ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Beloved ตอนที่ 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.6k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 16 เม.ย. 2563 18:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Beloved ตอนที่ 4
แบบอักษร

Beloved  ตอนที่ 4 

Author : 여 님 (ยอนิม)

 

 

บุ้งรีบตามกลุ่มของคนที่ตนเองไปดักรอที่หน้ามหาวิทยาลัยทันที เมื่อมั่นใจว่าใช่แน่ๆ แล้วเขาก็ไม่เสียเวลาเปล่า เมื่อคนๆนั้นคือบอมจริงๆ แล้วตอนนี้กลุ่มของบอมก็หันมามองเขาเป็นตาเดียว

“มาแล้วเหรอ พี่กำลังรออยู่พอดี ว่าเราจะมาตอนไหน” บอมพูดขึ้น ทำเอาบุ้งหน้าเหวอไปนิด

 

“ใครวะไอ้บอม” ป้องถามอย่างงงๆ บอมเดินมาโอบไหล่ของบุ้งด้วยท่าทีเป็นกันเอง ทำให้บุ้งหัวใจเต้นรัว กับการสัมผัสที่ไม่ทันได้ตั้งตัวมาก่อนจากบอม

 

“นี่บุ้ง น้องที่กูไปสอนพิเศษให้ บุ้ง นี่เพื่อนๆพี่” บอมแนะนำออกมาอย่างตั้งใจ

 

“เอ่อ..สวัสดีครับ” บุ้งรีบยกมือไหว้ทุกคนทันทีด้วยความมึนเล็กน้อย

 

“มึงนัดน้องไว้เหรอวะ” เต็มถามขึ้น เพราะฟังจากคำพูดที่บอมพูดขึ้นเมื่อเจอบุ้ง

 

“อืม พอดีกูนัดบุ้งไว้ว่าจะไปเลือกซื้อหนังสือเรียนเสริมด้วยกันน่ะ” บอมตอบกลับ บุ้งหันไปมองบอมด้วยความงุนงง แต่พอบอมมองมาพร้อมกับขมวดคิ้วเล็กน้อยใส่ ก็ทำให้คนหัวไวในเรื่องแบบนี้อย่างบุ้ง ก็รีบพยักหน้าทันที

 

“ครับ บุ้งนัดพี่บอมไว้ ขอโทษนะครับ ที่มาช้าไปหน่อย” บุ้งพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม ทำให้บอมอดที่จะขำในใจกับความหัวไวของบุ้งไม่ได้

 

“อ่าว แล้วแบบนี้บอมจะได้ไปดูหนังด้วยกันมั้ยคะ” แอนนาถามขึ้นทันที

 

“คงไม่ได้ไปครับ” บอมตอบกลับ เขากำลังต้องการหาข้ออ้างเพื่อแยกกับหญิงสาวพอดี และบุ้งก็มาได้จังหวะ

 

“บอมพาน้องไปซื้อหนังสือก่อนก็ได้นะ แล้วค่อยมาดูหนังด้วยกัน เดี๋ยวเลือกรอบเย็นหน่อยก็ได้” แอนนาเสนอออกมา เพราะอยากอยู่ใกล้ชิดกับชายหนุ่ม ซึ่งนั่นก็ทำให้บุ้งรู้สึกได้ว่า หญิงสาวคนนี้สนใจบอม

 

“คงไม่ได้หรอกครับ เพราะพี่บอมต้องไปส่งบุ้งด้วย พี่บอมบอกแม่บุ้งไว้แล้ว ใช่มั้ยครับ” บุ้งหันไปถามบอม บอมก็พยักหน้ารับ

 

“เออ ถ้ามึงมีธุระก็ไปทำเถอะ เดี๋ยวพวกกูไปดูหนังกันแค่นี้ก็ได้” เต็มบอกออกมา

 

“อืม โทษทีนะพวกมึง” บอมพูดออกไป ก่อนจะลาเพื่อนแล้วพาบุ้งเดินแยกออกมาทันที โดยที่มือยังคงโอบไหล่ของบุ้งอยู่

“หัวไวดีนะ” บอมพูดขึ้น ก่อนจะค่อยๆปล่อยมือตนเองมาล้วงกระเป๋าแล้วเดินไปข้างๆบุ้ง

 

“เรื่องอะไรครับ” บุ้งแกล้งถามไปอย่างนั้นเอง

 

“ก็เรื่องที่พี่เอาเรามาเป็นข้ออ้างในการแยกตัวออกมาน่ะสิ” บอมตอบกลับตรงๆ บุ้งยิ้มขำเล็กน้อย

 

“ก็สายตาพี่บอมกดดันบุ้งซะขนาดนั้น” บุ้งบอกออกมาอย่างขำๆ

 

“แล้วนี่มาทำอะไร” บอมถามกลับไปบ้าง

 

“อ่อ บุ้งมาเดินเล่นกับเพื่อนครับ” บุ้งตอบกลับไป ตอนนี้ทั้งสองคนมายืนคุยกันอยู่ตรงมุมหนึ่งของทางเดิน

 

“แล้วเพื่อนไปไหน” บอมถามต่อ

 

“อยู่ในร้านอีฟแอนด์บอยครับ พอดีมันมาซื้อของให้พี่สาว”บุ้งตอบกลับไป เขาดีใจมากที่มาเจอบอมที่นี่ และได้เป็นคนช่วยให้บอมแยกออกมาจากกลุ่มเพื่อนโดยเฉพาะแยกมาจากหญิงสาวคนนั้น

 

“แล้วจะไปไหนต่อ” บอมถามอีก บุ้งก็ส่ายหน้าไปมา

 

“ไม่ได้ไปไหนครับ” บุ้งตอบกลับ แต่ในใจก็พูดประโยคซ้ำๆว่า ชวนบุ้งสิ ชวนไปต่อสิ

 

“งั้นเดี๋ยวไปซื้อหนังสือกับพี่ แล้วพี่จะพาไปส่งบ้าน” บอมบอกออกมา เพราะไหนๆก็มาเจอบุ้งแล้ว ก็จะพาบุ้งไปซื้อหนังสือ และพาไปส่งบ้านด้วยเลย ตอบแทนที่เด็กหนุ่มมาช่วยเขาได้จังหวะพอดี บุ้งตาโตพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง เมื่อสิ่งที่หวังไว้เป็นจริง

 

“จะพาไปส่งบ้านจริงๆเหรอครับ” บุ้งถามด้วยความดีใจ บอมก็มองรอยยิ้มของบุ้งด้วยสายตานิ่งๆ แต่ในใจก็คิดว่าบุ้งจะดีใจอะไรมากมายกับการที่เขาจะไปส่งที่บ้าน

 

“อืม เมื่อกี้เราช่วยพี่ ถือว่าพี่ตอบแทนเราละกัน” บอมบอกออกมาตรงๆ บุ้งพยักหน้ารับ

 

“งั้นบุ้งขอไปบอกเพื่อนก่อนนะครับ” บุ้งพูดขึ้น แต่ไม่ทันจะไปหาเพื่อนตนเอง เพื่อนทั้งสองของเขาก็เดินเข้ามาหาพอดี

 

“ไอ้บุ้ง” มะยมเรียกบุ้งก่อน ทั้งมะยมและจักรมองบอมอย่างอึ้งๆ เขารู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร เพราะเคยเห็นหน้าแบบไกลๆมาก่อน แต่พอได้มาเจอใกล้ๆ เด็กหนุ่มทั้งสองยอมรับเลยว่า บอมดูดีจริงๆ ถึงแม้ว่าจะใส่แว่นก็ตามที

 

“มึงสองคนมาพอดีเลย นี่พี่บอม พี่ที่กูบอกไง” บุ้งพูดกับเพื่อนยิ้มๆ พร้อมกับขยิบตาเล็กน้อย

 

“อ่อ สวัสดีครับ” ทั้งมะยมและจักร ต่างยกมือไหว้บอม บอมก็พยักหน้ารับด้วยสีหน้าปกติ

 

“มึง เดี๋ยวกูแยกกับพวกมึงตรงนี้เลยนะ พอดีจะไปซื้อหนังสือกับพี่บอมน่ะ ซื้อเสร็จจะกลับบ้านเลย” บุ้งบอกเพื่อนตนเองทันที

 

“มึงจะกลับยังไง” จักรถามกลับ

 

“พี่บอมไปส่ง” บุ้งพูดพร้อมกับอมยิ้ม ไม่ให้บอมเห็น จักรยิ้มล้อเล็กน้อย

 

“อ่อ ก็ได้ ผมฝากเพื่อนผมด้วยนะครับพี่บอม มันบ๊องๆหน่อย อย่าถือสามันนะครับ” จักรพูดออกมา ก่อนจะโดนบุ้งเตะที่ข้อพับขาไม่แรงนัก แต่ก็ทำให้ทรุดได้ เพราะไม่ทันตั้งตัว

“ไอ้บุ้ง! แม่ง ขาอ่อนเลยกู” จักรโวยออกมาไม่จริงจังนัก

 

“สมน้ำหน้า” บุ้งว่ากลับไปอย่างขำๆ

 

“จะไปกันรึยัง” บอมถามออกมา บุ้งเลยหันมาหาบอมอีกครั้ง

 

“ไปครับ ไปครับ กูไปก่อนนะ เจอกันพรุ่งนี้ที่โรงเรียน” บุ้งรีบลาเพื่อนๆตนเองทันที ซึ่งจักรกับมะยมก็เข้าใจ และที่ไว้ใจให้บุ้งไปกับบอม เพราะเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นลูกชายเพื่อนแม่ของบุ้งด้วย และท่าทางของบอมก็น่าไว้ใจอยู่ไม่น้อย

บุ้งเดินแยกกับกลุ่มเพื่อนออกมาพร้อมกับบอม เด็กหนุ่มยิ้มกริ่มด้วยความดีใจและตื่นเต้น บอมเหลือบมามองก็ต้องสงสัย ว่าบุ้งจะยิ้มทำไม

 

“เดี๋ยวเราแวะร้านหนังสือกันก่อน” บอมพูดขึ้น บุ้งก็รีบพยักหน้ารับทันที แล้วเดินตามบอมเข้าไปในร้านหนังสือ บุ้งเดินตามบอมพร้อมกับลอบมองบอมไปด้วย ไม่ว่าบอมจะขยับไปทางไหน บุ้งก็เดินตามติด

 

“พี่บอมกินอะไรรึยังครับ” บุ้งถามขึ้น เพื่อทำลายความเงียบระหว่างเขาทั้งสองคน

 

“กินแล้ว” บอมตอบกลับ บุ้งทำหน้ายู่เล็กน้อย ซึ่งบอมหันมาเห็นพอดี

“เรายังไม่ได้กินงั้นเหรอ” บอมถามออกมาด้วยน้ำเสียงปกติ บุ้งก็พยักหน้ารับ

 

“ครับ กินบิงซูร้าน...ไปนิดเดียวเอง” บุ้งเผลอพูดออกมา บอมเลิกคิ้วนิดๆ

 

“ร้านที่หน้ามหาลัยพี่น่ะเหรอ” บอมถามกลับ บุ้งชะงักไปนิด

 

“เอ่อ ครับ พอดีเป็นร้านประจำของกลุ่มบุ้ง ไปกันประจำ” บุ้งตอบออกไปด้วยท่าทีปกติยิ้มๆ บอมมองหน้าบุ้งเล็กน้อย

 

“หิวรึเปล่า” บอมถามขึ้นอย่างเสียไม่ได้

 

“ก็นิดหน่อยครับ แต่ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวบุ้งกลับไปกินที่บ้าน” เด็กหนุ่มตอบกลับไป แต่ในใจนั้น.(ชวนบุ้งสิ พาบุ้งไปกินข้าวสิ)

 

“อืม เดี๋ยวพี่จะรีบซื้อ จะได้ไปส่งเรา” บอมตอบกลับ ทำให้บุ้งหน้าเหวอไปนิด เพราะนึกว่าบอมจะชวนตนเองไปหาข้าวกิน บอมมองหน้าบุ้งอย่างงงๆ

“อะไร” บอมถามกลับไป

 

“บุ้งนึกว่าพี่บอมจะชวนบุ้งไปกินข้าวซะอีก” บุ้งพูดออกมาตรงๆ

 

“พี่กินแล้ว” บอมตอบกลับมา บุ้งกลอกตาเล็กน้อย

 

“พี่บอมเป็นพี่ ก็ต้องใจดีกับบุ้งบ้างสิ” บุ้งบอกออกไป เพราะดูท่าถ้าเขารอให้บอมเข้าหาตนเองก่อน คงจะยาก บอมมองบุ้งอย่างประหลาดใจ

 

“ก็ได้ จะกินอะไร” บอมตอบกลับ เขาคิดเสียว่าตอบแทนที่บุ้งช่วยเขาเมื่อสักครู่ บุ้งยิ้มกว้างทันทีเมื่อได้ยิน ท่าทีหงอยๆหายไปเป็นปลิดทิ้ง

 

“กินที่ฟูดคอร์ทก็ได้ครับ ง่ายดี” บุ้งตอบกลับมา บอมพยักหน้ารับ

 

“งั้นพี่ขอเลือกหนังสือก่อน” บอมตอบออกมา ก่อนจะหันไปเลือกหนังสือ ส่วนบุ้งก็ยิ้มด้วยความดีใจ แล้วดูหนังสือบนชั้นฆ่าเวลารอบอมไปด้วย บอมเหลือบมองบุ้งเพราะได้ยินเสียงฮัมเพลงจากเด็กหนุ่ม แต่บอมก็ไม่ได้พูดอะไร เมื่อเลือกซื้อหนังสือเสร็จแล้ว บอมก็พาบุ้งมาที่ศูนย์อาหาร เขานั่งจองโต๊ะไว้ให้ เพราะไม่ได้จะกินอะไร บุ้งเดินไปเลือกซื้อข้าวมันไก่มานั่งกิน โดยไม่ลืมซื้อน้ำมาเผื่อบอมด้วย

“ได้ทำการบ้านที่พี่ให้ไว้รึยัง” บอมถามขึ้น ขณะที่บุ้งนั่งทานอาหาร บุ้งรู้สึกเขินๆนิดหน่อย ที่บอมมานั่งอยู่ด้วย แต่เขาก็ชอบ

 

“พี่บอมกำลังทำให้ข้าวมันไก่ของบุ้งหมดความอร่อย” บุ้งพูดขึ้น หลังจากที่บอมถามเสร็จ

 

“เกี่ยวอะไร” บอมถามกลับไป

 

“ก็เวลานี้เป็นเวลาพักผ่อนน่ะสิครับ ใครเค้าถามเรื่องเครียดกันล่ะ” บุ้งบอกออกมา

 

“กินข้าวเป็นเวลาพักผ่อนงั้นเหรอ” บอมถามกลับไปอีก

 

“ครับ มันเป็นเวลาผ่อนคลายของบุ้งไง เวลากินเราต้องไม่เครียด ไม่งั้นอาหารจะไม่อร่อย” บุ้งบอกออกมาเสียงจริงจัง บอมมองหน้าบุ้งแล้วพลางคิดในใจว่าเป็นเด็กแปลกจริงๆ

 

“พี่ว่าเราเลี่ยงที่จะไม่พูดถึงการบ้านมากกว่ามั้ง” บอมบอกกลับไป บุ้งย่นจมูกเล็กน้อย

 

//รู้ทัน// บุ้งพูดเสียงอุบอิบในลำคอ บอมนั่งเปิดหนังสือที่ซื้อมา ระหว่างรอบุ้งทานอาหาร บุ้งแอบเอามือถือขึ้นมา แล้วถ่ายรูปบอมเห็นแค่มือที่ถือหนังสือ แล้วกดอัพโหลดลงไอจีของตัวเองพร้อมกับแคปชั่น “ขอบคุณที่พามากินข้าวนะครับ” บุ้งแค่ลงไว้สนองความฟินตัวเอง ไม่ได้คิดอะไร พอลงเสร็จก็เก็บมือถือ และไม่สนใจว่าใครจะมาคอมเม้นท์ตอบอะไรอีก

“พี่บอม” บุ้งเรียกบอมที่กำลังอ่านหนังสืออยู่ บอมลดหนังสือลงแล้วมองหน้าบุ้ง พร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นนิดๆ

“ถ้าบุ้งส่งไลน์หาพี่บอม พี่จะตอบบุ้งมั้ย” บุ้งถามด้วยความอยากรู้

 

“ส่งมาถามเรื่องอะไร เรื่องเรียนน่ะเหรอ” บอมถามกลับ

 

“ถ้าเรื่องเรียนน่ะ บุ้งรู้ว่าพี่ตอบบุ้งอยู่แล้ว แต่บุ้งหมายถึง ถ้าส่งไปทักทายเรื่องอื่นๆน่ะ” บุ้งถามกลับไปอีก บอมนิ่งไปนิด

 

“ถ้าว่างก็จะตอบ” บอมตอบกลับสั้นๆ บุ้งก็นั่งคิดหาคำพูดชวนบอมคุยอีก

“รีบกิน กลับบ้านเย็นแม่จะเป็นห่วง” บอมพุดขึ้นมาก่อน บุ้งเลยจำต้องรีบทานอาหารจนหมด แล้วบอมก็เดินำไปที่รถของเขา บุ้งตื่นเต้นไม่น้อยที่จะได้นั่งรถของบอมเป็นครั้งแรก พอขึ้นรถได้ เขาก็นั่งสำรวจไปรอบๆทันที รถของบอมสะอาดสะอ้าน ทำให้บุ้งนึกไปถึงรถพ่อของเขา ที่เขาชอบทำรกจนพ่อกับแม่บ่นประจำ บอมหันมามองบุ้งก็เห็นบุ้งยิ้มขำอยู่คนเดียว

(ประหลาดคน) บอมแอบคิดในใจเมื่อเห็นบุ้งหัวเราะคนเดียวในลำคอ

“คาดเข็มขัดด้วย” บอมบอกออกมา บุ้งก็รีบจับมาคาด ในใจก็นึกอยากให้บอมคาดให้ แต่มันเป็นแค่จินตนาการฟินๆของเขาเท่านั้นเอง

ระหว่างที่บอมขับรถไปส่งบุ้งนั้น บอมไม่ได้ชวนคุยอะไร บุ้งเองก็หันไปมองบอมอยู่บ่อยครั้ง

“มีอะไร” บอมถามขึ้น เพราะเขารู้ว่าบุ้งหันมามองเขาอยู่บ่อยๆ

 

“บุ้งอยากชวนพี่บอมคุย แต่กลัวว่าจะรบกวนการขับรถของพี่” บุ้งบอกออกมาตรงๆ

 

“จะคุยอะไร” บอมถามกลับ เพราะเขาคิดว่าไม่มีอะไรต้องคุยกันอยู่แล้ว

 

“พี่บอมมาสอนหนังสือบุ้ง บุ้งก็อยากจะสนิทกับพี่” บุ้งบอกออกมา บอมหันมามองบุ้งเล็กน้อย พร้อมกับพยักหน้ารับช้าๆ เนื่องจากเขาก็เห็นด้วย เพียงแค่ว่าเขาไม่ค่อยถนัดกับการชวนใครคุยก่อนสักเท่าไร

 

“จะคุยอะไร” บอมถามออกมาอีก ทำให้บุ้งรู้ว่าบอมเปิดโอกาสให้เขาได้พูดคุยด้วย

 

“พี่บอมเป็นเหนือเดือนใช่มั้ยครับ” บุ้งพูดออกมายิ้มๆ ทำให้บอมเลิกคิ้วเล็กน้อย

 

“ใครบอก” บอมถามออกมา เพราะจริงๆ ไอ้ตำแหน่งเหนือเดือนนี้ คนอื่นๆเป็นคนตั้งใจเขาเอง โดยที่เขาไม่ได้สนใจอะไรมากมายนัก

 

“บุ้งเข้าไปดูเพจมหาลัยพี่มา เห็นเค้าลงรูปพี่ด้วย เลยรู้ว่าพี่บอมเป็นเหนือเดือนครับ บุ้งว่าแล้วเชียว อย่างที่บอมนะ ถ้าไม่ได้เป็นเดือนมหาลัย ก็ต้องมีตำแหน่งอะไรสักอย่างแน่ๆ” บุ้งพูดออกมาเสียงใส ทำให้บอมอดที่ยกแอบยกยิ้มมุมปากไม่ได้ เพราะเมื่อเขาเปิดโอกาสให้บุ้งพูดคุย อีกฝ่ายก็เหมือนจะปล่อยออกมาแบบไม่กั๊กกันเลยทีเดียว

 

“เค้าก็ว่ากันไป” บอมบอกออกมาอย่างไม่ใส่ใจนัก

 

“แต่ก็จริงอย่างที่เค้าพูดนะครับ พี่บอมน่ะ หล่อกว่าเดือนมหาลัยซะอีก” บุ้งชมออกมาตรงๆ บอมมองมาที่บุ้งก็เห็นแววตาที่เป็นประกายของเด็กหนุ่ม เหมือนว่ากำลังชื่นชมเขาอยู่จริงๆ

 

“ขอบใจ” บอมตอบกลับ ทำให้บุ้งยิ้มกว้างออกมา

 

“พี่บอมชอบเล่นเกมมั้ยครับ” บุ้งถามต่อ เพื่อหาเรื่องคุย

 

“ไม่” บอมตอบออกมา ทำให้บุ้งไปต่อไม่ถูก แต่เขาก็ไม่ละความพยายาม

 

“แล้วยามว่าง งานอดิเรกของพี่บอมทำอะไรครับ” บุ้งถามต่อ

 

“อ่านหนังสือ” บอมบอกออกมาด้วยน้ำเสียงปกติ

 

“บุ้งก็ชอบอ่านหนังสือนะครับ โดยเฉพาะการ์ตูน คึคึ” บุ้งพูดแล้วก็หัวเราะขำออกมาเบาๆ

 

“อ่านหนังสือเรียนบ้างก็ดีนะ” บอมบอกออกมา ทำให้บุ้งย่นจมูกใส่อีกฝ่ายทันที

 

“พี่บอมอ่ะ ชอบลากเข้าเรื่องจริงจังทุกที ผ่อนคลายบ้างสิครับ” บุ้งบ่นออกมาเล็กน้อย

 

“เราอยากเข้าสถาปัตย์ไม่ใช่รึไง ถ้ายังเล่นๆอยู่แบบนี้ จะสอบเข้าได้เหรอ” บอมถามออกมาอีก บุ้งนั่งเอามือกอดอก

 

“บุ้งไม่ได้เล่นๆสักหน่อย คนเรามันก็ต้องรีแลกซ์บ้างสิครับ” บุ้งเถียงกลับไปเล็กๆ ทำให้บอมรู้สึกได้ว่าบุ้งน่าจะดื้ออยู่ไม่น้อย

 

“เรารีแลกซ์เกินไปนะ พี่ว่า” บอมพูดตรงๆ ทำให้บุ้งถึงกับเงียบไปทันที เพราะพอพูดเรื่องจริงจังแบบนี้

 

“พี่บอมไม่เข้าใจบุ้งเลย” บุ้งโอดครวญออกมา พร้อมกับเอาหัวไปพิงกระจกรถฝั่งตนเอง ซึ่งเป็นจังหวะที่บอมโยกรถหลบรถอีกคันที่แซงมาด้วยความเร็วและปาดหน้าเขา

ปึ่ก..

“โอ๊ะ” บุ้งร้องออกมา เพราะหัวของเขาไปกระแทกกับกระจกรถ ถึงไม่แรงมากนัก แต่ก็เจ็บอยู่ดี บอมหันมามองบุ้งทันที พร้อมกับรีบยกมือข้างหนึ่งไปจับหัวของบุ้งเอาไว้

“เป็นอะไรรึเปล่า เจ็บมากมั้ย” บอมถามด้วยความเป็นห่วงจริงๆ ซึ่งนั่นทำให้บุ้งหน้าร้อนผ่าว เมื่อมือแกร่งมาลูบอยู่ที่หัวของเขาในตอนนี้

“บุ้ง..บุ้ง” บอมเรียกบุ้งอีกครั้ง เขารีบเปิดไฟเลี้ยวเพื่อจอดรถข้างทางทันที

 

“พี่บอมจอดรถทำไมครับ” บุ้งถามออกมา เมื่อได้สติ

 

“ก็เราเป็นอะไรรึเปล่า พี่เรียกก็ไม่ขาน” บอมถามออกมาอีก บุ้งยกมือมาเกาแก้มตัวเองเล็กน้อยด้วยความเขิน ที่ตนเองมัวแต่เคลิ้มกับสัมผัสของบอมเมื่อสักครู่

 

“ป่ะ..เปล่าครับ บุ้งแค่มึนนิดหน่อย” บุ้งอ้างออกมา

 

“ก้มหัวลงมาสิ พี่จะดูว่าโนไหม” บอมบอกออกมาอีก

 

“บุ้งไม่เป็นอะไรจริงๆพี่บอม แหะแหะ มันแค่ไม่ทันตั้งตัว” บุ้งพูดยิ้มๆ ไอ้คำว่าไม่ทันตั้งตัวของบุ้งนั้น หมายถึงเรื่องที่บอมจับหัวของเขา

 

“โทษที รถคันเมื่อกี้ปาดหน้า พี่ก็เลยโยกหลบ เราไม่เป็นอะไรแน่นะ” บอมถามย้ำอีกครั้ง

 

“ไม่เป็นอะไรครับ พี่บอมเป็นห่วงบุ้งเหรอ” บุ้งถามยิ้มๆ บอมมองหน้าบุ้งงงๆ แต่ก็พยักหน้ารับ

“ดีใจจัง” บุ้งพูดพร้อมรอยยิ้ม บอมนิ่งไปนิด เมื่อเขารู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างในรอยยิ้มของบุ้ง แต่เขาก็ไม่คิดจะถามออกมา เมื่อเห็นว่าบุ้งไม่ได้เป็นอะไรแล้ว บอมก็ขับรถต่อ โดยมีบุ้งนั่งบิดมือไปมาเพื่อไล่ความเขินอยู่ข้างๆ บอมเองก็เห็นท่าทางทั้งหมดของบุ้งอยู่เหมือนกัน แต่เขาก็ไม่อยากทักให้เด็กหนุ่มเขินไปมากกว่านี้

จนกระทั่งบอมขับรถมาจอดที่หน้าบ้านของบุ้ง บุ้งอยากจะยืดระยะทางบ้านตัวเองไปเสียเหลือเกิน แต่ก็ทำได้แค่ฝัน

“ขอบคุณนะครับที่มาส่ง” บุ้งยกมือไหว้บอม บอมก็พยักหน้ารับ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบหนังสือที่เบาะทางด้านหลังมาส่งให้กับบุ้ง

 

“ระหว่างที่รอพี่มาสอนวันพุธ ก็อ่านเล่มนี้ไปพลางๆก่อนละกัน แล้วอย่าลืมทำการบ้านที่พี่ให้ไว้ด้วยล่ะ” บอมกำชับออกมา บุ้งรับหนังสือมาอย่างเสียไม่ได้

 

“ครับ” บุ้งบอกเสียงอ่อย ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถ

 

“อ่อ ฝากสวัสดีแม่เราด้วยนะ ขอโทษทีที่พี่ไม่ได้ลงไปทักทาย” บอมพูดขึ้น ก่อนที่บุ้งจะปิดประตู

 

“ได้ครับ” บุ้งตอบรับแล้วปิดประตูรถของบอมเบาๆ แล้วยืนมองรถของบอมที่ขับออกไปด้วยความเสียดาย

“เฮ้อ น่าจะชวนพี่เค้าอยู่ต่ออีกสักหน่อย” บุ้งบ่นตัวเอง แล้วเดินเข้าบ้านไปทันที

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

“แหม ไอ้บุ้ง แคปชั่นในไอจีมึงเนี่ย ยังไงๆ” จักรแซวทันที เมื่อเจอหน้าของบุ้งในช่วงเช้าของวันใหม่

 

“ก็แค่ลงขำๆ” บุ้งตอบกลับไปพร้อมกับยิ้มกริ่ม แล้วลอยหน้าลอยตาใส่เพื่อนสนิท

 

“มึงขำ แต่บางคนเค้าไม่ขำว่ะ” จักรบอกออกมายิ้มๆ บุ้งทำหน้างง

 

“เกิดอะไรขึ้นวะ กูยังไม่ได้เข้าไปดูเลยว่ามีใครมาเม้นท์อะไรบ้าง” บุ้งพูดขึ้น แล้วหยิบมือถือตนเองมาเปิดเข้าไอจี เพื่อดูคอมเม้นท์ แล้วเขาก็เลิกคิ้วเล็กน้อย เมื่อเห็นคอมเม้นท์ของไท รุ่นพี่ที่เคยจีบบุ้ง ที่มาคอมเม้นท์ว่า “อิจฉาคนๆนั้นจัง” แล้วก็มีคนมาคอมเม้นท์ตอบไท ว่าไทหาได้ดีกว่าบุ้งแน่นอน ซึ่งคนที่คอมเม้นท์ก็คืออาร์ม

“ไอ้อาร์มนี่ดูท่าจะเป็นแฟนคลับกูเนอะ ตามส่องกูทุกที่เลย” บุ้งพูดออกมาอย่างเอือมๆ

 

“ก็คงเห็นพี่ไทมาเม้นท์มึงนั่นแหละ ถึงได้ออกโรงด้วยน่ะ” จักรตอบกลับ

 

“พี่ไทก็อะไรไม่รู้ว่ะ กูว่ากูก็คุยกับพี่เค้าเคลียไปแล้วนะ แต่พี่เค้าก็ชอบมาตัดพ้อบ้าบออะไรก็ไม่รู้ มันก็เป็นปีแล้วนะ” บุ้งบ่นออกมา เพราะมันไม่ใช่ครั้งแรกที่ไทชอบเข้ามาคอมเม้นท์ตัดพ้อกับบุ้ง บุ้งพยายามไม่ใส่ใจมาตลอด แต่พอเป็นโพสต์ที่บุ้งพูดถึงบอม แล้วไทมาคอมเม้นท์แบบนี้ ก็เลยทำให้บุ้งรู้สึกไม่ค่อยพอใจสักเท่าไร

“ทำไมพี่ไทกับไอ้อาร์มไม่ได้กันไปให้รู้แล้วรู้รอดไปวะ” บุ้งบ่นออกมาอีก พร้อมกับกดปิดหน้าจอมือถือแล้วเก็บใส่กระเป๋าอย่างไม่ใส่ใจ

 

“ก็พี่ไทเค้าไม่อยากเอาไอ้อาร์มนี่หว่า เค้าอยากเอามึง” จักรพูดออกมาอย่างขำๆ บุ้งก็ทำหน้าเซ็งใส่

 

“ถามกูมั้ยว่ากูเอาเค้ารึเปล่า” บุ้งพูดออกไป จริงๆแล้วบุ้งเป็นคนที่พูดตรงๆ ไม่ค่อยถนอมน้ำใจใครสักเท่าไร ถ้าเรื่องนั้นเป็นเรื่องที่ทำให้เขารำคาญใจหรือเดือดร้อน แต่ก็มีบ้างที่เผลอใช้คำพูดแรงๆใส่คนอื่น แล้วก็ต้องขอโทษกันทีหลัง บุ้งจึงพยายามแก้นิสัยในส่วนนี้ของตัวเอง

..

..

“ไอ้บอม เมื่อวานแอนนาเศร้าน่าดูเลยว่ะ ที่มึงไม่ได้ไปดูหนังด้วยกัน” เต็มเดินเข้ามาบอกกับบอมที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โต๊ะหน้าคณะ

 

“ก็กูมีนัด” บอมตอบกลับ

 

“แล้วมึงก็ไม่บอกตั้งแต่แรกว่ามีนัด” เต็มพูดออกมาอีก

 

“กูว่านะ จริงๆแล้วมึงไม่ได้นัดน้องคนนั้นมาหรอก ใช่มั้ย” วิทย์ถามขึ้นมาบ้าง ทำให้บอมหันไปมองเพื่อนด้วยความที่ไม่แปลกใจนัก เพราะวิทย์เองก็มองเพื่อนทุกคนออกแทบจะทุกเรื่อง ไม่ว่าใครมีเรื่องไม่สบายใจ ถึงแม้ว่าจะยิ้มแย้มแค่ไหน วิทย์ก็รู้อยู่ดี

 

“จริงเหรอวะ” เต็มรีบถามกลับทันที บอมนั่งด้วยท่าทีสบายๆ ไม่ได้มีอาการเลิ่กลั่กอะไร

 

“อืม” บอมตอบกลับไปตรงๆ

 

“โห่ อะไรของมึงวะ แล้วเด็กนั่นเป็นลูกเพื่อนแม่มึงจริงๆน่ะเหรอ” เต็มถามเพื่อความแน่ใจ

 

“ใช่ กูรับสอนพิเศษบุ้งอยู่ เมื่อวานเจอกันบังเอิญ” บอมตอบกลับ ทำให้วิทย์หัวเราะในลำคอเบาๆ

 

“กูว่าละ แต่เด็กนั่นก็เก่งนะ ไหลตามน้ำมึงไวฉิบ” วิทย์ชมออกมา

 

“เก่งในเรื่องเล่นๆ” บอมพูดไปอย่างนั้นเอง

 

“แต่เด็กคนนั้น ชื่ออะไรนะ บุ้งใช่มั้ย กูว่าน้องมันก็น่ารักดีวะ กูเป็นเด็กแสบๆซนๆดี” ป้องที่นั่งฟังอยู่พูดขึ้นมาบ้าง

 

“แล้วแบบนี้มึงสอนน้องมันได้เหรอวะ” วิทย์ถามด้วยความสงสัย

 

“ทำไมจะสอนไม่ได้ ?” บอมถามกลับพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย

 

“ก็ดูเด็กคนนี้น่าจะทำให้มึงปวดหัวน่าดู” วิทย์พูดอย่างขำๆ เพราะเพื่อนรักของเขาไม่ชอบอะไรที่มันวุ่นวาย แต่ดูบุ้งแล้วน่าจะวุ่นวายกับบอมไม่น้อยแน่ๆ

 

“เออ นั่นดิ ดูเด็กมันป่วนๆดี” ป้องพูดขึ้นยิ้มๆ

 

“อืม ป่วน แต่สอนได้” บอมตอบกลับ

 

“พี่บอมครับ” เสียงเรียกบอมดังขึ้น พร้อมกับกลุ่มของรุ่นน้องปี 1 ที่เดินเข้ามาหา และคนที่เรียกบอมคือน้องรหัสของเขานั่นเอง

 

“มาเอาชีทเรียนใช่มั้ย” บอมถามกลับ อีกฝ่ายพยักหน้ารับ เพราะคุยกับบอมมาก่อนล่วงหน้าแล้ว

 

“พวกผมอิจฉาไอ้ไทมันชะมัด ได้พี่รหัสดี พี่รหัสผมเนี่ยไม่เห็นจะเอาอะไรมาให้บ้างเลย” เสียงเด็กปีหนึ่งอีกคนดังขึ้น ทำให้ป้องกันไปมองทันที

 

“ใจเย็นไอ้ออม กูหายังไม่เจอเว้ย” ป้องโวยกลับไม่จริงจังนัก เพราะรู้ว่าน้องรหัสตนเองแกล้งแซวเฉยๆ บอมไม่ได้สนใจอะไร เขาก็ส่งชีเรียนตอนปีหนึ่งที่เตรียมมา ให้กับไท น้องรหัสของเขาไป

 

“แหวนพี่บอมสวยดีนะครับ เหมือนผมเคยเห็นที่ไหน” ไทพูดขึ้นเมื่อเห็นแหวนที่นิ้วชี้ของบอม

 

“มึงจะเคยเห็นที่ไหนได้ อันนี้แหวนสั่งทำของพ่อมัน” เต็มบอกกลับไป บอมเองก็ไม่ได้พูดอะไร เพราะเพื่อนพูดไปแล้ว

 

“ผมแค่คุ้นอ่ะพี่เต็ม พวกผมไปก่อนดีกว่า ขอบคุณพี่บอมมากนะครับ ที่เอาชีทเรียนมาให้” ไทพูดกับบอมส่งท้าย บอมตอบรับในลำคอ ก่อนที่น้องปีหนึ่งจะเดินแยกไป

 

“พวกเราก็ขึ้นห้องเรียนกันบ้างเถอะ” วิทย์บอกออกมา แล้วทั้ง 4 คน ก็พากันเดินขึ้นห้องเรียนเช่นเดียวกัน

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

“วันนี้มึงดูอารมณ์ดีนะ” มะยมถามขึ้น เมื่อเห็นว่าบุ้งนั่งยิ้มและอารมณ์ดีมาตั้งแต่เช้าแล้ว

 

“วันนี้วันพุธ” บุ้งบอกออกมา มะยมเลิกคิ้วเล็กน้อย

 

“เกี่ยวอะไรกับวันพุธวะ” มะยมถามกลับอย่างสงสัย

 

“ก็วันนี้มันจะได้เรียนพิเศษกับพี่บอมสุดหล่อของมันไงล่ะ” จักรพูดขึ้น เลยทำให้มะยมนึกได้ว่าวันนี้บุ้งมีเรียนพิเศษ

 

“งั้นมึงก็ไม่ไปเดินเที่ยวกับพวกกูหลังเลิกเรียนอ่ะดิ” มะยมถามกลับบุ้งก็พยักหน้ารับ

 

“กูต้องรีบกลับ เดี๋ยวพี่บอมรอ” บุ้งพุดพร้อมกับยิ้มกว้าง

 

“กูว่ามึงไม่ได้กลัวพี่บอมรอหรอก มึงจะรีบกลับไปเก็บห้องมึงก่อนแน่ๆ เพราะกลัวอายพี่บอมที่ห้องรก” จักรแกล้งแซวออกมา บุ้งหุบยิ้มทันที ก่อนจะยกเท้าไปถีบขาเพื่อนไม่แรงมากนัก

 

“สัด รู้ดี” บุ้งด่าเพื่อนที่พูดดักเขาแต่มันก็เป็นเรื่องจริง บุ้งจะรีบไปทำความสะอาดห้องก่อนจริงๆ เมื่อวานเขารื้อหาของแล้วยังไม่ได้เก็บ ห้องเลยรก

 

“แล้วมึงทำการบ้านที่พี่เค้าให้ไว้รึยัง” จักรถามเมื่อนึกได้ ว่าบุ้งเคยบอกว่าบอมทิ้งการบ้านให้ทำ

 

“ยังเลยว่ะ” บุ้งพูดเสียงอ่อยๆ ก่อนจะหยิบสมุดการบ้านที่บอมทิ้งโจทย์ไว้ให้ออกมา

“พวกมึงสองคนช่วยกูทำหน่อยดิ” บุ้งพูดอ้อนเพื่อนตนเอง

 

“ได้ไงวะ มึงต้องทำเองดิ ถ้าพี่บอมถามมึงจะตอบได้ไง ถ้าให้พวกกูช่วยอ่ะ” มะยมบอกออกมา บุ้งทำปากยื่นเล็กน้อย

 

“ทำเองก็ได้วะ” บุ้งพูดขึ้น ตอนนี้พักกลางวัน พวกเขายังมีเวลาเหลือมากพอที่จะให้นั่งทำการบ้าน บุ้งนั่งมองโจทย์เลขแล้วอยากจะร้องไห้

“ถ้ากูทำแล้ว พวกมึงลองตรวจหน่อยได้มั้ยล่ะ ว่าถูกไหม ถ้าไม่ถูกกูจะได้แก้” บุ้งถามเพื่อนออกมาอีก

 

“กูว่าให้พี่บอมเค้าตรวจทีเดียวไปเลยดีกว่า ถ้าข้อไหนมึงทำไม่ได้ เขาก็ยังสอนอธิบายมึงได้ไง” จักรพูดขึ้น บุ้งถอนหายใจออกเบาๆ แต่ก็ยอมพยักหน้ารับแล้วนั่งทำการบ้านที่บอมทิ้งไว้ให้ทันที  

 

 

2 Be Con

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ไฟล์ที่ลง เป็นไฟล์ดิบ ยังไม่ได้ตรวจคำผิดนะคะ

ความคิดเห็น