[ฉันเงยหน้ามองตามเสียงของดร.เจค]

อะไร

[ฉันถาม เมื่อเห็นว่าในมือของดร.เจคกำลังถือถาดอะไรบางอย่างเดินตรงเข้ามาที่ฉัน]

!!

นาย...

แล้วนายไปเอาอาหารปราณีตพวกนี้มาจากไหน

ไหนจะน้ำอีก

ของพวกนี้มันแพงและต้องใช้เงินมากในการซื้อมานิ

ใครจะไปเชื่อคนอย่างนายกัน

...

อย่านะ

นายอย่าทำอะไรเค้านะ

มีสิ

ถ้านายทำอะไรราล์ฟ

ฉันจะยอมอดข้าวอดน้ำ แล้วตายคาห้องขังให้ดู!!

ถ้าราล์ฟเป็นอะไรไป

แกจะไม่มีวันได้ร่างของฉันไปเด็ดขาด!!

[ดร.เจคเดินออกไปพร้อมเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง]

[นี่มันเหมือนฝันร้ายเลย ฉันต้องติดอยู่กับเค้าไปแบบนี้]

[จะไม่ได้เจอราล์ฟอีกแล้วน่ะหรอ TT]

[ในขณะที่ฉันกำลังก้มหน้าทำใจอยู่นั้น]

[อยู่ๆก็มีเสียงคล้ายระบบเตือนภัยดังขึ้นมา]

อะไรกันน่ะ?

เกิดอะไรขึ้น

[ฉันได้ยินเสียงของดร.เจคดังอยู่ด้านนอก]

[แต่แล้วอยู่ๆเสียงนั้นก็เงียบไป กลายเป็นเสียงหุ่นยนต์ต่อสู้กัน ดังอื้ออึงไปหมด]

[อยู่ๆประตูห้องฉันก็ถูกเปิดออก]

[ฉันภาวนาขอให้เป็นเธอนะราล์ฟ]

ฉันไม่ไปไหนกับนายทั้งนั้น!

ว้ายย

[ดร.เจคใช้ปืนเลเซอร์ยิงทำลายโซ่ตรวนที่ข้อเท้าของฉัน]

[จากนั้นก็ลากฉันไปยังห้องที่อยู่ถัดไปด้านใน]

เดี๋ยว! เราจะไปที่ไหน!!

ได้จัดให้!

ราล์ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ!!!!!!

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!

[ด้วยความหมันไส้ และเหม็นขี้หน้าดร.เจค ฉันถึงกับยอมทำทุกอย่างตรงข้ามกับที่เขาสั่ง]

[ฉันรีบตะโกนให้คนมาช่วยสุดเสียง ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าจะมีใครมาช่วยรึไม่ก็ตาม]

แล้วไง ฉันต้องแคร์หรอ!!

ว้ายย! จะทำอะไรน่ะ

[ฉันเบิกตากว้าง เมื่อดร.เจคผลักฉันล้มลงไปอยู่หน้าบ่อขนาดใหญ่ที่ทำด้วยกระจก]

นี่นาย!!

อย่าบอกนะว่า

ไหนบอกว่าอยากได้ร่างของฉันยังไงหล่ะ!

แกนี่มันโรคจิตเกินบรรยายจริงๆไอ้สติเฟื้อง!

[ดร.เจคผลักฉันเต็มแรง ทำให้ร่างของฉันกระเด็นพุ่งจนเกือบจะตกลงไปในบ่อจระเข้ยักษ์ข้างหน้า]

ว้ายยยย!!

กรี๊ดดดดดดดดด!!

[ฉันหลับตากรีดร้องด้วยความกลัว นี่ฉันจะต้องมาตายแล้วจริงๆหรอเนี่ยะ]

[จังหวะที่ร่างของฉันกำลังลอยอยู่นั้น อยู่ๆก็มีคนกระโดดเข้ามารับฉันเอาไว้ พร้อมกับพาฉันกลับมาส่งบนพื้นได้อย่างปลอดภัย]

[ฉันได้ยินเสียงอันคุ้นเคย ในขณะที่ฉันยังหลับตาอยู่ด้วยความกลัว]

[ฉันค่อยๆลืมตาขึ้น ก็พบกับใบหน้าอันแสนคุ้นเคย เขาคือผู้ชายที่ฉันอยากเจอมาตลอด!]

อ่าา...นี่ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม?

นายตัวจริงใช่ไหม...ราล์ฟ?

[ฉันพูดพร้อมกับเอามือไปสัมผัสใบหน้าเขาเพื่อให้แน่ใจว่าฉันไม่ได้กำลังฝันอยู่]

ฮึกกก ฮ่าๆๆ

นายมาช่วยฉันไว้จริงๆด้วยนะ

ฮือออ TT

ฉันคิดถึงนายจะแย่อยู่แล้ว

อ่ะ...อื้อ...

[ดร.เจคชักปืนเลเซอร์ที่พกติดตัวไว้ออกมา]

[เขาลั่นไกปืนนั้นอย่างรวดเร็ว ไม่ให้ราล์ฟได้ทันตั้งตัว]

ว้ายย ราล์ฟระวัง!

[ราล์ฟหลบลำแสงปืนเลเซอร์ได้อย่างฉิวเฉียด]

เห้อ

[ฉันถอนหายใจออกมา เกือบไปแล้วสินะ]

[ราล์ฟชักปืนของตัวเองออกมายิงสู้กับดร.เจคอย่างคล่องแคล่ว]

[ฉันได้แต่ยืนมองการต่อสู้ของทั้ง 2 คนอย่างกังวล เพราะกลัวว่าราล์ฟจะพลาดท่า]

[ถึงแม้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้ ราล์ฟจะดูได้เปรียบอยู่ค่อนข้างมากก็ตาม]

เอ๊ะ!

[ฉันหันไปตามเสียงเรียกนั้น]

คานส์!

แบร์!!

อ้ะ!

[เสียงแบร์นินา ฉันจำไม่ผิดแน่ แต่ทำไมถึงดูแปลกตาไปหล่ะ]

เอ๋? ดาร์คลอร์ด?

[นี่มันอะไรกัน ทำไมสีผมและสีตาของแบร์ถึงได้แปลกไปหล่ะ]

[แถมยังดาร์คลอร์ดอะไรนั่นอีก]

[นี่ไม่ใช่แบร์ที่ฉันรู้จัก!]

[ในขณะที่ฉันกำลังสับสน ทุกอย่างดูยุ่งเหยิงไปหมด ก็ได้ยินเสียงคานส์เรียกสติ]

ขอให้ฉันมองเห็นราล์ฟได้ไหม

ฉันจะได้แน่ใจว่าเค้าปลอดภัยอยู่ตลอด

ขนาดนั้นเลยหรอ

[วันนี้คานส์ดูแปลกๆ เพิ่งเคยได้ยินคานส์ชม 2 คนนั้นเป็นครั้งแรก]

อื้ม ตกลง!

[ฉันรีบไปหลบอยู่ในที่ปลอดภัยกับคานส์]

[จนกระทั่งศึกนี้สงบลง]

[ดร.เจคถูกทั้ง 3 คนจับตัวเอาไว้ โดนสวมทั้งกุญแจมือและล่ามโซ่ตรวนอย่างแน่นหนา]

[ฉันมองดูคานส์ฉีดเซรุ่มคำสัตย์ให้กับดร.เจค]

[ดร.เจคตอบคำถามนี้เหมือนกับที่เคยบอกฉันไปก่อนหน้า ถึงเรื่องของโลกคู่ขนาน และเครื่องเคลื่อนย้ายข้ามมิติ]

[พอฟังที่ดร.เจคตอบ ฉันก็หันไปมองราล์ฟ]

[ราล์ฟกำลังจ้องมาที่ฉันด้วยสีหน้าเรียบเฉยและเย็นชา]

[ใบหน้าของเขาเงียบขรึมแต่ดูเศร้า ฉันไม่เคยเห็นเขาทำหน้าแบบนี้มาก่อนเลย]

ฉัน...

[ฉันมองหน้าราล์ฟ สลับกับมองหน้าคานส์]

[ทั้งๆที่มันคือความต้องการแรกสุด ในวันที่ฉันตื่นขึ้นมาที่โลกนี้]

[แต่ทำไมตอนนี้เหมือนกับว่ามันไม่สำคัญกับฉันอีกต่อไปแล้ว...]

ฉันไม่อยากกลับไปที่โลกเดิมของฉันแล้วล่ะคานส์

เพราะที่นี่คือบ้านของฉัน

คือโลกใหม่ของฉัน

[ราล์ฟถามด้วยสีหน้าประหลาดใจ]

ก็..ไม่เป็นไร ฉันโตแล้ว

นี่คือชีวิตของฉัน

ฉันจะเลือกทางเดินชีวิตของฉันด้วยตัวเอง!

แม้จะคิดถึงคนที่นู่น

แต่ฉันก็ไม่สามารถทิ้งคนที่นี่ไปได้เหมือนกัน

[ราล์ฟทำท่าเหมือนจะพูดอะไรออกมา แต่ก็หยุดไว้แค่นั้น]

[เค้าได้แต่มองฉันด้วยสีหน้าประหลาดใจ คงไม่คิดว่าฉันจะตอบคำถามแบบนี้สินะ]

[แต่ตอนนี้สีหน้าเค้าดูดีขึ้นมากกว่าตอนแรก เหมือนจะแอบยิ้มมุมปากด้วยซ้ำ]

[เวลาผ่านไปซักพัก คานส์ก็ซักไซ้ดร.เจคจนพอใจ]

ราล์ฟ

ให้ฉันไปด้วยได้ไหม

[ราล์ฟเข้ามาใกล้ฉัน พร้อมกับเอื้อมมือมาจับที่แก้มฉันอย่างแผ่วเบา]

[สีหน้าของเค้าตอนนี้ดูจริงจังมาก เขาแสดงออกว่าเป็นห่วงฉันอย่างชัดเจน]

[พอพูดจบเค้าก็ประทับจูบที่หน้าผากฉันเบาๆหนึ่งที]

[ฉันเขิลจนหน้าแดง สัมผัสได้ถึงความเป็นห่วงที่มากมายจากเขา]

ฉันจะรอนายท่านอยู่ที่บ้านนะคะ

[ฉันพูดเสียงสั่น ทั้งเขิลทั้งดีใจ ทั้งกังวลที่จะต้องแยกจากกัน ความรู้สึกมันป่ะปนกันไปหมด]

อื้อ

กลับมาบ้านไวไวนะคะที่รัก

[ฉันพยักหน้ารับคำช้าๆ แล้วเดินออกไปหาคานส์กับแบร์ที่รออยู่ด้านนอก]

[จากนั้นทุกคนก็แยกย้ายกันเดินทางกลับ]