Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจนะคะ~ เรื่องที่3 เฮียน่านน้ำกับน้องข้าวสวย

น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.30 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

ชื่อตอน : น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.30 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 692

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มิ.ย. 2563 22:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.30 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว
แบบอักษร

 

 

ชะเอม talk's

 

"อื้มมม~" ฉันค่อยๆครางงัวเงียและลืมตาตื่นขึ้นมาในเวลาที่ฉันคาดเดานะตอนนี้น่าจะประมาณหกโมงเย็นหรือหนึ่งทุ่มแล้วแน่นอน

 

คลำมือหาโทรศัพท์ของตัวเองที่ควรจะวางอยู่ที่โต๊ะข้างเตียงแต่ว่า...มันติดอะไรกันเนี้ย...!?

 

"อ๊ะ!?" ตาสว่างทันทีที่ฉันนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเช้านี้ได้และสาเหตุที่มือของฉันคลำไปไม่ถึงโต๊ะก็เพราะว่า...

"นี่!? นาย!?" ฉันตะโกนเรียกไอ้เด็กบ้านี่ที่นอนอยู่บนเตียงนอนของฉันอย่างสบายใจเฉิ่ม

"ตื่นสักที!!" ฉันตะโกนปลุกไอ้เด็กบ้านี่ไป

"หืม...? อืมมม~" เจ้าตัวค่อยๆงัวเงียลืมตาตื่น

"ทำไมยังไม่กลับไปอีก!?" ฉันถามไปน้ำเสียงรำคาณหงุดหงิด

"ทำไมหล่ะครับ? ก็ผมอยากอยู่กับเมียและก็กับ...ลูกของผมบ้างหนิครับไม่ได้หรอ?" ไอ้เด็กบ้านั่นถามฉันมา

"ไม่ได้!!! แล้วอีกอย่างฉันบอกไปแล้วหนิว่าเด็กในท้องของฉันเป็นลูกของฉันกับน่านน้ำ!!" ฉันก็ยังคงตอบแบบเดิมออกไป

"ไม่ใช่!! เด็กในท้องของพี่คือลูกของผม!!" ทำไมถึงได้ดื้อด้านหน้ามึนแบบนี้นะ

"งั้น...ฉันจะบอกอะไรให้นายฟังอีกรอบนึงนะ" ฉันบอกไอ้เด็กหน้ามึนนี่ไปเสียงนิ่งๆ เจ้าตัวไม่เอ่ยถามแต่ส่งสายตาสงสัยมาถามฉันแทน

"ถ้าเด็กในท้องนี่...เป็นลูกของนายจริงๆฉันทำแท้งไปนานแล้ว"

"ไม่จริงอ่ะ...! พี่ไม่กล้าหรอก...!"

"ทำไมฉันจะไม่กล้า...ในเมื่อฉันก็เคยทำมาก่อนลูกของฉันกับผัวเก่า"

.

.

.

เตโช talk's

 

"ม่ะ..ไม่จริงอ่ะ พี่โกหกผมใช่ไหม!?" ผมถามผู้หญิงตรงหน้าไปด้วยน้ำเสียงสั่นๆ

"ฮึ! เหตุผลหล่ะ? มันมีเหตุผลอะไรที่ฉันต้องโกหกนาย!?" เธอยกยิ้มร้ายมุมปากขึ้นมาและถามผมออกมา

"เพราะพี่รักมันไม่ใช่ผมไง พี่เลยอยากได้มันเป็นพ่อของลูกผม!" ผมตอบคำถามของพี่เขาไปตามความจริงที่ผมคิดไว้

"เหอะ! รักหรอ? ฉันแสดงออกมางั้นหรอว่าฉันรักน่านน้ำ? จะบอกอะไรให้นะเด็กน้อย..." เธอพูดทิ้งท้ายไว้เพียงแค่นั้น

"....." ผมเงียบไป ถ้าเธอโกหกเธอก็คงจะโกหกได้เก่งมากแน่ๆเลยครับเพราะตอนนี้ผมก็ยังจับโกหกของเธอไม่ได้เลยสักนิด

"ฉันไม่ได้รักน่านน้ำถ้าให้พูดความจริงฉันก็แค่...อยากจะเอาชนะหมอนั่นแต่ว่า...ดันพลาดมีเด็กคนนี้เกิดมาก็แค่นั้นเอง...นี่แหละคือความจริง!" เธอพูดมาพร้อมกับมองเข้ามาในตาของผม

"พี่แม่งโครตเลว!!! ฆ่าลูกของตัวเองได้ยังไงว๊ะ!!?" ผมด่าเธอ ก่อนที่จะถามเธอไปเสียงดังหงุดหงิด

"ทำไมจะไม่ได้หล่ะ? ขึ้นชื่อว่าเป็นของของฉันฉันจะทำอะไรกับมันก็ได้จะเก็บไว้หรือจะทำให้มันหายไปก็ได้ทั้งหมด...!! ถ้าพ่อของมันมีดีไม่พอที่จะเป็นพ่อของลูกฉัน!! ฉันก็ต้องกำจัดมารหัวขนออกไปสิ!! หรือไม่จริง!?" มารหัวขนหรอว๊ะ!? แต่...เด็กคนนั้นก็เป็นลูกของเธอป้ะว๊ะ?

"ดีแล้วหล่ะครับ...ฮึ!" ผมพูดออกไปเสียงเรียบนิ่ง ก่อนที่จะหันหน้าไปยิ้มมุมปากให้เธอ เธอไม่เอ่ยถามไม่แม้แต่จะมองหน้าผมด้วยสายตาสงสัยแต่เธอกลับมองมาด้วยสายตาเรียบนิ่งแทน

"ดีแล้วหล่ะ...ที่ลูกของผมไม่มาเกิดในท้องของพี่ ไม่งั้นลูกของผมคงจะไม่มีโอกาสได้ลืมตามองโลก"

"คิดได้อย่างงั้นก็ดีแล้ว...เคลียร์หมดทุกเรื่องแล้วงั้นนายก็เชิญออกไปจากห้องของฉันได้แล้วมั้ง?" เธอพูดพร้อมเลิกคิ้วขึ้นสูงเป็นคำถามมา คำพูดสวยหรูอู้หูตอแหล...!

