บทสรุปของรักสี่เส้าเราสี่คนจะเป็นอย่างไร (อัพทุกวันไม่เว้นวันหยุดจ้า)

ตอนที่ 1-4 รักหารสาม

ชื่อตอน : ตอนที่ 1-4 รักหารสาม

คำค้น : นิยายญี่ปุ่นถูกลิขสิทธิ์ นิยายญี่ปุ่น นิยายแปล รักสามเส้า ดราม่า โรแมนติก

หมวดหมู่ : นิยาย ญี่ปุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 288

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ค. 2563 13:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1-4 รักหารสาม
แบบอักษร

ในคาเฟ่ที่เดินจากมหาวิทยาลัยสิบนาที ไทกินั่งคนกาแฟอยู่ตรงที่นั่งด้านใน โอยามาดะซึ่งนั่งอยู่ตรงข้ามซดน้ำมะม่วงหลายอึก ส่วนคุณคาชิอิคงอยากตามติดเขาเลยมานั่งข้างๆ แล้วพูดคุยด้วย แต่ไทกิตอบกลับส่งๆ เป็นพักๆ อย่างไร้อารมณ์ 

พอพูดถึงคนที่เธออยากแนะนำให้รู้จักอีกคนแล้ว คุณคาชิอิก็โทรไปหาคนๆ นั้นทันที ไม่นานนักปลายสายก็รับ จากคำบอกเล่าของคุณคาชิอิ ดูเหมือนคนๆ นั้นจะสารภาพเธอที่คาเฟ่แห่งนี้ 

เธอบอกว่าผู้ชายคนนั้นชื่อซากุระ ฮารุฮิโตะ เป็นพนักงานบริษัทอายุยี่สิบสี่ปี ทำงานอยู่โรงงานผลิตเครื่องเขียน 

“เป็นผู้ชายที่ยอดเยี่ยม แล้วก็อ่อนโยนน่ะ” 

พอคุณคาชิอิพูดจบ โอยามาดะก็ทำเสียงขึ้นจมูกทันที 

“มองด้วยสายตาแบบไหนกันน่ะ? หมอนั่นเป็นเสือผู้หญิงไม่ใช่เรอะ” 

“ไม่ใช่นะ คุณซากุระน่ะ...” 

แฟนของตัวเอง กำลังแลกเปลี่ยนความคิดเห็นเกี่ยวกับแฟนอีกคนที่ไม่ใช่ตัวเองกับแฟนอีกคน นี่มันสถานการณ์แบบไหนกัน 

คุณคาชิอิบอกว่าคล้ายๆ การแชร์บ้านพัก แต่เป็น ‘แชร์แฟน’ 

“ไม่ใช่เซ็กส์เฟรนด์ แต่คือการคบหาผู้ชายตั้งแต่สองคนขึ้นไปอย่างใกล้ชิด และผู้ชายที่คบหาเหล่านั้นต้องยอมรับกันและกันได้ด้วย” 

ไม่เห็นเข้าใจสักนิด 

ไม่นานนักซากุระก็เดินเข้ามาในร้าน ไทกิมองซากุระด้วยสีหน้าที่ไม่รู้ว่าต้องทำหน้าแบบไหน แต่เขาก็เข้าใจคำว่า ‘เป็นผู้ชายที่ยอดเยี่ยม’ ในบทสนทนาของคุณคาชิอิกับโอยามาดะทันที ซากุระรูปร่างผอมบาง เข้ากับชุดสูทสีกรมท่าที่กำลังสวมอยู่เป็นอย่างดี สวมแว่นตากรอบสีเงิน ผมแสกข้างทำให้เขาดูหล่อเหล่า 

“ขอโทษที่ทำให้รอนะ” 

เขาเอ่ยแล้วเดินมาที่โต๊ะ 

“ไม่หรอก มาถึงก่อนตั้งห้านาที สมกับเป็นเธอจริงๆ” คุณคาชิอิกล่าวง “ขอโทษทีเรียกออกมากะทันหันนะ เป็นเวลาพักเที่ยงแท้ๆ” 

“เอาน่า เรื่องสำคัญนี่นา” 

ใบหน้ายิ้มแย้มนั้นหันมาหาไทกิ เขาหลบสายตานั้นไม่ทัน พอมองดีๆ ก็รู้สึกว่าซากุระเป็นคนที่หน้าตาดูมีความมั่นใจ และฉลาดหลักแหลม 

“เธอคือฮิรานุมะคุงสินะ?” 

“ครับ” 

“ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ ผมชื่อซากุระ ฟังเรื่องที่เธอเล่าแล้วตกใจใช่ไหม?” 

ไทกิพยักหน้า แต่จริงๆ อาการของเขาไม่ใช่การตกใจ 

“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ฉันคิดว่าเป็นไปไม่ได้เลยที่จะแชร์กัน” ไทกิพูดส่งๆ “ฉันไม่ชอบ” 

แววตาภายใต้แว่นของซากุระนั้นสดใส รวมกับเครื่องหน้าหวานหยอดย้อนนั้นแล้วช่างเป็นดวงตาแสนน่าประทับใจ 

“ถ้ายอมรับไม่ได้ ก็เลิกกับเธอตอนนี้ดีกว่านะ” 

“เอ๊ะ?” 

