามด้วยค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาสิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้าของเขา

 

พรึ่บ! ฉันก็ลุกขึ้นนั่งในทันทีตามด้วยเช็คร่างกายของตัวเอง ทันทีที่เห็นเสื้อผ้าของตัวเองถูกเปลี่ยนแต่ยังคงสวมอยู่บนร่างกายฉันก็เงยหน้าไปมองค้อนมันทันที

 

"กูมาที่นี่ได้ยังไง!?" และถามมันออกไปด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

"เฮีย...ไปรับมาค่ะ" มันตอบมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเรียบนิ่ง

"ใครใช้!? คราวหลังไม่ได้ใช้ไม่ต้องเสือกไปรับ! แค่ทำหน้าที่ไปรับไปส่งกูที่มอก็พอแล้วเรื่องอื่นไม่ต้องเสือก!!" ฉันบอกมันไป

 

ตั้งใจค่ะไม่มีใครว่าเผลอปากหรอกฉันอ่ะบอกแล้วไงว่าฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะพูดดีกับเขาเหมือนเมื่อวานได้นานแค่ไหน

 

"แต่เฮียเป็นผัวข้าวนะ!!"

"ในนาม! ผัวแบบมึงกูไม่เอามาทำพันธุ์หรอกจะบอกให้!!!" ฉันตอกกลับมันไปในทันทีและก็ค่อยๆก้าวขาลงจากเตียงนอนของมันและกำลังจะออกจากห้องแต่ว่า...

"เหอะ" ระหว่างที่เดินผ่านมันนั้นฉันก็ได้ยินมันหัวเราะเยาะเย้ยออกมา หูฉันมันไม่ได้หาเรื่องแน่นอน

 

ควับ! ฉันจึงหันหน้าและตัวของตัวเองกลับไปมองหน้ามันทันที

 

"เป็นห่าไร...!? ไม่พอใจก็ไปหย่า...!!" ฉันบอกมันไปเสียงหงุดหงิดติดรำคาณ

"ไม่!! เฮียไม่หย่า!!" มันตอบฉันมาในทันที

"เหอะ! นึกว่าจะแน่...!!" ฉันพูดพร้อมกับมองหน้ามันไปด้วยสายตาและน้ำเสียงเหยียดแบบสุดๆ

"ข้าว...เลิกพูดว่าหย่ากับเฮียสักทีได้ไหมคะ?" เหอะ!

"ทำไมกูต้องทำ...?" ฉันถามมันน้ำเสียงเนือยๆนิ่งๆพร้อมกอดอกมองหน้ามันไปด้วยสายตานิ่งๆ

"ถือว่าเฮียขอได้ไหมคะ...?" ทันทีที่น้ำเสียงอ่อนโยนของมันเอ่ยขอร้องฉันจบ ฉันก็...

"ไม่ได้!! ถึงได้กูก็ไม่ให้!! ผู้ชายแบบมึงหน่ะ ฮึ่ก! แบบมึงอ่ะนะไม่ควร ฮึ่กๆ ที่จะได้อะไรจากกูด้วยเลยด้วยซ้ำ" ปฏิเสษมันไปในทันทีพร้อมกับเอาสองมือบางของตัวฉันเองขึ้นมาเช็ดน้ำตาของตัวเอง

"ข้าวคะ..." มันเรียกฉันมาน้ำเสียงอ่อนโยนพร้อมกับกำลังจะเดินเข้ามาหาฉัน

"หยุดนะ!!! อย่ามาแตะ ฮึ่ก! แตะต้อง...ฮืออๆ~ ตัวกู ฮึ่กๆ! อย่าไง!!! อ๊ะ!" พยายามจะเอ่ยห้ามมันพร้อมทั้งใช้มือบางปัดป้องมันไปด้วยแต่...มันก็ยังไม่วายเข้ามาจับแขนฉันทั้งสองข้างเข้าไป...

 

สวบ~ สวมกอดอีกครั้งจนได้...! มันจับแขนของฉันทั้งสองข้างไปไว้ข้างลำตัวของมันและมันก็ปล่อยเมื่อตัวของเราทั้งคู่แนบชิดกันแล้วพร้อมกับเอามือของมันเองมาขึ้นมาลูบหัวฉันข้างนึงส่วนอีกข้างนึงก็รวบมาที่เอวบางของฉัน

 

"ปล่อยนะ!!! ฮึ่กๆ ปล่อยก่ะ..ฮืออออ~ ปล่อยไง!!!" ฉันตะโกนสั่งมันไปแต่...มันก็เงียบไม่แม้แต่จะคลายกอดออกเลยสักนิด

 

ตุ่บ!!! ตุ่บ!! ตุ่บ! ตุ่บ... ฉันทุบหลังกว้างแถมแกร่งนั่นถึงแม้ว่าเขาจะซูบไปบ้างแต่เขาก็ยังคงมีสุขภาพที่ดีอยู่แต่มันก็ยังคงไม่ปล่อยจนฉัน...ไม่มีแรงจะทุบมันเลยทำได้แค่จับชายเสื้อนักศึกษาสีขาวนั่นไว้

 

"ฮึ่ก...ฮืออๆ~ ปล่อยกูไป...ฮึ่กๆ...! สักทีเถอะ ฮือออ~ ยิ่งมึงรั้ง...ฮึ่กๆ กูยิ่งเจ็บว่ะ" ฉันร้องไห้บอกมันไป

"ข้าวบอกว่า...จะรอเฮียไงคะ...ทำไมถึงไม่รอเฮียต่อไปหล่ะคะ...?" มันถามฉันมาน้ำเสียงสั่นๆ

"กู ฮึ่กๆ...ฮือออ~ จะรออยู่ที่ ฮึ่ก! ของกู...ส่วน ฮืออๆ~ ส่วนมึงไปทำหน้าที่ของตัวเองกับลูกกับเมียของมึงให้ดี ฮือออ~ ฮืออๆ~ ฮึ่ก...ก่อนดีกว่านะ..." ฉันพูดไป

"ข้าวคะ...เมื่อไหร่? เมื่อไหร่ข้าวจะเข้าใจเฮีย...ว่าเฮียมีเมียแค่คนเดียวคือ...เขมจิรา เทพปกป้อง มีแค่...ข้าวสวยคนเดียวเฮียรักข้าวแค่คนเดียว!" ยิ่งมันพูดมาแบบนี้...

"ฮึ่กๆ...! ฮือออ~ ฮืออๆ~ ฮึ่ก" น้ำตาของฉันก็ยิ่งไหลออกมามากขึ้นโดยไม่มีท่าทีว่าจะหยุดเลยสักนิดเดียว

 

ยิ่งรั้งยิ่งเจ็บ...หรอคะ? ฮึ! ฉันหลอกตัวเองทั้งนั้นแหละค่ะ ไม่มีทางที่จะไม่เจ็บ...ยิ่งถ้าเขาทิ้งฉันขึ้นมาหล่ะก็...ตอนนั้นฉันคงจะเจ็บเจียนตายแน่นอน ไม่ไหว...ไม่ไหวแล้วนะฉันจะไม่ไหวแล้วนะ!

.

.

.

น่านน้ำ talk's

@P university ลานจอดรถVip เวลา07:45น.

 

เอาจริงผมมีเรียนสายหน่ะครับแต่...ที่มาก่อนเพราะข้าวสวยมีเรียนเช้าผมเลยมาด้วยเลยครับ

อ่า...พอหยุดร้องไห้ปุ๊บก็เงียบและทำตัวเย็นชากับผมเหมือนเดิม

 

"ข้าวคะ...?" ผมเรียกข้าวสวยไปเมื่อรถจอดลงแล้ว

 

แกร็ก!

 

"....." เธอเงียบและกำลังจะลงจากรถไป

"เฮ้อ~" ผมจึงถอนหายใจออกมาอย่างปลงๆ ผมคงจะต้องทำตัวให้ชินสินะ...?

 

จุ๊บ!

 

"!!!" ดวงตาเบิกกว้างในทันที ป่ะกี๊นี้...?

 

ปั้ง! และเสียงปิดประตูรถฝั่งด้านข้างคนขับก็ดังขึ้นมา

 

"....." อึ้งบวกสตั้นบวกงงบวกพูดอะไรไม่ออก

 

ข้าวสวย...จุ๊บแก้มผมหรอ? จุ๊บแก้มผมเลยนะเว้ยมันแรงมากอ่ะ จะบอกว่าเป็นอุบัติเหตุก็ไม่ใช่ป้ะ? แถมเสียงจุ๊บป่ะกี๊นี้มันตั้งใจแน่นอนอ่ะ

เชี้ย! สรุปเธอจะเอาไงกับผมกันแน่ว๊ะเนี้ย...!? ปากก็บอกให้ผมไปแต่...การกระทำของเธอมันกำลังกักขังให้ผมอยู่กับเธอชัดๆ

ก๊อก! ก๊อก!! ก๊อก!!! เสียงเคาะกระจกรถของผมดังขึ้นและมันส่งผลให้ผมที่กำลังคิดถึงข้าวสวยอยู่ต้องออกจากผวังค์ความคิดในทันที

แกร็ก! ผมจึงเปิดประตูลงจากรถไปเพราะไอ้คนที่มันเคาะกระจกรถของผมอยู่มันไม่ยอมโผล่หน้ามาให้ผมดู

ปั้ง! และปิดประตูรถลงที่เดิมเมื่อตัวของผมนั้นลงมายืนที่พื้นแล้ว ทันทีที่เห็นด้านหลังของมันผมก็รู้ได้ในทันทีว่า...

 

"มีห่าอะไร...ไอ้โซ่?" เป็นไอ้ล่ามโซ่ ผมจึงเอ่ยถามมันออกไป

"มึงจำกูได้ด้วยหรอว๊ะ...? ไอ้เพื่อนเหี้ย!!" มันหันหน้ามา

 

ผลั่วว!!! และก็ต่อยผมมาในทันที

ตุ่บ! อ่า...จนกลางหลังของผมชนกับกระจกรถของตัวเอง

หมับ! และมันก็เข้ามากระชากคอเสื้อผมเข้าไปหามันในทันที

 

"เมื่อคืนนี้เป็นมึงใช่ไหม? มึงใช่ไหม!? ที่เอาข้าวสวยไป!!?" มันถามผมมาเสียงดัง

"อืม...กูเอง" ผมตอบมันไปตามความจริงน้ำเสียงเรียบนิ่ง

 

ผลั่วว!! ผลั่ว!! และมันก็ต่อยหน้าผมมาอีกสองที

 

"กูเคยบอกมึงไว้ว่าไง!? มึงจำไม่ได้หรือเห็นข้าวเป็นของเล่นแก้ขัด!!?" มันตะโกนถามผมมา

"กูไม่เคยเห็นข้าวสวยเป็นของเล่น!! ไม่เคยคิด!!" ผมตะโกนตอบมันไป

"งั้นมึงกล้าไหมหล่ะ!!? มึงกล้าโทรไปบอกไอ้ปั้นไหมหล่ะ!!? ห๊ะ!!?"

"....." ผมเงียบและเสตาไปมองทางอื่นแทน

 

เอาจริง!? ตอนนี้ก็ยังไม่กล้าเท่าไหร่ ไม่ได้กลัวมันจะมาฆ่าผมหรอกนะแต่...ผมกลัวมันมาพรากข้าวสวยไปจากผมต่างหาก

 

"เหอะ! มึงไม่กล้า...จริงๆด้วย มึงไม่กล้าไม่เป็นไรเดี๋ยวกูบอกมันให้!!" มันพูดมาพร้อมกับดันตัวผมออกไป

 

ตุ่บ!!! ทำให้หลังของผมชนเข้ากับประตูรถแบบจังๆเลยครับ

 

"มึงก็...ไม่เข้าใจกูอีกคนนึง" ผมพูดออกไปด้วยน้ำเสียงจุกๆนิดหน่อย

"เออ! กูไม่เข้าใจอยู่แล้ว!! เพราะมึงมันเหี้ยมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วนี่หว่า!! โดยเฉพาะกับข้าวอ่ะ!! กูจะไปเข้าใจอะไร!!" มันบอกผมมา

"ถ้ากูบอกว่ากูรักข้าว...!! รักข้าวสวยจริงๆอ่ะมึงจะเชื่อกูไหม!!?" ทันทีที่ผมพูดคำว่า กูรักข้าว รักข้าวจริงๆ ดวงตามันก็เบิกโพลงด้วยความตกใจในทันที

"เหอะ! ลูกแหง่อย่างมึงอ่ะ...ออกจากกระโปรงของแม่มึงไม่ได้หรอก!!! เพราะงั้นมึงควรปล่อยข้าวสวยซ๊ะ!?"

"เหอะ! ถ้ามันง่ายขนาดนั้น...กูปล่อยไปตั้งนานแล้ว!"

"งั้นมึงจะทำไง!? ห๊ะ!? มึงจะรอให้ข้าวสวยตายอีกรอบนึงก่อนหรอไงว๊ะ!? ห๊ะ!? มึงถึงจะปล่อยเธอไปได้!!!" มันถามผมมา

"???" ผมไม่เอ่ยถามแต่มองหน้ามันไปด้วยสายตาสงสัยแทน

"มึงก็ยังโง่อยู่เหมือนเดิมนั่นแหละ!! ไม่เคยรู้เรื่องชั่วๆที่คนในครอบครัวของมึงทำไว้กับพวกกูหรอก!!" มันพูดพร้อมมองหน้าผมด้วยสายตาโกรธ

 

มันพูดอะไรของมันว๊ะ!? ทำไมผมจะไม่รู้...ผมรู้เรื่องที่แม่ผมทำให้มันกับนับดาวน้องสาวของผมต้องเลิกกันแต่คำว่า พวกกู ของมันหมายถึงว่า...ไม่ใช่มันแค่คนเดียวที่โดนทำอย่างงั้นหรอ? มันพยายามจะสื่ออะไรกันแน่...?

 

"กูไม่รู้ว่า...มึงพูดเรื่องอะไรว่ะ แต่...กูอยากขอให้มึงเชื่อกูสักเรื่องได้ไหมว๊ะ?" มันไม่เอ่ยปากถามแต่ส่งสายตาสงสัยปนหงุดหงิดนิดหน่อยมาถามผมแทน

"ว่า...กูรักข้าวสวยจริงๆ รักเธอแค่คนเดียวด้วย!" ผมบอกมันไปน้ำเสียงจริงจัง

"กู...เชื่อมึงได้หรอว๊ะ!? มึงอย่าลืมว่ากูไม่ได้เป็นเพื่อนกับมึงแค่คนเดียว กูก็เป็นห่วงน้องสาวไอ้ปั้นเหมือนกัน! มันรักมันถนุถนอมของมันมาตั้งแต่เด็กยันโต! และถ้ามันต้องเสียของมันไปอีกหล่ะว๊ะ!? มึงตอบกูมาดิ่ว่ามึงจะทำยังไง!? ห๊ะ!?" พอถึงประโยคที่มันเริ่มถามผมมันก็...

 

หมับ! จับคอเสื้อของผมขึ้นไปเขย่าตัวถามทันที

 

"กูสัญญา!" ทันทีที่ผมพูดไปมันก็หยุดเขย่าตัวผมและมองหน้าผมด้วยสายตาสงสัยทันที

"กูสัญญาว่ากูจะปกป้องดูแลข้าวสวย!! ไม่ให้ใครมาทำร้ายเธอได้เป็นอันขาด!! มึงจะเชื่อกูไหม!?" ผมถามมันไปหลังจากที่ผมให้สัญญากับมันเสร็จ

"มึงแน่ใจ...? ว่ามึงจะทำอย่างที่มึงพูดได้จริงๆ?"

"อื้ม!" ผมมองเข้าไปในตาของมัน ก่อนที่จะพยักหน้าขึ้นลงหนึ่งทีเป็นคำตอบว่า จริง!

"ถ้ามึงแน่ใจกูจะลองไม่บอกไอ้ปั้นดู! แต่...ถ้าวันไหนข้าวสวยเป็นอะไรขึ้นมากูจะโทรหาไอ้ปั้นให้มันมารับข้าวสวยไปในทันทีและกูก็จะไม่ช่วยมึงด้วย!!!" มันพูดมาน้ำเสียงจริงจัง

"อื้ม กูมั่นใจและสัญญา!" ผมตอบมันไป

 

ไม่ว่าจะยังไงผมก็จะไม่มีวันปล่อยให้ข้าวสวยเป็นอะไรไปเด็ดขาดเพราะเธอคือ...หัวใจของผม

 

End ep.31

.

.

.

.

.

{Spoil next episode}

 

"ท่ะ..ทำบ้าอะไร!?"

"กลัวก็บอกเฮียจะได้กอดให้ข้าวอุ่นใจไงคะ"

 

{To be continue...}

 

อิเฮียคนเห็นแก่ตัว!

เป็นคำพูดเปรียบเปรยโครตเหมือนนางร้ายเลยอ่ะ เขาเป็นของฉันก่อนที่เธอคนนั้นจะได้เขา

.....

 

ในที่สุดอิเฮียน่านก็มีเรื่องกับอิพี่โซ่จนได้ เหตุเกิดเพราะความตาถั่วของแกนั่นแหละจ้า~ อิเฮีย เพื่อนกันมาตั้งหลายปีแล้วเสือกจำไม่ได้ 55555

อิเฮียมันโง่คาดว่าน่าจะมีพาร์ทของพี่ปั้นพี่ชายของข้าวสวยด้วยนะคะ เพราะคนที่คลายปมอาจจะไม่ใช่แค่ข้าวสวยกับอิเฮีย

.....

 

ข้าวสวยน้องบอกว่าน้องไม่ไหวแล้วนะ!! แต่...น้องยังไม่คืนดีกับอิเฮียหรอกง่ายๆหรอก

.....

 

แหม จ้าไม่ช่วยเลยเนอะอิพี่โซ่! แกอ่ะตัวดี!

.....

 

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ~~~

ผิดพลาดตรงไหนขออภัยด้วยนะคะ~~

โปรดติดตามอ่านตอนต่อไปกันด้วยเนอะ~

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว