facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

วาสนาบันดาลให้นางและเขามาบรรจบกันอีกครา ทว่าเขาจะทำเช่นไร เมื่อทุกอย่างที่เคยเกิดขึ้นในอดีตเปลี่ยนแปลงไป รวมถึง ‘นาง’ ที่เขาแสนชังผู้นั้นด้วย!

ตอนที่ 46 ขุมไฟนรก

ชื่อตอน : ตอนที่ 46 ขุมไฟนรก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.9k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 21 เม.ย. 2563 15:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 46 ขุมไฟนรก
แบบอักษร

 

เจาเฟิงตี้ขมวดคิ้วคราหนึ่ง พินิจดูองค์หญิงฟางโหรว 

องค์หญิงฟางโหรวถูกเจาเฟิงตี้มองจนอึดอัด จึงกระตุกมือเขาแล้วกล่าวอย่างแง่งอนว่า “พระบิดา ท่านรับปากลูกผู้เป็นขุนนางมิได้หรือ” 

“ฟางโหรว เหตุใดเจ้าจึงมีความคิดเช่นนี้” 

“ลูกผู้เป็นขุนนางรู้สึกเบื่อหน่าย พี่เทียนเฉิงนั้นมีวรยุทธ์สูงส่ง สามารถคุ้มครองลูก ทั้งยังเล่นกับลูกได้...” 

“เขาเป็นบุรุษ จะเล่นอันใดกับเจ้าได้” เจาเฟิงตี้เอ่ยตัดบทวาจาขององค์หญิงฟางโหรว แล้วมองไปที่เจี่ยงกุ้ยเฟย “อาอวิ๋น ฟางโหรวอายุสิบปีแล้ว เจ้าก็ควรหาสหายเล่าเรียนให้นาง จะได้สำรวมกิริยามากกว่านี้” 

เจาเฟิงตี้ได้ผลักไสคำขอขององค์หญิงฟางโหรวออกไปอย่างไร้ร่องรอย 

แม้หลัวเทียนเฉิงจะอายุไม่มาก แต่เป็นบุคคลที่มีความสามารถ เขาเก็บไว้ใช้ย่อมมีประโยชน์กว่า จะยกให้เป็นองครักษ์ประจำตัวบุตรสาวได้อย่างไร 

“เพคะ ลูกผู้เป็นขุนนางทราบแล้ว” 

“สหายเล่าเรียน” องค์หญิงฟางโหรวรู้สึกเหนือความคาดหมายอย่างยิ่ง 

พี่สาวหลายคนก่อนหน้านางล้วนมีสหายเล่าเรียนตั้งแต่อายุแปดปี ตอนที่นางอายุแปดปีได้ล้มป่วยกะทันหัน เรื่องสหายเล่าเรียนจึงถูกยืดเวลาออกไป คิดไม่ถึงว่าพระบิดาจะเอ่ยขึ้นมาในวันนี้ 

เมื่อมีสหายเล่าเรียนแล้วก็มิอาจออกไปเที่ยวเล่นนอกวังได้ตามใจ และมิอาจไปหาพี่เทียนเฉิงบ่อยๆ ได้ใช่หรือไม่? 

องค์หญิงฟางโหรวคิดถึงตรงนี้ โทสะก็พวยพุ่งเต็มท้อง จึงพาลพาโลถลึงตาใส่เจินเมี่ยวคราหนึ่ง 

เจินเมี่ยวหลุบตาลงต่ำ หลบเลี่ยงสายตาอันโกรธกริ้วขององค์หญิง 

องค์หญิงอันใดกัน แค่เด็กน้อยที่เอาแต่ใจอย่างเหลือร้ายเท่านั้น! 

เจินเมี่ยวตำหนิอยู่ในใจ พลันได้ยินองค์หญิงฟางโหรวเอ่ยว่า “พระบิดา ลูกผู้เป็นขุนนางอยากให้นางมาเป็นสหายเล่าเรียนของลูก” 

เจาเฟิงตี้และเจี่ยงกุ้ยเฟยมองตามทิศทางมือที่ชี้ไปขององค์หญิงฟางโหรวก็เห็นเจินเมี่ยวที่ตามองจมูกจมูกมองใจ[1] อยู่ 

ครั้นสัมผัสได้ถึงสายตาอันร้อนแรงดุจเปลวไฟของคนทั้งหลาย เจินเมี่ยวจึงเงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ ผู้ที่องค์หญิงฟางโหรวกำลังชี้อยู่นั้นก็คือนาง 

เจินเมี่ยวแทบจะหมดสติไปในทันที 

นี่มันเรื่องราวใดกันแน่ นางยืนอยู่ดีๆ ภัยพิบัติก็ร่วงลงมาจากฟ้างั้นหรือ? 

“พระบิดา ท่านดู นาง นางแสดงท่าทีไม่เต็มใจเสียด้วย! ” 

ความจริงเจินเมี่ยวเพียงแสดงอาการตกใจเท่านั้น ยังมิทันได้แสดงท่าทีรังเกียจอันใดด้วยซ้ำ แต่มิอาจหยุดองค์หญิงฟางโหรวที่มีเจตนาจะหาเรื่องได้ 

“คุณหนูสี่สกุลเจิน เจ้ามิยินยอมหรือ” น้ำเสียงของเจาเฟิงตี้นั้นฟังดูแล้วราบเรียบไร้คลื่นลม แต่กลับมีความบีบคั้นผู้คนชนิดหนึ่งแฝงอยู่ 

เขาย่อมทราบดีว่าอายุของคุณหนูสี่สกุลเจินนั้นมิเหมาะจะเป็นสหายเล่าเรียนของฟางโหรว แต่นางถึงกลับรู้สึกไม่ยินยอมเป็นสหายเล่าเรียนขององค์หญิงอันเป็นที่รักของเขามากที่สุด เขาจึงไม่เบิกบานใจนัก 

“หม่อมฉัน ปีหน้าหม่อมฉันก็จะออกเรือนแล้ว” เจินเมี่ยวเอ่ยวาจาโง่งมออกมา 

เจาเฟิงตี้เกือบจะหลุดหัวเราะออกมา หมอกควันอันมิเบิกบานนั้นสลายไปทันใด แต่ยังคงทุ่มเทแสดงสีหน้าเคร่งขรึมอย่างที่สุดไว้ เอ่ยแฝงความหมายล้ำลึกว่า “ดูท่าคุณหนูสี่สกุลเจินคงรีบร้อนจะออกเรือนไม่น้อยเลย” 

“กำหนดการแต่งงานเป็นเรื่องที่ผู้ใหญ่กำหนดเพคะ” เจินเมี่ยวมิได้คาดเดาถึงความหมายล้ำลึกที่แฝงอยู่ในวาจาของเจาเฟิงตี้ จึงเอ่ยตอบด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม 

หากเจาเฟิงตี้เอ่ยปากยกเลิกงานแต่งครานี้ คงดีไม่น้อย 

บัดนี้นางมีเงินถึงหกร้อยตำลึงทั้งเครื่องประดับล้ำค่าไม่น้อย รวมทั้งเงินที่องค์หญิงฟางโหรวซื้อขนมเฉียวกั่วและแตงสลักอีก การอาศัยอยู่ในจวนเจี้ยนอานปั๋วไปชั่วชีวิตก็ไม่น่ามีปัญหาใด 

แม้การมีชีวิตเช่นนั้นจะลำบากอยู่บ้างก็ตาม ที่ลำบากที่สุดคงเป็นสายตาของคนในสังคมที่มิอาจห้ามได้ แต่อย่างไรคงดีกว่าแต่งออกไปกับบุรุษบ้าคลั่งที่พร้อมจะเอาชีวิตน้อยๆ ของนางตลอดเวลาผู้นั้นแน่ 

เมื่อเห็นสีหน้าระทมทุกข์ของเจินเมี่ยว ทั้งหลัวเทียนเฉิงก็เป็นบุคคลที่เจาเฟิงตี้ให้ความสำคัญ เจาเฟิงตี้จึงเกิดความคิดกลั่นแกล้งผู้คนขึ้น เขาเอ่ยด้วยรอยยิ้มเต็มหน้าว่า “หึๆ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็มิอาจบังคับให้คนรู้สึกลำบากใจ อืม วันนี้หลัวเทียนเฉิงเข้าเวร และถึงเวลาผลัดเปลี่ยนเวรแล้วใช่หรือไม่” 

“ทูลฝ่าบาท ใช่พ่ะย่ะค่ะ” เว่ยกงกงที่ยืนอยู่ด้านข้างเอ่ยตอบ 

“บอกให้เขามาที่นี่ จะได้ไปส่งคุณหนูสี่สกุลเจินกลับจวนเสียด้วยเลย” เจาเฟิงตี้เอ่ยพลางหัวเราะหึๆ 

ใบหน้าเจินเมี่ยวพลันแข็งค้างไป ในใจกล่าวว่า ทรงต้องการให้ดาวพิฆาตนั้นไปส่งนางกลับงั้นหรือ 

ฉับพลันก็ได้ยินเสียง “อันใดกัน! ” 

เจินเมี่ยวตกใจเสียขวัญยิ่ง คิดว่าเป็นเสียงตัดพ้อของตนเสียอีก 

เสียงขององค์หญิงฟางโหรวดังขึ้นมาอีกครั้ง “พระบิดา ท่านมิใช่บอกว่าจะเลือกสหายเล่าเรียนให้ลูกผู้เป็นขุนนางหรอกหรือ ลูกอยากให้คุณหนูสี่สกุลเจินมาเป็นสหายเล่าเรียน แล้วเหตุใดท่านถึงให้พี่เทียนเฉิงไปส่งนางกลับเล่า” 

เจาเฟิงตี้เคร่งขรึมขึ้นมาทันที “ฟางโหรว เจ้าอย่าได้ก่อกวนอีกเลย” 

“พระบิดา...” 

“เจ้ามิได้ยินหรือ คุณหนูสี่สกุลเจินอายุสิบสี่แล้ว ปีหน้าก็ต้องออกเรือน เป็นข้อกำหนดของตระกูล สหายเล่าเรียนขององค์หญิงต้องมีอายุระหว่างแปดถึงสิบสองปี” 

“พระบิดา ลูกผู้เป็นขุนนาง ลูกอยากให้คุณหนูสี่สกุลเจินมาเป็นสหายเล่าเรียนจริงๆ เพคะ...” องค์หญิงฟางโหรวไม่ยินยอม ยังคงดื้อดึงเป็นครั้งสุดท้าย 

นางเบิกนัยน์ตาผลซิ่งฉ่ำน้ำของตนขึ้นเล็กน้อย น้ำในตาคลอเอ่อออกมา สีหน้าดูเว้าวอนยิ่ง 

เจาเฟิงตี้ใจอ่อนขึ้นมาเล็กน้อย จึงเอ่ยเสียงขรึมว่า “เช่นนี้เถิด สหายเล่าเรียนนั้นยังคงต้องคัดเลือก แต่หากเจ้าอยากให้คุณหนูสี่สกุลเจินมาเป็นสหายก็ให้นางเข้าวังมาทุกๆ สิบวันจนกว่านางจะออกเรือนแล้วกัน” 

เจาเฟิงตี้เอ่ยอย่างตัดสินใจแล้ว องค์หญิงฟางโหรวกวาดตามองเจินเมี่ยวคราหนึ่งด้วยความภาคภูมิใจ 

เป็นสหายเล่าเรียนหรือไม่นั้นช่างมันเถิด ขอเพียงเจ้าสามารถเข้าวังมาบ่อยๆ ให้ข้าผู้เป็นองค์หญิงได้บันดาลโทสะเท่านั้นก็พอแล้ว 

เจินเมี่ยวนิ่งอึ้งอยู่นานสติก็ยังมิคืนมา 

หากมิใช่อยู่ในพระราชวังนางคงกรีดร้องออกมาแล้ว เดิมนางคิดว่าแค่เข้ามาซื้อน้ำปรุงรสในวังสักคราเท่านั้น คิดไม่ถึงว่าต่อไปตนต้องมาตั้งร้านขายน้ำปรุงรสเสียเองแล้ว 

คิดดูแล้วเจตนาร้ายที่องค์หญิงฟางโหรวมีต่อนางล้วนมีสาเหตุมาจากคนผู้หนึ่งทั้งสิ้น เจินเมี่ยวตัดสินใจว่าหากกลับถึงจวนจักต้องใช้เข็มทิ่มตุ๊กตาคนจิ๋วระบายโทสะสักหน่อย 

“หม่อมฉันถวายพระพรฝ่าบาท กุ้ยเฟย พ่ะย่ะค่ะ” เสียงทุ้มต่ำกังวานเสียงหนึ่งดังขึ้น 

“ลุกขึ้นเถิด” 

หลัวเทียนเฉิงลุกขึ้นยืนหลังตรงดุจพู่กัน สายตาหลุบต่ำ ด้วยท่าทีสำรวมทั้งสุขุม 

เจาเฟิงตี้ลอบพยักหน้า แล้วชี้ไปที่เจินเมี่ยวด้วยใบหน้าซ่อนยิ้ม “หัวหน้าองครักษ์หลัว เราถามคุณหนูสี่สกุลเจินจึงทราบว่านางเป็นคู่หมั้นของเจ้า เช่นนั้นก็ประจวบเหมาะพอดี ให้เจ้าไปส่งนางกลับจวนแล้วกัน” 

หลัวเทียนเฉิงมองเจินเมี่ยวคราหนึ่ง ย่อกายเอ่ยน้อมรับพระบัญชาคำหนึ่ง 

คนทั้งสองทูลลาเจาเฟิงตี้ เจี่ยงกุ้ยเฟยแล้วโค้งกายถอยหลังออกไป 

องค์หญิงฟางโหรวมองเบื้องหลังของคนทั้งสองที่เดินเคียงคู่จากไป พลันเกิดความเจ็บปวดอันมิอาจบรรยายได้ขึ้นในใจ แต่ก็ไม่ทราบว่าเป็นเพราะเหตุใด จึงแค่นเสียงเย็นหนักๆ คราหนึ่ง 

ได้แต่รอให้เจินเมี่ยวเข้าวังมาคราหน้า ค่อยคิดบัญชีเอากับนางแล้วกัน! 

เจินเมี่ยวก้าวเท้าสั้นๆ ไปบนพื้นกระเบื้องสีทองที่เงาวาวดุจคันฉ่อง นางรู้สึกคัดยุบยิบที่จมูก จึงจามออกมาโดยแรงคราหนึ่ง 

หลัวเทียนเฉิงที่เดินอยู่ข้างหน้าพลันหมุนกายกลับมา ใช้สายตาเย็นชาดุจน้ำแข็งจ้องหน้า         เจินเมี่ยว มิรอให้นางแสดงสีหน้าใดก็หมุนกายกลับไปทั้งก้าวเท้าให้เร็วยิ่งขึ้น 

เจินเมี่ยวกลอกตาไปมาและมิได้ไยดีเขา เพียงเดินอย่างเชื่องช้ามุ่งหน้าไปข้างนอก 

หลัวเทียนเฉิงหูไวตาว่อง เมื่อมิได้ยินเสียงฝีเท้าก็หันกลับไปมองอีกครา มุมปากบิดเบ้ขึ้นมาโดยแรงอย่างยากจะควบคุม 

สตรีผู้นั้นได้ถูกทิ้งห่างไปจากเขาถึงสิบจั้งแล้ว 

ครั้นหลัวเทียนเฉิงเหลียวมองเจินเมี่ยวที่เดินนวยนาดท่าทางดุจกิ่งหลิวลู่ลม ความรังเกียจสายหนึ่งก็กระพือขึ้นในส่วนลึกของจิตใจ 

แสร้งทำเป็นอ้อนแอ้นอรชรเสียสมจริง! 

“คุณหนูสี่สกุลเจิน เดินเร็วกว่านี้ได้หรือไม่” 

อาจเพราะความกังวลและหวาดกลัวที่ซ่อนอยู่ในใจทำให้เจินเมี่ยวสัมผัสได้ถึงอารมณ์ที่แปรปรวนไปอย่างรวดเร็วของหลัวเทียนเฉิงโดยทันที เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่แฝงด้วยความหงุดหงิดนั้น เจินเมี่ยวก็โกรธขึ้นมา 

โอ้ท่านย่า! คิดว่าข้าเบิกบานใจจริงๆ หรือที่ได้อยู่กับเจ้า รีบเดินก็รีบเดินสิ ขึ้นเกี้ยวได้ไว ตาไม่เห็นใจก็ไม่รำคาญ 

เวลานั้นเจินเมี่ยวกลับลืมว่าเส้นทางอันลื่นมันวาวนี้มิใช่ถนนที่นางเดินจนคุ้นชิน จึงก้าวเท้ายาวเดินตามไปยังทิศทางเดียวกับหลัวเทียนเฉิง 

เดินไปจนทิ้งห่างกันอยู่เพียงระยะหนึ่ง เท้ากลับลื่นไถลประหนึ่งเล่นไถลน้ำแข็งก็มิปาน ร่างนางพุ่งทะยานรวดเดียวไปถึงด้านหน้าของหลัวเทียนเฉิง 

ผู้ไร้จริยธรรมใดที่เทน้ำลงไปบนอิฐทองกัน! 

เจินเมี่ยวลอบด่าทออยู่ในใจ 

หลัวเทียนเฉิงเห็นแล้วได้แต่เบิกตาอ้าปากค้าง พลันมุมปากก็ขยับยก ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจ 

ช่างน่าอับอายนัก แม้แต่เขายังมิอาจทนดูได้ 

ผู้ใดจะคาดคิดว่าเจินเมี่ยวกลับสามารถยืดตัวขึ้นตรงได้ นางจัดผมที่ยุ่งและเสื้อผ้ายับของตนครู่หนึ่ง แล้วหันกลับมาพูดด้วยสีหน้ารังเกียจว่า “หลัวซื่อจื่อ เดินเร็วกว่านี้สักหน่อยได้หรือไม่” 

 

------ 

[1] ตามองจมูกจมูกมองใจ เป็นสำนวนบ่งบอกถึงท่าทางที่กำลังก้มหน้าก้มตาหรือก้มหน้างุด 

ความคิดเห็น