“ก็พวกผมพิลึกนี่นา” 

ซากุระกล่าวชัดถ้อยชัดคำ 

“พวกเรารู้ดีน่ะ” โอยามาดะกระดกน้ำผลไม้แล้วพูดป่วนเสริม “เพราะงั้น ต้องบอกว่าพวกเราไม่อยากเอานายเข้ามาพัวพันด้วยไงล่ะ” 

เขาละสายตาจากไทกิ เอามือประสานกันไว้ที่ท้ายทอย แล้วเอนพิงพนักเก้าอี้ 

“แล้วแต่แรก” ไทกิมองทั้งสองคนที่นั่งตรงข้ามสลับไปมา “ทำไมถึงคบกันแบบนี้ล่ะ” 

“ก็เพราะพวกผมเข้าใจ และยอมรับจนตอนนี้กำลังเป็นไปได้สวยยังไงละครับ” 

“ถ้าเป็นระบบแบบนี้ ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะถูกนอกใจไง” 

“พูดเหมือนคุณคาชิอิเจ้าชู้จนผมรู้สึกโกรธขึ้นมาเลย แต่ผมรู้ว่าโอยามาดะรู้เรื่องของเธอดีกว่าผม” ซากุระกล่าวพลางยิ้มเจื่อน 

“แต่ก็นะ เธอก็ครึ่งๆ กลางๆ อยู่แล้วนี่นะ จะเรียกว่าไม่จริงจังหรืออวดดีดีล่ะ” 

“หึ อวดดี? นายกล้าพูดแบบนั้นเหรอ เพิ่งเคยเจอคนแบบนี้ครั้งแรกเลย นายเป็นคนจริงจังงั้นเหรอ? นายเป็นประเภทที่คบลูกสาวของคนอื่นด้วยความจริงจังงั้นเหรอ” 

โอยามาดะมองซากุระด้วยสายตาดูแคลน 

“เมื่อกี้ทุกคนจะบอกว่า การคบกันแบบพิลึกที่คุณซากุระบอกเป็นเรื่องธรรมดาสินะ รู้สึกเหมือนมีอะไรผิดยังไงก็ไม่รู้” 

ไทกิรู้สึกประหม่า โอยามาดะเลยได้ใจ 

“ทุกคนเห็นเหมือนกันหมดแหละ” 

“เขาถามคุณซากุระนะ ช่วยเงียบได้ไหม?” 

“แล้วจะทำไม” 

ซากุระเอานิ้วจิ้มสีข้างของโอยามาดะเบาๆ โอยามาดะบิดตัวด้วยความจั๊กจี้ 

ซากุระหันมามองไทกิ โดยไม่สนใจโอยามาดะ 

“ฮิรานุมะคุง เคยได้ยินคำว่าพอลีแอเมอรีไหม?” 

“พอลีแอเมอรี? ไม่เคยได้ยินครับ” 

“มันคือการเรียกคู่รักที่ไม่ได้คบหากับคนแค่คนเดียวไงล่ะ จากสถิติดูเหมือนว่าในอเมริกาจะมีคู่รักแบบพอลีแอเมอรีมากกว่าห้าแสนคนเลยนะ” 

“จะบอกว่าเพราะงั้นก็เลยไม่พิลึกเหรอ?” 

“ถ้าเทียบจากจำนวนประชากรทั้งหมดก็ถือว่ามีน้อยมาก เพราะฉะนั้นจะเรียกว่าพิลึกก็ได้ แต่ไม่ได้หมายความว่าการคบกันแบบนั้นเป็นเรื่องผิด พวกเราไม่จำเป็นต้องอายอะไร ค่านิยมนั้นขึ้นอยู่กับตัวบุคคล เพราะงั้น เธอก็ไม่ควรคบถ้ายอมรับเรื่องนี้ไม่ได้” 

ไทกิมองคุณคาชิอิซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ 

“คุณคาชิอิ วิธีคบแบบนี้ดีแล้วจริงๆ เหรอ” 

“อืม ฉันเป็นคนเริ่มเองแหละ” 

เขาช็อกกับคำพูดนั้น จึงถามกลับว่า “ทำไม” 

“แล้วทำไมฉันต้องฝืนเลือกคบแค่คนเดียวโดยไม่มีเหตุผลด้วยล่ะ ก็ฉันชอบทุกคนนี่นา” 

เธอตอบกลับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ไม่มีความลังเลซ่อนอยู่เลย ไทกิรู้ทันทีว่าที่โต้แย้งไปนั้นสูญเปล่า ในคำว่า ‘ทุกคน’ ที่เธอกล่าวมีไทกิรวมอยู่ด้วย แต่ถึงอย่างนั้น จะให้ยอมรับเรื่องแบบนี้ก็...ถ้าไม่ยอมรับก็จะไม่ได้คบกับคุณคาชิอิ 

“นายชอบซานะจริงๆ เหรอ” 

โอยามาดะถาม 

ไทกิดื่มกาแฟที่ยังไม่ได้ดื่มเสียทีหนึ่งอึก 

“เข้าใจแล้ว” 

สายตาของทั้งสามจับจ้องใบหน้าของไทกิ 

“ฉันจะเป็นหนึ่งในแฟนของเธอด้วย” 

ในบรรยากาศเงียบกริบ คุณคาชิอิส่งเสียงขึ้นมาคนแรก 

“เยี่ยมไปเลย!” 

เธอยิ้มดีใจจนมีรอยย่นบนจมูกที่ทุกคนใฝ่ฝันปรากฏขึ้น 

ความคิดเห็น