"....." ผมเงียบไม่ได้ตอบอะไรเธอไปและลุกออกไปแต่งตัวและเดินออกไปจากห้องของเธอทันที

 

ผู้หญิงสำส่อนที่เคยท้องไม่พร้อมแบบเธอหน่ะ ดีแล้วที่ลูกของผมมีบุญพอที่จะไม่มาเกิดในท้องของเธอและผมก็รู้สึกสงสารเด็กในท้องของเธอเหมือนกันนะที่มีแม่ที่แค่อยากเอาชนะพ่อแบบเธอ

ตุ่บ!! และระหว่างที่ผมเดินไปอยู่นั้นผมก็ชนเข้ากับใครสักคนนึง

ตุ่บ! และกล่องลังใบหนึ่งที่ดูเหมือนผู้ชายคนนั้นจะถือมาด้วยนะก็ตกลงมา

 

"เอ่อ...ขอโทษครับ!" ผมเอ่ยขอโทษผู้ชายรูปร่างใหญ่โตอย่างกับฝรั่งนั่นไปและกำลังจะก้มลงไปเก็บของของเขาที่ผมชนจนตก

"หยุดนะ!!!" แต่...ผู้ชายคนนั้นก็พูดขึ้นมาเป็นภาษาอังกฤษซึ่งผมก็พอที่จะฟังออกนะว่าเขาบอกให้ หยุด

"ครับ?" ผมเงยหน้าขึ้นไปขานถามเขาหวังว่าจะมองหน้าเขาสักหน่อย

"ไม่เป็นไร!" ผู้ชายคนนั้นพูดมาเป็นภาษาเดิมเพียงแค่นั้นก็ก้มลงมาเก็บของของตัวเองและหันหลังเดินไปในทันที

"....." มองตามหลังของผู้ชายคนนั้นอย่างนึกขำ

 

ทำไมถึงต้องแต่งตัวอย่างกับอยู่ต่างประเทศอย่างงั้นว๊ะ? ทั้งๆที่ประเทศนี้แม่งอากาศอย่างกับประเทศแอฟริกาใต้แหนะ

ก็ผู้ชายคนนั้นอ่ะดิ่ใส่แมสสีดำแถมใส่เสื้อแขนยาวสีดำและแค่เสื้อกับกางเกงผมไม่ว่าอะไรหรอกนะแต่นี่ใส่ถุงมือสีดำแถมยังหมวกไหมพรมสีดำอีกทั้งเนื้อทั้งตัวผมเห็นแค่ตาของเขานั่นแหละแต่งชุดดำอย่างกับเป็นฆาตกรงั้นแหละ

 

"อื้อๆ" ผมส่ายหัวไล่ความคิดเหล่านั้นออกไปและเลิกสนใจผู้ชายคนนั้น ก่อนที่จะเดินไปกดลิฟท์และลงไปด้านล่างทันทีแต่ผมดันลืมโทรศัพท์ไว้บนห้องของเธอนี่ดิ่ ผมจึงต้องกลับขึ้นไปเอา

.

.

.

ชะเอม talk

 

เอาจริง...ฉันไม่ได้โกหกนะคะ เรื่องที่ฉันไม่ได้รักน่านน้ำฉันแต่งงานกับเขาได้ก็ถือว่าฉันเกือบจะชนะเขาแล้วที่เหลือก็แค่...ให้เขายอมรับลูกของฉันแค่นั้น

อ๊อดดดดด~ อ๊อดดดดด~ เห้อ...พูดไปถึงขนาดนั้นถ้ายังจะมาเรียกร้องสิทธิ์เป็นพ่อของลูกจากฉันอีกคือโง่มากนะ ฉันจึงลุกไปส่องตาแมวดูค่ะ หืม? ไม่เห็นจะมีใครเลยนี่หน่า?

กริ๊ก! แอ๊ดดดด~ ฉันจึงเปิดประตูออกไปดูและแน่นอนว่าไม่มีใครอยู่จริงๆด้วย

หันมองไปทางด้านซ้ายและหันไปมองทางด้านขวาก็เจอกับกล่องๆหนึ่งมันมีโพสอิทสีเหลืองเขียนว่ามาส่งที่ห้องของฉันฉันจึงหยิบเข้ามาดูในห้องค่ะ

แอ๊ดดดด~ แกร็ก! และปิดประตูเข้ามา

 

"หืม?" ครางออกมาอย่างสงสัย

 

ฉันจึงค่อยๆเปิดกล่องนั้นดู มีโพสอิทอีกแล้วเป็นภาษาอังกฤษอีกด้วยคราวนี้

'ไปเอาเด็กออกซ๊ะ ถ้าไม่อยากตายทั้งแม่ทั้งลูก!!" ทันทีที่เห็นข้อความในโพสอิทที่ถูกเขียนด้วยสีแดงนั้นด้วยความกลัวฉันจึงเผลอทำกล่องหลุดออกจากมือจึงทำให้กล่องอีกชั้นนึงเปิดออกและฉันก็เจอเข้ากับ...อะไรสักอย่างที่มีรูปร่างคลายกับเด็กทารกแต่มีสีดำผสมกับสีแดงและมีเลือดราดอยู่เต็มไปหมด

 

"อ๊ายยยยยยย!!!" ฉันกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจและก็สลบไปในทันที

.

.

.

เตโช talk's

 

"อ๊ายยยยยยย!" เสียงกรีดร้องนี้มัน...?

"พี่?" เมื่อผมได้ยินปุ๊บผมก็รีบวิ่งไปที่ห้องของพี่เขา

 

กริ๊ก! แอ๊ดดดดด~ พร้อมกับเปิดประตูเข้าไปในห้องทันที เห้ย! แล้วทำไมถึงไม่ล็อกประตูห้องบ้างว๊ะ!?

 

"พี่!!" ผมเรียกเธอไปด้วยน้ำเสียงตกใจในทันทีพร้อมกับมองไปที่ลูกกรอกที่มีสีแดงเหมือนเลือดราดนั่น

 

ใครแม่งวิปริตถึงขนาดทำเรื่องเหี้ยๆแบบนี้ได้ว๊ะ!? ผมเลิกสนใจและก้มลงไปอุ้มคนร่างบางไปในห้องนอนของเธอ

ฟุ๊บ~ ผมค่อยๆวางเธอลงบนเตียงนอนของเธอและออกไปเก็บกวาดข้างนอกต่อ

พอออกมาดูดีๆแล้วมันไม่ใช่ลูกกรอกแต่มันเป็นตุ๊กตากับน้ำหวานสีแดงๆหน่ะครับผมไม่ได้ชิมนะเว้ย...! แค่มาลองกวาดลองถูแล้วก็รู้เฉยๆหน่ะครับ ก่อนที่สายตาของผมจะไปปะทะเข้ากับกระดาษโพสอิทสีเหลืองแผ่นหนึ่ง

 

"หืม?" ครางในลำคอออกมาอย่างสงสัย ก่อนที่ผมจะไปหยิบขึ้นมาอ่านดู

 

'ไปเอาเด็กออกซ๊ะ ถ้าไม่อยากตายทั้งแม่ทั้งลูก!!" ข้อความภาษาอังกฤษในกระดาษใบนั้นมันทำให้ผมรู้ได้ในทันทีว่า...เธอกำลังตกอยู่ในอันตราย

 

"เห้อ~" และผมก็ต้องถอนหายใจออกมาในทันที

 

อีกแล้วนะมึง...! อีกแล้วนะ...! ดันมารู้เรื่องที่ไม่ควรรู้อีกแล้วและผมจะไม่สนใจเลยนะถ้าเธอไม่ได้กำลังท้องอยู่อ่ะ

.

.

.

น่านน้ำ talk's

@3 อาทิตย์ต่อมา

@P university อาคารอาหารคณะบริหาร เวลา12:30น.

 

ตอนนี้ผมกำลังนั่งเหม่อลอยเขี่ยข้าวผัดในจานไปมาด้วยความเบื่อหน่ายอยู่ครับ

จะไม่เบื่อหน่ายจะแดกข้าวให้หมดจานเลยรู้ป้ะ? ถ้าตลอดเวลาที่ผ่านมาข้าวสวยปฏิบัติกับผมเหมือนเดิมแต่...นี่มันไม่เหมือนเมื่อก่อนหน่ะสิครับ

ก็ข้าวสวยเธอเปลี่ยนไปทุกอย่างไม่ชวนผมคุยแถมพอผมชวนคุยก็ตอบมาเป็นคำด่าแถมยังไม่ยอมกินข้าวกับผมเลยนี่ดิ่

เวลาที่อยู่ในห้องกันสองคนก็นั่งอยู่แต่บนเตียงไม่ขยับเขยื่อนตัวไปไหนเลยนอกจากตอนล้มตัวนอนหรือลุกขึ้นออกไปเข้าห้องน้ำ

แต่...ตอนนี้ข้าวสวยก็ออกมานอกห้องได้แบบอิสระแล้วหล่ะครับ ฝีมือทำกับข้าวของเธออ่ะนะแม่งอร่อยจริงๆนั่นแหละครับ

 

"เชี่ยน่าน!!!" เสียงดังน่ารำคาณของไอ้ล่ามโซ่เรียกผมขึ้นมา

"ห๊ะ!?" ทำให้ผมออกจากผวังค์ความคิดและขานถามมันไปด้วยน้ำเสียงดังตกใจ

"มีเหี้ยไร!? เรียกกูแล้วไม่พูดเนี้ย!? ว๊อนตีน!?" ผมถามมันออกไปเสียงดังติดรำคาณ ก็ดูมันดิ่...เรียกผมแล้วก็เสือกไม่พูดแถมจ้องหน้ากูอีก

"มึงต่างหากมีเรื่องเหี้ยไร?" เป็นไอ้เขื่อนที่ถามผมมา

"เปล่าหนิ!" ผมพูดพร้อมยักไหล่ทั้งสองข้างขึ้นพร้อมกันเป็นการตอบคำถามของมันไป

"หราาาคร้าบบบ~ เหม่ออย่างกับกำลังจะถูกเมียทิ้งนี่นะ? พวกกูควรเชื่อ?" ใคร? ทุกคนน่าจะรู้ดีนะครับนิสัยขี้เสือกเนี้ยแก้ไม่หายเลยจริงๆนะมึงไอ้ล่ามโซ่

"จะเชื่อไม่เชื่อก็เรื่องของพวกมึง! กูไม่แคร์! กูอิ่มแล้ว!" ผมพูดเพียงแค่นั้นก็ลุกขึ้นและกำลังจะเดินออกไปในทันทีแต่ว่า...

"อิ่ม? อิ่มพ่องมึงอ่ะมึงยังไม่ได้แดกสักคำเลยนะ" ไอ้ทิศเหนือก็พูดขัดขึ้นมาผมซ๊ะก่อน

"หรอว๊ะ...?" ถามมันไปอย่างแปลกใจ ก่อนที่จะก้มหน้ามองจานข้าวของตัวเอง

 

อ่า...เหลือเต็มเลยจริงๆด้วยหรอว๊ะเนี้ย? ผมจึง...

ตุ่บ! นั่งลงที่เดิมและก็พยายามจะฝืนกินข้าวจนหมดถึงแม้ว่ามันจะกลายเป็นอาหารที่ไม่ถูกปากของผมไปแล้วก็เถอะ

.

.

.

ข้าวสวย talk's

@อาคารอาหารคณะวิศวะฯ เวลา12:35น.

 

ผ่านมาแล้วค่ะสามอาทิตย์ที่เขาก็ยังคงทำดีกับฉันอยู่เหมือนเดิมแล้ว...คิดว่าฉันจะเชื่อคนที่เคยทำดีกลบเกลื่อนความเลวของตัวเองอีกหรอคะ

คนอย่างข้าวสวยโง่แค่ครั้งเดียวก็เกินพอแล้ว

 

"อิข้าว!!!" นับดาวเรียกฉันขึ้นมาเสียงดังพร้อมกับ

 

หมับ! เอื้อมมือมาจับแขนฉันด้วยและมันส่งผลให้ฉันนั้น...

 

"ห๊ะ!?" ออกจากผวังค์ความคิดและหันไปขานรับมันด้วยน้ำเสียงตกใจในทันที

"เป็นห่าไรของมึงเนี้ย...!? พวกกูเรียกเป็นสิบรอบไม่ได้ยินเลยหรอว๊ะ!?" นับดาวถามฉันมาน้ำเสียงติดรำคาณ

"กูเปล่า...! เรียกกูมีห่าไรอ่ะ?" ฉันตอบมันไปในประโยคแรก ก่อนที่จะถามมันไปในประโยคหลัง

"วันนี้ไปตื้ดๆกันเปล่า?" ก็ยังคงเป็นนับดาวที่ถามฉันมา

"ไม่รู้ดิ่ ต้องดูก่อน...!" ฉันตอบมันไป ต้องดูเฮียมันก่อนอ่ะว่าจะให้ฉันไปหรือเปล่า?

"แล้วอิขิงอ่ะ?" ฉันถามขิงไปอีกคนนึง

"กูหรอ? ไม่ไปว่ะ" ทันทีที่มันตอบจบ

"ฮั่นแน่ววว ช่วงนี้ติดผัวสินะ?" พายุก็พูดขึ้นไปในทันที ขิงไม่ได้ตอบอะไรไปแต่หันหน้าไปยักคิ้วให้พายุแทน

 

และพวกเพื่อนๆของฉันก็คุยอะไรกันอีกไม่รู้ค่ะเพราะฉันหันไปสนใจผู้ชายข้างกายแทน ใครหรอคะ? ก็มีแค่คนเดียวนั่นแหละ กัสโซ่ ไงคะ

 

"หืม?" พอฉันหันหน้าไปมองคนที่กำลังมองหน้าฉันอยู่เจ้าตัวก็หันหน้าหนีทันที

"พวกมึงกูอิ่มแล้วนะ!" และกัสโซ่ก็บอกกับทุกคนไปค่ะ

"เออ..." เป็นอาวุธที่นั่งตรงข้ามกับกัสโซ่พูดขึ้นมาน้ำเสียงนิ่งๆ

"งั้นกูกลับด้วย!" ฉันจึงพูดขึ้นไปบ้าง

"อืม...! อย่าลืมดูด้วยนะว่าว่างหรือเปล่า!?" นับดาวที่นั่งตรงข้ามฉันพูดขึ้นมา

"อืมม" ฉันครางในลำคออย่างไม่แน่ใจแต่ก็ยักคิ้วขึ้นข้างหนึ่งส่งไปให้ ก่อนที่ฉันจะลุกขึ้นและวิ่งตามกัสโซ่ออกไปในทันที

"กัสโซ่!! หยุดก่อนสิ!!" ฉันเรียกกัสโซ่พร้อมกับวิ่งไล่ตามแผ่นหลังกว้างๆนั่นแต่...เจ้าตัวก็ไม่แม้แต่จะหยุดและหันหน้ามามองฉันเลย

 

หมับ! จนฉันสามารถวิ่งตามกัสโซ่ทันและก็เข้าไปเกาะแขนในทันที

กึ่ก! พร้อมกับชะงักฝีเท้าของตัวฉันเองไปด้วยเป็นการให้เจ้าตัวหยุดเดิน

 

"อึ่ก เฮ้อ! เป็นอะไรไปหน่ะ?" ฉันถามกัสโซ่ออกไปแน่นอนว่ากัสโซ่ไม่ตอบ

"ฮึ่ก! ก่ะ..กัสโซ่ ฮือออ~ ไม่รักข้าวแล้วใช่ไหม? ฮึ่ก! ฮืออออ~" น้ำตาของฉันมันไหลออกมาเองค่ะ

 

ไม่ชอบให้คนที่ฉันสนิทด้วยเป็นแบบนี้เลยไม่ว่าจะใครก็ตามและยิ่งเป็นเพื่อนฉันคนนี้แล้วด้วยฉันยิ่งไม่ชอบให้เจ้าตัวเป็นแบบนี้เลยค่ะ

 

"ฮึ่กๆ ข่ะ..ข้าวทำอะไร ฮือออ~ ผิดอ่ะ? ฮึ่ก ฮืออๆ~ บอกข้าวมาสิ...!" ใช่! ทำอะไรผิดก็บอกมาสิ! อย่ามาเงียบแบบนี้สิ!

"เห้อ~" และกัสโซ่ก็ถอนหายใจออกมา ก่อนที่จะ...

"อ๊ะ!" แกะมือฉันออกจากแขนแกร่งที่ฉันเกาะกอดมันไว้อยู่และก็ดึงตัวของฉันมาเผชิญหน้ากับตัวเอง

"ฮึ่กๆ" น้ำตาของฉันไหลออกมาฉันจึงทำตาปริบๆมองหน้ากัสโซ่ไปค่ะ

"เห้อ~ เคยบอกไปแล้วไม่ใช่? ว่าโซ่แพ้น้ำตาของข้าวอ่ะ? อย่ามาร้องไห้เพราะโซ่..." กัสโซ่ถามพร้อมมองหน้าของฉันมา ก่อนที่เจ้าตัวจะเอานิ้วโป้งเรียวยาวของตัวเองขึ้นมาเช็ดน้ำตาออกจากตาให้ฉัน

"อื้ม...! ก็โซ่อ่ะไม่คุยกับข้าวเลย...ข้าวทำอะไรผิดหรือเปล่า?" ฉันบอกเหตุผลของการร้องไห้ของตัวเองออกมา ก่อนที่จะถามกัสโซ่ออกไปพร้อมเช็ดน้ำตาของตัวเองออก

"นี่ ไม่ได้รู้ตัวเลยใช่ป้ะว่าก่อนมอจะเปิดตามปกติอ่ะข้าวทำให้โซ่เป็นห่วงมากแค่ไหน?" อ่า...เรื่องแค่นี้เอง

"โธ่ อย่าโกรธข้าวเลยนะคะ นะคะ~ นะคะ~ เรื่องแค่นี้เองโซ่ก็รู้อยู่ว่าข้าวหายไปไหน" ฉันพูดไปน้ำเสียงอ้อนๆ

"ก็รู้...! แต่ที่เป็นห่วงอ่ะคือมันได้ทำอะไรข้าวหรือเปล่า?" ถามเก่ง...!

"อื้ม ก็...นิดหน่อยแต่...ตอนนี้ไม่ได้ทำอะไรแล้ว!" ลองมาทำดูดิ่

"งั้นหรอ? ได้ฟังแบบนี้โซ่ก็สบายใจแล้วครับ" กัสโซ่พูดมา

"งั้น...กัสโซ่หายโกรธข้าวแล้วใช่ไหมคะ?" ฉันถามกัสโซ่กลับไปบ้าง

"หึ!" เจ้าตัวยิ้มมาให้ฉันพร้อมกับพยักหน้าขึ้นลงเป็นคำตอบมาว่า ใช่ หล่ะมั้ง

"ฮิ๊ม..." ฉันจึงส่งยิ้มหวานไปให้กัสโซ่บ้าง

"งั้นป่ะ เดี๋ยวโซ่ไปส่งที่คณะ"

"อื้ม!" และกัสโซ่ก็เดินไปส่งฉันที่คณะของฉันค่ะ

.

.

.

ชะเอม talk's

@S university โต๊ะใต้ตึกคณะบริหาร เวลา12:50น.

 

"อื้ม..." ฉันครางออกมาอย่างพอใจในทันที

 

กำลังทำอะไรอยู่หรอคะ? กินแตงโมอยู่หน่ะค่ะถึงแม้ว่า...ฉันจะไม่ได้แพ้ท้องหนักเหมือนช่วงสองสามเดือนแรกก็เถอะแต่...ฉันก็ยังไม่อยากไปกินที่อาคารอาหารอยู่ดีคนเยอะอึดอัดจะตาย ตอนนี้ฉันท้องได้ห้าเดือนหนึ่งสัปดาห์แล้วค่ะ ตอนนี้ท้องของฉันก็ยังเหมือนคนท้องได้สี่เดือนอยู่เลยค่ะไม่รู้สิแต่...ฉันคิดว่าลูกของฉันคงจะตัวเล็กนั่นแหละท้องฉันเลยเล็กตาม

 

Rrrrr Rrrrr Rrrrr [083-xxxx-xxx] หืม? เบอร์ใครกันนะ? ไม่เห็นคุ้นเลยอ่ะ

ฉันจึงกดรับสายไปค่ะ

 

"ฮัลโหลค่ะ" และพูดออกไปเมื่อกดรับสายเสร็จ

(ตาย...) เอ๊!? ไม่ใช่คนไทยหรอ? แต่ฟังจากน้ำเสียงแล้วผู้หญิงนะ

"คะ? อะไรนะคะ? พูดให้ดังๆกว่านี้หน่อยได้ไหม?" ฉันถามออกมา

(หุบปาก!!! อิผู้หญิงแพศยา!!! ไปตายซ๊ะ!!! เอาลูกของแกไปตายด้วย!!!) ทันทีที่เธอพูดมาแบบนั้น

 

ตึกตักๆๆๆ!! ตึกตักๆๆๆๆ!! ตึกตักๆๆๆ!! หัวใจของฉันก็เต้นแรงราวกับไม่ใช่แค่ฉันคนเดียวที่กำลังหวาดกลัว

 

(ไปตายซ๊ะ!!! ไปตาย!!! ไปตายซ๊ะ!!! เอาลูกของแกไปตายด้วย!!! เด็กแม่มด!!! มารหัวขน!!!)

"พี่ครับ!!"

 

แปะ!!

 

"อ๊ายยยยยย!!! อย่านะ!!!" ด้วยความตกใจฉันจึงกรีดร้องออกมาพร้อมกับ...

 

ตุ่บ! โทรศัพท์ของฉันหลุดมือและล่วงลงพื้น

 

"พี่ครับ!! พี่!!!" เสียงของเตโชเรียกฉันจนฉันได้สติคืนมา

"ฮึ่กๆ" เมื่อได้สติคืนมาปุ๊บน้ำตาของฉันก็ไหลออกมาในทันที

"พี่เป็นอะไรอ่ะ? ปล่อยโทรศัพท์ทำไม?" เตโชถามฉันมาพร้อมกับก้มลงไปหยิบโทรศัพท์ของฉันขึ้นมาดู

"เอามานี่!!! ฮึ่ก ฮือออ~" ฉันแย่งโทรศัพท์ของตัวเองออกมาจากมือของเตโชและก็...

 

พริ้ว!! โยนมันทิ้งไปไกลๆทันที

 

"เฮ้ย! พี่ทิ้งไมอ่ะ!? เครื่องนึงไม่ได้ราคาร้อยสองร้อยนะเว้ย!" มันถามฉันมาเสียงดังตกใจ

"ฮึ๊บๆ ฉันมีเงินซื้อใหม่! ไม่ต้องยุ่ง!" ใช่! ฉันรวยพอ

"อ๋อ...ผมก็ลืมไปเมียผมรวยนี่หว่าเนอะ...!?" ห๊ะ!?

"ใครเมียนาย!?" ฉันถามไปน้ำเสียงหงุดหงิดพร้อมกับหน้านิ่วคิ้วขมวด

"ถึงลูกของพี่จะไม่ใช่ลูกของผมแต่...พี่ก็คือผู้หญิงคนแรกของผมเพราะงั้นพี่ก็คือเมียผมนั่นแหละ" มันพูดมา

"แพ่มไรนักหนา?!" น่ารำคาณ!

"เย็นนี้เดี๋ยวผมไปส่งรอผมด้วยหล่ะ" ไอ้เด็กบ้านั่นพูดเพียงแค่นั้นก็เดินไปทันที อ่ะ..อะไรนะ?

"ไม่ต้อง!" ฉันพูดไป

"โอเคครับ!! เย็นนี้เจอกัน!!!" อ่ะ..ไอ้เด็กบ้านี่มัน!!

"เห้อ~" ฉันจึงถอนหายใจออกมาอย่างเอือมระอาในความหน้ามึนของไอ้เด็กบ้านั่น

 

(ไปตายซ๊ะ!!! ไปตาย!!! ไปตายซ๊ะ!!! เอาลูกของแกไปตายด้วย!!! เด็กแม่มด!!! มารหัวขน!!!)

 

ใครกันนะ? ที่ไม่อยากให้ลูกของฉันเกิดมาคนที่รู้ว่าฉันท้องก็มีแค่คุณพ่อกับเตโชและก็น่านน้ำ หืม? น่านน้ำหรอ? อาจจะเป็นเขาก็ได้เพราะเขาเองก็ไม่อยากให้ลูกของฉันเกิดมาอยู่แล้วนี่แต่...เขาจะใจร้ายได้ถึงขนาดนั้นเลยหรอ?

และฉันก็ขึ้นไปเรียนแต่ว่าการเรียนช่วงกลางวันนี้ไม่ได้เข้าหัวฉันเลยค่ะเพราะ...ฉันมัวแต่คิดเรื่องลูกของฉันคงจะถึงเวลาแล้วหล่ะมั้งที่ฉันจะต้องดรอปเรียนสักทีนึง

.

.

.

ข้าวสวย talk's

@P university ใต้ตึกคณะคหกรรมฯ เวลา15:35น.

 

ไลน์! ไลน์! เสียงแอพพลิเคชั่นไลน์ในโทรศัพท์เครื่องหรูของฉันดังขึ้นมาพร้อมแถบการแจ้งเตือนด้านบนที่ฉันอ่านทัน

 

Nannam_m : ข้าวคะ เลิกเรียนยังคะ

Nannam_m : เฮียเลิกแล้วนะคะตอนนี้รออยู่ที่ลานจอดรถ Vip

 

"....." ฉันเงียบและเดินไปที่ลานจอดรถVipทันทีเมื่อเดินมาถึงแล้วฉันก็เข้าแชทไลน์ของเขา

 

[Nannam_m]

 

Khaosuay.ay : ขับลงมาดิ่ ขี้เกียจเดินขึ้นไป

Nannam_m : โอเคค่ะ

 

เมื่ออ่านจบแล้วฉันก็...เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าทันทีและก็ยืนรอเขานั่นแหละขับรถลงมายืนรอไม่ถึงห้านาที

เอี๊ยดดดดด... รถของเขาก็ขับมาจอดตรงหน้าของฉันอย่างแผ่วเบา

แกร็ก! ฉันจึงเปิดประตูเข้าไปนั่งในรถ ก่อนที่จะ...

ปั้ง~ ปิดประตูรถลงมาให้สนิท

 

"เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?" รถเริ่มเคลื่อนตัวน้ำเสียงอบอุ่นก็เอ่ยขึ้นมา

"อยากรู้หรอ? หึ! เบื่อขี้หน้ามึงไง!" ฉันจึงพูดไป

"ข้าวคะ...เราจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้หรอคะ?" เหอะ! ยังกล้าถามอีกหรอว๊ะเนี้ย...!?

"เหอะ! ถ้ากูกลับไปเป็นเหมือนเดิมกูก็คงจะเป็นควายแล้วหล่ะ!"

"เฮียขอโทษค่ะ..." มันเอ่ยขอโทษฉันมาน้ำเสียงสั่นคลอ

"กูไม่ให้อภัย" ฉันพูดไปน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"....." และในรถก็ตกอยู่ในความเงียบ

"วันนี้กูจะไปแดกเหล้ากับเพื่อน!" และคนที่ทำลายความเงียบก็คือฉันเพื่อที่จะบอกมันไป

"ไม่...." มันยังพูดไม่ทันจบประโยคที่ให้ฉันเดาน่าจะเป็นประโยคห้ามนะ

"และมึงก็ไม่มีสิทธิ์มาห้ามกู!! อย่าเสือกลืมสถานะของตัวเองว่าที่กูทนอยู่กับมึงเพราะทะเบียนสมรสหรอกนะ!! จำใส่หัวใจของมึงไว้!!" ฉันก็หันหน้าไปมองหน้ามันและพูดขึ้นขึ้นไปซ๊ะก่อน

"ที่ไหนหรอคะ?" มันถามฉันมา

"เรื่องของกู!" เอาจริงคือ...ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ

"แต่ว่า...." มันจะอะไรกันนักหนาว๊ะ!?

"อย่าเสือกให้มันมากเลยว่ะ! มึงจะล้ำเส้นมากไปแล้วนะ!!" ทำไมชอบให้ฉันทำตัวแบบนี้นักว๊ะ!?

"ค่ะ...เฮียไม่ยุ่งก็ได้..." เออ! แค่อยู่เงียบๆก็จบและ

.

.

.

น่านน้ำ talk's

 

หึ! อยู่เพราะทะเบียรสมรสบ้างหล่ะ อย่าล้ำเส้นบ้างหล่ะ เห็นผมแบบนี้ผมก็มีหัวใจนะเว้ย...! คนที่ใจร้ายใจดำคำพูดสามารถฆ่าคนให้ตายได้ก็คือเธอนั่นแหละ...ข้าวสวย

หัวใจของผมในตอนนี้มันวูบวาบไปหลายรอบแล้วครับและการวูบวาบของมันแต่ละทีมันก็ทำให้ผมรู้สึกว่าข้าวสวยกำลังจะหายไปจนมันกลายเป็นความเจ็บ...! เจ็บใจชิบหาย...!

 

@Basic R condo สาขา1 ห้องของผม ห้องนอนของผม เวลา16:25น.

 

ตอนนี้ผมกำลังนั่งมองคนร่างบางแต่งตัวลองชุดอยู่ครับ เห้อ~

 

"ข้าวคะ จะกลับกี่โมง...?" ผมถามออกไปหลังจากที่เงียบมานาน

"เห้อ~ ไม่รู้ถ้าดึกก็ไม่กลับ!" และดูคำตอบของเธอดิ่ว๊ะ

"ทำไม!?" ผมเผลอตะคอกถามเธอไป ทำให้เธอหันหน้ามามองผมด้วยสายตาหงุดหงิดทันทีพร้อมกับเดินเข้ามาหาผม

"มีสิทธิ์ห่าเหวอะไรมาตะคอกกู!!? ห๊ะ!!?"

"เฮีย...ขอโทษค่ะ...เฮียแค่เป็นห่วง"

"ไม่ต้องมาเป็นห่วง!!! เรื่องของกูมากนักหรอก!!! ห่วงเรื่องของคนอื่นมากระวังจะกลายเป็นเสือก!!" เธอพูดมา

"ข้าวคะ...ขอร้องอย่าเป็นแบบนี้เลยค่ะ" ผมพูดไปพร้อมกับ...

 

หมับ! จับไปที่เอวคอดกริ่วของเธอและ...

ตุ่บ~ ดึงเธอลงมานั่งบนตักแบบที่ให้เธอหันหน้าเข้าหาผม

สวบ~ และผมก็ดึงเธอมากอดในทันที

 

"อ๊ะ!! ปล่อยกู!! เหี้ยน่านน้ำ!! ก็บอกให้ปล่อยกูไง!!!" ข้าวสวยตะโกนบอกให้ผมปล่อยเธอพร้อมกับมือบางดันไหล่ผมออกไปด้วย

"เฮียขอ...กลับไปเป็นแบบเดิมเถอะนะคะ เฮียสัญญาว่าเฮียจะไม่ทำ...ให้ข้าวเสียใจอีก..." ผมบอกเธอไปน้ำเสียงสั่นคลอ อ่า...มันกำลังจะมาอีกแล้วครับ

"แค่นี้กูก็เสียใจพอแล้ว...มึงคิดว่ากูจะเปิดโอกาสให้มึงได้เข้ามาทำให้กูเสียใจอีกหรอ?" ข้าวสวยถามผมมาน้ำเสียงเบาลง

"แต่...เฮียขอโอกาสอีกสักครั้งนึงแค่ครั้งเดียว...ครั้งเดียวจริงๆ" ผมพูดไป

"ครั้งเดียว...? ขอโทษทีแต่สำหรับมึงแม้แต่ครั้งเดียวกูก็ไม่ให้! ปล่อย!!" ข้าวสวยพูดมา

"ท่ะ..ทำไมหล่ะคะ? เฮียทำผิดอะไรขนาดนั้นหรอคะ? ฮึ่ก ข้าวสวย...เฮียไม่อยากเสียเราไป!"

"ปล่อยกู!! ฮึ่ก! ปล่อยกู..."

"เฮียรักข้าวคนเดียวมาโดยตลอด...! ฮึ่ก ข้าวคือคนที่เฮียอย่างแต่งงานด้วยเพียงคนเดียวนะ...! ฮึ่กๆ!"

"ไม่!! มึงโกหก!!!"

"ทุกเรื่องซ๊ะที่ไหน!!? เฮียไม่เคยโกหก!! เฮียแค่ไม่ได้บอกข้าวในบางเรื่องที่มันไม่ใช่เรื่องสำคัญของเรา!! เพราะเฮียไม่สนใจเรื่องพวกนั้น!!!"

"ต่ะ..แต่ว่า ฮึ่ก เธอ...คนนั้นกำลังท้อง...! อยู่นะ...มึงควร ฮือออ~ ที่จะไปดูแลเธอสิ!"

"เด็กคนนั้นไม่ใช่ลูกของเฮีย...ลูกของเฮียต้องเกิดจากผู้หญิงที่เฮียรักเท่านั้น...!"

"ฮึ่กๆ มันไม่ได้...เด็กคนนั้น ฮือออ~ ควรจะมีพ่อและมึงคือคนที่ต้องเป็นพ่อให้เด็กคนนั้น...ฮึ่ก! ฮือออ~" ทำไมชอบบังคับให้ผมไปเป็นพ่อของลูกเต้าเหล่าใครที่ไหนก็ไม่รู้นักนะ

"อื้อๆ ไม่ค่ะ...! ไม่ใช่เด็กคนนั้นไม่ใช่ลูกของเฮีย ข้าวสวยได้ยินเฮียไหม? ว่าเด็กคนนั้นไม่ใช่ลูกของเฮีย!!!" ผมพูดประโยคเดิม

"ไม่!! ฮึ่ก! ปล่อยกู!! อ๊ายยยย!!! ปล่อย!!! อ๊ายยย!!! กรี๊ดดด!!! ปล่อย!!!" ข้าวสวยพูดพร้อมกรีดร้องออกมา

 

ตุ่บ!! ตั่บ! ตุ่บ!! ตั่บ! ตุ่บ!! ตั่บ! พร้อมกับทุบหลังทุบไหล่ของผมมาด้วย

สวบ! ผมกระชับอ้อมกอดของผมที่กอดเธออยู่ให้แน่นขึ้น

 

"ปล่อย!!! กูเกลียด!! อ๊ายยยย!! ฮึ่ก! ฮือออ!! ปล่อยกูนะ!! กรี๊ดดด!!! อ๊ายยยย!!! ปล่อยกูสักที!!!"

"ไม่ค่ะ! เฮียจะไม่ปล่อยขอร้อง...อย่าไล่เฮียไปไหนอีกเลยนะคะ" ผมพูดขอร้องเธอไป

"ฮึ่กๆ ฮืออๆ~" และเธอก็ร้องไห้ออกมาพร้อมทั้งซุกหน้าเข้ากับไหล่แกร่งของผมดูเหมือนจะเหนื่อยนะเพราะเธอหายใจแรงมาก ผมจึงกอดเธอแน่นมากขึ้นไปอีก

 

@หลายนาทีผ่านไป

 

"ปล่อยกู...! ฮึ๊บ ได้แล้ว...!" ข้าวสวยพูดออกมาน้ำเสียงอึดอัดรำคาญ

"ข้าว...ให้โอกาสเฮียสักครั้งได้ไหมคะ?" ผมจึงถามเธอออกไป

"ไม่! กูให้โอกาสมึงไม่ได้! จนกว่ามึงจะมีอะไรมายืนยันคำพูดของมึง" อะไรมายืนยันคำพูดไหนอ่ะ?

"???" ผมไม่ถามแต่ค่อยๆผละตัวออกจากข้าวสวยและมองหน้าเธอด้วยสายตาสงสัยแทน

"หาให้ได้ดิ่! หลักฐานที่เด็กคนนั้นไม่ใช่ลูกของมึงอ่ะ! มึงหาได้เมื่อไหร่เมื่อนั้นกูจะเก็บคำขอของมึงไปพิจารณา!" นานไปไหมครับ?

"อีกตั้งหลายเดือนกว่าเธอจะคลอด ข้าวจะไม่มีคนอื่นก่อนใช่ไหมคะ?" ทันทีที่ผมถามจบคิ้วสวยของคนตรงหน้าก็ขมวดลงด้วยความหงุดหงิดทันที

"เห็นกูเป็นคนแบบมึงไงว๊ะ!? อย่าเอามาตราฐานของตัวมึงเองมาตีค่ามาตราฐานของคนอื่นดิ่ว๊ะ! ปล่อยกูได้แล้ว!!!" ทำไมคำพูดถึงไม่เปลี่ยนไป? ทำไมถึงยังแทนตัวเองว่ากูแทนตัวผมว่ามึงอยู่ว๊ะ?

"ค่ะ" ผมจึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะปล่อยเธอไป หึ! จับกดตอนนี้มีหวังโกรธผมอีกเรื่องนึงแน่นอนแต่ว่า...

"แปลว่า...ข้าวจะรอเฮียใช่ไหมคะ?" ผมก็ยังไม่แน่ใจในคำตอบของเธออยู่ดี ผมจึงถามเธอไป

"กูโดนมึงทำไว้ซ๊ะขนาดนี้? มึงคิดว่ากูจะกล้าเปิดใจให้ผู้ชายคนไหนอีกไหมหล่ะ?" อ่า...คำตอบที่เหมือนจะชัดเจนแต่ยังไม่วายกัดเซาะผมอีกนะ

"ข้าวคะ...กลับมาพูดแบบเดิมกับเฮียไม่ได้หรอคะ?" ใช่! ทำไมยังพูดกูมึงกับผมอยู่ได้?

"ขอเยอะไปป้ะ? แค่กูไม่เกลียดขี้หน้ามึงและรอหลักฐานจากมึงแค่นี้ก็พอแล้วป้ะ? อย่าเสือกขออะไรที่มันเยอะไป!" ข้าวสวยตอบผมมา อ่า...แปลว่าไม่ได้สินะ?

"ค่ะ" ผมจึงต้องยอมเธอไป

 

End ep.30

.

.

.

.

.

{Spoil next episode}

 

"แต่เฮียเป็นผัวข้าวนะ!!"

"ในนาม! ผัวแบบมึงกูไม่เอามาทำพันธุ์หรอกจะบอกให้!!!"

 

{To be continue...]

 

สงสารน้องกรี๊ดจนเจ็บคอแล้วมั้งหน่ะ

เอาเป็นว่า...สปอยล์แค่ว่าตอนหน้าเกิดเรื่อง

.....

 

ข้าวสวยใจแข็งต่อไปค่ะเชื่อไรท์นะคะ อิเฮียอ่ะสมควรแล้วที่จะเจอแบบนี้...เนอะๆ!?

อิเฮียมันต้องเจอของจริงแบบนี้แหละแต่...น้องใจกว้างมากนะบอกให้อิเฮียหาหลักฐานมาด้วย

.....

 

ชะเอมเคยทำแท้งจริงดิ่!? หรือไม่จริงแต่...ตอนนี้เธอเลือดเย็นมากเลยนะคะ

ใครกันนะโรคจิตถึงขนาดนั้นเชื่อว่าหลายๆคนน่าจะรู้แล้วเนอะ

.....

 

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจค่ะ~~~

ผิดพลาดตรงไหนขออภัยด้วยนะคะ~~~

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว