สวัสดีค่ะ ฝากติดตามผลงานแก้วระย้าด้วนะคะ❤️

ตอนที่ 26 : สะใภ้ข้า ใครอย่าแตะ!

ชื่อตอน : ตอนที่ 26 : สะใภ้ข้า ใครอย่าแตะ!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 26.3k

ความคิดเห็น : 55

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ธ.ค. 2563 12:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 600
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 26 : สะใภ้ข้า ใครอย่าแตะ!
แบบอักษร

ตอนที่26 : สะใภ้ข้า ใครอย่าแตะ

 

 

"ฟางฟาง เจ็บมากไหม... พี่ขอโทษที่พี่ไม่ได้ไปด้วย" เหมราชถึงขั้นทิ้งการประชุมมากลางคันทันทีที่ได้รับสายจากมารดา ทำเอาเลขานทีต้องกุมขมับเครียดกับงานที่เจ้านายทิ้งไว้ให้

 

"นี่ตาเหม ถ้าพูดแบบนี้เท่ากับโทษว่าแม่ผิดงั้นสิที่ไม่ให้ลูกไปด้วย" คุณหญิงรมิดาหันมาทำตาเขียวใส่ลูกชาย ทำไมต้องมาซ้ำเติมกันด้วยแต่ปกป้องสะใภ้ไม่ได้ก็เจ็บใจจะตายอยู่แล้ว

 

"อย่าเถียงกันค่ะ หนูไม่ได้เจ็บขนาดนั้นไม่ได้เป็นอะไรมากเดี๋ยวก็หายแล้วค่ะ" ตั้งแต่กลับมาถึงบ้านคนรับใช้วิ่งกันให้ขวัก คุณหญิงเปิดหาวิธีรักษาในอินเทอร์เน็ตอันไหนที่ว่าดีสั่งคนในบ้านไปสรรหามาให้หมด จนตอนนี้ไม่รู้จะเลือกใช้อะไรดี

 

"มันกล้ามากเลยนะที่ทำลูกสะใภ้ผม เหมเดี๋ยวเข้าไปคุยกับพ่อในห้องหนังสือ เห็นทีต้องเอาให้หนักจะได้จำ" ประธานใหญ่ของบ้านขึ้นเสียงแข็ง สะใภ้คนนี้ใครก็แตะไม่ได้เธอเป็นคนดีเกินกว่าจะต้องโดนใครรังแก และเธอเจ็บปวดมามากพอแล้ว เห็นทีคงต้องเอาคืนให้สาสม

 

"ช่างเขาเถอะค่ะคุณพ่อ หนูเองก็เป็นคนเริ่มก่อน"

 

"เริ่มก่อนอะไร แม่เห็นหนูแค่พูดความจริงเท่านั้น คนพวกนั้นรับไม่ได้เลยตบหนู" ตอนที่ได้ยินลูกสะใภ้พูดก็แอบสะใจอยู่หรอก แต่คิดไม่ถึงว่าผู้หญิงคนนั้นจะป่าเถื่อนถึงขั้นลงไม้ลงมือ

 

"ขึ้นไปพักผ่อนเถอะ พ่อกับเหมมีวิธีจัดการในแบบของพ่อ"

 

"ฟางฟางขึ้นไปรอพี่บนห้องนะครับ เดี๋ยวพี่คุยกับคุณพ่อเสร็จจะรีบตามขึ้นไปปลอบขวัญ"

 

"เวลาแบบนี้ยังมีอารมณ์มาเล่นอีก ให้ตายเถอะลูกชายฉัน! " คนห่วงลูกสะใภ้ก็ห่วงเหลือเกิน ส่วนลูกชายก็ยังมีอารมณ์เย้าแหย่เมียอยู่นั่น แทนที่จะรีบไปหาวิธีจัดการสองแม่ลูกนั่น

 

 

 

"พ่อให้คนไปสืบประวัติครอบครัวนั้นมา แกไปเทคโอเวอร์บริษัทพ่อหนูฟางมาแล้วนี่ คิดจะทำอะไรต่อ"

 

"ไม่ได้คิดจะทำอะไรทั้งนั่นแหละครับนั่นพ่อตาผมนะ ถึงเขาจะไม่ใช่พ่อที่ดีก็ตาม ยังไงเสียผมก็เป็นเจ้าของอยู่แล้ว อีกอย่างท่านก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรมาก แค่โง่แล้วก็หูเบาเท่านั้นเองครับ"

 

"แกด่าเขาขนาดนั้น ยังกล้าเรียกเขาว่าพ่อตาอีกหรือ? " สักการเกือบจะชื่นชมลูกชายแล้วเชียว แต่มาสะกิดใจตรงที่ด่าพ่อตา สรุปว่ามันจะปกป้องหรือซ้ำเติมพ่อตากันแน่ชักไม่แน่ใจ

 

"บริษัทนั้นกับพ่อของเธอผมจะไม่ยุ่งครับ ผมเชื่อว่าลึกๆ แล้วลูกทุกคนต้องรักพ่อตัวเองถึงแม้ว่าเขาจะเลวยังไงก็ตาม ผมไม่อยากเห็นฟางฟางเสียใจอีกแล้ว ส่วนเรื่องบริษัทมันควรเป็นของเธอ ผมจะรอวันที่เธอพร้อมแล้วผมจะคืนมันให้เธอครับ"

 

"แกเป็นคนดีนะเหม จะทำอะไรก็คิดถึงหนูฟางให้มากๆ ชีวิตเธอน่าสงสารมามากพอแล้ว ส่วนสองแม่ลูกนั่นกำลังขุดเงินเก่าออกมาใช้" เงินที่กอบโกยไปได้ช่วงที่ดังเป็นพลุแตกใกล้จะหมดลงทุกทีไป ยามหาได้เธอก็ใช้แบบไม่คิดชีวิตส่วนที่เก็บก็มีอยู่น้อยนิดซึ่งเชื่อว่าอีกไม่นานก็คงหมดไป

 

"วิภาติดการพนันงอมแงม ลูกสาวกับสามีก็ไม่น่าจะรู้เห็นว่าเป็นหนี้เกือบสิบล้าน เงินเก็บลูกก็เริ่มร่อยหรอถึงขนาดพาลูกสาวไปของานจากคุณอิทธิพลคงเพราะกลัวไม่มีเงินใช้หนี้แล้วเรื่องจะแดง" เหมราชมองพ่อตัวเองอย่างเหลือเชื่อ ท่านมีเวลาไม่กี่ชั่วโมงในการสืบเรื่องราวแต่กลับรู้ละเอียดยิบพอกับเขาที่ส่งคนไปตามสืบทุกวัน

 

"แล้วพ่อจะให้ผมทำยังไงครับ จะบีบให้หาเงินมาใช้หนี้งั้นหรือ" มันก็ได้อยู่หรอก เพราะเจ้าหนี้ก็พอรู้จักกันอยู่บ้างเคยเจอกันบ่อยๆ สมัยเล่าเรียนอยู่เมืองนอก

 

"ใช่ เจ้าหนี้ก็คือวาทินลูกชายของคุณอิทธิพลเพื่อนเก่าแกนี่ คงคุยกันไม่ยากแล้วเรื่องงานที่หล่อนไปขอทำก็อย่าลืมกำชับทางนั้นไปหล่ะว่าไม่ให้รับแล้วก็ต้อนพวกมันให้จนมุม" สักการเป็นคนที่เด็ดเดี่ยวยิ่งกว่าเหมราชหลายเท่า อย่าได้ริอาจมาทำร้ายคนในครอบครัวเขาเด็ดขาดมิเช่นนั้นจะโดนกัดไม่ปล่อยจนกว่าจะสาแก่ใจ

 

"พรุ่งนี้วาทินก็น่าจะกลับแล้ว เดี๋ยวผมจะเข้าไปคุยกับน้องเองครับ" เหมราชรับคำในทันที คนแบบนี้ไม่สมควรเหลือสมบัติอะไรติดตัว เมื่อก่อนมีแค่ไหนตอนนี้ก็ควรมีเท่าเดิม หรือจะล่มจมไม่มีเหลือเลยก็ยิ่งดี

 

"คนพวกนั้นไม่สมควรได้รับอะไรจากการกระทำเลวๆ เลยแม้แต่อย่างเดียว! " สักการยืนกรานเสียงแข็งอีกครั้ง เมื่อเช้าตอนที่ได้ฟังเรื่องราวจากเหมราชเขาคิดที่จะทำมาแล้วครั้งหนึ่ง แต่เพราะลูกสะใภ้ขอไว้จึงยอมหยุด แต่ในเมื่อคนพวกนั้นไม่อยากหยุดก็คงต้องเห็นดีกันหน่อย

 

 

_____________ 

 

 

 

"เจ็บมากไหม นางฟ้าของพี่แก้มช้ำเลย" เหมราชเกลี่ยปอยผมที่ปกรอยมือบนใบหน้าออกอย่างเบามือ แม้มันจะไม่แดงชัดและปวมเป่งเหมือนในคราแรกแล้วแต่ก็อดจะสงสารเธอไม่ได้อยู่ดี

 

"ไม่เท่าไรค่ะ แค่นี้เองไม่เห็นต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่เลยค่ะ" เธอไม่ต้องการให้ใครไปยุ่งกับพวกนั้นอีก แต่เหมือนจะห้ามได้เพราะคุณพ่อสามีแลดูโกรธมาก

 

"ไม่ได้หรอก เมียพี่เจ็บมันต้องเจ็บกว่าสิบเท่า ดูนี่สิ" เหมราชเปิดคลิปวิดีโอให้เธอดู เป็นคลิปสั้นๆ ที่หนึ่งในชายฉกรรจ์ถ่ายไว้เป็นหลักฐานเพื่อมาขอรับเงินค่าจ้างจากเขา

 

"ตายจริง พี่เหมเล่นแรงจังคะ" ฟางฟางยกมือปิดปากอย่างตกใจ ไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะใจคอโหดร้ายได้ถึงเพียงนี้ เดิมทีเธอก็ไม่ใช่คนชอบใช้ความรุนแรงอยู่แล้วด้วย

 

"ไม่แรงหรอกสำหรับคนแบบนี้ พี่ไม่ได้เป็นสมบัติของเราคนเดียวนะ เราก็เป็นสมบัติของพี่เหมือนกัน เพราะงั้นใครที่มันบังอาจแตะต้องสมบัติของพี่มันต้องถูกลงโทษอย่างสาสม" คำพูดช่างเด็ดเดี่ยว แต่น้ำเสียงที่พูดกับเธอช่างอ่อนโยนยิ่งนัก จนคนฟังรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ แปลกๆ ชอบกล

 

 

"ขอบคุณนะคะที่ปกป้องฟาง" เธอหยัดตัวลุกขึ้นนั่งและซุกตัวเองเข้าไปในอ้อมกอดของเขาอย่างถือวิสาสะแถมยังขโมยจูบปลายคางไปอีกหนึ่งที

 

จุ๊บ

 

"พี่ใส่ยาวิเศษให้แล้วหายเจ็บหรือยัง" เหมราชจูบลงบนรอยแดงจางๆ ไปหนึ่งที และสบสายตาหวานอย่างห่วงใย

 

"ยังไม่หายค่ะ ต้องใส่อีกสักสามสี่ที" แก้มแดงๆ ทำป่องพองลมและเอียงให้เขา เหมราชหรือจะรอช้า ระดมจูบไปอีกเป็นสิบทีจนต้องบอกให้หยุด เสียงหัวเราะคิกคักๆ ดังลอดผ่านประตูที่ไม่ได้ปิด สองตายายที่มาแอบดูได้แต่อมยิ้มแล้วก็พากันเดินออกไปอย่างเงียบๆ

 

 

"คุณแม่ขาาาาา กลับมาแล้วคะ" สองขาสั้นๆ วิ่งเข้ามาหาคุณแม่ที่รอรับอยู่หน้าคฤหาสน์ และก็ยังมีคุณพ่อ คุณปู่ คุณย่ามารอรับอีกด้วย

 

"ไปเปลี่ยนชุดกันก่อนนะ เดี๋ยวแม่จะพาลงมาดูอะไร" ฟางฟางอุ้มเอาลูกสาวคนเล็กขึ้นในอ้อมแขน ส่วนมืออีกข้างจูงพี่สาวให้เดินตาม เด็กน้อยสองคนรีบเปลี่ยนชุดอย่างรวดเร็วใจจดใจจ่ออยู่กับสิ่งที่แม่บอก

 

"จะพาไปดูอะไรคะคุณแม่" ทอฝันเด็กที่ไม่ค่อยสนโลก ตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่นี่เหมือนเธอจะเริ่มอ่อนโยนสนใจรอบข้างขึ้นมาบ้าง

 

"ไปเถอะจะ คุณปู่กับคุณย่าเตรียมของขวัญรับขวัญพวกหนูไว้แล้ว" ฟางฟางพาเด็กๆ ลงมายังประตูทางออกด้านซ้ายของคฤหาสน์ เด็กน้อยสองคนเบิกตากว้างด้วยความดีใจกระดี๊กระด๊าตามประสาเด็ก

 

"ชอบไหมจ๊ะหลานย่า ไหนไปลองเล่นสิชอบไหม" นอกจากสไลเดอร์คุณย่ายังสั่งเครื่องเล่นมาอีกสามสี่อย่างกลายเป็นสนามเด็กเล่นขนาดย่อมไปในทันที คุณปู่ก็ไม่มีขัดใจแถมยังช่วยเลือกอีกสามอย่างที่ว่าอีกต่างหาก

 

"ขอบคุณค่ะคุณย่า" ทอฝันกับปันฟ้าเดินเข้าไปหาคุณย่าและหอมแก้มคนแก่ไปคนละฟอดใหญ่ๆ แทบคำขอบคุณ แต่คุณปู่ที่มีส่วนร่วมในงานนี้ได้แต่ทำหน้างอเพราะหลานสาวสองคนไม่สนใจ

 

"เด็กๆ คุณปู่ก็ช่วยเลือกนะจ้ะ" ฟางฟางกลัวคุณพ่อสามีจะน้อยได้เลยได้กระซิบบอกลูกๆ ปันฟ้ากับทอฝันได้ยินแบบนั้นก็รีบวิ่งไปหอมแก้มคุณปู่เช่นเดียวกัน

 

สนามเด็กเล่นในเย็นวันนั้นมีเสียงเจี๊ยวจ๊าวผสมเสียงหัวเราะแห่งความสุขดังออกมาไม่หยุด เรื่องราวเลวร้ายระหว่างวันที่พบเจอถูกแทนที่ด้วยความรักความอบอุ่นที่มีในครอบครัว

 

"คุณปู่ขา...หนูมีเรื่องอยากจะขอค่ะ" ทอฝันอาศัยช่วงจังหวะที่คุณแม่กับคุณย่าเข้าไปในครัว ส่วนน้องสาวก็แต่งตัวยังไม่เสร็จยังไม่ได้ลงมา ตรงนี้มีแค่คุณปู่กับคุณพ่อเท่านั้น

 

"ไหนหลานปู่อยากได้อะไรบอกปู่มาสิ๊" คุณปู่อุ้มหลานขึ้นอย่างใจดี การได้โอบกอดทอฝันช่างเหมือนได้โอบกอดเมียรักตอนเป็นเด็กอีกครั้ง

 

"คือ... หนูอยากได้ห้องหนังสือใหม่ที่เป็นของหนูเอง หนูอยากได้เปียโนกับกีตาร์ไว้ในห้อง แล้วหนูก็อยากไปเรียนดนตรีด้วยค่ะ คุณปู่ทำให้หนูได้ไหมคะ" ห้องหนังสือที่มีอยู่เธอไม่ค่อยชอบเพราะมันใหญ่จนเกินไป แถมมีแต่หนังสือที่เธอไม่ชอบ ตัวห้องก็ให้บรรยากาศไม่ผ่อนคลายเข้าไปอ่านแล้วไม่มีความสุข

 

"ทอฝันครับ เรื่องแค่นี้บอกพ่อก็ได้นี่ครับ" คนเป็นพ่อน้อยใจขึ้นมาในทันที อยู่ด้วยกันมาเป็นเดือนไม่กล้าขอ แต่กลับไปขอคนที่พึ่งเจอแค่หนึ่งวัน

 

"ได้สิหลานปู่อยากได้อะไรขอให้บอก ส่วนเรื่องเรียนเดี๋ยวให้คุณพ่อจัดการจะดีกว่า" ใบหน้าออดอ้อนขนาดนี้มีหรือที่คนเป็นปู่จะกล้าขัด ขอแค่เอ่ยปากปู่ก็ยอมตกเป็นทาสหลานแล้ว

 

"ขอบคุณค่ะคุณปู่ หนูรักคุณปู่ที่สุดเลย" ทอฝันหอมแก้มคุณปู่รัวๆ อย่างดีใจ เธออยากเล่นดนตรีให้เก่งๆ ร้องเพลงให้เพราะๆ เหมือนใครบางคนที่เธอชื่นชม

 

"อ้าว.. ทอฝันไม่รักแม่ที่สุดแล้วหรือ แล้วนั่นไปอ้อนเอาอะไรจ๊ะ" คุณแม่คนสวยเดินออกมาทันได้ยินพอดี เธอไม่ได้รู้สึกน้อยใจในคำพูดลูกสาวแต่อย่างใด ในทางกลับกันนึกเอ็นดูเสียด้วยซ้ำ

 

"หนูขอให้คุณปู่ทำห้องหนังสือให้ใหม่ค่ะ หนูไม่ชอบห้องคุณพ่อเวลาอ่านแล้วรู้สึกไม่ผ่อนคลาย คุณแม่ช่วยออกแบบให้หนูใหม่ได้ไหมคะ" ฟางฟางหรี่ตามองลูกอย่างจับผิด อะไรทำให้เด็กน้อยขี้เกรงใจคนนี้เปลี่ยนไปได้ขนาดนี้กันนะ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็รับคำลูกอย่างง่ายดาย

 

"หนูก็อยากได้ห้อง อยากได้ห้องที่มีแต่ของเล่นคุณย่าขาทำให้หนูบ้างสิคะ" ปันฟ้าได้ยินที่พี่สาวบอกคุณแม่ก็รีบวิ่งไปเกาะขาอ้อนคุณย่าบ้าง

 

"ได้เลยเดี๋ยวย่าจัดให้เอง ปันฟ้าอยากได้ของเล่นแบบไหนหารูปมาให้ย่าเดี๋ยวย่าจัดการให้" คนเห่อหลานอีกคนไม่คิดที่จะปฏิเสธ ฟางฟางได้แต่กุมขมับโดนสปอยขนาดนี้โตมาจะเอาอยู่ไหนนะ แต่เสียงเล็กๆ ของเธอหรือจะขัดพ่อแม่สามีได้

 

"ฟางฟาง เราไปหาเที่ยวธรรมชาติกันสักสองสามวันดีไหม ลูกๆ คงลืมพ่อลืมแม่อย่างเราๆ ละ" เหมราชว่าให้อย่างน้อยใจ คนหนึ่งกอดปู่คนหนึ่งกอดย่า ส่วนตัวเขาเลยได้แต่เดินไปกอดเธอเนียนๆ

 

"คุณพี่ ลูกเรานี่เป็นเด็กขี้อิจฉาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ" คุณหญิงรมิดาอดแซะไม่ได้ เขาพึ่งมาวันแรกเด็กๆ ก็ต้องเห่อเป็นธรรมดานั่นแหละ

 

"ไปสิคะ มีคุณปู่คุณย่าแล้วฟางก็คงไม่ต้องห่วงแล้วด้วย" ฟางฟางเล่นไปตามเกมของเขาอย่างว่าง่าย พอทันทีที่คุณแม่พูดจบเด็กน้อยทั้งสองคนก็รีบกระโดดหนีจากคุณปู่คุณย่าวิ่งมากอดคุณแม่กับคุณพ่อทันที

 

"ไม่เอานะคะไม่ให้ไป" ปันฟ้าเบะปากจวนจะร้องไห้ เหมราชกับฟางฟางพากันหัวเราะกับท่าทีของลูกสาวทั้งสองคน

 

"ให้หนูไปด้วยนะคะ" ทอฝันเองก็เกาะพ่อไว้แน่น ชอบคุณปู่คุณย่าก็จริง แต่อยากอยู่กับคุณพ่อคุณแม่มากกว่า

 

"โอ๋ๆ ปันฟ้าของแม่ไม่ร้องนะคะ แม่แค่หยอกเล่นใครจะทิ้งลูกๆ ไปเที่ยวได้ลงคอกัน"

 

"ไปกินข้าวดีกว่าพ่อล้อเล่นครับ ใครจะกล้าทิ้งแฝดน้อยได้ลงคอ" เหมราชกดจูบหนักๆ ใส่แก้มน้อยๆ ทั้งสองคน ไม่ลืมที่จะกดใส่แก้มหอมๆ ของคุณแม่ด้วย ฟางฟางเขินจนหูแดงเพราะอยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่ คนแก่สองคนหรือจะว่าอะไรดีใจจะตายไปที่เห็นลูกชายมีความสุขแบบนี้

 

หลังเวลาอาหารเย็นแม่สามีอาสาจะพาหลานๆ เข้านอนเอง ในตอนแรกเด็กๆ ก็มีงอแงแต่คุณย่าก็หาวิธีหลอกล่อจนพาหลานๆ เขาไปนอนได้สำเร็จ ฟางฟางจึงเบาแรงไปอีกหนึ่งเรื่อง แต่พอเข้าห้องมาแล้วเจอสามีนุ่งผ้าขนหนูผืนเดียวนั่งเขี่ยแล็ปท็อปอยู่บนเตียงก็นึกอยากจะวิ่งชนประตูให้ตายไปเสียรู้แล้วรู้รอด

 

"ทำไมไม่ไปแต่งตัวดีๆ ละคะ" ฟางฟางกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง หุ่นล่ำๆ ของเหมราชมองกี่คราก็ใจเต้นแรง

 

"ห้องนี้ไม่มีเสื้อผ้าพี่ แล้วพี่ก็ขี้เกียจเดินไปเอา" เหมราชทำเหมือนไม่สนใจเธอ แต่แท้จริงแล้วสนใจเธอมาก มากจนต้องสวดมนต์ข่มอารมณ์ไม่ให้พลุ่งพล่าน

 

"แล้วทำไมไม่ไปอาบน้ำที่ห้องตัวเองละคะ"

 

"ขี้เกียจเดินครับ"

 

"เดี๋ยวฟางจะไปอาบน้ำก่อน ออกมาหวังว่าพี่จะแต่งตัวเรียบร้อยนะคะ" เธอว่าจบก็ชิ่งหนีเข้าห้องน้ำไป จ้องมองเขานานไปก็มีแต่เธอนั่นแหละที่จะแย่ กายสาวฉ่ำน้ำหวานอย่างห้ามไม่ได้ ไม่อยากจะเชื่อว่าตัวเองจะกลายเป็นสาวร่านสวาทเพียงแค่ได้เห็นเรือนร่างของเขา....

 

'พี่จะใส่ทำไมให้เสียเวลาถอด พ่อแม่เปิดทางช่วยดูแลลูกๆ ขนาดนี้ จะปล่อยให้เวลาเสียเปล่าเห็นทีจะไม่ได้' 

 

 

___________________ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว