ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 7

คำค้น : รักนี้ผมขอลิขิตเอง ดราม่า น่ารัก คินซัน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 134

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 17 เม.ย. 2563 20:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7
แบบอักษร

ตอนที่ 7 

 

 

“ไงมึง  ยิ้มหน้าบานมาเลยนะ” 

“หน้ากูจะบานกว่านี้อีกถ้าคืนนี้กูได้นอนบ้านเขา” แต่ก็นั้นแหละได้แค่คิดแล้วเก็บไปฝันต่อ 

“ได้แค่นี้ก็ดีแล้วไหมไอ้สัส”  

“เออไปเถอะกูหิวข้าวแล้วว่ะ”  

“เออๆ  มึงจะกินอะไรล่ะ”  

“กินแถวนี้ได้ไหมมึง  เผื่อซันเขาออกมากินข้าวกูจะเจอเขาอีกอ่ะ”  

“แล้วแต่มึงเถอะสัส!   เพื่อนกูอาการแม่งหนักจากคุณชายเจ้าสำอางไม่แดกอาหารข้างทาง  แต่นี่แม่งกลับตาลปัตรยอมแดกก๋วยเตี๋ยวข้างทางเพื่อดักรอสาว   ไม่ใช่สาวด้วยสิ”  

“แต่ก่อนกูมีตังป่ะว่ะ  เดี๋ยวนี้มีอะไรให้กูกินกูก็กินได้หมดนั้นแหละ” แต่ก่อนมันเลือกได้ไง  เดี๋ยวนี้จะกินอะไรก็ต้องคิดหน้าคิดหลังก่อนเพราะไม่มีตัง  

“เออๆ งั้นเดี๋ยววันนี้กูเลี้ยงเอง   ป้าครับเล็กน้ำตกสองที่ครับป้า”  

“รอสักครู่นะพ่อหนุ่ม”  

หลังจากที่ไอ้ตะวันสั่งก๋วยเตี๋ยวไปได้ไม่นาน  คุณลุงก็เป็นคนเอาก๋วยเตี๋ยวมาเสริฟให้ถึงที่   โดยที่มีเด็กผู้ชายตัวเล็กๆวิ่งถือถาดผักตามมาด้วย    แต่ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเด็กคนนี้เป็นลูกหรือหลานของลุงแกกันแน่    แต่ดูๆแล้วครอบครัวนี้เขาน่ารักกันจังช่วยกันทำมาหากิน  

“ไอ้คินนั้นใช่ซันว่าทีเมียเปล่าว่ะ” ผมหันไปตามสายตาไอ้ตะวันก็เจอไอ้ซันจริงๆด้วยแถมยังเอาไอ้เติมเต็มออกมาด้วยอีกต่างหากน่ารักชิบหายเลยว่ะ     

“แล้วนั้นใครว่ะมึง   ใช่เพื่อนเขาที่มึงเคยบอกกูเปล่าว่ะ  ที่เรียนคณะเดียวกันอ่ะ” นอกจากซันที่อุ้มไอ้เติมเต็มเดินมาแล้วยังมีผู้ชายอีกคนที่เดินตามหลังซันมาด้วย  ไม่รู้ว่าเขาเกี่ยวข้องยังไงกับซัน   แต่ที่รู้ตอนนี้ผมแม่งโคตรไม่ชอบหน้ามันเลย 

“ไม่ใช่ว่ะ  คนนี้กูก็ไม่เคยเห็นเหมือนกันสงสัยจะเป็นรุ่นพี่ที่คณะล่ะมั้งกูก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน”  

“มึงว่าซันจะเห็นกูไหมว่ะ” 

“ไม่เห็นหรอกเดินก้มหน้าคุยกับแมวมาซะขนาดนั้นไม่เดินตกท่อก็บุญเท่าไหร่แล้ว” ก็จริงของไอ้ตะวัน  คนอะไรไม่รู้แม่งน่ารักชิบหาย 

“มึงว่ากูควรเข้าไปทักเขาไหม” บอกตามตรงเลยพอมีคนอื่นอยู่ด้วยแล้วใจผมแม่งมันกลัวๆยังไงไม่รู้   กลัวว่าผู้ชายคนนั้นจะเป็นอะไรกับซันที่สำคัญกว่าผม   แต่พอคิดไปคิดมากูพึ่งจะเจอเขากูจะเอาอะไรไปสำคัญกับเขาว่ะ  

“เรื่องของมึงสิ  แต่ถ้าเป็นกูนะกูไม่นั่งโง่ๆอยู่แบบนี้หรอก” ไอ้สัสได้ยินคำว่าโง่แล้วมันจี๊ดเลย   ผมนั่งชั่งใจอยู่สักพักถึงได้ลุกเดินเข้าไปหาไอ้ซันที่โต๊ะที่มันนั่งอยู่ไอ้หน้าเข้มนั้น  

 

“มาทานข้าวหรอ” ถามแค่นี้ทำไมกูต้องตื่นเต้นขนาดนี้ด้วยว่ะ  

“เปล่ากินก๋วยเตี๋ยว” ขอโทษสำหรับคำถามละกันไอ้สัส  

“ทำไมได้เอาไอ้เติมเต็มมาด้วยล่ะ”  

“มันซน”  

“อ๋อ  ลำบากมึงแย่เลย”  

“ใช่ลำบาก   มึงจะเอามันกลับไปเลี้ยงเองไหมล่ะ”  

“ไม่ได้นะหอเพื่อนกูเขาห้ามเลี้ยงสัตว์”  

“คนนี้หรอที่เอามาฝากเลี้ยง   รู้ว่าเพื่อนจะลำบากก็ไม่น่าจะซื้อมาตั้งแต่แรกนะ” มึงนั่งเงียบๆก็ไม่มีใครว่ามึงเป็นใบ้หรอกไอ้หน้าเข้ม  

“ชั่งมันเถอะพี่ตุลามีเติมเต็มเพิ่มมาอีกตัวก็สนุกดีเหมือนกันพี่” มึงได้ยินแล้วนะไอ้พี่ตุลา  

“คิดถึงว่ะ  ขออุ้มหน่อยดิ” คิดถึงคนเลี้ยงแมวอ่ะนะ   ว่าแล้วผมก็ลากเก้าอี้ที่ว่างอยู่จากโต๊ะข้างๆมานั่งข้างไอ้ซันโดยที่เอาไอ้เติมเต็มเป็นข้ออ้างในการอยู่ข้างๆมัน  ผมปล่อยให้ไอ้ซันกินก๋วยเตี๋ยวของมันไป  ส่วนผมก็เล่นกับไอ้เติมเต็มที่ตอนนี้มันเอาแต่นอนอยู่บนตักผมไม่รู้ว่าขี้เซามาจากไหน   แต่ก็มีบ้างบางเวลาที่แอบฟาดฟันกันทางสายตาไอ้พี่ตุลานั้น 

“หวัดดีซัน” หลังจากที่ผมปล่อยให้ไอ้ตะวันซัดก๋วยเตี๋ยวในชามของมันและของผมจนหมดมันก็เดินมาหาผมที่โต๊ะ   

“อะ เออ” ดูเหมือนซันจะดูงงๆ  แต่ผมว่ามีคนไม่พอใจว่ะที่พวกผมมานั่งร่วมโต๊ะด้วย 

“เพื่อนกูเองอ่ะ  มันชื่อตะวัน”  

“อ๋อ หวัดดีตะวัน” ซันว่าแล้วก็ยิ้มหวานส่งไปให้ไอ้ตะวันอย่างเป็นมิตรแล้วหันไปสนใจก๋วยเตี๋ยวในชามต่อ   ผมเลยขยับไปใกล้ซันมากขึ้นเพื่อที่ไอ้ตะวันจะได้นั่งร่วมโต๊ะกับพวกเราได้   แม่งอารมณ์ตอนนี้เหมือนมานั่งเฝ้าแฟนกินข้าวเลยว่ะ  

“ยิ้มอะไรมึง” ไอ้ตะวันกระซิบถามผมเบาๆเพราะกลัวว่าซันจะได้ยิน  

“เสือก”   

 

“พี่กินเสร็จแล้วเรารีบกลับกันเถอะ” มึงจะรีบไปไหนไอ้หน้าเข้ม  กูยังไม่หายคิดถึงว่าที่เมียกูเลย  

“เอาเติมเต็มมาได้แล้ว  กูจะกลับแล้ว”  

“ยังไม่หายคิดถึงเลยว่ะ”   

“มึงเอากลับไปเลี้ยงเองละกัน”  

“งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้กูจะไปหาแต่เช้านะ” ว่าแล้วก็รีบส่งไอ้เติมเต็มไปให้ไอ้ซันอุ้มไว้  กลัวมันจะเปลี่ยนใจไม่ยอมเอาไอ้เติมเต็มกลับไปด้วย   

“เรื่องของมึง  ไปเถอะพี่ตุลา”  

ความคิดเห็น